Er is een fout opgetreden in dit gadget

maandag 28 februari 2011

Ondanks alle juichende berichten: biologisch voedsel blijft een nicheproduct

Met het ouder worden, probeer ik steeds meer op mijn gezondheid te letten. Ik eet al zo'n 11 jaar geen vlees meer. Ik drink al jaren groene thee in plaats van al die chemisch gekleurde smaakjesthee en ik eet nog weleens biologisch. Niet zoveel, ik geef het toe. Biologisch is nu eenmaal niet goedkoop. Omdat ik niet tevreden ben over het reguliere aanbod van fruit in mijn Delhaize, toog ik gistermiddag naar de biomarkt op het Antwerpse Falconplein. Hét bewijs dat biologische voeding een nicheproduct is en blijft.

Gegoogelde foto biomarkt

Bovenstaande foto geeft ongeveer de helft van de biomarkt weer. Huh? Ja, echt waar! Wellicht dat het Antwerpse stadsbestuur ooit grootse plannen had met de biomarkt, maar eigenlijk is het een trieste vertoning. Een fruitkraam en een broodkraam staan tegenover elkaar. Dat is het. Oh ja, en er staat nog een soort frietkar. Geen idee wat men daar verkoopt. Ik ruik nooit een patatlucht als ik de kar passeer. 

Hoe armetierig het er ook uit moge zien, er doen altijd wel enkele mensen hun inkopen. Kon ik constateren bij de fruitkraam. Veel appels lagen er niet meer in de kist. Ik kocht twee appels om ze eens uit te proberen. Terwijl ik dit tik, ben ik de eerste aan het opeten. Hij smaakt goed, dat moet gezegd. Ik heb ook nog naar de kiwi's staan kijken. Die zagen er niet al te best uit. Daar moet je dus ook bij de biologische groenteboer mee oppassen kennelijk.  

Ik arriveerde om 14:00 uur op de markt. Tijdstip dat ik daar wel vaker passeer op zondag, de 'marktdag'. Misschien is het 's morgens drukker. Hoe dan ook, met een marktaandeel van 1,8% in geheel België over het derde kwartaal van 2010 kunnen we toch niet spreken van een geweldig grote afzetmarkt voor biologische producten. Ook al laten de verkoopcijfers ieder jaar een forse toename zien. Dat blijft jammer.

- Marktaandeel biologische producten in Nederland: http://www.biologisch-voedsel.nl/ 

zondag 27 februari 2011

Maarten 't Hart bakt ze bruin

Als ik op zaterdagochtend vroeg boodschappen ga doen, klap ik altijd een poos met een Antwerpse kennis. Hij staat in de eerste zijstraat waar ik doorheen loop vanaf mijn woonst iedere week trouw de garage van zijn baas te kuisen. Dit terwijl hij de pensioengerechtigde leeftijd al heeft bereikt. Oorspronkelijk komt hij uit Belgisch-Limburg, maar hij woont al sinds zijn puberteit in Antwerpen.

We klappen over de Belgische en Nederlandse politiek, de Belgische en Nederlandse tv en wat dies meer zij. Je merkt het al: hij heeft een grote interesse in Nederland. Dan helpt het natuurlijk dat ik als Nederlander zijnde soms dingen kan verduidelijken.

Hij is een belezen man en weet iedere week wel weer over een ander boek te vertellen dat hij heeft gelezen of nog aan het lezen is. Geschiedenis heeft zijn interesse, maar gisteren kwam hij met onderstaand boek aanzetten.



Het betreft deel 272 in de serie 'Privé-Domein'. Een reeks autobiografieën en ego-documenten van auteurs overal ter wereld. Deze dienstreizen van 't Hart zijn een vervolg op zijn biografie 'Het roer kan nog zesmaal om' uit 1984 en bevat korte verhalen over o.a. zijn literaire trips naar Duitsland en Hongarije. Maar dat was allemaal niet de reden voor mijn Antwerpse kennis om mij dit boek te laten zien.

Hij heeft ook mijn boek 'Antwerpen, stad naar mijn goesting' gelezen en weet dus dat ik zo nu en dan interviews houd met commerciële Meesteressen voor een Nederlands SM-georiënteerd blad. Ja, de schoorsteen moet toch ergens van roken niet waar? 'Het verhaal "De catacomben" gaat over SM in een kerk. Lees het maar eens', zei Antwerpse kennis gisteren en hij gaf me het boek mee naar huis. Ik heb vanmiddag het betreffende verhaal gelezen. Als het echt is gebeurd, vind ik het wel een straf verhaal. Kort samengevat, gaat het als volgt.

't Hart signeert ergens in de Randstad een van zijn boeken, wanneer hij wordt aangesproken door een dame die nogal dominant is gekleed. Nadat hij ook voor haar een boek heeft gesigneerd, vraagt ze hem of hij mee wil naar haar kerk. Ze is dominee en wil hem op een orgel laten spelen.

't Hart is nogal verbaasd. Aanvankelijk ziet hij haar de boekwinkel verlaten en denkt dat het zal overwaaien. Eenmaal zelf ook weer buiten sleurt ze hem min of meer haar auto in en rijden ze naar een kerk. Daar ontmoet hij een andere dame die ook niet bepaald alledaags is gekleed. Die wil hem eerst de catacomben van de kerk laten zien voordat hij orgel gaat spelen. 'Als hij de catacomben niets vindt, wordt het orgel spelen ook niets.'

Die catacomben blijken te zijn ingericht als SM-speelruimte. Niet alleen voor een christelijke vrouwenclub die zich er iedere vrijdag seksueel  komt uitleven, maar ook voor een commerciële Meesteres die er doordeweeks haar clientèle ontvangt. De onderhoud van de kerk kost nu eenmaal veel geld.

Afijn, na aanschouwing van dit alles speelt 't Hart wat op het orgel. Bach en Couperin. Het orgel moet dringend worden gerestaureerd, zoals hij constateert. De dames vragen hem of hij iets wil doneren. Ze nodigen hem ook uit voor de vrouwenavond. Mannen zijn weliswaar niet toegestaan, maar als hij verkleed als Maartje verschijnt, zal niemand het merken. Het verhaal vertelt helaas niet of hij ooit op het aanbod is ingegaan.

Een apart verhaal van 't Hart. Is het waar? Dan zou ik die kerk toch ook graag een keer bezoeken vanuit journalistieke interesse. In elk geval blijkt dat de levenslange literaire protestantse worsteling van 't Hart en zijn liefde voor travestie toch ook aanslaat bij sommige Vlamingen, zij het in zijn korte verhalen. 'Zijn romans zeggen mij niets', aldus Antwerpse kennis.

De rest van het boek moet ik voor de goede orde nog lezen. 'Dienstreizen van een thuisblijver' is dit jaar verschenen.  

vrijdag 25 februari 2011

De 300 dagen komen al aardig in het vizier

Ik tel expres niet meer het aantal dagen dat de Belgische regeringsformatie nu al duurt. Vorige week donderdag waren het er precies 250. Of was dat nu alweer twee weken geleden? De tijd vliegt voorbij en terwijl in het Midden-Oosten de ene na de andere revolutie plaatsvindt, blijft alles in België op de handrem staan. Dat mogen we ook constateren na bijna een maand informateurschap van Didier Reynders.

Hij heeft een sluwe blik op
deze foto, maar of hij op 1 maart
ook met iets sluws komt?

Wat is er feitelijk bekend van bijna vier weken Reynders als informateur? Hij heeft de laatste twee weken allerlei werkgroepen opgericht. Over financiering, over arbeid, over communautaire zaken. Hij heeft herhaaldelijk met alle partijvoorzitters gesproken. Concrete resultaten lijkt dat allemaal niet te hebben opgeleverd en niemand weet waar hij/zij staat.

Zo berichtte de Vlaamse krant De Tijd vandaag dat Reynders en N-VA voorzitter Bart De Wever zouden hebben afgesproken om Groen! en haar Waalse zusterpartij Ecolo niet meer bij verdere onderhandelingen te betrekken. Groen! (sorry, die uitroepteken is echt deel van de partijnaam) partijvoorzitter Wouter Van Besien verklaarde tegenover de VRT daarop dat hij nu wel eens duidelijkheid wil. Moeten Groen! en Ecolo het veld ruimen, ja of nee?

Eerder deze week gonsde het van de toespelingen na een ontmoeting tussen diezelfde De Wever en PS-voorzitter Di Rupo. Wat waren die twee aan het bekokstoven? Kennelijk niet veel bijzonders, want we hebben er niets meer over gehoord.

De PS wil pertinent geen nieuwe verkiezingen en zullen een ontbinding van het in juni 2010 gekozen federale parlement blokkeren, hoorden we gisteren. De Vlaamse christen-democraten van CD&V sloten zich daarbij aan, zodat een ontbinding van het parlement inderdaad wettelijk gezien onmogelijk is.

Geen verkiezingen, terwijl onduidelijk blijft hoe het verder moet. Vandaag heeft Reynders ruim twee uur met De Wever en Di Rupo aan tafel gezeten om te spreken over zijn eindverslag aan de koning. Die verwacht hem weer op 1 maart. Er gaan geruchten dat Reynders een nieuwe opdracht zou krijgen van de koning.

