donderdag 31 maart 2011

Axl Peleman en Cor Galis

Ze hebben niets met elkaar gemeen. Dit voor alle duidelijkheid. Mijn Nederlandse bezoekers zal de naam Axl Peleman waarschijnlijk niet veel zeggen. Mijn Vlaamse bezoekers zullen Cor Galis zeker niet hebben gekend. Ik vraag me af hoeveel Nederlanders Galis nog kennen. En toch passen ze vandaag wonderwel goed samen in dit blog dat gaat over het bewaren van audio voor het nageslacht.

Bron foto: http://www.thetopofmusic.be/

Dit is Axl Peleman. Ras Antwerpenaar en muzikant. Op een mooie dag kreeg hij een brief van mevrouw Godelieve 'Lif' Muys uit Antwerpen. Zij zocht een muzikant die alle Antwerpse volksliedjes die zij kent op plaat wilde zetten. Ze is al 80 en zou het zonde vinden wanneer met haar dood al die volksliekes zouden verdwijnen.

De twee maakten kennis en Peleman raakte enthousiast. Het resultaat is een CD met 20 oude Antwerpse volksliedjes. Bij de CD zit ook een boek met illustraties van Fred Bervoets en oude postkaarten uit Antwerpen. CD en boek zijn vanaf morgen te koop in Antwerpse boekhandels en de stadswinkel aan de Grote Markt voor 22,50 euro. Aan een tweede CD wordt inmiddels gewerkt, want mevrouw Muys kent kennelijk nog voldoende liekes. (Bronnen: GvA en De Nieuwe Antwerpenaar van 1 april, pagina's 38 en 39)


De Antwerpse volksliekes worden dus net op tijd voor het nageslacht bewaard. Jammer genoeg is dat met de imposante nalatenschap van Cor Galis niet goed gebeurd. Galis was vanaf zijn pensioen tot aan zijn dood in 1997 de man die alle VPRO-programma's op de radio introduceerde. De teksten die hij uitsprak werden geschreven door, o.a., Ischa Meijer, Peter Flik en Ronald van den Boogaard. Zelf hoorde ik zijn stem voor het eerst eind jaren 80/begin jaren 90 toen ik op vrijdagochtenden wakker werd met 'Het gebouw' van de VPRO. Gepresenteerd door Harmke Pijpers.  Ook al zo'n markante radiostem. Gelukkig leeft ze nog.

Er bestaat een CD met 13 door Galis uitgesproken teksten, 'De mening van Cor Galis'. 39 Minuten duurt deze. Wat dus peanuts is, gezien de vele uren zendtijd die Galis moet hebben gevuld.   

Mijn meest favoriete Galis tekst betrof die van het programma 'Sunday morning coming down' met Jan Donkers. Ik kan me alleen nog flarden ervan herinneren. (...)'Over elven. Mooie tijd, maar niet heus. Het is te laat voor de kerk en te vroeg voor het voetbalveld. Te laat om (?) en te vroeg om bij oma langs te gaan. Mijn hemel, waar is het eigenlijk wel tijd voor?' Waarna nog een verhandeling volgde over de muziekkeuze van Donkers waar hij liever muziek van Strauss zou horen. 

Behalve de eerder genoemde CD is er bitter weinig overgebleven van Galis zijn werk. Eeuwig zonde. 

Verder lezen en luisteren

- Een volkslieke van Peleman: http://www.youtube.com/watch?v=pq3xIa1rjKc
- Wikipedia over Cor Galis: http://nl.wikipedia.org/wiki/Cor_Galis
- De CD 'De mening van Cor Galis', te horen in het programma Nachtvluchten  van Omroep Max (nota bene!), kies datum 19-11-2010 en luister vanaf 02:00 uur:
http://www.omroepmax.nl/?waxtrapp=thlitFsHnHUVOLYCarwW    

woensdag 30 maart 2011

Waar kan de gemiddelde Belg vandaag de dag nog fier op zijn?

Het hangt er maar net vanaf waar je interesses liggen als Belg.

Voetballiefhebbers kunnen hun geluk niet op dezer dagen. Twee overwinningen op rij van de Rode Duivels en een nette tweede plaats in de poule achter Duitsland. Zowaar geen slechte prestatie. De verdediging van de Rode Duivels lijkt zelfs met een Vanbuyten meer solide dan die van Oranje.

Aanhangers van het Belgische koningshuis hebben dan weer minder reden tot vreugde. Of ze moeten een eigenzinnige prins Laurent wel kunnen smaken. Zijn vader en ontslagnemend premier Leterme doen dat nochtans niet. Rijdt hij niet als een gek over 's lands snelwegen, gaat hij ondanks alle verzoeken het vooral niet te doen toch naar Congo. 'Prins Laurent moet begrijpen dat hij geen gemiddelde burger is', aldus Leterme. De relatie België - Congo ligt nu eenmaal gevoelig. Ook als je niet als prins Laurent daar naartoe gaat, maar in functie van je voorzitterschap van een vzw (vereniging zonder winstmerk, zeg maar het Nederlandse equivalent van een stichting) voor duurzaamheid. Laurent dreigt zijn dotatie te verspelen. In dat geval zullen snelle auto's en verre reisjes vanzelf tot het verleden gaan behoren.

Een record om trots op te zijn, was het niet bepaald. Maar ja, een record is een record. Toch niet. De langste regeringsformatie ter wereld is niet de huidige Belgische regeringsformatie. De Vlaamse krant De Tijd heeft ontdekt dat een regeringsformatie in Cambodja 353 dagen in beslag heeft genomen in het jaar 2003. In België zitten we vandaag pas op dag 290. Verder geen nieuwe ontwikkelingen daaromtrent.

Belgische muziekliefhebbers. Die hebben echt reden om fier te zijn. Ik zal niet zeggen dat alle Belgische pop geweldig is, maar de Belgen hebben een mooie score. Waaronder ook onbekende pareltjes. Ooit van Luc van Acker en Anna Domino gehoord? Ik niet, de kandidaten in de middagquiz op Stu Bru ook niet en toch is onderstaande song volgens Stu Bru dj Ayco Duyster (ik ben al jaren fan van haar manier van presenteren!) een Belgische klassieker. Dat is misschien weer iets te hoogdravend. Mooi is het wel!

   

dinsdag 29 maart 2011

Op zoek naar het volledige plaatje van Bob Benny

Groot nieuws in Vlaanderen vandaag: Bob Benny is op 84-jarige leeftijd overleden. Mijn Vlaamse landgenoten zullen het deze inwijkeling vast niet kwalijk nemen dat hij nog nooit van Bob Benny had gehoord. De goede man vierde zijn grootste successen eind jaren 50 en begin jaren 60 van de vorige eeuw.

Ik las voor het eerst over zijn overlijden op de site van de Gazet van Antwerpen, vanmiddag. Daar leerde ik dat zijn echte naam Emilius Wagemans is en dat hij in Sint-Niklaas is geboren. De GvA verhaalt verder over zijn succes op het Eurovisie Songfestival van 1959. Een zesde plaats met het nummer 'Hou toch van mij'. De hoogste positie ooit door een Vlaming behaald (terzijde: in dat jaar deden nog maar 11 landen mee, dus zo'n prestatie was dat nu ook weer niet. Dan deed Tom Dice dat in 2010 toch knapper met zijn zesde plaats).

De necrologie van de GvA rept verder nog over zijn optredens in Berlijn en zijn werk op cruiseschepen. Al met al is het een redelijk compleet verhaal. Zij het, dat het toch verdacht veel lijkt op wat je op Wikipedia over Benny kunt lezen.

Die Wikipedia-pagina is vollediger. Daar leren we bijvoorbeeld ook hoe hij aan zijn artiestennaam kwam en over het benefietconcert dat in 2003 ter ere van hem werd georganiseerd. Een concert waarvan de opbrengst was bestemd voor het betalen van zijn ziekenhuisrekening. In 2001 had Benny namelijk een hersenbloeding gekregen.

Ook de VRT besteedt op haar site http://www.deredactie.be/ aandacht aan het overlijden van Benny. Daar valt dan weer op dat hij begin jaren 50 ook veelvuldig op tv was te zien en met zijn 80e verjaardag nog is gehuldigd door de stad Antwerpen. Is mij toentertijd compleet ontgaan.

Zo heb ik dus drie sites moeten lezen voordat ik een compleet overzicht had van de mens Bob Benny. Zou makkelijker moeten kunnen ...

Bronnen:

- Gazet van Antwerpen: http://www.gva.be/oost-vlaanderen/sint-niklaas/bob-benny-84-overleden.aspx
- Wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bob_Benny
- VRT: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/muziek/1.969181

Zo klonk Bob Benny


'Hou toch van mij' Eurovisie Songfestival 1959


'Waar en wanneer'
Zijn grootste hit uit 1963  

  

maandag 28 maart 2011

Potentiële lezers gezocht!

Afgelopen weekend kreeg ik het, hopelijk lumineuze, idee om weer eens aan boeken te gaan werken. Concreet heb ik twee boekprojecten in gedachten die toch zeker na de zomer al gedeeltelijk het licht zouden moeten kunnen zien. Als ik er tenminste op voorhand een geïnteresseerd lezerspubliek voor weet. Dit blog dient als concreet marktonderzoek om dat te weten te komen.

Project 1: vijf jaar bloggen over Antwerpen

Komende maand is het vijf jaar geleden dat ik ben begonnen te bloggen. Al vanaf die allereerste blogs, tot februari dit jaar op www.vkblog.nl/blog/4180, stond mijn leven en werken in Antwerpen erin centraal. Goed, de daadwerkelijke verhuis naar Antwerpen vond in mei 2006 plaats, maar er was al de voorbereiding.

Het plan is een selectie van de 75 - 100 meest interessante, leerzame, leukste blogs te maken en deze in boekvorm te publiceren. Zonder foto's, want dat gaat niet echt gemakkelijk zijn en wordt bovendien te kostbaar.

