zondag 9 december 2018

Wat brouwt 2019 voor mij?

Het jaar zit er bijna op. De laatste weken van december breng ik zoals altijd in een grote mate van apathie door. Ik ben er wel, ik doe wel wat, maar het kan me weinig schelen. 2018 Gaat het niet meer worden, dus waarom zou ik me nog druk maken? En waarmee?


                                      Ter plaatse 'gebrouwen' Glühwein op de kerstmarkt
                                      voor het Antwerpse stadhuis 


Ik zinspeel er nog steeds op mijn autobiografie uit te gaan geven. Wat mij tegen blijft houden, is mijn maatschappelijke carrière. Niet dat ik daar veel perspectief in zie, maar goed: eenmaal mijn levensverhaal eruit is, zal dat implicaties gaan hebben voor hoe mensen vanaf dan tegen je aankijken. Vooral complicaties op het professionele vlak. En er moet toch brood op de planken blijven komen.


Wat is 2019 verder voor mij aan het brouwen ondertussen? Een verhuis? Het zou eens tijd worden. Een vakantie? Ja, ik heb nog drie landen te bezoeken op mijn Europese trip: Griekenland, Bulgarije en Slowakije. Hoe gaat met met werk? Gezondheid? Ieder jaar dezelfde vragen en de antwoorden: die kun je pas definitief geven, als het jaar ten einde is.


De vragen zijn bekend, de antwoorden volgen vanaf 1 januari. Tot die tijd zing ik 2018 uit. Meer heb ik op dit moment niet te vertellen na zes maanden afwezigheid hier. 2018 Was overduidelijk mijn jaar niet. Hopen dat 2019 beter wordt. Ik wens jullie alvast een genoeglijk slot van 2018. Ik keer weer terug in mijn apathie om er in 2019 opnieuw uit tevoorschijn te komen.

zondag 10 juni 2018

Doorstart 2018

2018 Is tot nu toe absoluut niet mijn jaar. Het ging al mis eind 2017 toen ik een financiële tegenvaller te verwerken kreeg. Daar kwam er begin 2018 nog eentje bij. Freelancen is leuk, maar je betaalt je wel scheel aan sociale bijdragen. Ook als je geen inkomsten met grote cijfers hebt.

Ook op andere terreinen schoot het niet op. Zoeken van een nieuwe woonst. Niks, niente, nada. Nieuw project om extra inkomsten te genereren (je zult toch ergens die grote inkomsten vandaan moeten halen). Ook niks. Seksueel contact met een vrouw (aan relaties denk ik al jaren niet meer): geen vrouw gezien dit jaar in dat kader.

Kortom: mijn leven bevindt zich in een stand stil. Ik werk, houd mijn hoofd boven water, plan een weekje weg in september (financiën zijn dan weer goeddeels op orde) en voor de rest zit er geen meter vooruitgang in. Een situatie die ik helaas al gewend ben sinds jaren.

Het schiet niet op. Ik kom niet vooruit in de belangrijkste dossiers van mijn leven. Je zou er depressief van worden. Ook dat maak ik niet meer mee, vergeleken met vroeger. Als het vroeger kut ging, werd ik depressief en viel ik vervolgens in zelfmoordneigingen (ik begrijp mensen die zelfmoord plegen maar al te goed!). Omdat zelfmoord er ook niet inzit door letterlijke onhandigheid, raakte ik uiteindelijk in een omgekeerde boost. Alles moest anders, beter. Op de schop. Forceren, was jarenlang mijn meest geliefde werkwoord. Nu forceer ik niets meer. De noodzaak is er zeker nog wel, de drang een pak minder. Het geloof in een geslaagde poging is na alle mislukte pogingen immers ook niet groot meer.

Het heeft alles met de leeftijd te maken. Als je jong bent, denk je dingen nog te kunnen veranderen. Jong was in mijn geval tot zeg 42/43. Dit jaar haal ik de 49. Ook op die leeftijd kun je prima zaken forceren, maar het wordt wel met ieder jaar moeilijker. Je bent ingekapseld in een economisch systeem. Dat houdt je gaande. Verandering brengt risico met zich mee. Hoeveel risico ben je bereid nog te nemen? Kun je nog nemen? Je moet ook rekening houden met je directe omgeving en je eigen fysieke mogelijkheden.