Bovenstaande is een samenvatting van een weekje formatienieuws volgen bij de VRT. Erg veel viel er deze week niet te melden. Het wil nog wel eens voorkomen dat de verschillende partijleiders ineens spraakwater lijken op te hebben tijdens het weekend en dan van allerlei nieuwe dingen gaan roepen. Of dat ook dit weekend gebeurt ...? We gaan ondertussen gestaag door naar de 300 dagen formeren.

donderdag 24 februari 2011

Nederlanders roken en drinken meer dan Belgen

Je zou anders verwachten. Zeker wat het aantal alcohol drinkende Belgen betreft. België is bierland bij uitstek immers. Toch moeten de Belgen hun noorderburen voor laten gaan op het gebied van roken en drinken. Ik begin met de alcohol.


Uit onderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie blijkt dat de Belg gemiddeld 10,8 liter pure alcohol per jaar drinkt. Alleen de Nederlandse vrouwen scoren al hoger met gemiddeld 12,19 liter. Belgische vrouwen blijven 'steken' op 7,83 liter. 5,29% Van de Nederlandse mannen legt het loodje vanwege overmatig drankgebruik. Onder Belgische mannen is dit 'slechts' 2,03%. Belgen drinken vooral bier. Het zal niet verbazen. Nederlanders dan weer vooral sterke drank. 

Het problematisch alcoholgebruik onder Belgen stijgt net als het bingedrinken en comazuipen. Dit laatste fenomeen doet zich vooral onder jongeren voor. Uit onderzoek van de Jellinekkliniek blijkt dat ook 50% van de Nederlandse scholieren tussen 12 en 18 jaar minstens één keer per maand alcohol drinkt. 

Zomaar wat cijfers die een verontrustende tendens aangeven. Ik ga zelf niet zo vaak op café. Doe ik het wel, houd ik het altijd bij een colaatje of een sapje. Alcohol gaat niet samen met mijn motoriek. Jammer, want ik lust best wel een wijntje. In het café zie ik verschillende drinkgewoontes. De ene Vlaming gooit er makkelijk vier Maes pils in een uur doorheen. De andere Vlaming houdt het dan weer op fris. Generaliseren aan de hand van bovengenoemde cijfers blijft dus moeilijk. 

Hoe zit het met roken? In Nederland rookt 28% van de bevolking. In België 20%. Wel zie je in België grote verschillen. Walen roken meer dan Vlamingen en onder de Vlamingen zijn de Antwerpenaren koplopers met het roken van tabak. Die Antwerpse cijfers kan ik alleen maar beamen.

Ik woon in de studentenbuurt en kom dan ook veel studenten en studentes tegen. Onder hen zijn er zeer veel die roken. Dat roken begint al op jonge leeftijd, wanneer de kinderen nog op de middelbare school zitten.

In mijn middelbare schoolperiode (1982 - 1988) was het aantal rokende klasgenoten laag (hooguit 3 per klas). Als 28% van de Nederlandse bevolking rookt, kan het niet anders dan dat het tegenwoordig ook in Nederland doodnormaal moet zijn om als jongere te roken. 

Bronnen:

  




woensdag 23 februari 2011

Straks flaneren langs de Antwerpse modeboulevard?

Antwerpen is een stad op de schop. Overal wordt gebouwd, geherbouwd of worden straten opnieuw aangelegd of anders ingericht. Natuurlijk kan niet alles tegelijkertijd plaatsvinden. Verder vereist menige herinrichting overleg met de bewoners en/of winkeliers. Zo ook in de Nationalestraat.

Nationalestraat
Bron foto: http://www.gva.be/

De Nationalestraat begint bij de Groenplaats en is een vrij drukke verkeersader. Auto's, trams en bussen en voetgangers moeten hier allemaal hun weg zien te vinden. Het gedeelte van de Kronenburgstraat tot aan de Kammenstraat staat op de nominatie een facelift te krijgen. Rioleringen en gasleidingen worden volledig vernieuwd. Ook de tramwissels en tramsporen moeten een opknapbeurt krijgen.

De Vlaamse partij Groen! wil nog een stap verder gaan. 'Maak van de Nationalestraat een autovrije straat', zegt men daar. Zo creëer je een wandelboulevard van de Groenplaats tot aan 't Zuid. Die wandelboulevard zou je dan met enige fantasie een modeboulevard kunnen noemen.

Immers, Antwerpen profileert zichzelf gaarne als modestad en kan dat o.a. doen juist door een straat als de Nationalestraat. Hier hebben grote modeontwerpers als, bijvoorbeeld,  Dries van Noten en de Nederlandse lingeriekoningin Marlies Dekkers hun Antwerpse filialen gevestigd. Op 't Zuid zit dan weer de Vlaamse topontwerpster Ann Demeulemeester. Bovendien zit ook het Antwerpse Modemuseum aan de Nationalestraat.

Helemaal zo gek nog niet, dat idee van Groen. Beginnend vanaf de Groenplaats kom je achtereenvolgens de panden van Dekkers, Van Noten en Demeulemeester tegen. Onderweg kun je een terrasje pakken, bij een supermarkt boodschappen doen of zelfs naar de mutualiteit.


Pand Marlies Dekkers Antwerpen
Bron foto:www.marliesdekkers.com


Pand Dries van Noten Antwerpen
Foto op goed geluk gegoogeled

Ann DeMeulemeester staat helaas niet toe dat men foto's downloadt van http://www.anndemeulemeester.be/ 

Bronnen tekst: http://www.gva.be/ en http://www.antwerpen.be/ Daarnaast ook eigen waarneming.  

dinsdag 22 februari 2011

Ook Vlaming smult van relationele perikelen

Nederland telt anderhalf keer zoveel inwoners als het land België en zo'n tweeenhalf keer zoveel inwoners als Vlaanderen. Toch zijn er niet veel bekende Nederlanders en moeten de roddelpers en de Telegraaf het steeds weer doen met de Jantjes Smit, de Marco Borsato's, de Albert Verlindens en natuurlijk het koningshuis. Het zal niet verbazen dat de Vlaamse pers uit nog minder BV's kan kiezen om hun hele doen en laten grondig te volgen.

Het Belgische koningshuis is natuurlijk een dankbaar onderwerp. Prins vroem vroem Laurent en de als niet zeer snugger bekend staande prins Filip kunnen erop rekenen dat iedere misstap breed wordt uitgemeten in de pers. Koning Albert II leek dan altijd een beetje saai figuur. Alhoewel enkele jaren geleden uitkwam dat hij een buitenechtelijke dochter heeft. Vandaag bleek dat hij de gave van het maken van een slippertje niet van een vreemde heeft.

Zijn vader, koning Leopold III, heeft namelijk maar liefst twee buitenechtelijke kinderen ter wereld gebracht. In 1939-1940 kreeg hij een relatie met de Oostenrijkse schaatsster Liselotte Landbeck. Die relatie gaf leven aan een dochter die Ingeborg Verdun werd genoemd, naar Landbecks eerste echtgenoot. Zowel Landbeck en Verdun leven nog. Landbeck is ver in de 90 en Verdun in de 70. Beiden wonen niet in België. In 1954 - 1955 zou Leopold III dan nog een andere buitenechtelijke relatie zijn aangegaan waaruit een zoon zou zijn geboren.

Al deze feiten staan in het boek 'Van Küssnacht naar Argenteuil. Drama's in het Belgisch koningshuis (1935-2002)' van auteur Leo Van Audenhaege.  Het koningshuis zwijgt tot nu toe in alle talen over deze publicatie. Wedden dat menige Vlaming ervan gaat smullen? (Bron: http://www.deredactie.be/)

En dan is er nog Gentenaar Herman Brusselmans. Ook in Nederland zeer gekend als schrijver. Ik leerde hem in de jaren 90 kennen door zijn gesproken columns op de VPRO-radio. Ik vond ze toen wel grappig. Tegenwoordig is Brusselmans echter behoorlijk afgezakt naar het poep- en plasniveau van de humor. Letterlijk. Wie zijn columns in de Humo leest, weet vantevoren al waar die op uitdraaien. Hij ziet een leuke meid in een Gents café en gaat met haar een gesprek aan over seks en hoe zij dat met elkaar zouden kunnen doen.

Brusselmans heeft een relatie. Met Tania de Metsenaere. Of moet ik zeggen had? De Vlaamse media berichtten vandaag allemaal dat het paar niet meer samenwoont. Ze leven nu, tijdelijk (?), apart. De oorzaak zou liggen in de verschilende levensritmes, zo wist de Gazet van Antwerpen te melden. De Metsenaere heeft overdag een baan. Brusselmans is een nachtmens. Brusselmans 'hoopt dat het goed komt'. Aldus diezelfde Gazet van Antwerpen.

Brusselmans en De Metsenaere in gelukkiger tijden
Bron foto: http://www.gva.be/

Terwijl het Midden-Oosten in brand staat, de Belgische kabinetsformatie zich voortsleept en keepers ook al niet meer te vertrouwen zijn (Stijn Stijnen van Club Brugge), pakken de Vlaamse media nog altijd graag uit met de relationele perikelen van Bekende Vlamingen. Het moet een hele geruststelling zijn voor de gewone Vlaming. Hoe is het eigenlijk met Jan Smit?






