Er is een fout opgetreden in dit gadget

donderdag 28 juli 2011

Nood(blog)rooster

Antwerpen is weer in trek bij de toeristen. 2009 Was een relatief rampjaar, maar 2010 liet al veel betere cijfers zien. Ook 2011 lijkt een goed jaar te worden. Zegt Annik Bogaert, directeur Toerisme Antwerpen. Vooral Nederlanders weten Antwerpen nog steeds goed te waarderen. Lees er meer over op mijn site vandaag. 

Zijn het toeristen of Antwerpenaren die ik iedere middag na vieren op de terrasjes zie zitten om wat te drinken en te klappen? Op 't Zuid, in het centrum. Hoe dan ook, ik word bijna jaloers. Mijn werkrooster staat dit soort momenten van ontspanning praktisch niet meer toe.

Dit weekend al helemaal niet. Ik zou graag zondagavond een stuk van Zomergasten willen meepikken. Centrale figuur is dan professor Dick Swaab, emeritus hoogleraar neurobiologie en internationaal bekend hersenonderzoeker. Sinds mijn eigen hersenen op jonge leeftijd aardig door elkaar zijn geschud met alle fysieke gevolgen vandien, heb ik altijd een grote belangstelling voor ze gehad.

Kijken, is geen punt. Zolang je dan niet hoeft te werken. En ik heb nog geen letter op papier staan voor de te schrijven Nederbelgen-teksten voor deze week. Die ik graag zondagavond de deur uit zou willen doen. Daarom hanteer ik vanaf morgenavond een nood(blog)rooster.

Morgenavond plaats ik slechts de wekelijkse Sonic Youth-clip, na de nieuwsvoorziening op mijn site. Daarna is het tijd te beginnen met schrijven. Zaterdag is er vanouds geen blog en geen nieuws. Als ik zaterdagmiddag even na twaalven begin en doorga tot een uur of acht, moet ik ver kunnen komen. Zondag overdag dan de laatste restjes. Ook dan plan ik geen blog dit keer. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, alhoewel je natuurlijk altijd in mijn archief mag grasduinen.



Over Sonic Youth gesproken. De band moet een van de grote voorbeelden zijn geweest voor Nirvana. En laat nu net vandaag in het nieuws zijn dat Nevermind, het album waarmee de band doorbrak, in september opnieuw wordt uitgebracht. In twee versies nog wel. Dit, omdat het 20 jaar geleden voor het eerst verscheen. Oftewel, hoe je een melkkoe nog meer kunt uitmelken.

Begin jaren negentig was ik verre van een groot Nirvana-adept. The Smashing Pumpkins. Dat was mijn band. Naarmate de jaren verstrijken en Cobain voor een steeds langere tijd niet meer onder ons is, begin ik Nirvana toch wel steeds meer te waarderen. Ik denk niet dat ik Nevermind in september nu wel ineens ga aanschaffen. Beetje de platenmaatschappij de winst zien laten toenemen over de rug van een dode, ja dag. Een nummertje van Nirvana kan echter altijd wel. Ook als tegenwicht voor een collega met een vreselijke onhebbelijkheid (zie blog van afgelopen maandag).

Op zijn mobiele telefoon heeft hij als tune een stuk uit een cello-concert van Bach. Het eerste of derde, daar zijn de meningen over verdeeld op kantoor. De stu bru-collega naast me noemt het altijd 'begrafenismuziek' wanneer die riedel klinkt. Ge wordt er inderdaad niet blij van, van die tonen. Nee, dan liever een dode van wie de muziek nog zeer energiek klinkt. Tot maandag voor een regulier blog (conditio sine qua non)!


     

  

woensdag 27 juli 2011

Tip voor mijn Nederlandse collega-journalisten: duik eens in de Vlaamse connecties van Geert Wilders

Ik heb tot nu toe op deze plek mijn mond gehouden over de aanslagen in Noorwegen. Natuurlijk volg ik alle ontwikkelingen terdege op en probeer ik mij een beeld te vormen van hoe het heeft kunnen gebeuren. Aan die vraag zitten heel wat aspecten vast. Een aspect dat mij bezig houdt, is: waar haalde die Anders Breivik zijn inspiratie vandaan?

Ik bedoel: je staat niet op een goede dag op met het idee om een flink bloedbad te gaan aanrichten als klacht tegen de multiculturele maatschappij. We weten ondertussen al dat Breivik al jaren met dit plan rondliep en doodgemoedereerd op internet een manifest erover publiceerde. Over zijn inspiratiebronnen weten we nog lang niet alles zolang hij zijn mond houdt.

Ja, hij had contacten met de English Defence League en bewonderde Geert Wilders. Die meteen verklaarde dat Breivik geestesgestoord is. Nee, beste Geert. Zo gemakkelijk komt ge er niet vanaf. Iemand die jarenlang zijn daad tot in de kleine details voorbereidt, is verre van geestesgestoord.

Foto uit eigen archief

En er lijkt meer aan de hand. Volgens Belgische media zijn teksten uit het manifest van Breivik verschenen op de site The Brussels Journal. Deze site is het geesteskindje van de rechts-conservatieve ideoloog Paul Belien. Deze zelfde Belien werkt onder andere ook voor Geert Wilders.

Mij hoor je nog steeds niet beweren dat Wilders Breivik bewust heeft aangezet tot zijn daad. Dat lijkt me ook sterk. Maar: hoe komen die fragmenten uit het manifest van Breivik op die site van Belien terecht? Dan moeten de twee toch wel eens contact met elkaar hebben gehad? Het zou dan ook zomaar kunnen dat Belien langs de neus weg tegen Wilders heeft gezegd 'Goh, wie er nu toch op mijn site heeft gepubliceerd ...'

Ik houd op voordat ik een aanklacht wegens smaad aan mijn broek krijg. Wat ik maar wil zeggen, is dat de invloed en betrokkenheid van Wilders bij dit alles wellicht toch groter is dan hij zelf doet voorkomen. Ik zou het graag zelf uitzoeken, maar mij ontbreekt de tijd en de contacten. Daarom beste Nederlandse collega's: doe uw voordeel met dit verhaal. Misschien is het niets, misschien wel.  


dinsdag 26 juli 2011

Je moet er maar goesting in hebben

Werken als journalist, lay-out-man/vrouw of webman/-vrouw bij een krant of tijdschrift is natuurlijk hartstikke interessant. Het is wel behoorlijk stressen: deadlines, collega's die je op de zenuwen kunnen werken. Je moet op alles zijn voorbereid.  En negen tot vijf is ook nooit gegarandeerd.

Goed, ik geef toe: ik mag nog niet klagen. Ik heb mijn werktijden goed afgebakend. Zodat ik 's avonds tenminste ook zelf nog de journalist/blogger/redacteur kan uithangen. Vandaag verliet een lay-out-man na zeven jaar trouwe dienst het bedrijf. Hij gaat eens ergens anders kijken. Bij het Vlaamse financiële dagblad De Tijd. Ik ben benieuwd of ze hem tijdens het sollicitatiegesprek de volgende vraag hebben gesteld.


