vrijdag 30 september 2011

Au!

Er zat gisteravond een mug in mijn huiskamer. Vastgekleefd aan het plafond. Muggen hebben bij mij dezelfde uitwerking als de rode lap op een stier. Ik rust niet voordat ik ze hun hersens heb ingeslagen. Anders weet ik het wel: dat wordt weer een slapeloze nacht.

Ik pakte een stoel en een schoen. Zo kon ik mooi bij mevrouw mug komen. Ik sla een eerste keer. Niet helemaal raak, maar de mug lijkt getroffen. Ik sla nog een tweede keer. De mug zie ik niet meer, maar zelf kukel ik van mijn stoel af. Kennelijk te veel uit balans. Ik beland met mijn elleboog op het parket.

Au! Vandaag zie ik een duidelijke blauwe plek en de elleboog voelt enigszins pijnlijk aan. Rekken en strekken functioneert als normaal. Ik ga er daarom van uit dat niets is gebroken. Kun je eigenlijk überhaupt iets breken in een elleboog?

In 1996 kwam ik ook eens ongelukkig ten val. Op straat. Pal bovenop mijn rechter wijsvinger.Ik dacht de eerste dagen aan een kneuzing, maar hij was toch mooi gebroken. Het zag er toen heel anders uit en ik kon 'm toen ook niet meer normaal bewegen.

Moraal van het 2011 verhaal is in elk geval dat ik beter niet meer op stoelen kan klimmen.

Twee live video's van Sonic Youth. Voor de schrik en om de achterstand van vorige week in te halen.

Oh ja, reageren zou nu een pak makkelijker moeten zijn na de tip van Stripman!



donderdag 29 september 2011

Stad Antwerpen laat minder overlast van studenten toe

Antwerpen wordt steeds populairder onder studenten om hier te gaan studeren. Er is een universiteit, er zijn hogescholen. En natuurlijk valt hier voldoende te beleven in het Antwerpse uitgaansleven. Waarom niet? Je studeert maar één keer. Alles goed en wel, maar niet iedere Antwerpenaar is even blij met al die studenten. Neem de niet-studerende Antwerpenaren die op of nabij de Ossenmarkt wonen, dé Antwerpse studentenbuurt.

Bron foto: http://www.gva.be/

Op de Ossenmarkt zijn redelijk wat cafés gevestigd. Prima om een nachtje door te zakken. Dat gaat helaas nogal eens met veel lawaai en rommel gepaard. Dat waren de buurtbewoners in 2010 zo zat dat ze bij burgemeester Janssens aan de bel trokken. Of het wat minder mocht zijn met de overlast? Janssens beloofde maatregelen. Hij ging de cafébazen 'sensibiliseren' en overleggen met de studenten. 

Ondertussen is de nieuwe lichting eerstejaars studenten in Antwerpen neergestreken. Merk ik iets van de strengere aanpak van Janssens? Alhoewel ik op redelijke afstand van de Ossenmarkt woon, zit ik wel vlakbij vestigingen van de Universiteit, de Plantijn Hogeschool en de Karel de Grote Hogeschool. 

Dinsdagmiddag rond 17:00 uur liep ik de Sint-Jacobstraat in op weg naar mijn woonst. In die straat bevindt zich een studentencafé, pal tegenover een vestiging van de Universiteit. Het was mooi weer, het studiejaar is nog maar net begonnen. Tijd voor een feestje moeten ze bij het café hebben gedacht. De straat was afgesloten voor autoverkeer. Op de rijweg stond een bar. Door de luidspeakers knalde dance muziek. Dat ging een paar uurtjes zo door. Na 19:00 uur begeleid door een heuse dj die af en toe iets door een microfoon brulde. 

Of mijn raam nu open of dicht stond: ik kon het goe volgen. Toen ik na 22:00 uur naar bed ging, was de buitenfuif echter al afgelopen. Alles doodstil. Mocht Patrick Janssens daar de hand in hebben gehad: chapeau! Ik heb niets tegen buitenfuifjes en dance, maar op het tijdstip dat een hard werkende mens zo zachtjes aan zijn bed gaat opzoeken, is een rustige straat zeer welkom. 