De verkoopprijs van zo'n blogboek zal rond de tien euro gaan liggen, schat ik. Wanneer je interesse hebt, laat het mij weten. Graag wel een duidelijke interesse tonen en niet afkomen met 'Dat lijkt mij wel leuk'. Zeker degenen die mij al langer volgen, kennen mijn schrijfstijl en mijn onderwerpen. Zij weten dus zeker zonder moeite of ze aan een blogoverzicht in boekvorm geld willen uitgeven. Voor de goede orde: de selectie moet ik nog maken, maar natuurlijk ga ik geen niemendalletjes selecteren of vakantieblogs. Het moeten echt blogs zijn die met mijn leven en werken in Antwerpen te maken hebben.

Project 2: België verklaard voor den Ollanders


Wat weten de Nederlanders nu concreet van hun zuiderburen? Oké, die Nederlanders die de afgelopen jaren mijn blog wel eens hebben gelezen, moeten over wat meer dan gemiddelde kennis beschikken. Toch blijft er nog veel over België te ontdekken. Ook voor mijzelf. Het lijkt mij leuk om dit in een journalistiek project te gieten: vijf pockets die ieder bepaalde aspecten van het land België behandelen. Ik heb daarbij de volgende onderwerpen in gedachten:

1. Historie en culttur
2. Politiek en staatsinrichting
3. Vlaanderen, Wallonië, Brussel
4. Bieren, gerechten en gastronomie
5. Muziek, sport en entertainment

Iedere pocket zal tussen de 50 en 100 pagina's bevatten (hopelijk met enkele foto's) en bij het formaat moet je denken aan een vakantiegids. Alleen, de informatie zal veel gedetailleerder zijn. Met alle vijf de pockets moet je dan een goed beeld hebben gekregen van het land België anno 2011.

Aan deze serie begin ik, zodra ik het idee heb dat het voor mij lonend kan zijn. Ik denk vooraf dat het haalbaar moet zijn om om de twee maanden een nieuw deel te (laten) publiceren. Maar, dat zeg ik nu met een natte vinger. Ook de kostprijs van zo'n pocket zal rond de tien/twaalf euro komen te liggen, vermoed ik. Neem je een abonnement op alle vijf de pockets, is een korting zeker bespreekbaar.

Wat wil ik nu precies weten van de lezers van dit blog? Awel, heb je interesse in oftewel het blogboek oftewel de serie 'België verklaard voor den Ollanders', geef dit dan duidelijk aan in de reactieruimte hieronder. Ik verplicht nu natuurlijk niemand tot een daadwerkelijke aankoop (ik zou ook eerst het resultaat afwachten), maar nogmaals: ik wil wel een duidelijk beeld krijgen of er straks voldoende potentiële afnemers zijn. Anders zit ik met een grote nadelige kostenpost waarin ik ook nog eens veel tijd en moeite heb gestoken. Dat kan uiteraard niet de bedoeling zijn.

Mocht een Nederlandse uitgever (geen printing on demand!) al googelend op dit blog belanden en wel oren hebben om met mij een van de hierboven beschreven projecten te realiseren: reageert u ook vooral! Vanwege de privacy is het beter dat  te doen op mijn e-mail adres dat u op dit blog terugvindt. Dat e-mailadres is tevens beschikbaar voor lezers van dit blog die het een te grote crime vinden te reageren via de reactieknop.      

zaterdag 26 maart 2011

Kennismaking met Bea

Vrijdagavond rond 19:45 uur arriveer ik bij de nieuwe woonst van geschiedenisfreak. Ik zie een bel, een heleboel knopjes en een klein schermpje. Op het schermpje valt ongeveer dit te lezen: 'Hallo, ik ben de parlefoon. Gebruik de pijltjestoetsen om de bewoner te kiezen bij wie je moet zijn.' Altijd weer wat nieuws dat ik meemaak. Ik druk op de pijltjestoets omlaag. Ik zie niet de naam van geschiedenisfreak. Ik druk op de pijltjestoets omhoog. Ik zie niet de naam van geschiedenisfreak. Ik bel hem op zijn GSM.

'Ik sta voor je deur. Hoe kom ik nu binnen?' 'Bellen, Johan.' 'Ja, hoe?' Hij komt naar beneden. De kunst blijkt dat je de pijltjestoets snel ingedrukt moet houden en niet langzaam keer op keer van naam laten verspringen, zoals ik deed. De namen verschijnen namelijk niet in alfabetische volgorde of busnummer. Lekker logisch.

Geschiedenisfreak zit er goed bij. Theo vroeg hoe het kan dat de koopprijzen zo redelijk zijn in Antwerpen. Awel, het appartement ziet er goed uit en alles is wel aanwezig, maar het is zeker niet van top tot teen perfect. Er moet hier en daar nog wel wat aan gebeuren. Vandaar.

Gisteravond was interlandavond. Geschiedenisfreak is ook een voetbalgek en hij zet derhalve Canvas op. Oostenrijk - België. In mijn tienerjaren volgde ik elke bal die rolde op de kijkbuis. Daar ben ik decennia geleden al van teruggekomen. Er zijn jaren geweest dat ik pertinent geen een voetbalwedstrijd meer zag. Tegenwoordig ben ik minder drastisch, al beperk ik het kijken tot die wedstrijden die er echt toe doen. Of die wedstrijden waarvan ik met grote zekerheid kan verwachten dat ze kijkgenot opleveren. Barcelona bijvoorbeeld. De affiche Oostenrijk - België boeit mij op voorhand niet.

Ik krijg gelijk. Veel voetbaltechnisch vernuft zit er niet ingebakken bij de Rode Duivels. Ze zijn nochtans beter dan de Oostenrijkers. Met mazzel maakt Witsel al vroeg in de wedstrijd de 0 - 1. Voor de tweede helft bedank ik vriendelijk. Ik mis derhalve de 0 - 2 van diezelfde Witsel. Waarin Nederland echt mijlenver voorop loopt, is het voetballen.

Rond 21:30 uur verlaat ik geschiedenisfreak. Ik vind het te vroeg om op huis aan te gaan en besluit nog even op café te gaan. Daar hebben ze me deze maand ook nog niet gezien. Straks denken ze dat ik in rook ben opgelost.

Ik heb geluk. Mijn eerste vaste gesprekspartner zit er al. Belezen man, reeds gepensioneerd. Vreemd figuur. Kent alles en iedereen in Antwerpen, terwijl niet iedereen die hij zegt te kennen ooit met hem van doen heeft gehad. Dat weet ik uit betrouwbare bron. 'Nog iets bijzonders gelezen de laatste tijd?',  vraag ik. 'Ja, ik heb vandaag dit boek gekocht. Beetje duur voor mijn doen ...' (hij struint normaal de antiquariaten en boekenmarkten af) Hij toont mij 'Het kan heter'. Erotische verhalen van hedendaagse Nederlandse en Vlaamse auteurs, bij elkaar verzameld en uitgegeven door Goedele Liekens. Ziet er interessant uit. Interesse? Jaar van uitgave is 2009. Zo moet je het toch wel kunnen vinden.

Ik ben bijna in mijn straat. Bij de kruising Sint Katelijnevest - Kipdorp staat het voetgangersstoplicht op rood. Een stokloopster die voor mij loopt, steekt nochtans over. Dat doe ik ook zo vaak, alleen schat ik nu in dat ik beter even kan wachten.

Ik haal haar snel in. Ze houdt halt bij een deur en richt het woord tot mij. 'Ik zie je bijna elke dag 's ochtends vroeg op de Meir lopen. Ik ben Bea.' Oh? Ik ga doordeweeks inderdaad 's ochtends vroeg regelmatig naar de Delhaize aan de Meir. Nu is het zo dat ik altijd een straf tempo aanhoud en niet heel de omgeving in detail in me opneem, maar een stokloopster zoals zij zou ik toch zeker een keer moeten hebben gezien. Ik kan me echter niet herinneren haar ooit op de Meir te hebben gezien. (By the way: het begrip stokloper wordt op de site http://www.toegankelijkrijnmond.nl/ gebruikt om iemand aan te duiden die slecht ter been is. Het bijbehorende plaatje toont iemand met een stok. Aangezien ik jarenlang webmaster van die site ben geweest, weet je nu waar ik de aanduiding van deze vrouw vandaan haal. Ze loopt daadwerkelijk met een stok)

'Ik ben Bea. Hoe heet jij?' 'Ik ben Johan.' 'Johan ... De volgende keer dat we elkaar zien, zal ik "Dag Johan" zeggen en dan moet jij "Dag Bea" zeggen.' 'Dat zal ik doen.' 'Nog een fijne avond.' En ze geeft me een hand. Zo maak ik kort voor middernacht kennis met Antwerpse Bea. Vanochtend liep ik alweer vroeg op de Meir. Geen Bea te zien.

Om nog even terug te komen op het voetballen: het is zo'n simpel spelletje. Luister maar.   


 

vrijdag 25 maart 2011

Het duurt soms even eer een koophuis in Antwerpen gereed is

Een vroeg blog vandaag. Vanavond bezoek ik mijn Antwerpse kennis 'geschiedenisfreak' in zijn nieuwe woonst. Een woonst dat hij onlangs heeft gekocht. Het pand stond er al en was reeds volledig ingericht, dus hij kon bij wijze van spreken zo erin trekken. Geschiedenisfreak heeft gedaan wat zoveel Vlamingen bij voorkeur doen: het betrekken van een eigen woning. Al dan niet zelf gebouwd.

Over dat zelf bouwen, heb ik eens een blog geschreven op mijn Volkskrant-blog. Zal ergens in 2008 of 2009 zijn geweest. Jaarlijks zijn er toch wel enkele duizenden Vlamingen die, al dan niet met behulp van een architect, zelf hun droomhuis bouwen. De regelgeving daartoe is hier in Vlaanderen ook losser dan die in Nederland.

Voor wie liever een bestaand pand koopt, is er meer dan voldoende keuze. Wanneer ik mij alleen even tot Antwerpen centrum beperk, zou ik zo uit tientallen optrekjes kunnen kiezen die hier in een wijde straal te koop staan. De vraagprijzen liggen meestal tussen de één en twee ton voor een redelijk, niet heel bijzonder, appartement. Hoe exclusiever, hoe duurder uiteraard.

