Er is een fout opgetreden in dit gadget

dinsdag 5 juli 2011

Doe MEE! Een te luchtig, niets aan de hand blad

Vandaag een blog over een Nederlands onderwerp. Tenslotte blijf ik die Nederlandse roots behouden. Wie mij al langer volgt, weet dat mijn laatste job in Rotterdam bij MEE Rotterdam was. Een organisatie voor dienstverlening en ondersteuning aan mensen met een beperking. Daar was ik o.a. eindredacteur van het magazine dat MEE Rotterdam uitgaf.

In de laatste twee jaar van mijn werkzame leven aldaar ontstond langzaamaan steeds meer samenwerking tussen de verschillende MEE-bladen in den lande. Want, praktisch elke MEE-vestiging (er waren er toen een kleine 30, weet niet hoeveel er nu nog over zijn) gaf wel zijn eigen blad uit. Dat kan natuurlijk efficiënter. Nu, ruim vijf jaar na mijn vertrek, heeft het allereerste landelijke MEE-blad (dus ter vervanging van al die afzonderlijke blaadjes) het licht gezien. Omdat ik vanuit Rotterdam nog altijd het magazine krijg toegestuurd, waarvoor dank, heb ik het vanmiddag eens zitten lezen. Helaas, de inhoud stelde mij nogal teleur. 

Bron cover: http://www.mee.nl/

Natuurlijk weet ik niet wat de precieze filosofie met dit nieuwe blad is. En natuurlijk ben ik nu niet meer dan een buitenstaander die toevallig nog wel een binding heeft met de organisatie vanuit zijn werkverleden. Ik schrijf onderstaande kritiek dus ook op strikt persoonlijke titel en eventuele ex-collega's of andere MEE-medewerkers die het lezen: don't take it too personal! Ik laat gewoon mijn gedachten de vrije loop.

Ik heb al problemen met de cover. Met de foto van Nandi en Jelmer is niks mis. De quote is ook okay. Aangezien ze prominent op de voorkant staan, verwacht ik een flink artikel over hen binnenin. Nee dus. Als je het blad omdraait, staat een andere foto van hen met een kort verhaaltje. Jelmer heeft een lichte verstandelijke handicap en Nandi is zijn tante en pleegouder. Nandi vraagt zich af hoe het verder moet als Jelmer volwassen is. Gelukkig 'wordt hij steeds zelfstandiger en geeft het geloof veel steun'. Tja, het idee de gehele omslag aan deze twee mensen te wijden, is creatief. Het dekt de lading van het verhaaltje dan weer geenszins. Dat is nogal opperlakkig. 

Dan het editoriaal van de hoofdredacteur. Iedereen moet mee doen. Daar gaat het om. Ook met een beperking. Op je eigen manier. Tuurlijk. Helemaal mee eens. Dat daar nogal veel mitsen en maren aan vast zitten, laat hij wel erg opzichtig achterwege. En dan die foto van hem. Op die foto staat hij nogal jolig afgebeeld. Overdreven vrolijk in de camera lachend in een gekke pose. Als dat het credo voor het nieuwe blad wordt: niets aan de hand en laten we vooral lachen en gek doen ...

Dat is ook mijn voornaamste kritiek op dit blad. Te vrolijk, te oppervlakkig. Het gaat nergens echt de diepte in. Portretten van bekende en onbekende Nederlanders die klant zijn van MEE. Die zelf een handicap hebben of een gehandicapt gezinslid.  Af en toe wordt in een paar regeltjes gezegd wat MEE doet en kan doen. Als klant zou ik mij echter afvragen wat dan precies. Dat komt mijns inziens te weinig naar voren. 

Tot slot mis ik gewoon de actualiteit. Niets over de bezuinigingen op het pgb bijvoorbeeld. Positieve verhalen zijn prima, maar je moet je als MEE ook niet afsluiten voor de minder mooie actualiteit. Me dunkt dat klanten ook juist daarover met vragen rondlopen en niet alleen een feel good blad willen lezen. 

Mocht iemand dit blad ook hebben gelezen en willen reageren: prima. Misschien ben ik gewoon een oude zeurpiet die leest onder het motto 'vroeger was alles beter'. In elk geval vind ik dit eerste nummer te eenzijdig oppervlakkig met een te hoog feel good gehalte. De balans lijkt me wat zoek. Een gemiste kans aldus wat mij betreft.    

10 opmerkingen:

christinA eijkhout zei

Ik neem MEE al lang niet meer serieus op internet, dus ik verbaas mij niet.

antoinetteduijsters zei

je zult wel gelijk hebben, want dat begint het probleem met alle bladen te worden. Ook dat van het UWV waar ik mijn uitkering van krijg. Korte stukjes, veel foto's en veel te optimistisch. Ook lees nooit hoe het met de mensen verder is gegaan.

de Stripman zei

Ik ken dit blad niet, maar erger me altijd rot aan het geforceerd optimisme in het blad van het UWV dat ik thuisgestuurd krijg. Onrealistische juichverhalen en geen enkele aandacht voor mensen waarmee het niet goed gaat. Om treurig van te worden...

Johan zei

@christinA: dat klinkt als harde kritiek.
@Antoinette: een trend dus.
@Stripman: kennelijk moeten juichverhalen de bovenhand hebben.

bert zei

Doe Oppervlakkig Mee dus ... (waarbij de afkorting een grappig toeval is ... ;-))

Johan zei

Weet niet of ze dit in Nederland leuk gaan vinden :-).

lebonton zei

al lezend vind ik dit een mooie quote van jou:
'Helemaal mee eens'

Johan zei

Ik spreek als ervaringsdeskundige :-).

pacopaintersatire zei

Doe mee! Heerlijk

Johan zei

Over die naam MEE waren in mijn tijd daar al verhitte discussies.