Hij zal wel gaan stressen. Andere omgeving. Nabij Brussel-Noord. 'Overdag niets aan de hand, maar 's avonds kun je daar beter niet rondlopen. Ik ga met de auto'. En latertjes gaan het worden voor hem. ' 's Middags twee uur beginnen tot 's avonds tien uur. Kan uitlopen.'

Je moet er maar goesting in hebben. Tuurlijk, 's ochtends kun je heerlijk uitslapen, maar voor de rest heb je haast geen sociaal leven meer. Ik heb altijd gepast voor zulke jobs in de avonduren.  In België en Nederland.

 Balkenende zocht in de tijd dat ik nog in Nederland woonde en hij premier was met regelmaat medewerkers op zijn ministerie. Die moesten dan het nieuws volgen en voor hem op papier duiden. Lijkt me een reuze leuke job. Zelfs onder Balkenende. Maar, tot 's avonds laat in het Haagse verkeren? Mij niet gezien. 

Mocht je als laatstejaars middelbare school dit blog toevallig lezen en denken aan een studie journalistiek over een jaar: reuze leuk vak, de journalistiek.  Behalve als je er een uitgebreid sociaal leven op na wilt houden. Eventueel met vrouw en kinderen. Dan kun je beter accountancy gaan studeren. Of rechten. Of ...  

maandag 25 juli 2011

Eigenaardigheden en onhebbelijkheden op het werk

Na verloop van tijd begin je je collega's zo'n beetje te kennen en herken je bepaalde patronen in hun gedrag. De meeste vallen onder de noemer eigenaardigheden te plaatsen.

Zo heeft mijn buurman rechts van mij een heuse radio, oké klein formaat, tot zijn beschikking. Die staat afgesteld op Studio Brussel. Niet dat hij daarnaar luistert. Met 57 jaar behoort hij ook niet echt meer tot de doelgroep. Hij zet de radio wel elk heel uur aan voor het nieuws. Waarom speciaal het nieuws op die zender? Is toch echt hetzelfde als op het Vlaamse Radio I. En waarom elk uur? Ik ben een nieuwsjunk, maar ik ga echt niet elk uur steevast naar het nieuws luisteren.

Er zitten twee van origine Franstaligen op de redactie. Ze spreken allebei perfect Nederlands en hoewel ik af en toe een woordje Frans met ze wil klappen, doen ze daar niet aan mee. Alleen, als eentje zich gaat opwinden over een tekst waar hij mee bezig is, begint hij in het Frans te ratelen richting hoofdredacteur. Die gewoon een Vlaming is, maar perfect Frans spreekt.

Meer in de categorie onhebbelijkheden valt dan weer de collega die heel snel stukskes voor de site schrijft, maar bij wie je o zo op moet letten op zijn teksten. Die zitten negen van de tien keer met behoorlijk wat tikfouten. De -c en de -h in een woord verdraaid, bijvoorbeeld. Of een letter vergeten.Zijn teksten kun je beter eerst drie keer goed doorlezen, anders loop je de kans een stuk met taalfouten te publiceren. Wat mij in den beginne is overkomen en ik toen de zaak alsnog recht moest breien.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Heb ik zelf geen eigenaardigheden of onhebbelijkheden? 'Jij bent wel stipt hè!', zei mijn baas vorige week. 'Altijd rond 12:00 uur lunchen.' Ik wel ja. Stamt nog uit mijn Electrabel-periode toen ik altijd met de vroege groep collega's ging lunchen. Normaal krijg ik altijd rond 11:00 uur al honger, dus ik vind 12:00 uur een gepaste tijd. Een beetje regelmaat, daar ben ik verder voor. Je moet jezelf niet gekker (laten) maken dan je al bent.

Vandaag had ik last van een onhebbelijkheid. De hele dag een loopneus. Je zit te snotteren, maar snuiten, heeft geen zin. Er komt niets uit. Herken je dat? Zeer vervelend. Ik heb ook altijd wat. Voor het ongeluk geboren?

  

zondag 24 juli 2011

Europese Markt draait uiteindelijk slechts om marketing en geld

De afgelopen dagen, vandaag is de laatste dag, was de Europese Markt weer neergestreken op de Groenplaats. Voor het derde achtereenvolgende jaar. Het staat ook bekend onder de naam 'Fiesta Europa', naar het bedrijf dat erachter zit. Marktkramers uit alle delen van Europa brengen typische streekproducten aan de man. Zo heet het op http://www.fiestaeuropa.eu/ Ik ging gisteren eens kijken. In de veronderstelling dat het wellicht ook te maken zou kunnen hebben met een stukje Europa-building.

Het is vooral veel kaas, worst en drank wat je er vindt. Verder ook de nodige kramen met leren tassen, keramiek etc. Wat aan leren tassen nu specifiek Duits, Italiaans of voor mijn part Bulgaars is, mag Joost weten. Laat staan dat ik er direct een Europa-gevoel van krijg.

Dat is ook helemaal niet de bedoeling, begrijp ik wanneer ik die site van Fiesta Europa eens nader bestudeer. De Europese Unie heeft er helemaal niets mee te maken. Het is een bedrijf uit Wuustwezel (nabij Nederland) dat een nieuwe, eigentijdse invulling wil geven aan het begrip 'markt'. Ze specialisren zich in het organiseren van allerlei openlucht evenementen met een marktgericht thema.

Op een markt wordt gehandeld en daar draait het dus ook om bij deze Europese Markt. Leuk dat je Duitse worst of Sloveense wodka kunt proeven (dat laatste is een wilde gedachte van me. Ik heb het niet gezien), maar meer is het ook niet. De benaming is dus enigszins misleidend.

De Europese Markt tourt door Vlaanderen. Na Antwerpen strijkt deze nog neer in Oostende, Kortrijk en Gent. Vanaf 20 augustus is het gedaan voor dit jaar. De Spanjaarden moesten het eens koud krijgen in onze natte herfst :-).

Foto's downloaden van de site is helaas niet mogelijk. Dan maar een Amerikaans muziekske om het internationaal te houden en dat goed past bij deze niet al te vrolijk uitziende zomer(?)dag.

vrijdag 22 juli 2011

Laten de heren/dames politici het momentum weer schieten?

Hoera, er wordt werk gemaakt van een nieuwe federale regering in België! Nu ja, dat staat op de planning. De acht betrokken partijen hebben tot gisteravond laat afspraken over de werkmethode gemaakt. Midden in de nacht ging Elio di Rupo dan nog naar koning Albert die zijn formatieopdracht verlengde. Hij vertelde hem wel dat Di Rupo en de andere partijvoorzitters eerst dringend op vakantie moeten. Een pauze is volgens de koning nodig, vanwege 'de grote vermoeidheid van alle onderhandelaars en hun medewerkers'.

Tja, hebben ze het daar ook niet zelf naar gemaakt???? Wie weet hoe ze van vakantie terugkeren? Als Wouter Beke ineens een visioen krijgt waarin Bart De Wever hem zegt vooral niet hiermee door te gaan (wat De Wever al heeft gezegd!) en Beke denkt vanwege zijn vermoeidheid dat die visioen door God zelve is gezonden ... Wat dan? Wat als Joëlle Milquet of, nog erger, Olivier Maingain in alle rust nog eens gaat nadenken over B-H-V en de Brusselse randgemeenten en onder invloed van net iets te veel cocktails tot de conclusie komt dat alles eigenlijk toch maar bij het oude moet blijven? Dan is het momentum voor vruchtbare onderhandelingen half augustus, wanneer ze moeten gaan plaatsvinden, mooi verkeken.