Residentie Meerminnen

Wat momenteel in Antwerpen nieuw wordt gebouwd, of gerenoveerd, is voor 99% ook bestemd voor de koopmarkt. Zoals bovenstaande residentie Meerminnen aan de Kipdorp. Een complex waar ik zeer goed zicht op heb, want ik kijk er rechtop uit :-).

Het complex stond er al leeg en vervallen bij toen ik mijn woonst betrok, mei 2006. Zo'n drie jaar later begon men het voorzichtig in de etalage te zetten. Er werden te koop borden aan het pand bevestigd en een tekening van wat het eens moet worden. 24 Zonnige appartementen met terras (oftewel balkon) en uitzicht op een binnenkoer. Sinds begin 2010 is men het pand daadwerkelijk aan het opkalefateren. 

Snel gaat dat niet. De eerste maanden was het vooral een kwestie van puin ruimen en hakken. Momenteel is men zover dat op de tweede en derde verdieping nieuwe ramen in het pand zijn aangebracht. Verder zijn die ramen voor tweederde van buiten geschilderd, net als de buitengevel. Ten slotte zijn in wat eens als de entree moet doorgaan brievenbussen aangebracht. 

Geregeld zie ik een mannetje, architect/aannemer (?), op de bovenste verdieping rondlopen met enkele geïnteresseerden. Een maand geleden was er zelfs een bezichtigingsmiddag op zaterdag. Ik betwijfel of veel mensen al hun handtekening onder het koopcontract hebben gezet. 

Van binnen is het nog grotendeels een grote rommel en de duiven kunnen daar nog steeds naar hartelust overnachten. Wat ze dan ook bij bosjes doen. Je ziet ze overal rondvliegen. De hoeveelheid duivenpoep in het pand moet toch aanzienlijk zijn zo langzamerhand. 

Ik ben zelf van plan te verhuizen zodra ik een vaste stabiele financiële situatie heb bereikt. Ik ga er nochtans vanuit dat dit zal gebeuren voordat residentie Meerminnen gereed is. Dit jaar zullen de eventuele kopers hun appartement zeker nog niet in kunnen. Even geduld is dus het devies.  

Uitzonderlijk blog ik ook zaterdagavond. Dit in plaats van zondagavond, wanneer ik dan op de terugreis vanuit Rotterdam ben.

donderdag 24 maart 2011

Doop revival

In 2010 hebben alleen al in het bisdom Antwerpen meer dan 2100 rooms-katholieken zich laten ontdopen. Vóór het losbarsten van de seksschandalen in de RK-kerk lag dat jaarlijkse aantal onder de 1000. 'Ai, dit gaat niet goe', moet Antwerps bisschop Johan Bonny hebben gedacht. En hij is een offensief gestart om de Antwerpenaren weer tot het zich laten dopen aan te zetten. Voor de eerste keer of als wederdoper. Bij de tijd als hij is, heeft hij een site in het leven geroepen om dit initiatief wereldkundig te maken: http://www.laatjeonderdompelen.be/

Doopritueel
Bron foto: http://www.schooltv.nl/

Dat Bonny met deze site aan is komen zetten tijdens de vastenperiode is geen toeval. Dat legt hij ook uit in zijn bisschoppelijke brief die op de site valt te lezen. Daarin worden de seksschandalen niet expliciet genoemd als de reden waarom mensen zich laten ontdopen. Hij betreurt het dat 'hij geen laatste gesprek met de mensen die zich willen laten uitschrijven uit het doopregister kan voeren. Ik heb het gevoel iemand te verliezen die met onze geloofsgemeenschap verbonden was, van ver of dichtbij'. Tja, hoe zegt men dat ergens in de bijbel? Berouw komt na de zonde. 

Tijdens de vastenperiode zijn bezinning, reflectie en solidariteit belangrijke elementen zo lezen we verder. Juist in deze periode staan christenen stil bij de betekenis van hun eigen doopsel. En wat is er dan niet mooier om je tijdens paasnacht te laten dopen? Voor het eerst of opnieuw. Wat Bonny betreft, kunnen niet genoeg mensen deze pasen ertoe overgaan.

De site staat verder vol met allerlei liturgische uitleg waarmee ik mezelf en mijn lezers niet ga vermoeien. Mocht je erin geïnteresseerd zijn, kun je het zelf lezen. Ik hoop nog eens te vernemen hoeveel nieuwe dopinggevallen (grapje!) deze actie heeft opgeleverd.

woensdag 23 maart 2011

Regeert Leterme eindelijk daadkrachtig, is het weer niet goed

Het gebeurt niet vaak dat zowel links als rechts in politiek België het Vlaams Belang gelijk geeft. Zoals bekend, wil men normaal gesproken helemaal niets met VB te maken hebben. Vandaag scoorde VB-fractievoorzitter in het Belgische parlement Gerolf Annemans echter een punt bij zowel N-VA als sp.a.


Volgens Annemans 'creëert de regering van lopende zaken voldongen feiten' en gaat zij daarmee haar grondwettelijke boekje te buiten. VB heeft hierover een klacht ingediend bij de Raad van State. Steen des aanstoots is in de eerste plaats de benoeming van Luc Coene tot gouverneur van de Nationale Bank, eind februari.  Annemans wijst erop dat zo'n benoeming alleen door een volwaardige regering kan worden gedaan en dat de huidige regering van lopende zaken geeneens een parlementaire meerderheid heeft aan Vlaamse kant. Overigens deelt Annemans ook een snaar uit naar N-VA: 'De Wever is selectief met kritiek op de lopende zaken.'

Diezelfde N-VA zegt constructief mee te willen werken om het landsbestuur draaiende te houden tijdens de onderhandelingen, maar dat sommige zaken echt alleen door een volwaardige regering kunnen worden geregeld. En dat het hoog tijd wordt dat de onderhandelingen daarover eens opschieten.


Ook staatsrechtgeleerde Johan Vandelanotte (sp.a) kan zich vinden in de kritiek van Annemans: 'We zijn in een pseudosysteem beland. De regering heeft geen echte meerderheid, de oppositie is geen echte oppositie en de onderhandelingen schieten niet op. De onderhandelaars hebben blijkbaar zelfs geen tijd om samen te komen. Dit tast de democratie aan.'

Arme Yves Leterme. Van 2007 tot 2010 gold hij als een politiek brekebeen. Het land stond stil, zijn regering was een ramp. Zo luidde de kritiek. Nu al bijna 289 dagen, op dat getal kom ik aan het eind nog terug, leidt hij een regering van lopen zaken. En zie: het land België is niet in elkaar gestort, krijgt geen al te harde kritiek uit Europa. Alles functioneert en wat krijg je dan? Stank voor dank. Leterme zal ongetwijfeld als tegenreactie denken 'Schieten jullie dan eens op met die nieuwe regering'.

Hoe staat het daarmee trouwens? Tja, koninklijk bemiddelaar/onderhandelaar of wat hij ook precies is Wouter Beke spreekt deze week weer veelvuldig met De Wever en Di Rupo. Niets wijst erop dat deze twee snel door een deur kunnen. Ondertussen zwelt aan Vlaamse zijde de roep aan om naast die communautaire onderonsjes apart over sociaal-economische zaken te gaan praten. N-VA zou daarbij het voortouw moeten nemen. Aldus de Vlaamse partijen.

De Waalse partijen hebben daar niet zo'n haast mee. De argwaan aan Vlaamse kant daarover is dat Wallonië de N-VA en CD&V uit elkaar wil spelen. Zou CD&V ooit tot de conclusie komen dat een regering met N-VA niet mogelijk is, is de hoop aan Waalse kant dat CD&V dan zonder De Wever in een regering stapt. 

Mijn voorspelling van een tijdje terug dat we makkelijk de 300 dagen gaan halen met deze Belgische regeringsonderhandelingen komt ondertussen uit, zo lijkt het. Dinsdag 29 maart zijn we 289 dagen onderweg. N-VA heeft voor zichzelf een deadline van 15 april vastgesteld. Dan moet er iets concreets op tafel liggen. Anders dreigt men het bijltje erbij neer te gooien. Die 300 dagen maken we dus nog net vol. 

Op 29 maart gaan de Vlaamse jongeren zich weer roeren. In diverse steden wil men een vervolg geven aan de zogenaamde Frietrevolutie die ergens in februari in Leuven plaatsvond. Pleinen in diverse Vlaamse steden worden dan omgedoopt tot 'Frietplein' (naar het voorbeeld van het Egyptische Tahrir-plein). In leuven viel er destijds daadwerkelijk friet te verkrijgen. Ik neem aan dat dat nu ook weer het geval zal zijn. 

Hun eisen zijn simpel. Een volwaardige federale regering en geen splitsing van het land België of van de sociale zekerheid. Of ze veel gehoor zullen vinden? Vast niet bij alle aanhangers van Bart De Wever die onverminderd de populairste Vlaamse politicus blijft en afgelopen weekend met communistische cijfers herkozen werd als partijvoorzitter. De Wever blijft alle touwtjes in handen houden, maar welke kant hij ze uiteindelijk op zal laten gaan? 

Bron quotes en algemene stand van zaken: http://www.deredactie.be/

dinsdag 22 maart 2011

Belgische rampenvoorlichting rampzalig inefficiënt

Dat federaal minister Annemie Turtelboom van Binnenlandse Zaken een brief naar alle Belgen heeft laten sturen met als onderwerp wat te doen bij een nucleair ongeval net ten tijde van de Japanse aardbeving/tsunami en de gevolgen daarvan in Fukushima: goed, dat kon zij natuurlijk ook niet van tevoren bedenken. Aan haar voorlichting schort helaas nog het een en ander en dat is een kwalijke zaak.

Annemie is een charmante verschijning,
maar ook vreselijk druk. Een beetje een
chaoot. Dat chaotische is overgeslagen op
haar jongste voorlichtingscampagne
Foto op goed geluk gegoogled

Ik had wel over de brief gelezen, maar er verder geen aandacht aan besteed. Toevallig zag ik vanochtend een flinke stapel ervan op onze brievenbussen liggen. Hoelang ze daar al hebben gelegen? Veel animo bij mijn medebewoners was er vanochtend in elk geval nog niet voor de brief. 

