Er is een fout opgetreden in dit gadget

maandag 22 augustus 2016

When summer is gone where will we be?

Nog iets meer dan vier maanden te gaan en het jaar 2016 zit er alweer op. Wat heb ik bereikt tot nu toe? Eigenlijk niet veel.

Goed, ik heb het hele jaar gewerkt tot op de dag van vandaag en daar ben ik natuurlijk blij om. Maar, het is en blijft op onzekere basis. Het kan met iedere nieuwe maand einde oefening zijn . September nog niet, daarna misschien wel.

Een vaste job is in geen velden of wegen te bekennen. Een verhuis, vooraf programmapunt 1 voor dit jaar, zit er ook niet in dankzij de blijvende vicieuze cirkel geen vast inkomen -> geen ander huis ->  geen ander huis -> geen vast inkomen (want de kans dat ik het hier in Antwerpen nog eens vind, is en blijft klein).

Je zou er moedeloos van worden. Och, ik ben het gewend zolang ik al in Antwerpen woon en ook na mijn afstuderen in Rotterdam (letterlijk een andere eeuw) liep ik jaren in werkende of werkloze onzekerheid rond.

Na nog een eerste en laatste hittegolf deze week kan ik mij weer de vraag stellen 'When summer is gone where will we be'? Om te beginnen mag ik mij dan gaan opmaken voor een korte trip naar Dublin, 15 september. En daarna? Weet jij het, weet ik het.

vrijdag 5 augustus 2016

Muzikaal pleziertje

Niet bij ieder pleziertje heb je een goed gevoel. Soms voel je je er zelfs schuldig over. Dat heb ik toch niet bij track 11 van In a bar under the sea. Het lied voor de maand augustus van deze cd is Guilty pleasures.


vrijdag 29 juli 2016

Het kan ook en het moet ook

Er is enige reden om met optimisme uit te kijken naar de nieuwe reeks Zomergasten die zondagavond begint. Allereerst is er de nieuwe presentator, Thomas Erdbrink. Dat ik geen fan was van Wilfried de Jong heb ik tot in den treure verkondigd. Thomas vind ik een goede journalist. Hij is vlot in zijn presentatie en heeft verstand van zaken. In ieder geval van zijn thuisbasis Iran. Of dat voldoende is om zes zondagavonden op een aangename en  zinnige wijze al pratend te vullen, moet natuurlijk eerst blijken. Hij heeft vooralsnog zeker krediet bij mij.

                                         Bron foto: www.parool.nl


Ook de gasten zijn het opblijven op voorhand waard. Meteen zondagavond trapt Dyab Abou Jahjah af. Voorman van de Arabisch-Europese Liga (AEL), van  Belgisch-Libanese afkomst en niet onomstreden in Antwerpen en Vlaanderen. Hier is men de rellen in Borgerhout in 2002 nog niet vergeten, waarbij zijn AEL Marokkaanse jongeren zou hebben opgehitst na de dood van een Marokkaan waar een autochtone buurman schuldig aan zou zijn. Abou Jahjah heeft altijd ontkend te willen hebben ophitsen en werd jaren later door de rechter van alle blaam gezuiverd. Na een aantal jaren in Libanon te hebben verbleven, is hij sinds een kleine twee jaar weer terug op Belgische bodem. Waar niet iedere Belgische politicus blij mee is. Hij heeft een boek geschreven, Pleidooi voor radicalisering, dat is uitgegeven bij De Bezige Bij. Wat ook niet zonder slag of stoot tot stand kwam. Hij zal het daarin vast ook hebben over zijn standpunten  tegenover Israël, die volgens sommigen neigen naar antisemitisme. Stof genoeg dus om over te praten en eens zien of Thomas Erdbrink kritisch genoeg gaat zijn om de keuze voor Abou Jahjah, en dan meteen als eerste gast, te rechtvaardigen. Bij de VPRO zullen ze de billen knijpen, want ook in Nederland rees veel verzet tegen zijn opwachting in Zomergasten.

                                         Bron foto: www.knack.be


Waar ik gek genoeg ook wel naar uitkijk, is het interview met Mark Rutte. Een van de slechtste premiers die we de afgelopen decennia hebben gehad wat mij betreft. Ik verdenk hem er daarom ook van om ja te hebben gezegd vanuit electoraal oogpunt. Volgend jaar immers Tweede Kamerverkiezingen. En juist daarom wel weer een potentieel interessant gesprek. Hoe gaat Rutte dit aanpakken? Charmeoffensief? Al voluit in de aanval tegen Geert Wilders? Hoe lief of juist niet gaat Erdbrink zijn tegenover Rutte?