Di Rupo heeft er vooralsnog alle vertrouwen in. Maar ja, dat had hij vorig jaar om deze tijd ook toen hij iedereen met vakantie stuurde. We weten wat er sindsdien allemaal (niet) is gebeurd. Ik vind het derhalve geen verstandige zet van koning Albert. Na zijn eerdere vuist op tafel had hij beter gelijk de zweep erover kunnen leggen. Haast maken met die regering en snel een beetje. Je moet het ijzer immers smeden, als het heet is.

Om te voorkomen dat jullie tijdens mijn blogloze dag morgen ook ineens op allerlei gedachten komen die je beter niet kunt krijgen, heb ik voor vandaag een Sonic Youth-clip in de aanbieding die je wel bij de les houdt. Vooral het middenstuk :-). Tot zondag!


 

donderdag 21 juli 2011

Wanneer EQ en IQ elkaar in de weg zitten

Nee, dit blog gaat niet over de Belgische politiek. Ook niet over business. Kijk in de rechterkolom nog eens  waar het onderwerp van mijn eerste boek over ging. Juist ja, daar gaat mijn blog over vandaag. Relaties en seksualiteit bij mensen met een lichamelijke beperking. Zijnde moi in dit specifieke blog. Waarbij ik mijn privé en die van de jongedame die ik vanmiddag dan eindelijk weer heb gezien, laat prevaleren boven alles. Verwacht derhalve niet al te veel sappige onthullingen.

Het was alweer bijna zes weken geleden dat ik haar voor het laatst had bezocht. Ze was op vakantie geweest in haar geboorteland. Bruin gebrand en met haar vertrouwde glimlach ontving ze me vanmiddag. Onze seksuele contacten zijn in de regel puur zakelijk. Dat accepteer ik verder ook zonder enige morren. Ik ben allang blij wanneer ik haar handen over mijn lichaam voel glijden en ik haar lichaam betast. Als je nog nooit van je leven een relatie hebt kunnen opbouwen en weet dat normale seks ook behoorlijk gecompliceerd is vanwege je handicap (niet alles gaat even gemakkelijk of zelfs helemaal niet), dan ben je met zulke eenvoudige wederzijdse handelingen al heel gelukkig.

Dit en meer had ik haar vandaag dan eindelijk eens duidelijk willen vertellen. Gewoon om mijn EQ wat meer aan haar te tonen en haar ervan te overtuigen dat het mij echt niet alleen om de seks zozeer gaat bij haar. Er schuilt een heel gevoelsleven en een hele gedachtenwereld achter mijn bezoeken aan haar. Ik ben haar echt gaan waarderen om hoe ze met me omgaat. Zakelijk, maar wel met aandacht en inlevingsvermogen. Anderzijds, heb ik dus ook een grote human interest in haar.

Helaas, van de speech die ik de afgelopen weken had voorbereid, kwam niet veel terecht. Deels was ik daar zelf schuldig aan. Omdat ik geen idee had hoe groot haar concentratiespanne is en ik te zeer bang was uiteindelijk niet goed uit mijn woorden te komen, ook al een gevolg van de handicap, had ik vooraf besloten alleen na het lichamelijke contact wat woorden in die strekking te zeggen.

Dat deed ik dan ook. Maar ja, welke woorden waren nu ook alweer het belangrijkst en hoe zeg je dat zo best mogelijk op dat moment? Het kwam er dus weer met een rotgang uit. Te snel en te onsamenhangend naar mijn zin. Gelukkig vatte ze het luchtig op: 'Ik dacht even dat je me ging vertellen dat je op iemand verliefd bent geworden en niet meer zou komen.' 'Als ik op iemand verliefd zou worden, dan ben jij het wel.' Ik stapte de deur uit met de gedachte dat ik opnieuw niet alles had gezegd wat ik eigenlijk wil communiceren. Die wetenschap zorgt altijd voor onrust in mijn hoofd na afloop. Onrust door de strijd tussen EQ en IQ.

Mijn IQ wint het na een/twee dagen uiteindelijk van mijn EQ. Ik moet niet verliefd op haar raken en doe het ook al bijna twee jaar niet. Wat zich nu tussen ons afspeelt, is slechts tijdelijk en zakelijk en dat moet het ook zijn. Stopt zij op een dag met dit werk, dan ben ik de eerste dat te accepteren en er vrede mee te hebben. Het is een zwaar leven dat ik haar niet snel zou nadoen. Blijft het feit dat ook na vandaag ik nog zoveel zou willen zeggen over hoe ik ons contact precies ervaar, wat het emotioneel met me doet. Wat ik voor haar voel, ook al is het geen puberale verliefdheid. Ik weet nu al dat ook bij mijn volgende bezoek mijn EQ en IQ elkaar in de weg gaan zitten en onze conversatie ergens in het luchtledige blijft hangen ...

Beter dan dit kan ik het nu niet opschrijven. Wellicht is het te verwarrend. Ik kom hoe dan ook niet meer op dit onderwerp terug. Een trilogie vind ik mooi genoeg (14 juni, 14 juli, 21 juli) en hoe en wanneer het eindigt? Dat mag Joost weten. Reageren mag. Je hoeft het niet met mij eens te zijn, maar houd het a.u.b. respectvol. Anders is de reactieverwijderknop zo gevonden. Ik ben ook maar een (gevoels)mens.

woensdag 20 juli 2011

Koning Albert zoekt zijn constitutionele heil bij 19e eeuwse Britse journalist en zakenman

Vandaag hield koning Albert zijn rede met het oog op de nationale feestdag van morgen. Hij was volgens de Vlaamse media diep ontgoocheld, bezorgd en strijdbaar. Het feit dat er nog steeds geen nieuwe regering is, maakt hem niet gelukkig. Zoveel is duidelijk.

Normaal gesproken, houdt een monarch zich op de vlakte. Hij/zij staat immers boven de partijen. Albert vond vandaag dat hij wel zijn ongezouten mening, hij gaf vier waarschuwingen voor wat er kan gebeuren als deze situatie blijft voortduren, mocht geven. Hij refereerde daarbij aan de Britse journalist en zakenman Walter Bagehot. Aldus diezelfde media.


Bron foto: Wikipedia

Bagehot is volgens de Redactie vooral bekend van zijn boek 'The English Constitution'. Hierin schrijft hij dat een monarch drie rechten heeft: te worden geïnformeerd, om aan te moedigen en te waarschuwen. Albert vond het tijd geworden ook dat derde recht te gebruiken, aldus de Redactie nog steeds.

Ik ben eens bij Wikipedia gaan neuzen naar deze Bagehot. Zoon van een bankier. Hij was journalist, essayist en zakenman. Naast het eerder genoemde The English Constitution schreef hij ook nog 'Physics and Politics', over de spanning tussen sociale instituties en innovaties. Door hem 'the cake of custom' genoemd.