Om precies te zijn: het betreft een brief en een folder. Wat staat erin? De brief begint geruststellend. Het risico op een ernstig incident in de kerncentrale van Doel, de dichtsbijzijnde bij Antwerpen, is gelukkig klein. In de bijbehorende folder staat vermeld welke kerncentrales België heeft en de dichtstbijzijnde in Nederland en Franrijk. Verder rept de folder over wat de federale overheid allemaal voor maatregelen neemt in geval van een ernstig incident. 

Terug naar de brief. Ook al is de kans op een ernstig ongeval klein, de Belgische burger kan best zelf ook voorzorgsmaatregelen nemen in geval van. Allereerst moeten we altijd zo snel mogelijk naar binnen gaan, wanneer de sirenes klinken. Daarna is het raadzaam om een jodiumtablet in te nemen om zo onze schildklier te beschermen tegen radioactief jodium, dat schildklierkanker kan veroorzaken. Jammer genoeg helpen die jodiumtabletten niet tegen andere narigheden die je door radioactiviteit kunt oplopen. 

Ik concentreer me eerst op die jodiumtabletten, want dat verhaal is een staaltje miscommunicatie eerste klas. Iedere Belg kan tussen 14 maart en 16 april dit jaar gratis jodiumtabletten afhalen bij de apotheker verkondigt de brief. 'Praktisch iedereen mag deze innemen. Jong en oud. Zelfs als je zwanger bent (sterker nog: in dat geval wordt het ten zeerste aangeraden).' Maar dan gaat het mis in de communicatie. 'U zult merken dat de inname van stabiel jodium vanaf 40 jaar niet systematisch is aangeraden. Daarbij is rekening gehouden met de meer dan waarschijnlijke gelijktijdige toepassing van de schuilmaatregel (naar binnen en ramen en deuren dicht, JP). Dat is een doeltreffende bescherming, ongeacht de leeftijd.' 

Ja, moet ik nu wel of niet jodiumtabletten inslaan als veertiger? Het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC) vertelt op haar website wat jodiumtabletten precies doen bij de mens. Er wordt niet gesproken over een leeftijdsgrens. Dat doet men op de site http://www.nucleairrisico.be/, expliciet in de brief van Annemie genoemd, wel. Geknipt en geplakt: 'Volwassen personen ouder dan 40 jaar nemen best vooraf contact met hun behandelende arts om het nut van de eventuele inname van jodiumtabletten te bespreken.' Ik herhaal mijn vraag: moet ik nu wel of niet jodiumtabletten inslaan?

En dan de praktische bedenkingen. Stel: ik zit te genieten van de zon op het Hendrik Conscienceplein of ben boodschappen aan het doen. Of ik bevind me helemaal niet in Antwerpen, maar in Brussel, Gent, Hasselt, Knokke, voor mijn part Lo-Christi. Maakt niet uit. De kans dat ik dan mijn jodiumtabletten bij de hand heb, is nihil. Die dingen zullen zeker en vast niet tegen de zon kunnen. De kans dat in het eerste het beste gebouw dat ik vervolgens binnenvlucht voldoende jodiumtabletten aanwezig zijn om ook de vreemde bezoeker ervan te voorzien, is gering. Zeker als alle overige Vlamingen deze brief net zo links hebben laten liggen als mijn buren. 

Kortom: mocht de kerncentrale in Doel, Tihange, Borssele of die in Chooz (Fr) een keer ontploffen, zijn we volgens mij mooi de sigaar. Jodiumtabletten of niet. De apotheker mag mijn tabletten aan iemand anders schenken. 

Internetbronnen:



maandag 21 maart 2011

Nieuwe lente, nieuw geluid

Ook al mag de temperatuur van mij gerust nog met een graad of tien omhoog, toch kunnen we zeggen dat ook in Antwerpen de lente is begonnen. Je ziet het direct aan het straatbeeld.

Afgelopen weekend was het al zeer druk in Antwerpen. De terrassen zaten vol, toeristen liepen met hun gids in de hand. Ik heb in één weekend nog nooit zoveel Nederlanders zien rondrijden hier. Alleen op zaterdag telde ik de tijd dat ik buiten was al minstens twintig wagens met een Nederlands kenteken. Was heel Nederland naar Antwerpen getrokken of wat?

Twee Nederlanders, m/v, kwam ik zaterdag laat in de ochtend al teruglopend naar huis in de Keizerstraat tegen. 'Ben jij van Antwerpen?' 'Ja.' 'Waar is hier in de buurt een geldautomaat? We stonden er bij een, maar daar kun je alleen je saldo opvragen.' Dat was de automaat bij het postkantoor aan de Groenplaats. Onbegrijpelijk, het is daar al meer dan een maand onmogelijk geld te pinnen. Ik moet nu ook steeds naar binnen. Gevraagd naar de reden aan de loketmedewerker kreeg ik als antwoord 'Die automaat valt niet onder ons beheer'.

'Tja, er zijn voor de rest niet veel geldautomaten hier in de buurt.' 'Nee hè, we zeiden al tegen elkaar "Waar halen die Antwerpenaren dan hun geld"?' 'Aan de Melkmarkt is een kantoor van Fortis, daar kun je zo binnenlopen.' 'Melkmarkt ...' Ik loop er zo naartoe, maar leg een landgenoot maar eens de precieze route uit vanuit de Keizerstraat. Aan het einde links de hoek om, doorlopen tot aan de hoek, schuin oversteken naar rechts (Hendrik Conscienplein), de poort bij de Erfgoedbibliotheek onderdoor, aan het einde linksaf, trambaan oversteken en dan zit het Fortiskantoor rechts. Het kwam er zaterdag niet uit bij mij. 'Geeft niet, we vinden het wel op de plattegrond. Dank.'

Vanmiddag was de liefde in de lucht op het Hendrik Conscienceplein. Jong stel zat op een kleed met tijgerprint en kon niet van elkaar afblijven. Kusje. Nog een kusje. Blote voeten tegen elkaar. Vooruit, nog een kus. Lang leve de lente.

Wat brengt lente 2011 voor mij? Eindelijk eens werk? Ik ben bezig. Na jaren weer eens een verliefdheid? Hm, ik zie genoeg leuke meiden lopen in Antwerpen. Zijn te jong of al voorzien of stevige rooksters. Er is altijd wel een reden waarom ik geen versierpoging onderneem. Ik denk niet dat het met de liefde zo'n vlucht zal nemen, maar laat me graag verrassen.

Misschien loop ik alweer hopeloos achter. De laatste weken hoor ik op Stu Bru een nieuw geluid. Een zekere Adele. Wordt zij de nieuwe ster van 2011? Zo klinkt ze.

zondag 20 maart 2011

België voorop in de strijd

Daar waar Nederland nog steeds op een officieel verzoek van de NAVO zit te wachten om eventueel deel te gaan nemen aan Odyssey Dawn, zijn de Belgen er al helemaal klaar voor. Naar verwachting zullen zij vanaf maandag 21 maart deel uitmaken van de gevechtscoalitie. Die militaire doortastendheid is te danken aan twee mannen die eigenlijk elkaars tegenpolen zijn.


Om te beginnen minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere. Hij is lid van de CD&V en een aimabel man. Zo komt hij toch over alleszins. Hem werd in het begin van zijn ministerschap verweten dat hij te soft en te volgzaam was. Dat was in de tijd dat hij met president Kabila van Congo een biertje dronk. Kabila blinkt niet uit in het respecteren van de mensenrechten en met zo iemand drink je geen biertje, luidde het verwijt. Vanackere verdedigde zich door te stellen dat je je nu eenmaal hoffelijk moet gedragen tegenover je gastheer. 

Hoffelijk is hij zeker. Ook tijdens interviews. Ook al wordt hij -tig keer onderbroken en probeert men hem een bepaalde richting op te krijgen met zijn antwoord. Hij zal altijd terug blijven keren op zijn eigen verhaal en zijn eigen standpunten. Op een minnelijke manier. Daarin verschilt hij hemelsbreed van zijn collega hieronder. 


Pieter De Crem is net als Vanackere van CD&V-huize. Daarmee houdt de gelijkenis ook direct op. De Crem is meer het type hardliner en gelijkhebber. Tijdens interviews kan hij zeer verontwaardigd reageren, wanneer men hem iets voorlegt dat hij totaal anders ziet. Hij schuwt er ook niet voor de bal terug te kaatsen en grote woorden te gebruiken. Hij is ten slotte ook veel meer beweeglijk dan Vanackere.

Dankzij deze twee mannen was de Belgische deelname aan Odyssey Dawn in een vloek en een zucht geregeld. Het hele parlement staat erachter. Wat gaat België precies doen? Tussen de 150 en 220 man staan gereed om te vertrekken. Dat is gedeeltelijk de bemanning van de zes F16's en de mijnenjager die België levert en gedeeltelijk medisch en technisch personeel. Het is effectief de bedoeling dat België gaat meehelpen de no-fly zone in stand te houden. Dit kan dus betekenen dat de F16's gevechtshandelingen gaan ondernemen. De Crem heeft alvast voor de mogelijkheid van grote aantallen slachtoffers gewaarschuwd. Een boodschap die in diplomatieke kringen niet graag zal worden gehoord. Maar ja, De Crem is geen Vanackere. 

Bronnen: 


De persoonsbeschrijvingen van Vanackere en De Crem zijn persoonlijke observaties.  
   

zaterdag 19 maart 2011

Extra blog: eerste CD van Katarzyna Borek verschijnt in april

Wie mij al enigszins kent, weet dat ik een goed contact heb met de Poolse pianiste Katarzyna Borek. Een pianiste die gehoord en gezien mag worden. In april verschijnt haar eerste CD. Daarop speelt zij uitsluitend werken van Ignacy Jan Paderewski. Niet alleen een Pools componist, maar ook de eerste premier van het onafhankelijke land Polen. Alhoewel dat premierschap nog geen jaar heeft geduurd (jan 1919 - dec 1919). De kwaliteiten van Katarzyna kennende, twijfel ik er niet aan dat dit een CD zal zijn die het beluisteren meer dan waard is.