Er zijn ook vrouwelijke gasten. De Vlaamse schrijfster Griet op de Beeck en oud-politica Hedy d'Ancona. Aan haar is de titel van dit blog te danken. Ik weet niet of het waar is dat ze het te pas en te onpas bezigde, maar bij de afdeling satire van de VARA haalde men in de jaren 90 altijd één en dezelfde uitspraak van haar aan: 'Het kan ook en het moet ook.'

Het kan ook en moet ook, zeker. Als dit seizoen Zomergasten weer op een teleurstelling uitloopt, haak ik echt definitief af. Ik probeer het nog één keer met frisse moed. Stel me niet teleur Thomas!   

zondag 10 juli 2016

Oude liefde roest niet

Ik ben vanmiddag bijna drie uur geïnterviewd voor een wetenschappelijke studie aangaande prostitutiebeleid in Nederland en Zweden. Inzake Zweden ben ik geen expert, maar als klant van sekswerkers in eerst Nederland en daarna Antwerpen weet ik natuurlijk het nodige over de scene en de politiek in de Lage Landen. Sla mijn boek er nog maar eens op na. Op het definitieve manuscript van die studie is het overigens nog zeker anderhalf jaar wachten. Ook daarom zou ik denk ik nooit een universitaire loopbaan kunnen hebben ambiëren, laat staan realiteit maken. Voor zo'n langdurig onderzoek ben ik te ongeduldig.


Ik wilde mijn verhaal aanvankelijk niet te persoonlijk maken, maar de vragen van de onderzoekster maakten al snel dat ik mijn verhaallijn weer opdeelde in periodes in mijn leven en de bijbehorende dames daarin. Sekswerkers, het onderwerp van de studie immers. Het toeval wilde dat ik de afgelopen dagen ook menigmaal mijn gedachten heb laten gaan over het verband levensfase en vrouwen. Ik heb nogal een geschiedenis met vrouwen. Nog nooit een relatie gehad, maar toch de nodige strubbelingen gekend en brokken gemaakt. Het goede is wel dat ik in iedere nieuwe levensfase waarin een vrouw betrokken was de fouten uit het verleden in elk geval probeerde te vermijden. Met veel pijn en moeite lukte dat tot aan Roemeense date. Bij haar heb ik bij mijn weten geen stommiteiten begaan die op het verleden hadden kunnen worden teruggevoerd. En daar ben ik twee jaar na dato nog steeds trots op!

Dat is de ene kant van het verhaal waarom ik nog steeds met Roemeense date bezig ben voor mezelf. Heus niet iedere dag. Er gaan dagen, weken voorbij dat ze uit mijn gedachten is. Maar, ze kan ineens zomaar opduiken. Vooral als er een speciale reden is om weer eens aan haar te denken. Die was er de afgelopen dagen.  Nee, er is geen nieuws wat haar betreft. Ik heb geen idee wat ze uitspookt of waar ze uithangt. Contact is er zo goed als niet meer. Dat wil zeggen: ik laat incidenteel af en toe nog wat van mij horen. Zij reageert niet erop, maar sluit mij niet af van de bestaande communicatiekanalen. Ik weet pertinent zeker dat ze tot nu toe mijn berichten in elk geval leest. Ik kan ermee leven.

Oude liefde roest niet. Dat geldt voor alle sekswerkers in het boek en sommige mislukte liefdes in mijn leven in  zijn algemeen. Van mijn  tijd met iedereen die ertoe deed, heb ik wel iets meegenomen in een volgende fase van mijn leven. De tijd na ..., ... en .... en de volgende stap die ik zette. Dat is het verhaal van de vrouwen in mijn leven waar ik het mee moet doen. Ik blijf ze eeuwig dankbaar voor de wijze lessen.

Het boek over Roemeense date is dus zo goed als gesloten, maar nog niet helemaal. Als het eenmaal zover is, heb ik er vrede mee. Ik heb al lang geleden de lessen met haar omgezet in een volgende stap in mijn leven, maar haar nu als definitieve oude liefde beschouwen, dat is nog net een te grote stap. Ik houd het bij de huidige status quo. Het sprankje hoop dat ze ooit nog eens iets van haar laat horen waardoor ik meer kom te weten over hoe het met haar is, wil ik levend houden. Er komen nog kansen daarop dit jaar.

vrijdag 1 juli 2016

Zo weird hoor je ze maar zelden

Op deze eerste vrijdag van de maand juli track 8 van het dEUS album In a bar under the sea, getiteld A shocking lachk thereof. Tegelijk het meest vreemde nummer van die plaat. Luister en probeer het te volgen. De video heeft niets met de band te maken!