     

maandag 21 februari 2011

Veilig gevoel in Brusselse metro door aanwezigheid militairen?

Vandaag wil ik het eens niet over Antwerpen hebben, maar over Brussel. De meeste Antwerpenaren hebben niets met Brussel. En ook al ben ik slechts een inwijkeling: ik geef ze groot gelijk. Ik heb ook niets met Brussel.

Het gaat mij niet om het feit dat je bijna geen Vlaams sprekend persoon meer vindt in Brussel. Integendeel. Zou ik in Brussel gaan wonen of werken, dan zou ik na een tijdje eindelijk evenzo vloeiend Frans moeten spreken als de Brusselaars zelf. Nee, ik vind Brussel een grauwe stad. Bovendien voel ik me er nooit echt veilig.

Vooropgesteld: ik zal Antwerpen heus niet voorstellen als een paradijs waar nooit iets gebeurt of als de stad waar geen 'enge plekken' zijn. Toch waag ik mij hier wel zonder problemen in de diverse buurten. Dat zou ik in Brussel niet snel doen. Ook niet overdag.

Neem de wijk Kuregem in de Brusselse gemeente Anderlecht. Die was begin 2010 het toneel van berovingen, beschietingen etc. Er vielen zelfs doden. Heel het land in rep en roer. De regering Leterme stuurde een paar honderd man extra agenten ernaartoe. Sindsdien is de rust weergekeerd. Al blijft de vraag voor hoelang, want die agenten kunnen niet eeuwig worden ingezet.

Het Brusselse openbaar vervoer is ook zoiets. Medewerkers van de MIVB, zoals dat officieel heet, klagen al lange tijd over agressieve passagiers. Vorige week viel de bekende druppel die de bekende emmer doet overlopen. Een metrobestuurder kreeg het aan de stok met een passagier en deelde een klap uit. Zover mij bekend, ging het om een woordenwisseling en trok de passagier geen wapen. De MIVB-medewerker vond het nochtans nodig de eerste klap uit te delen. De dag erna lag het openbaar vervoer in Brussel 24 uur plat. Men was het meug om het op z'n Antwerps te zeggen (ik zen 't meug).

Laurette Onkelinx, ontslagnemend PS vice-premier

Afgelopen weekend kwam minister Onkelinx met een idee om het Brusselse openbaar vervoer veiliger te maken: zet 100 militairen in als beveiligers. Ze dragen dan natuurlijk geen geweren of granaten en ook hun legerkloffie laten ze thuis. Maar toch, ze zullen nog steeds van wanten weten met agressieve passagiers. Aldus de redenering van Onkelinx.    

Veel bijval heeft haar plan tot nu toe niet gekregen. Niet van de andere politieke partijen en niet van de militaire vakbonden. Die laatste wijzen op het feit dat een beveiliger heel andere vaardigheden aanleert dan een militair.

Zelf vind ik het ook een slecht plan. Wellicht dat de aanwezigheid van militairen in de metro sommige mensen een beschermd gevoel geeft. Ik redeneer echter andersom: als het al zover is gekomen dat je militairen moet gaan inzetten om ov-reizigers te beschermen tegenover agressievelingen, dan is er verdraaid veel mis met de maatschappij en de veiligheid daarin in zijn algemeen. Het lijkt me zinvoller dat de staat ervoor zorgt dat zij op andere manieren weer voor de veiligheid garant kan staan. Ondertussen zul je mij niet veel in Brussel treffen. Ik had toch al niets met de stad, remember.

zondag 20 februari 2011

Vlamingen en Nederlanders vechten canon Nederlandstalige literatuur aan

Vlamingen en Nederlanders hebben een gezamenlijk literair historisch verleden tot 1830. Met het ontstaan van het land België ging ook de Vlaamse literatuur haar eigen weg. Toch blijkt uit bijvoorbeeld de vele literaire prijzen die zowel voor Vlaamse als Nederlandse auteurs openstaan dat beide gebieden een grote interesse hebben en blijven houden in elkaars werk. Ook al wordt over de juiste waardering ervan niet altijd hetzelfde gedacht.

Het Haagse Letterkundig Museum heeft alweer een tijdlang een tentoonstelling lopen over de 100 meest belangrijke schrijvers die de Lage Landen hebben voortgebracht. Daar zitten zowel schrijvers bij die uit Nederland komen en wat nu Vlaanderen is. Schrijvers uit de middeleeuwen, de 18e, 19e en 20e eeuw. In Vlaanderen is men niet helemaal tevreden met die lijst.

Het Vlaams-Nederlands Huis deBuren, het Letterenhuis in Antwerpen en het Letterkundig Museum organiseren daarom drie keer een 'Literair Pleidooi'. Per avond staan twee schrijvers centraal die nu in het Panthéon, zoals die tentoonstelling in Den Haag heet, ontbreken. Iedere schrijver wordt 'vertegenwoordigd' door een 'openbaar aanklager'. Een 'volksjury' kiest dan uiteindelijk aan wie van de twee schrijvers het Panthéon op zijn minst ook een tentoonstelling moet wijden.

Alle drie de avonden vinden plaats in het Antwerpse Letterenhuis aan de Minderbroedersstraat. 3 Februari was de eerste aflevering. De keuze ging tussen Anie M.G. Schmidt en Patricia de Martelaere. Schmidt won uiteindelijk met vier stemmen verschil. 3 maart en 7 april zijn de volgende twee avonden. Op 3 maart gaat de keuze tussen Willem Brakman en Filip De Pillecyn. Op 7 april staan  J.A. Dèr Mouw en Herman de Coninck centraal.

De Pillecyn en Dèr Mouw zijn geen namen die bij mij een belletje deden rinkelen. Daarom van beide heren een gegoogelde foto en de link naar een Wikipedia-pagina.




  
Meer weten over de Literaire Pleidooien?


vrijdag 18 februari 2011

Binnenkort weer nieuwe treinblogs?

Sinds vijf jaar trein ik met zekere regelmaat tussen Antwerpen en Rotterdam. Soms zoek ik het nog iets verder, Amsterdam. In Amsterdam waag ik mij alleen, als ik daar moet zijn voor werk. Rotterdam staat altijd in het teken van bezoek aan familie en soms kennissen.

In die vijf jaar treinen, heb ik al veel memorabele gebeurtenissen meegemaakt op de Beneluxtrein. De trein die ieder uur vanuit Brussel-Zuid naar Amsterdam vertrekt (en omgekeerd). Gebeurtenissen die voldoende inspiratie opleverden voor een blog. Een trein die met panne kwam vast te staan op station Roosendaal bijvoorbeeld. Waar vandaan NS bussen inzette naar Antwerpen Centraal. Wanneer NS bussen gaat inzetten, wordt het lachen. Of die keer dat ik twee jonge Aziatische dames zich verdacht zag gedragen door constant Hollandse luchten te fotograferen. Ik kreeg toen het vermoeden dat een Noord-Koreaanse inval in Nederland op handen was. Het is met een sisser afgelopen.

Beloven, kan ik niets. Hoe dan ook, de komende weken neem ik terug een paar keer de trein. Conditio sine qua non staan morgen en dinsdag 15 maart in elk geval al vast. Wie weet, levert een van die op stapel staande treinreizen opnieuw leuk blogmateriaal op. Hieronder het relaas van een treinreis in een verder verleden, 15 maart 2008, waarbij de nadruk ligt op mijn opvoedende kwaliteiten. Ook al zullen de meeste lezers ze niet pedagogisch verantwoord vinden. Dit verhaal is eerder gepubliceerd op het VK-blog. Daaronder ter afsluiting nog een schoon liedje over de trein.

Hét middel tegen zeurende, blèrende kinderen

Degenen die deze blog al lang genoeg volgen, weten dat ik het niet zo heb op kleine kinderen. Ze zijn oftewel altijd veel te luidruchtig aanwezig oftewel, en dat is nog meer irritant, ze beginnen om het geringste tot vervelens toe te blèren. Ja, ik weet dat de oorzaak voor het overgrote deel van de gevallen bij de ouders ligt. Aan die wetenschap heb je niet veel, als je ongevraagd met een blèrmachine wordt geconfronteerd. Zoals vandaag weer eens het geval was.

Ik zit in de trein op de terugweg naar huis. Achter mij zitten moeder en dochter. Heb ze verder niet gezien. Terwijl ik mijn krant lees, babbelt en zingt dochter er vrolijk in het Engels op los. Allez, dat is normaal gedrag van kleine kinderen. Ik laat haar vrolijk haar gang gaan. Die vrolijke speelsheid slaat na verloop van tijd echter om in zeuren en niet veel later in blèren. 'I think you want to sleep', probeert moeder. Nee, dat wil ze niet en het blèren gaat door. Een minuut of vijf. Dan is mijn irritatiepunt bereikt.

Ik kijk niet op of om, stop niet met lezen, maar spreek wel op een kalme toon - waarin mijn ergernis duidelijk naar voren komt - de volgende woorden: 'Shut the fuck up.' Ineens is het stil. 'Did you hear that?', vraagt moeder. Natuurlijk hoorde ze dat en ze is kennelijk ook al oud genoeg om Engelse krachttermen te begrijpen. Na een tijdje begint dochterlief weer te kwebbelen en te zingen. De situatie is terug normaal. In Rotterdam stappen ze uit.