Lees er alvast meer over op:

- http://www.myspace.com/catherineborek/videos/video/107622579
- http://katarzynaborek.eu/en/news

Achtergrondinfo over Paderewski:

- http://nl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Jan_Paderewski 

Een van de nummers op de CD, hier nog door Paderewski zelf gespeeld.

vrijdag 18 maart 2011

VRT moet waken voor overdiversificatie

Sommige zaken in Vlaanderen zijn een ramp. Neem de wet- en regelgeving waar een normaal mens soms geen touw aan vast kan knopen. Of neem de toestand van de Vlaamse autowegen. Andere zaken zijn dan weer heel eenvoudig en plezant. Zo hoef je je als reiziger met het openbaar vervoer nooit druk te maken over de naam van de bus- of trammaatschappij. Of je nu in Antwerpen, Knokke, Hasselt of Zwevelgem de bus neemt: je reist altijd met De Lijn. Zou men in Nederland ook eens moeten invoeren: één landelijke bus- en trammaatschappij. Als het in Vlaanderen kan, kan het in Nederland ook. Kwestie van extrapoleren.

Wat vroeger ook zo heerlijk eenvoudig was, was de Vlaamse publieke omroep. Eerst opererend onder de naam BRT, tegenwoordig VRT geheten. Vooral de BRT was een oase van simpelheid op tv. Je had BRT 1 en BRT 2. Dat was het. De VRT heeft haar tv-aanbod een stuk complexer gemaakt.

Één, Canvas, Ketnet, Sporza zijn tegenwoordig de diverse merknamen waaronder de VRT op tv opereert. De laatste drie maken gebruik van een en hetzelfde kanaal. Is niet handig. Vindt de VRT zelf. Gedelegeerd bestuurder Sandra De Preter pleit daarom voor een kanaal erbij. Daarop zouden uitsluitend de kinderprogramma's van Ketnet te zien moeten zijn. Kan Canvas mooi gelijk haar aanbod uitbreiden en meer duiding gaan brengen.

De Preter heeft nog meer ideeën die ze gisteravond toelichtte in Terzake. De VRT moet meer diversificeren. Meer inspelen op de huidige maatschappij. Allochtonen, ouderen zijn zo van die doelgroepen. Vorige week pleitten de Vlaamse doven en slechthorenden toevallig ook voor meer tolken gebarentaal op de Vlaamse tv.

Mooi hoor, maar het moet niet té gaan worden. Dat is nooit goed. Leerde ik al van mijn onderwijzer in de zesde klas lagere school. Want, hoe ga je al die doelgroepen bedienen? Meer allochtonen en ouderen als deskundigen op de buis? Eigen programma's voor hen? Dan wordt het net zo'n warboel als bij de Nederlandse publieke omroep. Waarvan ik het uitzendschema over de drie netten echt niet meer kan volgen.

Neem nu de allochtonen als voorbeeld. Zouden zij werkelijk zitten te wachten op speciaal voor hen gemaakte programma's? In hun eigen taal ook nog? Begin jaren 80 had je op de Nederlandse tv het programma Paspoort. Een 'Paspoort' voor de Turkse Nederlanders in het Turks, een Marokkaans/Arabische 'Paspoort' voor de arabieren/Marokkanen etc. Ik geloof niet dat het kijkcijferkanonnen onder de doelgroepen waren. Anno 2011 kijken die doelgroepen trouwens wel via de schotelantenne naar de tv-zenders in het herkomstland.

En neem nu de radio. De VRT heeft Radio 1, 2 (vergelijkbaar met Nederland), MNM (soort radio 538 qua muziek), Studio Brussel (ook voor jongeren, maar dan van het alternatieve soort) en Klara voor de klassieke muziek liefhebbers.

Ik behoor absoluut niet meer tot de doelgroep, maar luister uitsluitend naar Studio Brussel wat de Vlaamse radio betreft. Ook Vlamingen die al buiten de doelgroep vallen doen dat. En waarom ook niet? Natuurlijk zijn lang niet al die nieuwe bands en 'sterren' altijd aan ons besteed. Maar, bekijk het ook eens van de andere kant. Wat is een van de meest populaire bands onder alle Stu Bru luisteraars? Metallica. Die heren zijn de leeftijd van 40 ondertussen ook al lang en breed gepasseerd. Krasse knarren die optreden voor tieners. Hoezo diversificatie? Het is een modewoord, bedacht door marketingmannetjes. Marketing, ik heb het al vaker gezegd, is veelal het verkopen van gebakken lucht. Vaak met succes en ook ik maak me er graag schuldig aan. Dat wel. Sad but true.


Toevallig kwam dit Metallica-nummer even na drie uur
vanmiddag voorbij op Stu Bru

Oh, nog even dit: ik heb het deze blogweek helemaal niet over de Belgische politiek gehad. Wie wil weten hoe de populariteitstoestand van de Vlaamse partijen en politici momenteel is, kijkt nu op de site van de VRT (http://www.deredactie.be/) en ziet dat Bart De Wever en zijn N-VA onverslaanbaar blijft. 

   

donderdag 17 maart 2011

Vorm van de dag

Bij de opening van de eerste Belgische AH in Brasschaat, gisteren, beleefde het personeel een droomstart. Het was er erg druk. Veel Vlamingen die normaal over de grens hun boodschappen doen bij de Nederlandse AH kwamen een kijkje nemen. Gek genoeg had de Nederlandse kolonie in Brasschaat dan weer minder interesse in hun lokale AH. Het was vandaag allemaal te zien in deze video op de site van de Gazet van Antwerpen: http://www.gva.be/antwerpen/brasschaat/was-heel-brasschaat-in-albert-heijn-video.aspx De vraag blijft natuurlijk of men het succes kan blijven voortzetten. Veel zal afhangen van de vorm van de dag en de inventiviteit van het personeel.

De vorm van de dag. Die is goed of die is minder. Dat blijft altijd een verrassing. Toen ik afgelopen maandag tijdens het sollicitatiegesprek in Berchem wat in het Frans moest vertellen, bleek de vorm van de dag niet aanwezig.

Natuurlijk wist ik wel dat die vraag zou komen. Maar ja, wat wil men dan in het Frans van je weten? Hoe je in Antwerpen terecht bent gekomen? Hoe je een bepaalde vraag per telefoon zou afhandelen? Of, zoals maandag: vertel eens iets over je journalistieke bezigheden. Shit, daar viel nu net niets over te vertellen. Bovendien kwam ik niet snel op het woord permettre (cruciaal om die vraag te beantwoorden) en de kans om te scoren, was voorbij.

Vandaag had ik wel de vorm van de dag te pakken met het Frans. De vertaling van mijn recensie over de cd-presentatie van Capriola di Gioia (zie blog van gisteren) in het Frans verliep heel makkelijk. Natuurlijk, er zijn woorden die je moet opzoeken. Of weet jij uit je hoofd wat een weeklacht is in het Frans? Dat is toevallig hetzelfde als in het Engels, 'lamentation'. Waarbij opgemerkt dat ik wel vaker vanuit het Engels letterlijk naar het Frans vertaal. Dat is best vaak juist, maar meestal ook niet.

De vorm van de dag. Het is belangrijk dat het daarmee goed zit, mocht ik de stap naar het volledig freelancen ooit terug maken. Natuurlijk kun je zeggen 'Hm, ik heb geen zin vandaag. Ik werk niet'. Je bent eigen baas, ten slotte. Alleen, niet werken, betekent ook geen inkomen. Het is geen vaste job waarbij je je zonder al te veel moeite wel een dagje kunt drukken, indien de goesting ontbreekt.

Wie zich na deze zomer niet meer druk hoeven te maken over de vorm van de dag zijn de dame en de heren van Faithless. Men stopt ermee na zes albums en nog een afsluitende tournee deze zomer. Het is mooi geweest, het boek gaat dicht. Aldus frontman Maxi Jazz. Het valt te begrijpen. Eind dit jaar is God dan weer de enige echte dj.


   

woensdag 16 maart 2011

Dilemma

Ik zit met een dilemma. De job in Berchem en de job bij 't stad zijn beide niets geworden. In Berchem heeft men toch liever iemand die natte dromen krijgt als hij/zij aan administratief werk denkt. Sorry hoor, maar werk is werk. Ik ben professioneel genoeg om eender job goed uit te voeren, maar als je mij eerlijk vraagt wat ik prefereer qua job krijg je ook een eerlijk antwoord. Eerlijkheid wordt niet altijd beloond. Waarom ik niet deel mag nemen aan de selectie bij 't stad, daar kan ik pas na 15 april navraag over doen. Wanneer alles achter de rug is. Toch mosterd na de maaltijd.

Ik had vandaag een interessant gesprek met iemand die zich op de Nederbelgen wil gaan richten. Of ik er iets in zie daar vanuit mijn professie aan mee te werken. Leuk plan. Als het financieel van de grond komt, zie ik dat wel zitten. Hij zou mij, als het blijkt te klikken, nog wel aan andere opdrachten willen helpen.

Fantastisch. Het wordt natuurlijk geen volledig inkomen als freelancer, maar het zou een aardige basis kunnen vormen om te starten. Doet ie 't of doet ie 't niet? Als ik erin mee ga, wil ik er ook volledig voor gaan en me weer als fulltime freelancer gaan vestigen. Net als in de beginmaanden hier in Antwerpen. Met een financieel - en afbreukrisico op de koop toe.

Aan de andere kant: ik zen 't meug zoals zaken nu verlopen. Zo schiet ik nooit een meter op. En dan heb ik me ook nog een paar weken geleden aangemeld voor een thuiscursus Excel via de VDAB. Volgende week woensdag hele dag introductie. Ik haat Excel!! Of ik met die thuisstudie Excel dan überhaupt wel een job ga bemachtigen?

Ik zit in een vicieuze cirkel. The Clash heeft dat ooit perfect verwoord: Should I stay or should I go? If I go, there will be trouble. If I stay it, will be double. Goede raad is duur. Ik ben er niet uit wat te doen.





Sony verbiedt weer eens de weergave
van vele clips. Daarom deze. Het is toch
iets.
    