Zou Elio di Rupo ooit van Bagehot hebben gehoord? Wouter Beke? Hoe dan ook, Beke maakte vanavond rond 19:00 uur na een nieuwe crisisdag bekend toch te willen onderhandelen met de zeven andere partijen. Op voorwaarde dat die allemaal de laatste voorstellen van Di Rupo aanvaarden als basis om te onderhandelen. In zijn laatste voorstellen doet Di Rupo allerlei suggesties om werkgroepen en parlementaire onderzoeken in te stellen voor lastige problemen als B-H-V, Brussel etc.

N-VA reageerde verbolgen op de stap van Beke, meldde het VRT-radionieuws om 20:00 uur. Misschien moet Bart De Wever even van zijn Latijnse literatuur afstappen en 'The English Constitution' gaan lezen. Altijd handig om te  achterhalen waar die draai van Beke nu door wordt veroorzaakt. Dat de woorden van koning Albert er iets aan hebben bijgedragen, lijkt mij namelijk niet onaannemelijk. Al is het maar, omdat CD&V als regeringspartij een voorbeeldfunctie heeft in de Belgische parlementaire constitutie en zich niet langer achter haar verantwoordelijkheid mag blijven verschuilen. Net als koning Albert dat niet meer van plan lijkt te zijn.

dinsdag 19 juli 2011

Ondernemen, lijkt zo simpel (en daarom zo aantrekkelijk)

Het is alweer van eind 2010 dat ik van een medeblogster op de Volkskrant vernam over de 'Business Bootcamp' waaraan ze had deelgenomen. 'Moet jij ook eens naartoe gaan. Zeer goed om te netwerken.' Ik zat toen al bijna een jaar werkloos thuis.

Ik was sceptisch. Al die netwerksites waarop ik al aanwezig was, hadden mij immers ook niets opgeleverd wat bruikbare contacten betreft. Laat staan opdrachten. Toch schreef ik mij in op de gratis video's van de Business Bootcamp. Iedere keer dat ik er eentje in mijn mailbox ontving, keek ik er aandachtig naar.

En ik moet zeggen: de man erachter, Nisandeh Neta, weet zijn verhaal goed te brengen. Hij heeft echt wel kaas gegeten van marketing en hoe je vanuit het niets een succesvol concept kunt creëren.

Ik heb al die video's bewaard, zodat ik ze nog eens terug kan zien. Zelf naar een Business Bootcamp gaan, wordt wat lastig in mijn situatie. Het vindt altijd in Nieuwegein plaats. Niet naast de deur vanuit Antwerpen gezien. Zou overnachten in een hotel gaan betekenen en een heel weekend weg.

Daarnaast: ik heb nu een baan. Sterker nog: ik ben enigszins in beeld voor een andere job. Ook voltijds. Omdat ik geen twee voltijdse jobs tegelijk kan uitoefenen, houd ik die tweede job voorlopig even op afstand. Begin september moet duidelijk zijn of ik mijn huidige baan kan behouden. Ik zit nu niet direct erop te wachten me weer in iets onbekends te gaan begeven. Ik begin me net op mijn plaats te voelen bij De Lloyd.

Maar goed, we zien wel wat de komende weken brengen. Vandaag heb ik me ingeschreven op de vierdelige cursus 'How to grow your business' van Neta. Ik heb net de eerste video bekeken. Het lijkt allemaal zo logisch. Voor hetzelfde geld krijg ik nog eens de kriebels.

Voor degenen die zelf ook ondernemen en daar wel wat strategische support bij kunnen gebruiken, volgt tot slot de link naar de Open Circles Academy: http://www.opencircles.nl/ Ik kan het je aanraden!
 

maandag 18 juli 2011

Er is er een jarig!

Nee, ik moet nog precies twee maanden wachten.

Vandaag is Elio di Rupo 60 geworden. Je zou het hem niet geven. Elio, mon ami: Bon anniversaire!! Ik ben benieuwd of Bart De Wever hem nog heeft gefeliciteerd ...

De jarige job

zondag 17 juli 2011

Hoe verklaar je België zo eenvoudig mogelijk aan nieuwe Nederbelgen?

Je zou verwachten dat ik na meer dan vijf jaar resideren in Antwerpen ondertussen van de hoed en de rand weet over hoe zaken hier in Antwerpen/Vlaanderen/België zijn geregeld. Dat valt vies tegen! Ja, zover het mijn persoonlijke situatie heeft geraakt, kan ik je er vele details over vertellen. OCMW, VDAB, huis zoeken, openbaar vervoer, de Belgische energiemarkt. Daar weet ik praktisch alles van. Alleen, hoe leg je het simpel uit aan landgenoten die de grens oversteken?

Ik ben alweer een tijdje aan de gang met het schrijven van teksten voor die Nederbelgensite die ergens rond oktober het licht moet gaan zien. Bij alle teksten die ik tot nu toe ervoor heb geschreven, kwam veel research aan te pas. Ook voor die onderwerpen waarvan ik vooraf dacht die goed onder de knie te hebben vanuit eigen ervaring.

De energiemarkt bijvoorbeeld. Dat blijft toch een ingewikkelde toestand sinds de liberalisering ervan. Ik heb het allemaal uitgelegd gekregen tijdens mijn job bij Electrabel. Ik begon vorige week dan ook aan dat gedeelte voor de site te schrijven vanuit de veronderstelling dat het 'a piece of cake' zou zijn. Niet dus.

De scheiding tussen energieleveranciers enerzijds en distributienetbeheerder anderzijds is zo'n onderwerp dat erin moest. Hoe detaillistisch ga je dat uitleggen? Tot hoever terug in de tijd ga je dan? De opzet is in wezen niet anders dan in Nederland, waar er bij mijn weten ook een splitsing is tussen leveranciers en netbeheerder. Alleen, sta jij daar normaal gezien bij stil? Ik verwacht van niet. Vraag aan 100 Nederlanders of ze kunnen vertellen hoe de energiemarkt eruit ziet sinds de liberalisering en zeker 90 zullen je glazig aanstaren. Ik heb er zelf ook nooit enige notie van gehad toen ik nog in Rotterdam woonde.

Hetzelfde geldt voor radio en tv via de kabel. Je staat er nooit bij stil hoe dat in elkaar steekt. Ten tijde dat ik in Antwerpen kwam te wonen, werd het kabelgeld nog geïnd door Integan. Sinds 2008 heeft Telenet alle afzonderlijke Vlaamse kabelmaatschappijen verenigd in 'Interkabel' overgenomen. Nu betaalt iedereen in Vlaanderen dus kabelgeld aan Telenet.

Nu zijn dit nog onderwerpen waar ik wel kaas van heb gegeten. Een huis kopen en de rol van de notaris daarin: daar had ik vooraf helemaal geen kennis ter zake van. Het schrijven van dat stuk heeft me dan ook bloed, zweet en tranen gekost. En toen was het nog niet perfect.

De Nederbelgen-site moet een zo volledig, accuraat en onafhankelijk beeld gaan geven van hoe het leven in België in elkaar steekt. Geloof mij: dat valt niet zo een twee drie uit te leggen. Ook niet als je hier al meer dan vijf jaar woont.