Een directe omgeving die net als jij ouder wordt, gebreken krijgt, zich herbront. Zelf merk ik dat ik ook geen 20 meer ben. Er zijn dagen dat mijn motoriek zegt 'vandaag effe niet Johan'. Daar wil ik zomin mogelijk aan toe geven. Als ik minder ga bewegen, wordt het volgens mijn beperkte medische kennis alleen maar lastiger. Ik pak dus door en blijf niet zitten.

Tot zover de treurnis in dit blog. 2018 Is bijna halfweg. Gezien het feit dat in november en december nooit iets geniaals uit mijn handen of brein komt, einde van het jaar depressie, moet ik de komende 4 1/2 maand benutten om 2018 te doorstarten. Met als doel de huidige status quo op den duur toch te kunnen doorbreken.

Een nieuwe woonst vinden, blijft topprioriteit 1, maar er moet meer gebeuren. Het dit jaar begonnen project Dagdagelijks België heb ik vandaag eigenhandig de nek om gedraaid. Ik zat er al een paar weken tegenaan te hikken. In heel 2018 bleven de bezoekersaantallen bedroevend laag. Er zat geen enkele verbetering in. Terwijl ik toch gevarieerde onderwerpen bij de kop vatte. Maar ja, voor een nieuwssite moet je ook 24 uur per dag met dat nieuws bezig kunnen zijn, van alle kanten. En die tijd kon ik niet vrijmaken. Ander werk levert mijn broodnodige inkomsten op en Dagdagelijks België draaide uit op een hobbyprojectje dat alleen maar geld kostte. Daar heb ik vandaag een punt achter gezet.

De vrijgekomen tijd ga ik steken in een upgrade van Mensen met een beperking aan het woord. Die site is vanaf het begin voorbestemd geweest als mijn journalistieke uithangbord. In de bijna zes jaar dat die site nu online is, heb ik genoeg journalistieke content erop geplaatst. Het komt alleen niet zo over. Het lijkt nu meer op een weergave van mijn reizen waarop ik toevallig ook mensen met een beperking interview. Nee, de bedoeling was en is dat die interviews mijn journalistieke capaciteiten naar voren brengen. Inzake interviewen en mijn kennis inzake het onderwerp leven met een beperking (waarin ik helaas dus heel veel ervaringsdeskundige ben). De website moet strakker, overzichtelijker en meer journalistiek worden. Ik werk er deze zomer aan. Pin mij niet vast op een deadline. Restyling klaar in september zou mooi zijn, maar motivatie, tijd en goesting vallen niet altijd samen bij mij.

Als de site eenmaal staat, ga ik mij opnieuw wijden aan mijn autobiografie. Wil ik al jaren uitgeven. Heb het nooit aangedurfd, want je maatschappelijke carrière zou er onder kunnen lijden. Mijn maatschappelijke carrière wordt steeds minder rooskleurig met het klimmen der jaren. Dat is de harde werkelijkheid. Daar hoef ik het op bijna 50 niet meer voor te laten. Wie mijn autobiografie niet blieft: jammer dan. Er moet het nodige aan worden gewijzigd/aangevuld. Hoewel, erg veel veranderd is er niet in mijn situatie na voltooiing in 2015. Autobiografie staat op de rails voor eind 2018. Altijd een mooi moment: de sombere maanden november en december waarin je toch al automatisch je leven gaat overdenken en je je nog meer afvraagt waarom , waarvoor en waarheen.

Seksueel contact, ten slotte, houd ik zeer beperkt dit jaar. Binnenkort heb ik iets gepland op dat vlak, maar meer dan die ene keer zal het waarschijnlijk niet worden. Misschien eind dit jaar in het geval van tijd en geld beschikbaar. Geld is een reden, maar locatie net zo. Nu alle dames in mijn leven waarmee ik seksueel contact had uit Antwerpen weg zijn, wil ik hier ook niets nieuws meer beginnen. Ik plan immers zelf te vertrekken. Het nieuwe avontuurtje zal zich dan ook over de grens afspelen. De dame ken ik nog van een interview een aantal jaar geleden. Geeft me de zekerheid dat ze niet zal afknappen op mijn beperking of steil achterover zal slaan eens we bezig zijn. Wel zo handig, want met betaalde seks geldt letterlijk 'tijd is geld'.

Zijn jullie er nog? Mooi . Tot zover mijn update over dit niet al te beste jaar (tot nu toe). Een jaar waar een somber lied perfect bij past. Mijn muzikale voorkeuren hebben al decennia te 'lijden' onder onbeweeglijkheid.