Ohimè, Italiaanse weeklachten van diverse gemoedstoestanden

Dinsdagavond 15 maart vond in het Antwerpse Augustinus Muziekcentrum de officiële voorstelling plaats van de eerste CD van het Brugse ensemble Capriola di Gioia. Ohimè geheten. Kijk voor een uitgebreid interview met het duo achter dit ensemble, Amaryllis Dieltiens (sopraan) en Bart Naessens (klavecimbel/orgel), op http://www.journalistiekklassiek.be/pages/sub/32136/Capriola_Di_Gioia.html Hieronder volgt een kort verslag van de cd-presentatie en hoe de CD live klinkt.

Capriola di Gioia startte met de opnamen van de cd februari 2010. Na diverse opnamelocaties in Vlaanderen te hebben beoordeeld, kwam men uiteindelijk toch in Brugge zelf uit. De cd werd opgenomen in de Begijnhofkerk aldaar en is verschenen bij het Duitse label Aeolus dat een goede reputatie heeft in barokmuziek. Het genre waar Capriola di Gioia zich voornamelijk mee bezighoudt.

Ohimè wil zoveel zeggen als ‘Wee mij’ en is een echt Italiaanse uitdrukking die uitstekend paste als titel van de eerste cd. De cd bevat namelijk werk van Italiaanse componisten waarin de barokke passie en liefde op verschillende manieren muzikaal tot uiting wordt gebracht. Passie en liefde tussen mensen, maar ook naar God toe. Het eerste deel van de cd bestaat uit werk van minder bekende Italiaanse barokcomponisten, zoals Pignani, Frescobaldi en Kapsberger. Het tweede deel is volledig gewijd aan werk van Monteverdi. Om de werken meer klankkleur te geven, hebben ook luitspeler Jurgen De Bruyn en violone speler Hendrik-Jan Wolfert hun medewerking eraan verleend.  

Alhoewel de aandacht nu eerst naar het promoten van deze cd uitgaat, werkt Capriola di Gioia dit jaar nog aan een aantal andere projecten. Bijvoorbeeld rondom Händel en Purcell. Amaryllis en Bart kiezen er bewust voor niet uitsluitend binnen de grenzen van de barokmuziek te blijven opereren. Zo zijn er al plannen voor een tweede cd met stabat maters van Boccoloni. Een Italiaanse componist uit begin 19e eeuw. Zo willen ze hun diversiteit afbakenen.

Ohimè live

De cd werd dinsdagavond in een verkorte uitvoering ten gehore gebracht in het AMUZ. Een locatie met een prachtige zaal die perfect past bij de barokmuziek van Capriola di Gioia. Naast Amaryllis Dieltiens en Bart Naessens maakten deze avond ook Jurgen De Bruyn (aartsluit en chitarra, een klein soort gitaar) en Romina Lischka (gamba, familie van de cello) deel uit van de bezetting.

Expressie is een belangrijk gegeven in de Italiaanse barokmuziek. De sopraan moet zijn/haar hart en ziel in de tekst leggen om de emoties te doen overkomen. Dat is helemaal belangrijk wanneer je als publiek geen woord Italiaans verstaat. Waarbij het natuurlijk handig is dat je, voorafgaand aan het concert, een vertaling in handen krijgt.

De nummers op Ohimè wisselen van tempo en inhoud. Dan weer zacht klinkend en rustig, dan weer vol passie en vurig. De expressie die Amaryllis daarbij aan de dag legde deed je vermoeden waar de song over zou kunnen gaan. Het merendeel van de cd bestaat uit stukken met zang. Twee nummers zijn echter uitsluitend muzikaal.

Ohimè is een aangename kennismaking met het ensemble Capriola di Gioia dat haar visitekaartje ermee heeft afgegeven. Het is tevens een mooie introductie in de Italiaanse barokmuziek voor degenen die er geen luisterervaring mee hebben.

Uiteraard is aan het verschijnen van de cd een concerttournee door België en Nederland gekoppeld. Kijk voor de speeldata op http://www.caprioladigioia.be/


De titelsong in een
wel erg vrije uitvoering

maandag 14 maart 2011

Ochtendje solliciteren in Berchem

Vrijdagmiddag na 14:00 uur was het sollicitatiegesprek nog in de agenda gezet voor vanochtend. Die snelle uitnodiging had me verrast, want ik had pas die ochtend van de VDAB het advies gekregen toch op de vacature te reageren. Zelf dacht ik dat het om een te specialistische job ging. Niet dus. Ik had mijn weekend al volgepland met allerlei zaken, waaronder (ook last minute) een bezwaar tegen een besluit over mijn belastingaangifte 2009, dus ik had de site van het bedrijf vooraf niet bekeken. Volkomen blanco en onbevangen ging ik derhalve vanochtend op pad.

Ik moest in Berchem zijn. Bekende grond. Ik heb er in 2007 van mei tot en met oktober gewerkt. Wat niet echt een succes was. Voor wie dat wil achterhalen: kijk eens in het archief op mijn Volkskrant-blog in die maanden of, nog beter, koop mijn Antwerpse boek. Vanochtend voerde de reis een stukje verder Berchem in. De route tot aan Berchem was dan grotendeels weer zeer vertrouwd. Zeker bij het terugzien van de Draakplaats en de Cogels Osylei.

Statige panden aan de Cogels Osylei
Vast een van de duurdere straten om te wonen in
Antwerpen
Bron foto: een van de foto's die uiteindelijk niet
in 'Antwerpen, stad naar mijn goesting' zijn
terechtgekomen

Ik arriveerde na enig rondlopen (ik ga altijd steevast eerst de verkeerde kant op) mooi op tijd en werd opgevangen door een landgenoot. De vacature is dan ook bij een internationaal opererende onderneming. Hij en een Vlaamse deden het sollicitatiegespek.

Dat op zich vrij redelijk verliep. Op mijn Frans na dat mij terug in de steek liet op het moment suprème. Dan heb je een zin in je hoofd en kom je weer niet op een woord. Heel de zin aan flarden. Mijn Engels was zoals altijd een stuk spontaner.

Men zoekt per se iemand met een handicap. Om ook die doelgroep te laten werken in de onderneming. Kat in het bakkie voor mij dus. Ja, maar er is één grote maar. Het betreft een functie voor 19 uur per week. Dat gaat geen geweldig maandloon opleveren. Ik ben me wel aan het oriënteren op de freelance markt. Het zou toch echter maanden duren eer ik freelancend weer een leuk zakcentje erbij kan verdienen. Officieel mag ik nu eenmaal zo goed als niets doen, zolang ik niet werkend ben. Ik moet weer van de grond af aan beginnen met zoeken en netwerken. Daar zit 'm dus de grote crux. Ik ben niet van plan er fors in inkomen op achteruit te gaan zonder de zekerheid dat het slechts tijdelijk zal zijn.

Men ging er bij de onderneming nog eens over nadenken. Ik heb mijn eisen op tafel gelegd en gezegd dat ik sowieso ook het resultaat op andere sollicitaties afwacht (morgen moet ik horen of ik door ben naar de echte selectieronde bij 't Stad). Woensdagochtend heb ik een afspraak staan met een andere landgenoot om te zien of wij samen iets kunnen doen rondom het thema Nederbelgen. De uitkomsten van die ontwikkelingen morgen en woensdagochtend neem ik mee in mijn eigen beslissing of ik die deeltijdjob aanvaard (aangenomen dat men met mij in zee wil gaan).

Spannende tijden dus. Veel aan het hoofd. En dan ben ik morgen ook nog eens de hele dag op sjouw. Overdag Rotterdam (tandarts in de ogen kijken), AMUZ morgenavond. Verwacht vanaf morgen dus de eerstkomende anderhalve dag geen reacties bij mijn eigen blog of bij anderen.

zondag 13 maart 2011

Barokke zang in de Sint-Augustinus kerk

Mocht ik de komende dagen niet direct reageren op reacties van jullie kant of reageren bij anderen: ik ben nogal druk de eerste drie dagen van de komende week. Misschien donderdag ook nog wel.  Ik schrijf er nog wel over, wanneer het stof is neergedwarreld en de balans kan worden opgemaakt. Dinsdagavond is er sowieso geen blog, want dan zit ik in de Sint-Augustinuskerk te Antwerpen.

Nee, ik ben niet katholiek geworden en er wordt niemand gedoopt. In deze voormalige kloosterkerk van de paters augustijnen aan de Kammenstraat bevindt zich tegenwoordig het Augustinus Muziekcentrum, oftewel AMUZ. Het AMUZ organiseert klassieke concerten en dan met name klassieke muziek uit de vroege en late middeleeuwen.

De gevel van het AMUZ

Het Amuz vormt een perfect decor voor een optreden van het Brugse ensemble Capriola di Gioia. Klavecimbel speler Bart Naessens en sopraan Amaryllis Dieltiens vormen de kern van dit ensemble. Ze treden dinsdag 15 maart niet alleen op, maar stellen dan gelijk hun eerste CD voor. 'Ohimè' geheten. De CD is verschenen bij het bekende Duitse klassieke label Aeolus en bevat werk van, o.a., Monteverdi en Kapsberg. Ook onbekend werk van minder bekende barokke componisten staat op de CD. 18-e Eeuwse Italiaanse liefdestaferelen, passionele relaties en mysterieuze affecten spelen de hoofdrol.

Tot zover de voorbeschouwing. CD-presentatie en concert zijn alleen toegankelijk voor genodigden. Aangezien het ensemble reeds een aantal maanden prijkt met een interview op mijn klassieke site, ben ik ook voor deze cd-presentatie en het concert uitgenodigd. Ik kom er dus zeker nog op terug in mijn rol als  journalist.

Bronnen:

vrijdag 11 maart 2011

Antwerpse burgemeesterstrijd als fictie op Vlaamse tv

Ik heb al vaker gememoreerd dat de Belgische burgemeesters indirect door het volk worden gekozen. Dit gebeurt tijdens de gemeenteraadsverkiezingen die om de zes jaar plaatsvinden. De volgende zijn in oktober 2012. Het is een ongeschreven regel dat de grootste partij in de gemeenteraad de burgemeester levert. In Antwerpen kwam de sp.a in 2006 als grootste partij uit de bus. Haar lokale leider, Patrick Janssens, werd zodoende herkozen als burgemeester. In 2012 gaat hij het lastig krijgen. Zijn directe concurrent wordt dan niemand minder dan Bart De Wever.