Een muziekje dat verder niets met dit onderwerp heeft te maken. Ik ben gewoon in een The Smiths stemming vandaag. Dit blijft hun meest beklijvende song voor mij.





vrijdag 15 juli 2011

In de wachtkamer met Sonic Youth

Vandaag was CD&V-partijvoorzitter Wouter Beke bij nog steeds formeel formateur Elio di Rupo te gast. En bij de zeven andere partijen die 'ja, maar' tegen de nota van Di Rupo hadden gezegd, vorige week woensdag.

Di Rupo is nog steeds niet officieel uit zijn formateurschap ontheven door koning Albert en probeert nu met die zeven partijen CD&V zover te krijgen dat zij ook mee aan tafel gaan zitten. Bart De Wever is even niet meer in beeld.

Ik schreef vorige week al dat Beke en zijn partij nogal zwalkend zijn. Het ene moment roepend dat ze niets zonder De Wever doen, vorige week. Deze week heette het dan weer dat Beke misschien toch wil aanschuiven, als aan bepaalde voorwaarden worden voldaan. Die voorwaarden mocht hij vandaag komen uitleggen.

Belangrijkste voorwaarde: het B-H-V/Brussel-verhaal van Di Rupo moet van tafel. Daarvoor in de plaats moeten Beke zijn eigen plannen komen die hij begin dit jaar presenteerde als koninklijk bemiddelaar. Of Di Rupo en de andere partijen dat zien zitten? Of De Wever hier blij mee is?

Wetstraat watchers verwachten een paar dagen stilte en zeker nog geen initiatief uit Laken.

Met z'n allen in de wachtkamer dus, in afwachting van nieuwe ontwikkelingen in dit drama. Kunnen we ondertussen fijn luisteren naar de Sonic Youth-clip van deze week. Niet lang, wel apart. Tot zondag!



donderdag 14 juli 2011

Stuntelen met vrouwen

Dit blog is een update van mijn blog van 14 juni.

Johan en vrouwen. Het is altijd een moeizame relatie geweest. Ik heb het al menigmaal verkondigd. Dat moeizame is ook niet van gisteren.

In de laatste klas van de lagere school had ik een oogje op Cindy. Dochter van een kapster bij ons in de buurt. Cindy wist het, mijn leraar toentertijd wist het. Hij stimuleerde mijn oogje op haar op een ludieke wijze. Het was bij ons op school de gewoonte met je verjaardag alle klassen langs te gaan om de juffen/meesters iets lekkers aan te bieden. Aangezien ik daartoe wel wat hulp kon gebruiken vanwege mijn handicap zei mijn leraar met een knipoog tegen Cindy 'ach, ga jij maar even met Johan mee'.

Aldus geschiedde. Het is meteen het meest memorabele feit uit die tijd. We kwamen beiden nog wel in dezelfde brugklas terecht, maar daar kreeg ze al snel zelf oog in andere jongens. Het gebeurde en ik had er verder geen moeite mee. Was nog niet zo gefocust op verliefdheden, meisjes en alles wat daarmee samenhangt.

Het werd andere koek in vier HAVO. Anneke. Die naam heb ik wel vaker laten vallen. Een bepaalde bezoekster van dit blog die mij al kent sinds dat schooljaar komt dit gedeelte van mijn verhaal vast zeer bekend voor. Ik heb maanden lang rond Anneke heen lopen draaien zonder ook maar een keer iets concreets te zeggen of te doen. Te onzeker, te verlegen. Uiteindelijk had de hele klas door dat ik een meer dan gemiddelde interesse in haar toonde. Men spoorde mij aan eens actie te ondernemen.

Dat deed ik begin februari. Omdat ik vanwege mijn handicap niet altijd even duidelijk uit mijn woorden kom, had ik vrijdag 31 januari 1987 (olifantengeheugen wat data betreft!) een briefje voor haar geschreven. Vraag me niet wat er precies in stond. Dat is mij namelijk wel helemaal ontschoten. Computer, daar had ik nog nooit van gehoord en een typemachine had ik evenmin. Ik was niet zo slim om het briefje twee keer te schrijven. Ik gaf het haar de maandag daarop. Haar antwoord volgde de volgende dag. 'Johan, ik vind je een leuke jongen. Maar, verkering? Nee.'

Sindsdien zijn vele jaren voorbij gegaan. Verliefdheden kwamen en gingen. Het gestuntel bleef. Zij het dat ik sinds Anneke nooit meer met briefjes heb gewerkt. Dat was eens, maar nooit meer. Dan liever gelijk mondeling plat op mijn bek. 

Terug naar het heden. 30 Dagen zijn gepasseerd sinds mijn blog van 14 juni jl. Nog precies een weekske wachten en ik hoop de dame over wie ik het daarin heb weer te zien. Ja, ik heb me al die weken voorbereid op een kleine 'speech', zoals in dat blog geuit. Die speech is nu eindelijk af. Alhoewel, eindelijk? Ik ben iemand die blijft schrappen.

Hij is niet te lang, niet te klef, maar toch wel voldoende to the point. En dat allemaal vanwege iemand op wie ik geeneens verliefd ben! Omdat dat niet tot de mogelijkheden behoort. Waarom niet? Ja hallo, ik hoef hier ook niet heel mijn privé uit de doeken te doen se.

Vier weken schaven aan een tekst om gestuntel zoals in het verleden te voorkomen. Nog een week en ik weet, conditio sine qua non, of ik dit keer wel ben geslaagd.     

Niet direct van toepassing op de huidige situatie, maar wel leuk om te horen, is de hieronder volgende song van Ramses Shaffy.

woensdag 13 juli 2011

Als je dit op donderdag leest, ben je al te laat!

Het staat al sinds ergens deze middag online en blijft er slechts 24 uur op staan: de titeltrack van het nieuwe dEUS-album 'Keep you close'. Het is 'le son du jour de la rédaction Magicrpm'. Keep you close wordt namelijk de eerste single van dEUS in Frankrijk. In België en de rest van Europa brengt men 'Constant now' als eerste single uit, 20 juli. Dat nummer heb ik vorige week woensdag hier al prijsgegeven. Het album verschijnt 20 september.

Oh ja, de link: http://www.magicrpm.com/home/sondujour_popup

Bronnen: Twitter en de Redactie.

dinsdag 12 juli 2011

De grootse plannen van Filip Dewinter terwijl zijn partij leegloopt

Het duurt nog meer dan een jaar, maar de strijd om het Antwerpse burgemeesterschap lijkt al losgebarsten. Ook al heeft hij zichzelf nog geen kandidaat gesteld: menige Antwerpenaar gaat ervan uit/hoopt/droomt dat Bart De Wever dat wel gaat doen. Filip Dewinter is een van hen.

De Wever en De Winter samen in de Antwerpse
gemeenteraad
Bron foto: http://www.gva.be/

De Winter zegt deze week in een interview met de Humo dat hij een front wil vormen met De Wever om de socialisten na 80 jaar het bestuur over 't stad af te nemen. 'Alle formules zijn voor mij goed: gedoogsteun, deelname aan een coalitie etc.' Bron: de Gazet van Antwerpen die vandaag uit de Humo citeerde.  

Dewinter schijnt nog steeds niet te beseffen dat De Wever het Vlaams Belang een racistische partij vindt waar hij geen zaken mee wil doen, zoals hij zelf meermaals heeft verkondigd. Wat Dewinter kennelijk ook niet beseft, is dat zijn partij snel afstevent op een totale scheuring. 