Met natuurlijk ook alle dank aan de feestgangers. Doe het gerust nog een keer op die manier :-)!    

woensdag 28 september 2011

Mijn allereerste zelf gemaakte YouTube!

Ik geef toe, de cover van mijn Antwerpen boek komt er niet helemaal goed uit. Voor de rest vind ik 'm goed geslaagd. Kijk zelf maar en ja: Johan zou Johan niet zijn als er geen muziek bij aan te pas kwam.

Bezighoudertje

Ik ga vanavond proberen mijn allereerste YouTube-clip te publiceren. Mocht het lukken, dan laat ik dat zeker vandaag nog weten op deze plek en de geijkte kanalen (Twitter/Facebook). Mocht het niet lukken, dan heb je nu toch mooi naar de allernieuwste dEUS-video kunnen kijken. Een rustige clip dit keer.

dinsdag 27 september 2011

Johan goes YouTube

Nog twee maanden te gaan in mijn huidige job. Op zich zit verlenging van het contract erin. Alleen: men wil dat dan wel doen via de speciale status waaronder ik nu werk. Maakt voor mij persoonlijk niets uit, maar de Belgische staat is natuurlijk niet gek. Nog drie kwartalen en dan houdt die voor de werkgever gunstige regeling op. En wat dan? Daar moet ik eerst nog eens een hartig woordje over babbelen op 18 oktober.

Vanwege die onzekerheid ben ik wel zo wijs rond te blijven kijken. Een à twee keer per week check ik de vacatures. Misère vooralsnog. Verder zijn mijn freelanceactiviteiten nog steeds gaande. Voor de nieuwe Nederbelgen-site ben ik voorlopig uitgeschreven. Half november staat de online lancering gepland en kan ik daar weer wat mee doen in de redactionele sfeer. Leuk, maar dat zijn geen gouden bergen die je ermee verdient. Het is dus geen vervangingsinkomen voor mijn huidige baan.

Meer freelance werk zou dus welkom zijn. Hoe krijg je dat? Een van de tips die ik onlangs las, is dat je als freelancer meer buiten de betrede paden moet durven te treden. Doe dingen die nieuw voor je zijn om zo meer bekendheid te creëren.

Vanuit die gedachte heb ik nu een eerste video gemaakt. Waarin ik uitleg wat ik doe en waarvoor ik beschikbaar ben. De ruwe versie is af. Ik moet 'm nu finetunen. Plan is 'm uiterlijk zondag op YouTube te plaatsen. 

Aangezien ik niet over een videocamera beschik, is het een mengeling van plakwerk van afbeeldingen en teksten geworden. Je moet toch wat. Ik zou 'm ook in andere talen kunnen/moeten maken, maar voorlopig wil ik eerst zien wat de Nederlandse versie gaat doen.

Zodra die echt online is, publiceer ik 'm natuurlijk ook op deze plek. Waarschuwing vooraf: hij is niet zo flitsend als onderstaande video. Als ik dat nog eens voor elkaar zou kunnen krijgen ...

maandag 26 september 2011

België dreigt weer een normaal land te worden

Op 11 oktober hoopt Elio di Rupo een nieuwe regering te kunnen presenteren. 11 Oktober. Dat is al over goed twee weken! We zitten nu op dag 470 na de verkiezingen van 13 juni 2010 en ineens gaat het snel.

Wie met een kater achterblijft, al zal hij het nooit toegeven, is Bart De Wever. Zijn N-VA doet niet mee, staat langs de zijlijn en kijkt toe. Niet zonder monddood te zijn gemaakt. Bart mag in de Vlaamse media ongebreideld roepen dat Vlaanderen naar de Filistijen gaat met deze toekomstige regering Di Rupo. De Walen krijgen met alles hun zin en de Vlamingen laten zich lekker maken met een vette worst die niet vet is. Volgens De Wever.