Tenminste, daar gaat iedereen vanuit. Officieel heeft De Wever zich nog niet kandidaat gesteld. Hij zetelt wel al in de Antwerpse gemeenteraad. Ja, dat kan in België. Je kunt op nationaal niveau een partij leiden en regeringsonderhandelingen voeren en op lokaal niveau in de gemeenteraad zitten. Sterker: Elio di Rupo is nog altijd burgemeester van het plaatsje Bergen in de Waalse provincie Henegouwen. Mocht Di Rupo ooit premier van het land België worden, zal hij die functie uiteraard neer moeten leggen. Maar in zijn algemeen vallen lokale en gewestelijke/federale politieke functies prima te combineren in België. Kennelijk toch.



Afijn, het gaat in 2012 in Antwerpen dus waarschijnlijk tussen de twee bovenstaande heren. Voor de Gazet van Antwerpen, het Antwerpse lokale tv-station ATV en de Vlaamse commerciële zender VTM is die waarschijnlijkheid kennelijk al zo groot genoeg dat men een fictiereeks aan het voorbereiden is over deze strijd. Zij het dat de acteurs andere namen zullen hebben dan De Wever en Janssens. Hun politieke achtergronden komen in de serie wel overeen.

Beetje zot voor ons als Nederlanders om te bevatten. Het kan nog zotter. Filip Dewinter van het Vlaams Belang is namelijk boos over deze plannen! Hij schijnt volgens de GvA getwitterd te hebben dat het 'verkapte kiespropaganda' is en dat het VB bewust wordt genegeerd. Bestond er in 2006 een gerede kans dat VB de grootste partij zou worden, dat kan ze in 2012 toch echt op haar buik schrijven. Ook zonder deze fictiereeks.

Commerciële zenders vermijd ik als de pest, dus kom niet aan mij vragen of die serie iets is. De uitzenddatum is trouwens nog niet gekend.


donderdag 10 maart 2011

Schrijf je eigen ideeën nooit te snel af

Het is niet om mijn Nederlandstalige bezoekers te pesten, maar af en toe wat Frans in een blog is goed voor mijn promotie. Je weet nooit waar het toe leidt. Net als het bloggen in zijn algemeen. Daarover straks meer. Eerst het Franse gedeelte.

'Comment vont tes projets? Le site web classique? Des workshops?', la personne qui me donne du cours français m'a demandé ce matin. 'Le site web marche. Mardi prochain, je visiterai une présentation de cd d'un ensemble de Bruges à Anvers. J'écrirerai un petit rapport sur mon site web et mon blog après. Des workshops ne marchent pas. Mais, j'ai encore une nouvelle idée.' Je lui expliquait. 'C'est une bonne idée. Je l'avais aussi constaté.'

Waar gaat dit over? Over al mijn verschillende projecten en hun voortgang. In al die jaren sinds ik in Antwerpen woon, heb ik ik weet niet hoeveel projecten en projectjes in mijn hoofd gehad. De meeste stierven een vroege dood. Onuitvoerbaar. Van andere heb ik de mogelijkheid onderzocht, waarna ze meestens alsnog een vroege dood stierven. Een enkeling voerde ik uit. De klassieke website. Die loopt op zich goed. Zij het dat deze geen cent oplevert en dat was wel leuk geweest.

De workshops die ik wilde organisren begin dit jaar. Workshops over klassieke muziek, voor nieuwe Nederbelgen (studerend/werkend, tijdelijk dan wel permanent). Fantastisch idee. Alleen, hoe laat je mensen weten dat je zoiets in de aanbieding hebt? Als je niet over de financiële middelen beschikt voor een uitgebreide promotiecampagne en je sowiewo niet al te veel ruchtbaarheid eraan kunt geven vanuit je werklozenstatus? Je schrijft eens een blog of tweet en hoopt dan maar dat er iemand is die het oppikt en door vertelt. Niets van dit alles, tot vanmiddag. 

Telefoon: 'Ik heb je blog gelezen over die workshops voor Nederbelgen. Ik ben zelf ook een Nederbelg en herken dat verhaal goed. Ik heb een concept uitgewerkt voor Nederbelgen en zoek een tekstschrijver daarvoor. Wellicht kunnen we iets voor elkaar betekenen?' Verder treed ik niet in detail. Ten eerste, omdat we elkaar deo volente volgende week woensdag treffen om hier eens grondig over te spreken. Ten tweede, omdat ik privacy hoog in het vaandel heb staan. Zowel die van mijzelf als van anderen.

Dit telefoongesprek zette mij wel weer meteen aan het denken. Als die persoon erin zou slagen om Nederbelgen te interesseren voor zijn concept, dan ken ik direct iemand bij wie ik moet zijn voor mijn eigen project van mijn workshops. Zijn klanten zijn dan immers mijn klanten. Wie weet, kunnen we samen wel iets opzetten. Volgende week woensdag moet blijken of ik warm ben met deze gedachten. Moraal van het verhaal: schrijf je eigen ideeën nooit te snel af. Vroeg of laat, soms bijna te laat, valt het dubbeltje ineens op zijn kant.

En dan heb ik het nog geeneens gehad over mijn nieuwste ingeving die ik dit weekend ga uitwerken of over vast werk. Wat dat laatste betreft: ik heb nog geen afwijzing van 't stad ontvangen op mijn tekst voor de proefselectie van comunicatiemedewerker. Wat dus, positief blijven denken, inhoudt dat ik nog steeds in de race ben om aan de feitelijke selecties te mogen deelnemen. Morgenochtend heb ik dan eerst een gesprek met de VDAB over hun verdere begeleiding van mij bij het zoeken naar werk. Ik hoop dat ik nu eindelijk snel in die speciale begeleiding voor mensen met een beperking terechtkom en dat men daar voortvarend van start gaat. Voorafgaand aan deze maand had ik mij voorgenomen dat ik deze maand coût que coût vooruitgang zou moeten maken in mijn persoonlijke situatie. Op een derde van de maand lijk ik aardig op schema te liggen.

Nieuwe Nederbelgen die van de betere pop houden, raad ik ten slotte nog steeds aan naar Studio Brussel te luisteren. Bij verre de meest genietbare Vlaamse popzender. Ter compensatie van al dat Frans hierboven een schoon 'liefdesliedje' van Nirvana dat ik vanmiddag hoorde en dat sindsdien niet meer uit mijn hoofd wil.








   

woensdag 9 maart 2011

Partij voor de Dieren of Partij van de Zondvloed

Enkele treinindrukken en iets verontrustends dat ik in de trein las.

1. Ik ben geen digitale digibeet, maar loop ook zeker niet voorop met de laatste technische snufjes. Mijn mobiele telefoon kan geen foto's nemen, heeft geen e-mail functie. Een I-pad heb ik nog nooit in mijn handen gehad. Mis ik iets? Vanochtend in de trein tussen Rotterdam en Den Haag: een studente en student. Studente was constant met haar I-pad aan de gang. Op een gegeven moment vroeg ze aan haar reisgezel iets over een datum. Hij pakte zijn I-pad er ook maar bij. Als iemand mij vraagt de agenda's te trekken, haal ik nog steeds een degelijke agenda tevoorschijn. Word ik echt oud(erwets)?

2. Ik ben nog steeds bezig in 'Dienstreizen van een thuisblijver' van Maarten 't Hart. Perfect leesvoer voor een lange treinreis. Eenmaal aangekomen in Amsterdam word ik aangesproken door een medereiziger. 'Ik zag je Maarten 't Hart lezen. Betekent dit dat je ook van Bach houdt? 't Hart heeft het altijd over Bach in zijn boeken.' Ik antwoordde hem dat mijn primaire muziekvoorkeur een geheel andere richting uitgaat. Wijselijk heb ik hem niet verteld welke.

3. Op de terugweg stappen in Dordrecht twee dames in. Ze spreken Duits, maar ik hoor al snel dat het geen Duits Duits is. Een van hen komt tegenover mij zitten en haalt papîeren tevoorschijn. Notulen van de stad Thun in Zwitserland. Een land waar men onder andere Duits spreekt. Ik heb altijd de gedachte gehad daar ooit te gaan wonen. Dan zal ik toch aan het Zwitsers Duits moeten wennen. Ben benieuwd hoe het Zwitsers Frans klinkt.

Rare stad trouwens Thun. De dame tegenover mij las notulen die waren gedateerd op 17 maart 2011! Bij mijn weten is Thun daarmee de enige stad die in de toekomst leeft.



Marianne Thieme
Bron foto: http://weblogs.nrc.nl/

4. Voordat de dames uit Thun instapten, had ik net een verontrustend verhaal van 't Hart gelezen dat handelde over de zevendedagsadventisten. In het kort gezegd, geloven die dat de zaterdag de rustdag is in plaats van de zondag (gelijk met de sabbat dus) en dat wanneer alle christenen nu de zaterdag als rustdag aanvaarden Jezus zal terugkeren op aarde. 

Bon, mensen geloven wel gekkere dingen. Maar, nu komt het. Volgens 't Hart is Marianne Thieme ook deze leer toegedaan na eerst tot de rooms-katholieke kerk te hebben behoord. Nu was 't Hart in de beginjaren van de partij  lijstduwer voor de Partij voor de Dieren, dus ik mag aannemen dat hij Marianne voldoende goed kent. Lijstduwer of kiezer is hij nu niet meer, juist vanwege haar zevendedagsadventist zijn.

Een kenmerk van deze gelovigen is verder dat ze de bijbel zo letterlijk mogelijk nemen. Nu vraag ik mij af: als Marianne dat ook doet, gelooft zij dan eveneens in het verhaal over de Ark van Noach? Dat zou een heel ander licht op haar partij werpen die zich dan beter de Partij van de Zondvloed kan noemen.