   

donderdag 17 februari 2011

We are the champions!

Zo, het land België is vandaag zowaar wereldnieuws met de langste regeringsformatie ter wereld ooit. Dat zal geen een land ons snel gaan afpakken. Hoe zijn de Belgen zelf daarmee omgegaan vandaag?

In Antwerpen gebeurde niet veel noemenswaardig. Vlaams Belang deelde gratis bananen uit op treinstation Berchem, omdat 'België is afgegleden tot het niveau van een bananenrepubliek'. Tja, met de aantekening dat VB tegenwoordig ook niet veel meer is dan een bananenrepubliekpartij die niet veel in de melk heeft te brokkelen.

Voor meer ludieke, aangeklede en onaangeklede, acties moest je vandaag in Leuven en Gent zijn. 'Niet in onze naam', een studentengroep met een politiek programma, organiseerde in Leuven een 'Frietrevolutie'. In Gent gingen dan weer exact 249 jongeren uit de kleren. De regeringsformatie duurt immers alweer 249 dagen vandaag.

Wat vinden de politici, de uiteindelijke verantwoordelijken voor het record, ervan? Bart De Wever van N-VA beet woensdagavond al de spits af in Terzake. Hij wees op het feit dat Walen en Vlamingen over veel zaken nu eenmaal totaal anders denken en dat het zo moeilijk compromissen sluiten is. Zelf weigert hij zich de zwarte piet toe te schuiven. Hij denkt nog steeds dat het mogelijk moet zijn eruit te komen, omdat verkiezingen niets oplossen. Al neemt zijn hoop met de dag af.

Die een na laatste zin hoor je iedere politicus - Vlaams en Waals, links en rechts - bezigen. Niemand wil nieuwe verkiezingen, maar het geniale voorstel om uit de impasse te geraken, komt uit geen ene mond. Of toch?

Ex-bemiddelaar Johan Vande Lanotte was druk in de weer vandaag. Vanochtend gaf hij een interview op Radio 1. Vanmiddag gaf hij een gastcollege aan de Gentse Universiteit en om 21:00 uur is hij ook nog te gast in Terzake (Canvas). Wat heeft hij eerder op de dag gezegd?

Hij verwacht dat er snel een 'actiemoment komt'. Dat zal nodig zijn, want zijn eigen partijvoorzitster (Caroline Gennez) klaagde eerder deze week dat informateur Reynders twee weken lang niets lijkt te hebben gedaan. Vande Lanotte blijft hoop houden op een goede afloop. Tijdens zijn bemiddelingsperiode heeft iedere betrokken partij serieus mee onderhandeld, zo zei hij. De moeilijkheid is ook in zijn ogen dat er grote verschillen zijn en dat de partijen vanuit het eigen belang tot nu toe te veel in termen van overwinning en nederlaag denken. En zo dus niet het lef tonen over de eigen standpunten heen te stappen.

Vande Lanotte presenteerde in Gent ook een lange termijnvisie op het land België. In plaats van een opdeling in gewesten en gemeenschappen zoals nu, zou het land een Unie moeten worden met vier deelstaten: een Vlaamse, een Waalse, een Brusselse en een Duitstalige (regio Eupen/Eiffel). Al die deelstaten zouden niet per se precies hetzelfde bestuurd hoeven te worden. Van Bart De Wever is gekend dat hij sowieso een groot voorstander is van hoe het land Duitsland wordt bestuurd. Hij zou zo'n unie wellicht dus wel kunnen zien zitten.   

Die unie is nog verre toekomstmuziek. Ik ben er ondertussen zeker van dat we de 300 dagen regeringsformatie met gemak moeten kunnen halen.

Voor wie de ideeën van Vande Lanotte tot in detail wil bestuderen: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/politiek/110217_VdLanotte_gastcollege

 

woensdag 16 februari 2011

Blog om de fantasie aan het werk te zetten

Dit blog is vooral interessant voor (ex-)onderwijzers en degenen die op een katholieke school hebben gezeten.

Ik liep vanmiddag door de Nosestraat. Kort straatje tussen de Veemarkt en de Sint-Paulusplaats. Aan de Veemarkt staat de Sint-Pauluskerk. Een zeer interessante kerk. Niet alleen van binnen, maar ook wat de aangrenzende binnenkoer (=tuin) betreft. Daarin staan zeker 15 tot 20 antieke beelden. Aan de Sint-Paulusplaats zitten enkele cafés en restaurants/brasseries etc.

Goed, het gaat vandaag dus over de Nosestraat. Onbeduidend straatje. Paar huizen, een kapster en schuin daartegenover een zaak voor homoseksuelen die hun seksleven een kinky tintje willen geven. Dan heb je het gehad. Of toch niet. Zoals zo vaak had ik daar tot nu toe niet goed uit mijn doppen gekeken. Vanmiddag zag ik namelijk ineens onderstaand pand in diezelfde straat.


Bron foto:

Dit is/was de Parochiale Meisjesschool Sint Peterus 1907. Zo staat het boven de deur. Meteen bij het lezen van die naam rezen de eerste vragen in mij op. Een meisjesschool vernoemd naar Peterus. Waarom niet naar Maria? Kennelijk gesticht in 1907. Hoelang zou het pand als zodanig dienst hebben gedaan? Het ziet er anno 2011 uit alsof het al flink wat jaren leeg staat. 

Op internet werd ik niet veel wijzer. De bron van de foto is een website die Vlaams bouwkundig erfgoed klassificeert. Veel meer dan welke steensoort is gebruikt, staat er niet bij dit pand vermeld. Mijn logische gedachte was vervolgens om op de site van de Sint-Pauluskerk te kijken. De twee gebouwen zouden toch wel eens een connectie met elkaar kunnen hebben. Op die site staat helemaal niets over deze vroegere school. 

Dat zet mijn fantasie aan het denken. Hoe zou het geweest zijn om op deze school les te krijgen? Was het een school voor normaal onderwijs of eerder een zondagsschool? Wat was de achtergrond van de kinderen die deze school bezochten? Hoe ging het eraan toe in het katholieke onderwijs begin 20e eeuw? Op die laatste vraag weten medebloggers wellicht het antwoord. 

Voor meer info over de Sint-Pauluskerk (echt een bezoekje waard): http://www.sint-paulusparochie.be/     

dinsdag 15 februari 2011

Hoe een Antwerpse zwerver een celebrity werd

Eens zwerver. Nu een celebrity. Zo zou je het levensverhaal van de Antwerpse Louis kunnen omschrijven.

We hebben elkaar menigmaal gezien tijdens mijn eerste jaren in Antwerpen. Hij had zijn vaste stek op het Koningin Astridplein, ter hoogte van het Diamantmuseum. Ik passeerde hem regelmatig om Antwerpen Centraal binnen te gaan. We wisselden nooit een woord. Bang was ik niet voor hem, ondanks zijn wat ruige uiterlijk. De laatste twee jaar zie ik hem er nog maar heel af en toe zitten. Wat te maken heeft met het feit dat bedelen niet meer mag in Antwerpen. Maar nog meer, en dat leerde ik vandaag, omdat hij al een tijdje een eigen onderkomen heeft en zelfs een soort celebrity is geworden.

Dat kwam zo: in 2006 liet een drugsverslaafd koppel hun twee dochters bij Louis achter. Van zijn laatste centen kocht hij twee ijsjes voor de meisjes waarna hij met ze naar de politie ging. De meisjes zitten nu in een pleeggezin. Louis zijn goede daad deed de belangstelling voor hem groeien. Achtereenvolgens verschenen een boek, een toneelstuk en een film over zijn heldendaad en zijn leven.

Dit alles heeft erin geresulteerd dat Louis nu een min of meer normaal leven kan leiden na 21 jaar op straat te hebben geleefd. Daar geraakte hij nadat hij in Bosnië in het leger had gediend. Bij terugkeer in België was hij soldaat af en hielden zijn ouders de deur gesloten. In beide gevallen was drank de oorzaak. Nu woont Louis op een appartementje in Deurne Zuid. Niet dat hij het straatleven vaarwel heeft gezegd. 'Ik gebruik dit appartementje alleen maar om te slapen en te douchen. Maar dan moet ik naar buiten, naar dit plein.'

Louis brengt er nog steeds veel tijd door. Zij het niet meer als bedelaar en niet constant buiten. Alhoewel: 'Soms kan ik het bedelen niet laten.' Verder geeft hij op scholen voorlichting over hoe het is in armoede te leven en hoe eruit te geraken. In zijn geval dus met het nodige geluk. Hij is zelfs al bezig met een tweede boek. De details houdt hij echter geheim.