  
 

vrijdag 8 juni 2018

Vlaanderen wil gecontroleerde arbeidsmigratie makkelijker maken

Het aantal openstaande vacatures in Vlaanderen is hoog en er lijken niet genoeg Vlaamse werkzoekenden bereid of capabel om ze allemaal in te vullen. Daarom wil minister van Werk Philippe Muyters (foto, N-VA) het voor hoogopgeleide arbeidsmigranten gemakkelijker maken in Vlaanderen aan de slag te gaan.




Muyters heeft een plan opgesteld dat op 1 januari 2019 van kracht moet worden. Daarin staat dat Vlaamse bedrijven eerst moeten proberen Vlaamse werklozen aan te werven. Lukt het niet in Vlaanderen, dan komen de Walen en Brusselaars in het vizier, daarna de buurlanden en ten slotte de rest van de wereld. Voor de potentiële werknemers uit de rest van de wereld wil Muyters nu enkele wijzigingen ter vereenvoudiging doorvoeren.

Lees meer.


donderdag 7 juni 2018

Vakbonden in de min qua ledenaantal

De Belgische vakbonden verloren gezamenlijk 88.000 leden in twee jaar tijd meldt De Tijd op basis van een bericht in Le Soir. Vooral de christelijke vakbond ACV zag het ledenaantal fors teruglopen.

Het ACV verloor tussen 2014 – 2016 76.000 leden, vooral in Vlaanderen (60.000). Bij de socialistische vakbond ABVV valt het ledenverlies kleiner uit: 17:000 in Wallonië. In Vlaanderen kwamen er juist dan weer 28.000 bij. Bij de liberalen bleef het ledenaantal ongeveer gelijk.

Lees meer.

woensdag 6 juni 2018

België zo goed als zeker van tijdelijke zetel in VN Veiligheidsraad

Vrijdag vindt de stemming over twee nieuwe niet-permanente leden van de VN Veiligheidsraad plaats. Er zijn ook nog maar twee kandidaten over: België en Duitsland. Mathematisch is België dus zeker van opnieuw een zitje voor twee jaar vanaf 2019. Als het land vrijdag 8 juni minstens twee derde van de stemmen van de algemene vergadering van de VN behaalt (129 van de 193 lidstaten).




België heeft druk gelobbyd voor een plek in de VN Veiligheidsraad. Federaal premier Charles Michel is 48 keer naar het buitenland gereisd en heeft zo’n 200 bilaterale ontmoetingen gehad om zich maar van de steun van andere landen te verzekeren. Ook minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders heeft zich er hard voor ingezet. Hij bezocht samen met koningin Mathilde o.a. New York (foto).

Lees meer.


dinsdag 5 juni 2018

Lufthansa CEO Carsten Spohr: ‘Brussels Airlines heeft lot in eigen hand’

In een interview met de VRT maakt Lufthansa CEO Carsten Spohr duidelijk dat de toekomst van Brussels Airlines nog steeds niet definitief bepaald is. De Duitser zou eerst en vooral graag zien dat de luchtvaartmaatschappij meer winst maakt en meer integreert met Eurowings.

Volgens Spohr is Brussels Airlines te klein en te onbekend om helemaal op eigen benen te staan. Daarom zouden de werknemers zich meer moeten scharen achter de integratie met Eurowings. Zo kan Brussels Airlines meer winst maken en nieuwe vliegtuigen aanschaffen. Want, geen winst? Dan ook geen nieuwe investeringen in materieel.

Lees meer





maandag 4 juni 2018

Waalse gemeenten niet alert genoeg

Van de 589 Belgische gemeenten hebben zich inmiddels 402 aangesloten op het alarmeringssysteem Be-Alert. De Vlaamse steden en gemeenten doen het goed, maar in Wallonië lijkt men niet heel erg alert te willen zijn. Blijkt uit opgevraagde cijfers van het ministerie van Binnenlandse Zaken.



Be-Alert is in 2017 ingevoerd en vervangt vanaf 2019 volledig de sirenes die moeten waarschuwen als er bijvoorbeeld een ongeluk is gebeurd in/rondom een kerncentrale of chemisch bedrijf. Aangesloten steden en gemeenten kunnen iedereen die zich in de buurt van een dergelijk incident bevindt, verwittigen via een sms.

Lees meer