De afgelopen maanden hebben diverse leden van Vlaams Belang hun bezwaren kenbaar gemaakt tegen de politiek van Dewinter binnen en buiten de partij. Zij staan bekend als de 'Belfort'-groep. Vorige week zijn deze dissidenten voorgoed uit de partij gezet. 

Dewinter houdt het in het eerder aangehaalde Humo-interview op een 'fout gelopen generatiewissel'. Nochtans zijn het niet de minsten die kritiek op hem en partijvoorzitter Bruno Valkeniers hebben. Gisteren stapte erevoorzitter Franck Vanhecke uit de partij. Vandaag deed Senaatsfractieleider Jurgen Ceder hetzelfde. Voor de goede orde: zij behoren niet tot die Belfort-groep. Bron: de Redactie.

Ceder is degene met bril

Kortom: Filip Dewinter wil zoveel, maar hoe groot is zijn invloed nog, oktober 2012? Grote kans dat hij dan niet meer dan een muis is die met de olifant mee wil stampen. Of de olifant daar dan zin in heeft?

maandag 11 juli 2011

Waar ik allemaal niet bij ben geweest de afgelopen 48 uur

Een fulltime werkweek heeft zo zijn consequenties voor de invulling van je dagen.  Bij veel activiteiten in het Antwerpse moet ik nu gedwongen verstek laten gaan. Omdat ik sowieso op mijn werk zit of omdat het ook in mijn vrije tijd niet uitkomt.

Zo vond afgelopen zaterdag de onthulling van het kaaiengedicht plaats. Het weer viel nog mee, maar ik heb het laten schieten. Te veel andere dringende zaken op de agenda. Of mijn dichtregels ook op die muur terecht zijn gekomen, weet ik dus (nog) niet. Nu is dat gedicht liefst 3,2 kilometer lang, dus ik ga dat ook niet snel even kunnen bekijken. Lees en zie er meer over op deze pagina van de Gazet van Antwerpen.


Als mijn informatie juist was, dan heeft Axl Peleman (zie foto boven) vanmiddag Antwerpse volksliedjes gezongen op de Groenplaats ter ere van de Vlaamse feestdag. Feestdag alleen voor bepaalde ambtenaren ja. Het gewone werkvolk was vandaag gewoon aan het werk.


Bij de 11 juli-toespraak van Bart De Wever, ten slotte, was ik ook al niet. Excuus: ook al had ik vrij gehad, dan nog zou ik er niet bij zijn geweest. Hij hield 'm namelijk in Kortrijk. Wat een ontzettend lange treinrit is vanuit Antwerpen. Troost: zoveel belangwekkends had De Wever nu ook weer niet te vertellen. Afgaande op het verslag op de site van de Redactie.

   

zondag 10 juli 2011

Heeft Bart De Wever zich in eigen voet geschoten?

De kruitdampen zijn enigszins opgetrokken na de resolute afwijzing van de nota van Elio di Rupo door Bart De Wever. Een nota die De Wever 'perfide' noemde. Heeft De Wever als enige dissident nu aan gezag verloren?

Afgaande op een peiling van de Gazet van Antwerpen niet. Aan 568 inwoners van de provincie Antwerpen werd de vraag gesteld of zij achter het nee van De Wever staan. 70% Antwoordde daarop positief. Een derde van de ondervraagden is voor verdere onderhandelingen met alle partijen. 15% Pleit voor onderhandelingen zonder N-VA. 40% Wil nieuwe verkiezingen. Het lijkt erop dat die 15% voorlopig op hun wenken worden bediend. Daarmee lijkt De Wever zich in zijn eigen voet te hebben geschoten.


Nog een keer Bart tijdens die cruciale persconferentie
van afgelopen donderdag

Er klinkt namelijk behoorlijk wat kritiek op De Wever. Natuurlijk vanuit Waalse kant. PS en Ecolo gaan de uitspraken van De Wever grondig analyseren, zo meldt de VRT vandaag. Zij zien daarin namelijk diverse leemtes en leugens.

Zo zei De Wever dat de tweetaligheid in Brussel zou verdwijnen volgens de nota. Klopt niets van, roepen PS en Ecolo in koor. Ze bestrijden verder dat de nota geen rekening houdt met de aanbevelingen van de Europese Commissie inzake werk en inkomen.

cdH, de partij van Joëlle Milquet, zegt dan weer dat De Wever valse cijfers gebruikt en noemt de argumenten van De Wever 'hetzij vals, hetzij overdreven, hetzij karikatuuraal'.

Bon, van de Walen zal De Wever zich niet al te veel aantrekken. Van Vlaamse zijde krijgt hij echter ook de nodige kritiek. Ook van de liberalen van Open VLD, de partij waarvan De Wever zegt zich er programmatisch meer mee verbonden te voelen dan met de Vlaamse socialisten en groenen.

'Kritiek leveren, is makkelijk. Het gaat erom via onderhandelingen iets te bereiken.' Dat zei Open VLD-voorzitter Alexander De Croo. Hij wees erop dat zijn partij wel verder wil onderhandelen. Wat ergens de hypocrisie ten top is, want wie was ook alweer de veroorzaker van de huidige ellende die nu al meer dan een jaar duurt? Juist, De Croo die de stekker uit de regering Leterme trok.

Verder wordt De Wever vandaag ook nog aangevallen vanuit onverdachte hoek. De hoofdredacteur van de Antwerpse Koerier, toch echt geen vriend van alles wat links en Waals is, vermoedt dat De Wever een privé-oorlog aan het uitvechten is met Di Rupo. Over de rug van de Belgische belastingbetaler. 'Met deze manier van handelen en onderhandelen maakt hij België en Vlaanderen het voorwerp van mondiale spot en van zichzelf een mengeling van een mini-dictator, Tyl Uilenspiegel en Lamme Goedzak.'

Een geluid dat Di Rupo vast graag hoort, mocht hij het vernemen. Na aanvankelijk afgelopen vrijdag zijn ontslag te hebben ingediend als formateur wil hij nu toch verder onderhandelen. 'Zeven partijen hebben gezegd daartoe bereid te zijn.' 

N-VA staat voorlopig buitenspel. Electoraal zal dat De Wever geen windeieren leggen. Komen er echter wel snel nieuwe verkiezingen? Zo nee, dan heeft De Wever zich wellicht niet alleen in eigen voet geschoten, maar op de lange termijn wellicht ook nog eens in zijn eigen hoofd ...  

vrijdag 8 juli 2011

In je eentje werk je het meest efficiënt

Er zit weer een werkweek op. Of ik na 30 november kan blijven op mijn huidige werkplek, is nog een grote vraag. Degenen die daarover gaan, zijn of gaan met vakantie. Uitsluitsel krijg ik niet voor begin september. 'Dan hoor je het zeker, want het is fair dat je genoeg tijd hebt naar iets anders uit te kijken. Als dat nodig is.' Zei de directeur begin deze week.

Hoe ervaar ik mijn werkplek zelf na zes weken? Hm, nogal wisselend. Het contact met de collega's begint goed los te komen. Waarbij 'den Ollander' natuurlijk weer een perfect mikpunt is om de bekende Vlaamse grieven eens op een lollige manier ten uiting te brengen. Ge raakt eraan gewend.