Gegoogelde cover van zijn
eerste boek

Bron:

- De Nieuwe Antwerpenaar (huis-aan-huis blad uitgegeven door 't Stad), 15/02/2011, pag. 23

Een link naar een artikel met een video over de film: http://www.gva.be/nieuws/vtm/video/extern-louis-in-premiere.aspx
  

maandag 14 februari 2011

Drentse kunst in Antwerpen vervaardigd

Dat Vincent van Gogh korte tijd in Antwerpen heeft gewoond, is onder Van Gogh kenners bekend. Van november 1885 tot eind februari 1886 woonde hij in de Lange Beeldekensstraat (Antwerpen Noord). Hij was naar Antwerpen gekomen om hier aan de Academie voor Schoone Kunsten te studeren. Een studie die hem niet kon bekoren. Vandaar dat hij maart 1886 alweer de biezen had gepakt en naar Parijs was vertrokken. De Academie voor Schoone Kunsten was in die jaren kennelijk nogal in trek bij de noorderburen, want een paar jaar later studeerde ene Louis Albert Roessingh aan dezelfde Antwerpse Academie.

Ik had nog nooit van de goede man gehoord. Totdat ik vanmiddag tegen een plakkaat in de Lange Doornikstraat opliep. Dat plakkaat maakt melding van zijn geboorte in Assen, zijn vele jaren die hij in Antwerpen heeft doorgebracht en zijn graf in Westerbork. Wie was deze Roessingh? Een rondje surfen op internet leverde mij het volgende op.

Louis Albert Roessingh werd op 10 december 1873 geboren in Assen. Zijn vader was president van de arrondissementsrechtbank aldaar. Roessingh volgde de HBS en vertrok toen naar Antwerpen. Hier is hij zijn hele leven gedeeltelijk blijven wonen, uitgezonderd WO I. Toen woonde hij veilig in Elp (Drenthe) waar hij een eigen optrekje had laten bouwen. 'De Zandhoeve' of 'De Zandhof' genaamd. Na WO I wisselde Roessingh Elp en Antwerpen af als woonplaats. Hij overleed op 18 januari 1951 in Antwerpen.

Roessingh was een impressionistische schilder en schilderde portretten en landschappen. Drentse landschappen. Veel van die landschappen heeft hij in Antwerpen uitgewerkt. Na 1910 ging Roessingh ook gedichten schrijven. In het Drents.

Wonderlijke man. Waarom wisselde hij Antwerpen en Elp steeds af? Ik heb op internet niets kunnen vinden wat werk betreft dat specifiek aan Antwerpen refereert. Alles wat ik terugvond, sloeg terug op zijn Drentse roots. Was hij zo gegrepen door de stad Antwerpen in zijn studietijd dat hij de stad nooit meer los kon laten? Kunsthistorici mogen uiteraard altijd aanvullingen geven op dit blog :-). Mensen in Drenthe kunnen in ieder geval gerust zijn: de stad Antwerpen is hem niet vergeten! Hieronder een schilderij en een gedicht van Roessingh.


Landschap met schaapherder en kudde (1907)

Gien tied
 
't aole Jaansie reup mij binnen
in zien aole plaggenkeet.
'k Zee hum - 'k mus toch waat verzinnen -:
"'k Heb 't te drok, ‘k kan 's mörgens neet!"
 
Laoter, oet mien koetsewaogen,
Zaag ‘k hum staon waer veur zien keet.
't waas, of ie waer waat wol vraogen,
‘k reup aal vaast: "'k Kan 's aovends neet!"
 
't Jaansie hebt ze nou begraoven. ‘k Kan wel raeren van de spiet.
kiek, de Dood met aal zien draoven,
Die vun toch nog wàl de tied...

Bronnen:

- Vincent van Gogh: Antwerpen, stad naar mijn goesting, Johan Peters, pag. 23/24, 2009
- Louis Albert Roessingh (leven): Wikipedia en http://www.encyclopediedrenthe.nl/






zondag 13 februari 2011

Recept voor supervette Belgische wafels

Dat je voor lekker eten in Vlaanderen moet zijn en niet in Nederland, dat hoef je geen Vlaming te vertellen. Geen Nederlander trouwens ook niet meer. Maar, hoe zit het met het snoepen? Kun je je hier in Vlaanderen tegoed doen aan nog meer lekkernijen die niet goed zijn voor de calorieën en je gebit behalve de Belgische pralines? Jazeker, wat dacht je bijvoorbeeld van de Belgische wafels?

Je hebt ze in de Luikse en de Brusselse variant. Persoonlijk eet ik ze haast nooit. Het ligt er natuurlijk aan waar je ze koopt, maar de meeste warme wafels vind ik te vet. Bovendien zit er veelal een partij suiker in waarvan het glazuur van je gebit spontaan begint op te lossen.

Bon, dat is mijn ervaring natuurlijk. Veel Vlamingen happen graag in een warme wafel. Het recept voor Belgische wafels blijkt al eeuwenoud te zijn. Dat weten we, omdat de Antwerpse Erfgoedbibliotheek aan het Hendrik Conscienceplein eind 2010 een kookboek uit de 17e eeuw heeft verkregen waarin een recept voor wafels staat vermeld. Netjes met de hand opgeschreven.


Dit valt natuurlijk niet te lezen. Ga naar http://www.antwerpen.be/smartsite.dws?ch=ABE&id=8104423 Daar kun je het originele 17e eeuwse recept lezen in een pdf.document met daaronder een 21e eeuwse variant. Want de mensen in de 17e eeuw hadden totaal nog geen kennis van het begrip obesitas en bakten hun wafels supervet. Eet smakelijk!

vrijdag 11 februari 2011

Hoe gaat AH in Vlaanderen op de kleintjes letten?

Het zat al maanden in de lucht. Albert Heijn maakt zich gereed de Vlaamse markt te veroveren. De Gazet van Antwerpen onthulde deze vrijdag enkele details van het marketingplan.

AH mikt op 200 supermarkten in geheel Vlaanderen die een marktaandeel van vijf procent moeten gaan opleveren. Bevoorrading zal in eerste instantie geschieden vanuit een bevoorradingscentrum in Tilburg dat geheel volgestouwd moet gaan worden met producten bestemd voor de Vlaamse markt.

Er was eind 2010 sprake van dat de alleerste Vlaamse AH zich zou gaan vestigen op Antwerpen Linkeroever. Daar hoor je nu niets meer over. De eerste Vlaamse vestiging komt nu in Brasschaat. Een tweede moet snel komen in Turnhout. Allebei wel provincie Antwerpen, maar nog geen Antwerpen stad zelf.

Op een Nederlandse MKB-site las ik eind 2010 ook waar het Vlaamse hoofdkwartier van AH zich zou moeten gaan vestigen. Wél in Antwerpen: Borzestraat 17. Laat dat op nog geen vijf minuten van mijn woonst zijn.

Ik ging eind 2010 uit nieuswgierigheid eens polshoogte nemen. Helemaal niets op nummer 17 refereerde aan AH. Geen naambordje, geen vlag. Er waren zelfs geen bel of brievenbus aanwezig. Zo'n drie weken geleden nam ik voor een tweede keer een kijkje. Zelfde situatie, zij het dat er nu tenminste een brievenbus is. AH opereert voorlopig dus erg geheimzinnig.

Wil men snel vijf procent marktaandeel gaan afsnoepen van de Colruyt, de Delhaize en de Carrefour (de grootste Belgische supermarktketens), zal er toch met meer openbaarheid aan de weg getimmerd moeten worden. Ik begrijp uit het bericht van de GvA dat men daarbij heeft gedacht aan wat in de schappen te leggen.

Tandpasta is tandpasta, zou je bijvoorbeeld denken. Dat kan wel zijn, maar het merk Prodent heb ik nier nog nooit kunnen ontdekken in Antwerpen. Ander voorbeeld: iedere Belgische supermarkt heeft kant en klaar maaltijden in het assortiment. De Delhaize heeft er vele, waaronder typisch Vlaamse gerechten als Gentse waterzooi en stoemp. Gaat AH dat nu ook in Vlaanderen verkopen? AH verkoopt in Nederland kant en klare zuurkool. Nog nooit van mijn leven gezien in Antwerpen.

En dan de factor prijs. Het is geen geheim dat veel Vlamingen in het weekend boodschappen doen over de grens, veelal bij datzelfde AH. Vooral water, toch een eerste levensproduct, en fruit zijn in Nederland veel goedkoper dan hier in Vlaanderen. Toch, voor mijn wekelijkse boodschappentas ben ik in de regel even duur uit bij de Delhaize als bij de AH in Rotterdam. Het zal dus echt maatwerk worden om je als prijsvechter in de Vlaamse markt in te vechten. Van Carrefour wint AH het makkelijk. Delhaize is gelijkwaardig qua prijsniveau en Colruyt moet de goedkoopste Belgiszche supermarkt zijn (de Aldi en de Lidl niet meegerekend).

Tot slot: hoe gaat AH reclame maken in Vlaanderen? Toch niet met die olijke tv-spots die in Nederland wekelijks op de buis zijn? Ik ben er zeker van dat zo'n spot als hieronder niet gaat werken in Vlaanderen.


 

donderdag 10 februari 2011

De dood overheerste de Belgische politiek deze week

Nee, de informatieronde van informateur Didier Reynders is niet voortijdig aan zijn einde gekomen. Zit er schot in?