Had hij al de nodige bedenkingen bij het B-H-V-akkoord, de afgelopen vrijdag afgesloten onderhandelingen over de financieringswet kunnen vooralsnog allesbehalve op zijn goedkeuring rekenen. Die berekeningen berusten namelijk op drijfzand, zegt Bart. In 2030 zal Vlaanderen er volgens hem 2,2 miljard bij zijn ingeschoten door die financieringswet.

Tja, of hij gelijk heeft of niet: wat kan hij doen? Uit de Vlaamse regering stappen, als die akkoord gaat met alles wat nu op federaal niveau wordt uitgedokterd? Wat dan nog? In die Vlaamse regering is N-VA ook niet onvervangbaar. Dan sta je als partij dus helemaal mooi langs de kant. De eerstvolgende verkiezingen zijn oktober 2012, gemeenteraadsverkiezingen. Het is lastig de media-aandacht vast te houden als je helemaal geen invloed meer hebt op enig beleid. Zou dus geen slimme zet zijn van De Wever en co.

Ongeacht of de regering Di Rupo een goede regering kan zijn: België dreigt weer een normaal land te worden met een heuse federale regering. Dat is al winst op zich. Kunnen we ons druk gaan maken over zaken die er echt toe doen.

Voor de muziekliefhebbers: een legendarisch concert, nu 30 dagen op internet te zien.    

vrijdag 23 september 2011

Langgerekte muzikale 90's groet

Eigenlijk is het vandaag weer tijd voor een Sonic Youth clip, maar ik sla bij nader inzien een weekje over en zet volgende week vrijdag gelijk twee Sonic Youth clips op mijn blog. Met jullie goedvinden.

Zowel op het Nederlandse 3FM als op Studio Brussel werd de afgelopen week languit stilgestaan bij de muziek uit de jaren 90. Nu doet men dat elk jaar, maar dit jaar had men als mooi excuus dat 'Nevermind' van Nirvana deze week precies 20 jaar geleden uitkwam.

Ach ja, Nirvana. Ik waardeer ze nu meer dan in de jaren 90 zelf. Ik was een Smashing Pumpkins man. En een Nick Cave, Portishead en dEUS man. Nog steeds. Ik heb het wel vaker gezegd: dat zijn bands die ik nog steeds met grote interesse volg.

Als ik er zo over nadenk, snap ik ook wel waarom. De eerste helft van de jaren 90 was niet bepaald de  meest glorieuze periode in mijn leven. Ik had het moeilijk, zeer moeilijk met mezelf. Dan is die bak herrie van Nirvana, de Pumpkins en dEUS natuurlijk zeer welkom als afreageermiddel op dat moment. Net als het verlangende, depressieve in de songs van Nick Cave en Portishead.

Depressief of agressief ben ik nu niet meer. De muziek uit de jaren 90 blijf ik echter steengoed vinden, omdat ze dat ook gewoon was en is. Nu bijna 20 jaar later staat het nog steeds als een huis. Kijk en luister maar in willekeurige volgorde. Ik heb met opzet voor live versies gekozen.

Je hebt er een heel lang weekend en de maandag de tijd voor. Ik ben tot zondagavond op pad in Nederland. Weekendje weg. Maandag is weer een normale werkdag. Je zult het dus een tijdje zonder mij moeten doen.

Goed en zonnig weekend!







donderdag 22 september 2011

'Doe eens normaal man'; dan toch maar liever de Belgische politiek

Oh, wat moesten de Nederlanders de afgelopen anderhalf jaar toch meelijwekkend lachen met hun zuiderburen. Eerst viel de regering Leterme en toen brak België het ene na het andere wereldrecord regering vormen. Anno 22 september 2011 schiet het nog niet op.

Allemaal waar en dan hebben we het nog geen eens over de individuele heren en dames politici in dit land. Een dikwijls beschonken Waalse minister van pensioenen, de partijvoorzitter van de grootste Vlaamse partij die iets te veel tijd doorbrengt in zijn favoriete frituur in Deurne. Een liberale Brusselaar die in zijn eentje het hele land jarenlang communautair gijzelde. Een christelijke burgemeester uit Aalst die zo dom is zich in het openbaar eens lekker van achteren te laten nemen (http://lifetoday.be/2011/08/video-ilse-uyttersprot-burgemeester-aalst-seks-toren/). Je zou bijna denken dat je in een bananenrepubliek woont en menige Vlaming is die mening ook toegedaan.