Het werk op, zich is oké, maar verloopt lang niet altijd efficiënt. Efficiëntie. Dat is na vrijheid toch echt mijn tweede belangrijkste reden waarom ik het streven naar volledig freelancen nooit wil opgeven.

Voorbeeld van afgelopen dinsdag.  Collega had een stukje per e-mail gezonden dat op de site moest. Baas zei 'Ik doe dat wel, want ik verander de titel sowieso'. Soit, mij best. Later die ochtend komt de betreffende collega binnen. Het stukje stond allang op het net. Hij kijkt en begint met een heleboel bombarie tegen mij te praten.

'Dat is niet de juiste afbeelding. Ik had je nog een mail gestuurd met een telefoonnummer om erachteraan te bellen.' Jammer, maar ik heb dat hele telefoonnummer niet gezien en baas heeft het stukje verder afgehandeld. Het telefoonnummer bleek in een andere mail te hebben gestaan en die mail heeft mij nooit bereikt. Schuld lag dus bij hemzelf. Daarna heeft het nog goed een uur geduurd om die afbeelding online te krijgen, omdat er technisch iets aan mankeerde.

Nu heb ik gelukkig een hard pantser en laat ik me sowieso door niemand meer gek maken. Dit is echter niet het enige voorbeeld van inefficiëntie op het werk. Ik heb er heel wat verzameld in mijn werkzame leven. Als je strikt in je eentje werkt en goed plant, verloopt het werk een pak sneller en efficiënter. Geloof mij maar.

Deze week weer een Sonic Youth-clip! Tot zondag.



 

donderdag 7 juli 2011

CD&V blijft aan de leiband van N-VA lopen

Bart De Wever sprak vanmiddag om 14:00 uur de Vlaamse pers toe over zijn visie op de nota Di Rupo. Zijn antwoord was helder: hij ziet er niets in. De nota schiet volgens De Wever op alle fronten tekort. Hij vond de nota van Johan Vande Lanotte van januari dan nog zelfs beter.

Tja, daar zitten we dan weer in België. Wat nu? Alle andere partijen hebben 'Ja, maar' gezegd tegen Di Rupo. Ja, ze wilden wel verder onderhandelen, mits de nota al dan niet grondig zou worden gewijzigd. De Wever ziet kennelijk niets in onderhandelen.

Laten we eerlijk zijn: hij kon ook weinig anders zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen. De Wever is niet de man van waterige compromissen. Van kleine stapjes vooruit. Zijn fysieke overmacht in het achterhoofd houdend, kun je alleen maar bedenken dat zijn enige missie is dwars door Waalse muren heen te breken. Dat gaat niet lukken se.

Alle andere partijen zeiden dus 'Ja, maar/mits'. CD&V zei er nog iets achter: 'Als N-VA nee zegt, doen wij ook niet mee.' Wat is dat toch voor een slaafse houding van de CD&V die ze nu al een jaar lang tentoon spreiden? Het is of 'ja we doen mee zolang we zelf ons ei ook kwijt kunnen in de wijzigingen van die nota' of 'nee, we zien er zelf ook niets in'. Slaafs achter grote broer N-VA aan lopen, is een teken van zwakte. Van onderdanigheid. 


Wie N-VA is in deze tekening
en wie CD&V hoeft geen uitleg

Hoe reageren de Vlamingen ondertussen op het nee van De Wever? Op http://www.deredactie.be/ staat een poll: heeft Bart De Wever de nota terecht afgewezen? Een derde van de stemmers vindt van niet. Tweederde vindt van wel. Hot Marijke, om maar iemand te noemen, twitterde vanmiddag dat De Wever groot gelijk heeft en dat splitsing van het land de enige oplossing is. Sorry Marijke, maar politiek zitten we duidelijk niet op dezelfde golflengte.

Over Marijke gesproken: ze moet een bekende Vlaamse politicus als klant hebben gehad. Dat schrijft ze tenminste in haar autobiografie. Het zal toch geen CD&V-er zijn geweest die bij Meesteres Marijke een les in onderdanigheid heeft gekregen?

woensdag 6 juli 2011

Zeg niet dat je het van mij hebt: link naar twee nieuwe dEUS-nummers!

Ik draag de VPRO nog steeds een warm hart toe en ontvang al jaren diverse nieuwsbrieven van deze omroep. Zo ook de muzieknieuwsbrief 3voor12. Vandaag staat er een link in naar een live-optreden van dEUS in 3voor12-TV.

Aangezien iedereen zich gratis kan abonneren op die nieuwsbrief, neem ik aan dat de VPRO er geen moeite mee heeft wanneer ik die link verder communiceer. Voor alle veiligheid: je hebt geen idee wie ik ben en kwam stom toevallig onderstaande link op dit blog tegen :-).

Het optreden duurt bijna een half uur en er komen twee nieuwe nummers in voorbij: Constant now en Dark sets in. Het eerste nummer kon ik bij beluisteren nog niet goed plaatsen. Het tweede klinkt gelijk top. De rest van de zendtijd wordt gevuld met dEUS-klassiekers. En nu eens geen Suds en soda aan het eind!

Zien en horen.

dinsdag 5 juli 2011

Doe MEE! Een te luchtig, niets aan de hand blad

Vandaag een blog over een Nederlands onderwerp. Tenslotte blijf ik die Nederlandse roots behouden. Wie mij al langer volgt, weet dat mijn laatste job in Rotterdam bij MEE Rotterdam was. Een organisatie voor dienstverlening en ondersteuning aan mensen met een beperking. Daar was ik o.a. eindredacteur van het magazine dat MEE Rotterdam uitgaf.

In de laatste twee jaar van mijn werkzame leven aldaar ontstond langzaamaan steeds meer samenwerking tussen de verschillende MEE-bladen in den lande. Want, praktisch elke MEE-vestiging (er waren er toen een kleine 30, weet niet hoeveel er nu nog over zijn) gaf wel zijn eigen blad uit. Dat kan natuurlijk efficiënter. Nu, ruim vijf jaar na mijn vertrek, heeft het allereerste landelijke MEE-blad (dus ter vervanging van al die afzonderlijke blaadjes) het licht gezien. Omdat ik vanuit Rotterdam nog altijd het magazine krijg toegestuurd, waarvoor dank, heb ik het vanmiddag eens zitten lezen. Helaas, de inhoud stelde mij nogal teleur. 

Bron cover: http://www.mee.nl/

Natuurlijk weet ik niet wat de precieze filosofie met dit nieuwe blad is. En natuurlijk ben ik nu niet meer dan een buitenstaander die toevallig nog wel een binding heeft met de organisatie vanuit zijn werkverleden. Ik schrijf onderstaande kritiek dus ook op strikt persoonlijke titel en eventuele ex-collega's of andere MEE-medewerkers die het lezen: don't take it too personal! Ik laat gewoon mijn gedachten de vrije loop.