Voor de camera's en aan de journalist met de pen werd continu verkondigd dat het tijd was geworden voor constructieve gesprekken. Welnu, informateur Didier Reynders van de Waalse MR heeft met iedereen constructieve gesprekken kunnen voeren. Alle Waalse en Vlaamse partijvoorzitters zijn voor de zoveelste keer langsgeweest. Ook de Waalse en Vlaamse Groenen van wie iedereen verwachtte dat zij niet meer mee mochten doen. Wat ze zelf tot iedere prijs willen voorkomen.

Wat hebben die constructieve gesprekken opgeleverd? Het schijnt dat Reynders toch gebruik wil gaan maken van alle hele en halve uitgewerkte nota's en voorstellen die zijn voorgangers Di Rupo, De Wever en Vande Lanotte hebben geschreven. Bij zijn aantreden had hij de suggestie gewekt helemaal vanaf nul te beginnen.

Goed, we beginnen dus niet vanaf nul, maar laten we zeggen vanaf 1. Al die nota's en voorstellen zijn immers, ondanks de 'positieve elementen', steeds door één of meerdere partijen finaal afgeschoten als zijnde onaanvaardbaar. Of gaat Reynders nu in Word vrolijk zitten knippen en plakken totdat het lijkt alsof hij een geheel nieuwe tekst uit zijn hoed heeft getoverd? We zullen het volgende week wel zien. Dan moet ook zijn opdracht weer worden verlengd door de koning. Als die laatste er aanleiding toe ziet.

Nee, de Belgische politiek was niet bepaald spannend deze week. Eerder treurig. Ex-N-VA en ex-VB-politica Marie-Rose Morel stierf aan baarmoederhalskanker. Ze is 38 geworden. Ze was een politica die haar mondje bij had. Zeer getalenteerd ook volgens sommigen. Al is dat er nooit helemaal uitgekomen.


Bart De Wever himself haalde haar bij de N-VA in 2004. Toen de verwachte verkiezingsoverwinning uitbleef, ja: de N-VA is ooit een onbeduidend partijtje geweest, stapte ze teleurgesteld over naar Vlaams Belang. Filip Dewinter wilde zijn partij met haar een meer menselijk gezicht geven. Hij schoot zich daarbij echter in de eigen voet, want Morel kreeg het na 2006 met hem en andere die hard VB-ers aan de stok. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat de daardoor ontstane tweespalt in de partij het VB de das heeft omgedaan. 

Morel stond ook privé op haar strepen. Ze vocht een vechtscheiding uit met haar ex aan wie ze de zorg over hun twee zoontjes absoluut niet wilde toevertrouwen. Om ervoor te zorgen dat haar ex en zijn nieuwe lief niet alsnog de financiële bevoegdheid over de twee jongens zouden krijgen na haar dood, trouwde ze januari dit jaar nog met Franck van Hecke. Ook een VB-lid die in de clinch ligt met Dewinter cs. 

Ik vertel dit allemaal, omdat de dood van Morel en haar loopbaan het politieke nieuws deze week veel meer heeft beheerst dan wat Didier Reynders aan het doen is. Wellicht dat Reynders en de partijvoorzitters gaan inzien dat hun meningsverschillen slechts betrekkelijk zijn, vergeleken met ziekte en dood. 

De uitvaartplechtigheid voor Morel is zaterdag in de Antwerpse kathedraal. Bart De Wever is een van de sprekers. Dat vind ik sympathiek van hem. Kijken hoeveel VB'ers aanwezig gaan zijn.  
 

woensdag 9 februari 2011

Switchen tussen pop en klassiek

Één van mijn aandachtsgebieden als journalist betreft de muziek. Ik ben een muziekliefhebber. Tot 2006 uitsluitend pop. Sindsdien is daar steeds meer klassiek bijgekomen.

Interviews met popartiesten heb ik nog niet op mijn conto staan. Ik heb wel ooit het geluk gehad Tom Barman van dEUS een vraag te stellen. Zuiver toeval. dEUS trad eind 2005 op in het toenmalige Rotown te Rotterdam. Als grote dEUS-fan was ik daar natuurlijk bij. Vooraf at ik wat in het Rotown restaurant. Wie schetste mijn verbazing toen de heren van dEUS ineens mijn tafel passeerden om aan een andere tafel ook iets te nuttigen voor het optreden. Ik greep mijn kans en vroeg Barman hoe het met zijn stem was. Net in die periode had hij last van zijn stembanden. Enkele concerten waren afgelast geweest. Hij antwoordde iets in de zin dat het helemaal goed zou komen deze avond. Mijn kennis van het Aantwaarps was toen nog niet zo groot dat ik zijn accent direct kon ontcijferen. Het optreden was inderdaad bijzonder goed. Een recensie van dat optreden heb ik nooit geschreven.

Dat heb ik wel gedaan van twee concerten die ik in Antwerpen heb aanschouwd. Van Frank Boeijen (2007) en Raymond van het Groenewoud (2009). Onderaan staan de links naar die concertrecensies. Lees ze vóór 1 maart. Anders zou het wel eens te laat kunnen zijn.

Muziek is iets persoonlijks. Je wordt erdoor geraakt of niet. Dat is voor mij het belangrijkste om op te letten bij een live-optreden. Hoe reageert het publiek? Of elke noot zuiver wordt gezongen of gespeeld en waarom in de setlist het ene nummer wel is opgenomen en het andere nummer niet: is dat belangrijk? Collega-journalisten die niets anders doen dan over muziek schrijven, zullen zeggen van wel. Bon, ik heb dus een andere kijk op de muziekjournalistiek.

Hetzelfde geldt voor de klassieke muziek. Ik ben nooit een totale cultuurbarbaar geweest op dat gebied. Let maar eens op hoeveel klassieke deuntjes een normaal mens kent alleen al van de reclame of radiotunes. Vanaf mijn contact met Pools pianiste Katarzyna Borek (eind 2006) is mijn interesse in, en kennis van, de klassieke muziek enorm toegenomen.

Die interesse resulteerde in het creëren van een eigen journalistieke site over klassieke muziek. Daarvoor heb ik nu alweer verschillende klassieke musici in diverse genres geïnterviewd. Zodoende heb ik nu een goed beeld van hoe klassieke musici denken en doen en hun muziek beleven. Dat vind ik interessant om te weten en ik weet dat de bezoekers van mijn site dat met mij eens zijn. Natuurlijk ontkom ik er niet aan ook technische vragen te stellen. Ik wil het echter niet ingewikkelder maken dan strikt noodzakelijk. Klassieke muziek heeft toch al zo'n moeilijk imago.

Het Brugse barokke duo Capriola di Gioia figureert ook op mijn klassieke site. 15 Maart 2011 stellen zij hun eerste CD voor aan de pers in het Antwerpse AMUZ. En ik ben erbij! Barok, en zeker barokke zang, is nog een aardige blinde vlek in mijn klassieke kennis. Ik ga dus onbevooroordeeld naar die perspresentatie toe en zal er zeker verslag van doen op dit blog en op de site!

Ondertussen wordt de popmuziek niet door mij vergeten. Tijdens het tikken van dit blog luister ik naar het nieuwe album van PJ Harvey, Let England Shake. Niet door een aardbeving. Het album gaat over de rol van het Engelse leger in recente oorlogen. Irak, Afghanistan. Het geluid is zoals we van Harvey gewend mogen zijn. Ultrakorte nummers, nog niet geheel afgewerkte nummers (lijkt het) en volledige songs. Harvey klinkt dan weer boos, dan weer zoet. Je moet ervan houden. Ik heb haar altijd kunnen waarderen. De songs kunnen natuurlijk pas beklijven na een paar keer luisteren. Daarvoor is het beter de cd in huis te halen in plaats van, zoals nu, via internet te luisteren (legaal!).

Om ook te eindigen met dEUS: april/mei komt hun nieuwe album uit. Mocht er nog een Nederlands medium zijn dat er aandacht aan wil besteden: ik zit al in Antwerpen en wil Tom Barman dit keer best aan een volledig interview onderwerpen!

Pop links

Recensie optreden Frank Boeijen, Antwerpen 2007: http://www.vkblog.nl/bericht/140513/Frank_Boeijen_rockt%21

Recensie optreden Raymond van het Groenewoud, Antwerpen (Merksem) 2009: http://www.vkblog.nl/bericht/274562/Merksem_komt_pas_na_pauze_goed_los_voor_Raymond_van_het_Groenewoud

dEUS: http://www.deus.be/

Klassieke links

Mijn eigen klassieke site: http://www.journalistiekklassiek.be/

Katarzyna Borek: http://katarzynaborek.eu/

Capriola di Gioia: http://www.caprioladigioia.be/

dinsdag 8 februari 2011

Waar spreek je het beste af in Antwerpen?

Door de jaren heen heb ik diverse mensen op bezoek gehad in Antwerpen. Of ze kwamen speciaal voor mij hier naartoe of waren toch al van plan die dag in Antwerpen door te brengen. Omdat de meesten geen idee hebben waar de straat ligt waar ik woon (of hoe daar te komen), of omdat ik niet iedereen direct bij mij thuis wil ontvangen, is het dus zaak een strategische plek uit te kiezen om elkaar te ontmoeten. Waar zijn die strategische plekken? Enkele voorbeelden.