Op zich heb ik veel waardering voor de PvvD. Echter, na dit gelezen te hebben, weet ik het niet meer zo of die waardering op zijn plaats is. Ik moet me toch eens wat meer in Thieme gaan verdiepen.

dinsdag 8 maart 2011

Geef mij maar geen Amsterdam

Maart is een beetje rare maand met bloggen. Wat frequentie en de onderwerpen betreft. Zo is het nu nog maar de vraag of ik morgenavond blog. Dat hangt ervan af of ik een beetje bijtijds thuis geraak. Als dat het geval is, zal het naar alle waarschijnlijkheid een treinenblog worden, aangezien ik morgen niet veel wereldnieuws meekrijg. Ik reis morgen af naar Amsterdam.

Niet voor de lol. Mij krijg je voor geen goud voor de lol in Amsterdam. Ik ben morgen weer eens op het journalistieke pad. 18+-interview. Het overgrote merendeel van mijn blogbezoekers weet dan wel waar ik het over heb. Voor degenen bij wie dat niet het geval is; het is ook helemaal niet belangrijk om het te weten. Het is een leuke bijverdienste. Ik wil het absoluut niet categoriseren onder hoogstaand journalistiek werk.

Goed , Amsterdam dus. Ik heb nooit een liefdeverhouding met de stad gehad. Ja, Amsterdam is mooier dan Rotterdam. Ik spreek je niet tegen. Ja, Ajax voetbalt beter dan Feyenoord. Ook daarin geef ik je direct gelijk. Alhoewel Ajax ook geen ploeg als Barcelona of Real moet treffen, want dan worden ze net zo goed ingemaakt.

Terecht of niet, mijn afkeer tegen Amsterdam dateert reeds van mijn eerste zelfstandige bezoek aan de Nederlandse hoofdstad. Ergens op een zaterdag in 1993. Ik loop Amsterdam CS uit aan de voorkant en word plotsklaps verzwolgen door een immense mensenmassa die merendeels de tegenovergestelde richting als doel heeft. Ik heb nooit last van claustrofobie of straatvrees, maar op dat moment voelde ik me bepaald niet op mijn gemak. En dan die trams die je zo voor de voeten rijden, wanneer je niet uitkijkt.

Let wel: ik mijd Amsterdam niet. Sindsdien ben ik er zeker nog een keer of 20 geweest. Altijd, omdat ik er moest zijn. Is dat niet het geval, dan heb ik er zelf weinig te zoeken. Het zal nooit mijn stad worden. Te chaotisch, te druk, Amsterdammers die de hele openbare ruimte voor zichzelf lijken te claimen. Gelukkig word ik morgen met de auto opgepikt aan de achterkant van Amsterdam CS. Ik hoef me derhalve niet op de Dam of verder te begeven.

Voordat ik nu alle Amsterdamse bezoekers van dit blog tegen mij krijg: ik heb toch iets met Amsterdam. Muziek. Dan bedoel ik niet Johnny Jordaan of Tante Leen. Wel onderstaande heren.


Deze song dateert nog van voor het
eurotijdperk. Een beetje nostalgie
moet kunnen, zeker wanneer we het
over Amsterdam hebben.

 

maandag 7 maart 2011

Vandaag geen blog, druk met selectieproef

Ik word verondersteld voor 00:00 uur een tekst in te leveren die dient als selectieproef voor de functie van communicatiemedewerker bij de stad Antwerpen. Daar moet ik vanavond dus even goed voor gaan zitten. Morgenavond weer een blog.

zondag 6 maart 2011

Was ik maar een pijlstaartrog in de Antwerpse dierentuin

Sinds ik op mezelf woon, 1993 was het heuglijke jaar waarin dat geschiedde, heb ik weinig geluk gehad met mijn buren. Altijd last van lawaai of andere overlast. Waar ik ook woonde.

Mijn allereerste woning was in Rotterdam Delfshaven. Zes woningen onder één kap. Van vier andere buren had ik weinig tot geen last. Alleen net die vijfde woonde pal boven mijn hoofd. Tot mijn grote ergernis.

Ze was een Surinaamse met een nachtritme. Stond bij voorkeur 's middags om een uur of één op en zette dan knalhard Surinaamse muziek aan. Ik liet me op den duur natuurlijk niet onbetuigd - fatsoenlijk vragen of het wat zachter kon, had al die keren daarvoor niets geholpen - en zette dan maar knalhard een CD van dEUS, Smashing Pumpkins of zelfs Focus op. Zes minuten lang 'Hocus pocus' was duidelijk te veel van het goede voor haar :-). 's Avonds laat of s' nachts kwamen allerlei luidruchtige vriendjes en vriendinnetjes aan de deur die zich met veel kabaal naar boven begaven.

Zo gauw ik financieel de mogelijkheid had, verhuisde ik. Naar Rotterdam Crooswijk. Weer een zes-onder-één-dak woning. Geen last van welke buur daar ook. Maar, in de zijstraat woonde een oudere vrouw die een soort van familie Flodder had grootgebracht. Haar kinderen en hun aanhang blonken niet bepaald uit in goed gedrag. Bovendien benutte men de zomermaanden voor luidruchtige tuinfeestjes. In de wintermaanden waren die feestjes ook van binnenuit nog prima te volgen in het blok waar ik woonde.

Hoe is het nu in Antwerpen gesteld? De eerste jaren had ik weinig last van burengerucht. Ondanks dat ik in een groot appartementencomplex woon. Hoe gaat dat in zulke complexen? Het merendeel van de bewoners is student en en blijft hier slechts enkele jaren wonen. Velen zakken nog wel eens een nachtje door. Dan komt men niet altijd even zachtjes thuis. De huidige generatie bewoners op mijn verdieping behoort helaas tot die categorie.

Ik schrik 's nachts dus nog wel eens wakker van gestommel en stemmen. Het feit dat mijn slaapkamer aan de hal grenst, werkt wat dat betreft niet echt bevorderlijk. Afgelopen nacht was het weer raak. Vier uur. Twee man kloppen op een deur in de rechterhoek. Daar blijkt niemand thuis. Van opgeven, weet men echter niet. Eentje bralt uiteindelijk wat in zijn mobiele telefoon. 'Ja, Mattias, 4c doet niet open (4c ben ik, dus ze staan sowieso al verkeerd. Ik ken geen Mattias, dus ik doe niets). Wat, 6c???' Stonden ze gvd op de verkeerde verdieping op de verkeerde deur te bonken. Het was direct gedaan met mijn nachtrust.

Zucht, ik wil verhuizen!!! Eerst moet ik echter zekerheid hebben over mijn werkende toekomst. Ik ga niet een paar duizend euro uitgeven om ergens opnieuw de werkloze uit te gaan zitten hangen. Ondertussen ben ik stikjaloers op de zopas geboren pijlstaartrog in de Antwerpse ZOO. Ja hoor, daar is ie.


Dit is voor alle duidelijkheid niet baby pijlstaartrog. Wat moet die baby een lekker leven hebben daar. Goed, overdag staan er vreemde snuiters voor je aquarium te kijken. Er zal daarin zeker en vast genoeg plek zijn om je lekker te verstoppen. En 's avonds met het sluiten van de ZOO is het heerlijk stil. Misschien moet ik maar eens gaan informeren of er in de ZOO geen plekje is waar ik van een ongestoorde nachtrust kan genieten.
  

vrijdag 4 maart 2011

Socialisten en liberalen verenigt u!

De syndicaten organiseerden vandaag weer eens een actiedag in België. Dat wil zeggen, de socialistische en de liberale vakbond. De christelijke vakbond deed niet mee. Waar gebeurt dat nog tegenwoordig, socialisten en liberalen die samen voor iets strijden? Het moet een zeldzaamheid zijn geweest.

Bron des aanstoots voor hun acties is het IPA, het Inter Professioneel Akkoord. Het IPA is dit jaar tot stand gekomen na moeizame onderhandelingen tussen werkgevers en de vakbonden. Het IPA regelt zaken als de ruimte voor loonsverhoging, hoe krijgen we meer mensen aan de slag etc. Het is zeg maar een soort CAO dus. Met dat verschil dat de afspraken erin voor heel het land gelden en niet per afzonderlijke bedrijfstak.

Daar zit 'm ook de crux van het probleem. De ene bedrijfstak kan beter met het huidige IPA leven dan de andere. En alhoewel zowel werkgevers als werknemers (nu ja: hun vetegenwoordigers) hun handtekening eronder hebben gezet, zijn ze geen van alle echt tevreden. Het was het best haalbare, denk je dan.

Zo denkt de christelijke vakbond die haar leden er, zij het schoorvoetend, achter heeft gekregen. De socialistische en de liberale vakbondsleden zeiden echter njet. Zo kwam het dat, bijvoorbeeld, het openbaar vervoer in Vlaanderen vandaag zo goed als plat lag. Weinig trams en bussen gezien in Antwerpen vandaag.


In Antwerpen kregen de acties nog een politiek tintje. Actievoerders protesteerden op de Meir, waar demonstraties normaal gesproken verboden zijn. Bart De Wever (foto rechts voor wie hem nu nog niet kent), officieus kandidaat voor de strijd om het burgemeesterschap van Antwerpen in 2012, reageerde boos op de acties op de Meir. Volgens hem is het niet toevallig dat burgemeester Janssens (foto links voor wie hem nu nog niet kent) deze socialistische actie wel heeft goedgekeurd. Janssens is zelf immers ook lid van de socialistische sp.a.

Janssens verdedigde zich met te zeggen dat het noodzakelijk was om de acties toe te staan, omdat ze gericht waren op het personeel van de grote winkelketens. En die zitten nu eenmaal op de Meir. Hij benadrukte verder dat hij wel vaker acties toestaat waar dat eigenlijk niet mag (brandweeractie op de Grote Markt), omdat hij van Antwerpen geen dictatuur wil maken. Ten slotte zei hij dat hij het persoonlijk niet eens is met de acties.

Bon, blijft ondertussen de vraag waar de liberalen waren. Kennelijk niet op de Meir. Dan zou Bart De Wever toch wel iets anders hebben gezegd, aangezien hij politiek gezien dichter bij de liberalen dan bij de socialisten staat.

Bron: http://www.deredactie.be/ Ik had mijn boodschappen al lang en breed in huis voordat het spektakel begon en heb mijn middagwandeling in een rustiger gedeelte van Antwerpen afgelegd :-)