zondag 12 juni 2016

We moeten nadenken over een strengere veiligheidscultuur

Het is me een gewelddadig weekendje geweest. Op vrijdag werd de Amerikaanse zangeres Christina Grimmie doodgeschoten door een gestoorde 'fan' in Orlando, Florida. Van donderdag t/m zaterdag waren er rellen in Marseille tussen Engelse en Russische 'voetbalfans'. Als absoluut dieptepunt was er vandaag dan nog de moordpartij in een nachtclub voor homo's in alweer Orlando met minstens 50 doden.

http://www.voetbalcentraal.nl/upload/images/crop/60059.jpg

Bron foto: www.voetbalcentraal.nl

Valt het één met het ander te vergelijken? Die gestoorde fan van Grimmie was een blanke Amerikaan. De Engelse en Russische fans zijn van alles, maar geen terroristische moslims. Sterker: hun voorouders bestonden al voordat we over terroristische moslims begonnen te spreken. De dader van de schietpartij in de nachtclub, ja dat was wel een moslim. Of dat er iets mee te maken had, is nog niet helemaal duidelijk. Hij had in elk geval losse handjes en  makkelijk toegang tot wapens, want hij was beveiliger.

Laten we de VS en de Europese voetbalrellen even splitsen. Het probleem in de VS is nog steeds dat iedere zot er makkelijk aan een wapen kan komen, ondanks alle pogingen van Obama om dat te bemoeilijken. Zolang iedereen er potentieel met een wapen op zak kan blijven rondlopen, blijf je zulke moordpartijen houden. Of de dader nu een student of een beveiliger is. Moslim, Amerikaan of voor mijn part een Filipijn.

Doden zijn er nog niet gevallen op het EK, maar veel scheelde het niet. De Russen denken dat ze ook in Frankrijk oorlog aan het voeren zijn en hebben hun raketten meegenomen. De Britten hebben niet alleen het voetbal uitgevonden, maar ook het erbij horende hooliganisme. Wat een tuig! Je vraagt je af wie ze de oversteek heeft laten maken.

Nu kom ik op mijn punt. We moeten met zijn allen gaan nadenken over een strengere veiligheidscultuur. Niet alleen om terroristen tegen te houden, maar ook andere raddraaiers. Je gaat mij niet vertellen dat die Britse hooligans niet ergens gekend zijn in hun vaderland. Waarom die lui niet tegengehouden. 'You want to watch the football? Sorry mate, you can do it at home or in the pub.' Ik hoorde NOS-correspondent David Jan Godfroid vanmiddag vertellen dat de Russische hooligans bekend staan als de Ultra's. Je kunt mij opnieuw niet wijsmaken dat de FSB (geheime dienst) die lui niet kent. Poetin controleert alles in Rusland, dus ook die gasten. Of zijn ze expres naar Frankrijk gestuurd om daar keet te trappen? Je zou bijna kwade gedachten krijgen.

Preventie begint dus al aan de basis, maar ook aan de poort scheelt nog veel. Tienduizenden politieagenten en soldaten zijn in Frankrijk op de been om aanslagen door moslimterroristen te voorkomen, maar een Rus met een raketwerper laten ze ongehinderd het stadion binnenwandelen? Zo'n ding verstop je echt niet in je onderbroek ...

Iedereen controleren en vooral fouilleren voordat hij of zij een stadion, nachtclub of evenemententerrein betreedt, is onbegonnen werk. Ik weet het, maar wat zit er anders op? Het wordt lieden die rotzooi willen trappen of erger nu veel te gemakkelijk gemaakt. We zullen naar een strengere veiligheidscultuur moeten. Dat gaat ten koste van ons vrijheidsgevoel en bepaalde evenementen zullen erdoor sneuvelen, omdat ze de kosten niet kunnen dragen. Het is niet anders. Het zijn niet alleen meer luchthavens en treinstations waar het gevaar dreigt. En het zijn niet alleen de moslims die het gevaar vormen. Iedereen kan de potentiële geweldpleger zijn. Of om met Jean-Paul Sartre af te sluiten, ook al bedoelde hij het in een totaal andere context: l'enfer, c'est les autres.      
  

vrijdag 3 juni 2016

Melodieus liedje

dEUS staat bekend om de af en toe kolere herrie die ze maken, maar Tom  Barman en zijn mannen kunnen  ook best wel melodieuze liedjes maken. Tegenwoordig en in 1996 al. Getuige track 7 van In a bar under the sea, Serpentine.