Antwerpen Centraal is natuurlijk dé plek om je bezoek te ontvangen dat per trein arriveert. Kunnen ze mooi gelijk het eerste Antwerpse architectonische hoogstandje aanschouwen. De renovatie van Antwerpen Centraal, binnen en buiten, heeft meer dan een decennium geduurd. Het resultaat mag er zijn.

Voor mensen die met de auto naar Antwerpen komen, is Antwerpen Centraal geen handige ontmoetingsplaats. Geen parkeergelegenheid, zover ik als exclusief ov-reiziger weet. Mensen die per auto arriveren, wacht ik altijd op voor het Hilton aan de Groenplaats. Aan de Groenplaats is ook een, betaalde, parkeergarage. Het Hilton kun je niet missen en is een betere ontmoetingsplek dan voor de kathedraal. Daar loopt altijd veel meer volk rond. Zeker, wanneer een straatartiest zijn kunsten ervoor staat te vertonen.


So far, so good. Vanaf Antwerpen CS dan wel het Hilton hotel kan ik de regie in handen nemen. Meestal laat ik de bezoekers de oude binnenstad van Antwerpen zien of, bij een zuiver zakelijke afspraak, neem ik hen mee naar mijn favoriete terras.

Het wordt een andere zaak, wanneer de bezoeker zelf Antwerpen al door en door kent. Dan stelt hij/zij meestal zelf een ontmoetingsplek voor. 'De Brabo-fontein?' Geen probleem. Bevindt zich voor het stadhuis. Zie je daar.

Laatst stond ik echter toch met mijn mond vol tanden. 'Café ... Vlakbij de Carolus Barromeus kerk.' Huh? Ik ken helemaal geen café aan het Hendrik Conscienceplein. Goed denken: restaurants, een brood- en soep gelegenheid. Plansjee. Op de hoek met de Wolstraat. Ja, dat is een café, maar die bedoelt hij niet. Dan zal het in de zijstraat richting de Korte Koepoortstraat moeten zitten.

In die zijstraat ben ik in bijna vijf jaar tijd nog geen tien keer doorheen gelopen. Bovendien ben ik veel meer een terrasjesman dan een cafémens. Ik ben vanmiddag toch eens wezen polsen. Ja hoor, daar zit het betreffende café. Zo leer ik ook nog eens wat bij over mijn eigen buurt. 

Bron foto's:

Antwerpen Centraal: eigen bezit. Een van de foto's gemaakt voor Antwerpen, stad naar mijn goesting
Hilton Antwerpen: gegoogled

maandag 7 februari 2011

Wat heeft een Vlaming in Glasgow te zoeken?

Niet veel. Normaal gesproken. De zaken waren tijdens WO I in België echter niet normaal. Naar schatting 1,5 miljoen Belgen vluchtten naar Frankrijk, Nederland of Groot-Brittannië. In dat laatste land kwamen zo'n 200.000 Belgen terecht. Waaronder de overgrootvader van VRT-collega Annelies Beck. Het verhaal van deze August Keppens is door Beck in romanvorm opgeschreven. De roman is zojuist verschenen.


Aangezien ik het boek nog niet heb gelezen en het niet mijn stijl is een nieuwsbericht volledig over te schrijven, verwijs ik voor een interview met Beck over de inhoud en de achtergrond van het boek naar http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/110208_BoekAnneliesBeck Op deze plek wil ik het verder hebben over het historisch besef van de Vlamingen.

Dat moet zeer hoog zijn. Tenminste, wanneer ik af ga op alle historische boeken en tv-series die ieder jaar opnieuw verschijnen. Het boek van Beck, ook al is het geromantiseerd, sluit perfect aan bij de grote belangstelling die in Vlaanderen nog steeds aanwezig is voor WO I. Ook wel 'De Grote Oorlog' genoemd in Vlaanderen.

België lag meer dan vier jaar lang in het midden van het strijdgewoel en dat hebben de Belgen geweten ook. Walen en Vlamingen. Die laatsten vooral door de slagen bij Ieper die gelijk al in 1914 plaatsvonden. België was trouwens ook jarenlang huisvester van de Duitse luchtmacht die de Britten bombardeerden. Nooit geweten. Ik zag er toevallig twee weken geleden een reportage over in de serie 'Publiek geheim' op Canvas.
Canvas besteedt veel aandacht aan de eerste en (nog meer) tweede wereldoorlog. Iedere week is het raak. De Vlamingen raken er kennelijk niet over uitgepraat.

Ook niet over hun koloniale verleden in Congo. Schrijver en wetenschapper David van Reybrouck publiceerde in 2010 nog een dikke pil erover die veel literaire prijzen in de wacht sleepte. Ook in Nederland.

Nu is er dus de debuutroman van Annelies Beck. Zien of dit boek ook zulke hoge ogen gaat gooien. Het werpt in ieder geval een nieuw licht op die eerste wereldoorlog, want zeg nu zelf: hoeveel Vlamingen zullen anno 2011 nog weet hebben van het feit dat een aanzienlijk aantal Belgen in Groot-Brittannië terecht is gekomen op de vlucht voor het oorlogsgeweld? Ook in Glasgow of all places. Toch niet de eerste stad waar je dan direct aan denkt. De overgrootvader van Annelies Beck had er dus wel iets te zoeken.  

zondag 6 februari 2011

Belangwekkende archeologische vondsten op onooglijke locatie

De stad Antwerpen bestaat alweer heel wat eeuwen. Over hoe de stad aan haar naam is gekomen, doet de volgende sage de ronde. Aan het begin van onze jaartelling heerste een reus over de rivier de Schelde. Deze Druoon Antigoon eiste van iedere schipper die op de Schelde voer een geldsom. Wanneer de schipper weigerde te betalen, werd zijn hand afgehakt. De Romeinse soldaat Silvio Brabo maakte een eind aan deze barbaarse manier van tol heffen door de reus te doden en gelijk ook zijn hand af te hakken en in de Schelde te gooien. Hand werpen wat in de loop der tijd zou zijn verbasterd tot Antwerpen.

Sagen zijn leuk om te horen, maar zitten nogal eens bezijden de waarheid. Dat de Romeinen op Belgisch grondgebied zijn geweest, staat echter onomstotelijk vast. Ze waren er niet alleen. Rond de jaartelling leefden hier Keltische stammen die later werden opgevolgd door Germaanse stammen.

Zo gingen de eeuwen voorbij waarin ook de stad Antwerpen steeds meer smoel kreeg. Reeds in de negende eeuw stond op de plek aan de Groenplaats waar nu de kathedraal pontificaal het stadsbeeld bepaalt een Onze-Lieve-Vrouw kapel. Deze verwierf in 1124 de status van parochiekerk. In 1352 begon men dan aan de bouw van wat nu de kathedraal is. De grootste gotische kerk der Nederlanden. Een bouw die 170 jaar duurde.

Met zo'n eeuwenoude geschiedenis is het niet vreemd dat er zich in de Antwerpse bodem allerlei interessante archeologische schatten uit lang vervlogen eeuwen bevinden. Zelfs op plaatsen die tegenwoordig weinig chique ogen. Zoals bij de straat Klapdorp.


Dit is Klapdorp. Zo'n typische Antwerpse straat waarvan je niet weet of je het nou vooral lelijk moet vinden of niet. Verwaarloosde (winkel)panden en mooie oude panden wisselen elkaar af. Klapdorp ligt op wandelafstand van het oude centrum. Dicht bij de Schelde en, voor de liefhebbers, op nog geen vijf minuten lopen van de rosse buurt.

Op de hoek Klapdorp/Mutsaardstraat is men sinds eind 2010 aan het graven. Er komen nieuwe appartementencomplexen te staan. Maar, voordat er echt kan worden gebouwd, is die plek een eldorado voor archeologen.

Het is namelijk gebleken dat Klapdorp al zo'n duizend jaar wordt bewoond. Men heeft er al veel sporen van bewoning gevonden: middeleeuwse steen- en houtbouw, een houten waterput uit de 10e-12e eeuw, een middeleeuwse oven of haard, afval van lederbewerking en primitief aardewerk uit de vroege middeleeuwen.

Ik ben die bouwlocatie al enige malen gepasseerd. Nooit bij stilgestaan wat zich hier allemaal voor spannends heeft afgespeeld en nu afspeelt. Totdat ik er afgelopen vrijdag over las in de nieuwsbrief van de stad Antwerpen. En ja, dan ga je toch met een ander oog naar het huidige Klapdorp kijken.

Bronnen: Antwerpen, stad naar mijn goesting (Johan Peters, pag. 17 en 18) en nieuwsbrief stad Antwerpen 
  

vrijdag 4 februari 2011

Liberale bezigheidstherapie

De Belgische regeringsformatie wordt steeds ingewikkelder. Zeker voor degenen die niet zo goed thuis zijn in de Belgische politiek. Zoals de noorderburen. Voor die Nederlanders die nog steeds pogen de ontwikkelingen bij de zuiderburen te volgen, en zelfs te begrijpen, volgt een introductie van de Waalse liberalen. Zij zullen de komende twee weken hun stempel op de regeringsonderhandelingen gaan drukken.


Didier Reynders, ontslagnemend federaal
minister van Financiën

We beginnen met de nieuw aangestelde informateur, Didier Reynders. Reynders heeft van koning Albert twee weken de tijd gekregen te onderzoeken welke partijen eventueel een communautair akkoord willen sluiten. Dit ter voorbereiding op regeringsonderhandelingen die daarna plaats moeten gaan vinden. Koning Albert blijft een optimistisch mens.