Ik heb al problemen met de cover. Met de foto van Nandi en Jelmer is niks mis. De quote is ook okay. Aangezien ze prominent op de voorkant staan, verwacht ik een flink artikel over hen binnenin. Nee dus. Als je het blad omdraait, staat een andere foto van hen met een kort verhaaltje. Jelmer heeft een lichte verstandelijke handicap en Nandi is zijn tante en pleegouder. Nandi vraagt zich af hoe het verder moet als Jelmer volwassen is. Gelukkig 'wordt hij steeds zelfstandiger en geeft het geloof veel steun'. Tja, het idee de gehele omslag aan deze twee mensen te wijden, is creatief. Het dekt de lading van het verhaaltje dan weer geenszins. Dat is nogal opperlakkig. 

Dan het editoriaal van de hoofdredacteur. Iedereen moet mee doen. Daar gaat het om. Ook met een beperking. Op je eigen manier. Tuurlijk. Helemaal mee eens. Dat daar nogal veel mitsen en maren aan vast zitten, laat hij wel erg opzichtig achterwege. En dan die foto van hem. Op die foto staat hij nogal jolig afgebeeld. Overdreven vrolijk in de camera lachend in een gekke pose. Als dat het credo voor het nieuwe blad wordt: niets aan de hand en laten we vooral lachen en gek doen ...

Dat is ook mijn voornaamste kritiek op dit blad. Te vrolijk, te oppervlakkig. Het gaat nergens echt de diepte in. Portretten van bekende en onbekende Nederlanders die klant zijn van MEE. Die zelf een handicap hebben of een gehandicapt gezinslid.  Af en toe wordt in een paar regeltjes gezegd wat MEE doet en kan doen. Als klant zou ik mij echter afvragen wat dan precies. Dat komt mijns inziens te weinig naar voren. 

Tot slot mis ik gewoon de actualiteit. Niets over de bezuinigingen op het pgb bijvoorbeeld. Positieve verhalen zijn prima, maar je moet je als MEE ook niet afsluiten voor de minder mooie actualiteit. Me dunkt dat klanten ook juist daarover met vragen rondlopen en niet alleen een feel good blad willen lezen. 

Mocht iemand dit blad ook hebben gelezen en willen reageren: prima. Misschien ben ik gewoon een oude zeurpiet die leest onder het motto 'vroeger was alles beter'. In elk geval vind ik dit eerste nummer te eenzijdig oppervlakkig met een te hoog feel good gehalte. De balans lijkt me wat zoek. Een gemiste kans aldus wat mij betreft.    

maandag 4 juli 2011

Heeft het een met het ander te maken?

Toegegeven, het is geen aardige gedachte van me. Zeker niet voor Elio di Rupo. Maar toch, vandaag sprongen twee Belgische nieuwsberichten eruit. De timing op dezelfde dag deed mijn sneaky mind aan het werk zetten.


Elio di Rupo presenteerde om 17:00 uur zijn langverwachte nota aan de pers. Op basis van deze nota moeten alle negen mogelijke regeringspartijen verklaren of zij er daadwerkelijk heil in zien aan regeringsonderhandelingen deel te nemen. 

Wat staat erin? Te veel om hier op te sommen. Lees dat rustig na op de site van de Redactie. In het kort gezegd, wil Di Rupo vijf grote hervormingen doorvoeren, namelijk:

  • Sanering van de overheidsfinanciën (een strenge en verantwoorde begroting die het land moet beschermen tegen speculatie)

  • Duurzame oplossing voor BHV, een grote staatshervorming en meer autonomie en responsabilisering van de deelstaten

  • Hervorming van de financieringswet

  • Sociaal-economische hervormingen (pensioenen, arbeidsmarkt, ziekteverzekering)

  • Hervormingen in asiel en migratie, justitie en politieke vernieuwing.


  • Het is nu afwachten wat de reacties worden. Kan Bart De Wever hiermee uit de voeten? Di Rupo zijn eigen partij? Wat zal 'Madame Non' ervan zeggen? We zullen het wellicht morgen al horen.

    Een ding is zeker: ook België staat drastische economische veranderingen te wachten. Reken maar dat de syndicaten de messen gaan slijpen. Dan zou je als rechtgeaarde Belg kunnen denken 'Ik moet hier weg. Ik ga mijn American dream waarmaken'.

    Foto op goed geluk gegoogled

    Komt dat even goed uit dan! Vanaf 2012 start Brussels Airlines een dagelijkse dienst op de VS. Welke Amerikaanse stad de luchtvaartmaatschappij aandoet, is nog niet bekend. New York zou een goede kans maken. Hoe mooier wil je het hebben, als Belg zijnde die de toestand hier zat is? 

    Ik geef toe: het is een sneaky gedachte om de aankondiging van BA te associëren met de nota van Elio. Toch, wie weet ... 
     
      

    zondag 3 juli 2011

    Nu al onmisbaar op het werk?

    Toen was ik afgelopen vrijdag ineens halsoverkop weg zonder te bloggen. Ik zat al aan een strak tijdschema, omdat ik die avond op café wilde gaan.  Rond kwart voor acht, ik was net mijn nieuwspagina op mijn site aan het verversen, ontving ik een SMS-je dat mij uitnodigde even bij iemand langs te komen. Daar ging dus mijn planning in de soep. Een planning die al niet op schema lag vanwege een telefoontje van mijn werk rond half zeven.

    Mijn baas. Er moest dringend nog een overlijdensbericht in de kijker worden gezet op de site. Een bericht dat na mijn vertrek ter redactie moet zijn gekomen. Hij kwam er echter niet uit hoe hij dat moest doen. Ik schijn nu al onmisbaar te worden op mijn werk :-).

    Ik probeerde het hem uit te leggen, maar hij vatte het niet. Ik zat toen nog niet achter de computer en moest het uit mijn hoofd vertellen. Helaas, ben ik niet echt heel erg visueel ingesteld. Wanneer ik een bepaalde handeling meerdere keren heb gedaan, doe ik het voor de rest automatisch. Zonder erbij na te denken. Dat wreekt zich als je het aan iemand moet uitleggen zonder dat je het zelf doet of voor je ziet.

    Mijn baas vatte het dus niet. 'Kun jij het niet doen?' 'Ja, ik ga zo achter de computer en dan doe ik het wel.' Het was een werkje van nog geen vijf minuten tijd. En wonderbaarlijk genoeg had ik het toch goed in mijn hoofd zitten tijdens het uitleggen.  Raar dat mijn baas het niet volgde. 'Je moet het me maandag maar tonen. Het is wel belangrijk om te weten.'

    Daarom, beste lezers, was er afgelopen vrijdag geen normaal blog. Ik had zeker iets geplaatst, met Sonic Youth-clip, als mijn schema niet door de war was gegooid. Ja, ik ben flexibel. Maar, als ik dan toch halsoverkop de deur uit moet, keer ik niet expres terug om eerst nog een blog te schrijven voordat ik wederom de deur uitga. Laten we wel wezen ...

    Vandaag ook geen Sonic Youth. Wel The Doors. Jim Morrison is precies 40 jaar geleden overleden en zoals bekend ben ik een groot liefhebber van The Doors. Vandaag een iets minder bekend nummer.

        

    vrijdag 1 juli 2011

    Geen nieuw blog voor zondag

    Sorry. Zelfs voor een nieuwe Sonic Youth-clip zoeken, heb ik vanavond geen tijd. Kwestie van te veel onverwachte dingen tegelijkertijd. Niets ernstigs, maar computeren schiet erbij in. Het zij zo.