Reynders was tot vorige week voorzitter van de Waalse liberalen, de MR. Hij is al een jaar of tien federaal Minister van Financiën en gaat in die hoedanigheid bijvoorbeeld over de federale belastingen. De federale begroting valt dan weer onder de bevoegdheid van een andere minister. Niet alle Vlamingen zijn overigens even enthousiast over het functioneren van de belasdtingdienst onder zijn leiding, maar dat terzijde.

De liberalen aan Waalse én Vlaamse zijde waren al die maanden sinds de verkiezingen buitenspel gebleven. Ze hadden immers behoorlijk verloren. Omdat de socialisten, de christen-democraten en de groenen aan beide zijden - gecompleteerd door de Vlaamse nationalisten van de N-VA - er samen niet uitkwamen, mogen de liberalen nu toch eindelijk meepraten. Het idee is dat een ander onderhandelingsteam misschien wel tot een communautair akkoord en daarna tot een regeerakkoord kan komen.

Is dat een realistische gedachte? Bart De Wever zijn N-VA heeft meer op met de liberalen dan met de socialisten en de groenen. Wat het sociaal-economische aspect betreft. Helaas voor De Wever zijn de socialisten aan Waalse kant veruit de grootste partij en zal hij toch altijd zaken moeten blijven doen met hun leider, Elio di Rupo.

Wat het echter veel ingewikkelder maakt, is het feit dat de Waalse liberalen helemaal niet zo toegeeflijk zijn op communautair gebied. Zeker waar het gaat om alles wat met Brussel en de randgemeenten te maken heeft, zijn zij verre van inschikkelijk. En dat ligt niet alleen aan de MR, maar nog meer aan de Brusselse liberalen van de FDF onder leiding van Olivier Maingain.



We gaan even terug in de tijd naar het jaar 2007. Ook toen waren er federale verkiezingen geweest en moest een nieuwe regering worden gevormd. Na veel pijn en moeite kwam die begin 2008 dan eindelijk tot stand. Er moest nog wel een 'probleempje' worden opgelost: de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Halle en Vilvoorde zijn Brusselse randgemeenten op Vlaams grondgebied. De Waalse partijen willen deze randgemeenten eigenlijk bij Brussel trekken. De Vlamingen zijn daar mordicus op tegen, want dat zou hun grondgebied en daarmee invloed in Brussel (de stad en het hoofdstedelijk worden gezamenlijk beheerd door Walen en Vlamingen) verminderen.

Over de kwestie B-H-V wordt al sinds het begin van dit millennium gebakkeleid. Men geraakt er niet uit. Als een van de hoofdschuldigen wordt Maingain aangewezen. Zijn FDF heeft alleen in de stad Brussel een machtsbasis, maar heeft zo'n sterke invloed binnen de MR daardoor dat de MR niet om de FDF heen kan. En Maingain wil absoluut niets weten van enige toegeving aan de Vlamingen rondom het Brusselse dossier. Alleszins tot aan de dag van vandaag niet.

Even alles op een rijtje nu: een Waalse liberaal is informateur. Hij moet uitzoeken met welke Waalse en Vlaamse partijen hij wellicht een communautair akkoord kan sluiten. Zijn partij, en zeker de onafhankelijke Brusselse broeders van de FDF, doet nogal moeilijk over B-H-V. Eufemistisch gezegd. Hoe groot is dan de kans dat Reynders in zijn opdracht slaagt?

Er is niemand in België die daar veel geld op in durft te zetten. Geen enkele partij wil verkiezingen. Zegt men. De kans dat men er onder liberale leiding wel uitkomt, is zeer gering. Vandaar dat men in Vlaanderen al smalend spreekt over politieke bezigheidstherapie. Onder liberale leiding dus. Met deze bezigheidstherapie luid ik officieel het weekend in.   

donderdag 3 februari 2011

'Elk gedicht is een nieuw begin'

In het dagelijks leven is hij milieuambtenaar. Daarnaast heeft Marc Tritsmans reeds negen poëziebundels op zijn naam staan. Met de meest recente, 'Studie van de schaduw', won hij vorige week de Herman de Coninckprijs voor 2011. Dit is een belangrijke Vlaamse poëzieprijs. De publieksjury riep het gedicht 'Uitgesproken' uit die bundel ook nog eens uit tot beste gedicht. Hieronder volgt een kort interview met Marc Tritsmans en nog een keer het winnende gedicht. 

                                                         Marc Tritsmans
                                        Bron: http://www.nieuwamsterdam.nl/                                 


1.    Kunt u vertellen hoe en waarom u bent begonnen met het schrijven van poëzie en wat voor u persoonlijk de waarde daarvan is?

Ik ben voorzichtig poëzie beginnen te schrijven na het lezen van dichtbundels van Ed Leeflang, Rutger Kopland en Herman de Coninck. Daarvoor was ook voor mij poëzie iets dat buiten de echte wereld stond en waar ik maar zelden een boodschap aan had. Dat zal helaas ook wel te maken hebben gehad met mijn leraars Nederlands ... De gedichten van deze dichters openden voor mij een totaal nieuwe wereld.

De persoonlijke waarde? Die is onschatbaar. U kent wel die versregel ‘Alles van waarde is weerloos’ van Lucebert.  Zo is het nu eenmaal. Je kunt de waarde van poëzie niet in harde valuta berekenen, gelukkig maar...

2.     Wat zijn uw belangrijkste thema's?

Ik schuw geen enkel thema, maar ga ook niet echt op zoek naar thema's. Die moeten zich gewoonweg 'aandienen'.

3.    Ik lees in het juryrapport dat observatie een grote rol speelt in uw meest recente dichtbundel. Waar let u vooral op als u een idee voor een gedicht heeft en hoe verweeft u zo'n observatie vervolgens in een gedicht?

Daar bestaan geen vaste regels voor, geen raadgevingen, geen tips ... Een gedicht is altijd opnieuw hard en lang werken. Dan nog is er geen enkele garantie dat het uiteindelijk lukt.  Helaas, je leert ook niet bij. Elk gedicht is een nieuw begin.

4.    Hoe groot is de aandacht voor uw werk in Nederland en hoopt u die aandacht te kunnen vergroten?

Het feit dat ik een Nederlandse uitgever heb (Nieuw Amsterdam, red.) is al heel wat. Regelmatig komt er wel wat aandacht vanuit het noorden. Meest opvallend was wel de opname van zeven van mijn gedichten in de Dikke Komrij, die toch zowat wordt beschouwd als dé bloemlezing van de Nederlandstalige poëzie. Misschien dat het winnen van de (Vlaamse) Herman de Coninckprijs wel iets in beweging zet. Maar, je kunt daar toch niets aan veranderen. Je moet gewoon proberen verder te schrijven...

Uitgesproken
 
praat met mij en doe dat
honderduit, vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind
 
spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom, spreek
het, spel het volledig uit
laat me duizelen breng me
in totale ademnood geef je
 
eindelijk helemaal bloot  

woensdag 2 februari 2011

Hendrik Conscienceplein favoriete hangplek Antwerpse jongeren

Ik geef toe: het is niet echt weer om 's avonds in het donker buiten rond te hangen. Toch zijn er Antwerpse jongeren die dat hoe dan ook doen. Winter of zomer. Het zijn tieners met een alternatieve instelling. Je ziet het aan hun verfomfraaide kleding, je ruikt het aan hun joints en stickies en ziet het aan de pullen en blikjes bier of wijn. Ze kletsen wat, ze lachen wat, ze drinken wat. Afgelopen zaterdagavond zaten ze er weer. In de vrieskou. Niet met massaal zoveel volk als op een mooie zomeravond. Maar toch. Waar ik ze telkens zie zitten? Op het Hendrik Conscienceplein.


Dit is het gedeelte van het plein dat uitkijkt op het standbeeld van Hendrik Conscience. Conscience was een Vlaams auteur die leefde in de 19e eeuw. Zijn bekendste roman is 'De leeuw van Vlaanderen' dat verhaalt over de geschiedenis van Vlaanderen. Het gebouw in de linkerhoek is de Erfgoedbibliotheek. Daar worden alle oude Antwerpse en Vlaamse geschriften bewaard. Rondom het standbeeld van Conscience is een fonteintje aangebracht. De stoep voor het standbeeld is, zoals valt te zien, een favoriete rustplek voor toeristen. Of de Antwerpse hangjongeren. Die laatsten hangen ook regelmatig rond voor het andere allesbepalende gebouw aan het plein.



De Carolus Borromeus Kerk. Een echte barokke kerk waar Pieter Paul Rubens nog een belangrijk aandeel in heeft gehad. De Antwerpse hangjongeren hangen oftewel op de bankjes voor de kerk rond of, in de zomer, spreiden een kleed en zitten gewoon op de grond. Ik heb al meerdere malen zelfs een soort van picknick voor de kerk gezien.

Zo gaan jong en oud harmonieus om in dit stukje Antwerpen. Een wanklank van de koster of de horeca links van de kerk is mij nog niet ter ore gekomen.