Beste Vlamingen: jullie politici scoren niet hoog op het gebied van gezond verstand gebruiken en goede manieren, maar het kan altijd nog erger. Kijk naar de Nederlandse premier Mark Rutte. Die loopt altijd al als een dwaas de god ganse dag met een big smile op zijn gezicht rond, terwijl er helemaal niets te lachen valt. Of hij moet zo sadistisch zijn ingesteld dat het hem pleziert miljarden te bezuinigen. Na vandaag weten we dat hij diezelfde idiote lach blijft hanteren als hij door zijn gedoogpartner voor idioot wordt uitgemaakt. Ben je dan eigenlijk inderdaad niet lekker bij je hoofd ...?

Geef mij ondanks alles dan toch maar de Belgische politiek. Vlamingen: tel uw zegeningen!



woensdag 21 september 2011

Lopende zaken

Een aantal politieke zaken waarvan je je vast niet afvraagt hoe het ermee staat, maar die wel interessant zijn om te volgen. Ook voor Nederbelgen en Vlaanderen-liefhebbers.

1. Hoe staat het toch met de Oosterweelverbinding (het grote project dat de stad Antwerpen beter bereikbaar moet maken per auto)? Awel, toevallig is de Vlaamse regering van zins deze week daarover een aantal knopen door te hakken. Lees dit bericht van mijn hand er maar over. Vandaag geschreven.

2. Nu we het toch over de Vlaamse regering hebben: voelt minister-president Kris Peeters zich nog een beetje op zijn plek? Afgaande op een interview in de Humo wel. Hij zou niet willen ruilen met partijgenoot Yves Leterme die nog even minister-president is van alle Belgen. Enkele quotes.

3. Er is echter wel van alles aan de hand in politiek Vlaanderen. Nu een regering Di Rupo zowaar binnen afzienbare tijd een feit zou kunnen zijn, is het noemen van namen begonnen. Volgens de Gazet van Antwerpen is men binnen de sp.a een stoelendans gestart. De sp.a ontkent. Ook dit verhaal heb ik vandaag praktisch samengevat.

Ach ja, Ingrid Lieten en vooral Caroline Gennez. Als ze maar niet eindigen als professor dr.ir. Akkermans.

dinsdag 20 september 2011

Bouwwerf Antwerpen in boekvorm: doorgeschoten marketing

Patrick Janssens was voor zijn burgemeesterschap een marketingman. Het kan niet vaak genoeg worden herhaald. Zolang ik al in Antwerpen woon, zie ik die marketingachtergrond terug in zijn communicatie met de inwoners van de stad. Janssens weet hoe hij Antwerpen moet verkopen. Neem nu alle bouw- en herinrichtingsprojecten die in Antwerpen op stapel staan. We hebben het hierbij niet alleen over projecten waarvan je binnen een of twee jaar het resultaat al kunt zien. Nee, sommige projecten behelsen niet meer dan een eerste aanzet. En toch communiceert Janssens het nu al aan de Antwerpse bevolking. Om te laten zien hoe ijverig en voortvarend 't stad wel niet bezig is.


Vandaag vond ik een boekwerkje met bovenstaande cover in mijn brievenbus. Iedere inwoner van de stad Antwerpen moet 'm deze week in de bus krijgen. Het kloeke boekwerkske telt 109 pagina's en geeft een overzicht van projecten die reeds zijn afgerond, op het punt van beginnen staan of nog maar net droog van de inkt op de tekentafel liggen.

Het boekje ademt een en al positiviteit. Antwerpen vernieuwt en daardoor wordt 't stad een nog aangenamere plaats om te wonen, werken, sporten etc. Meer en betere koopwoningen, meer groen, meer voorzieningen. Ook aan de kinderen, senioren en gehandicapten wordt gedacht. Of ze nu in het centrum, Wilrijk, Deurne of Ekeren wonen. Om een paar districten te noemen.

Prachtig! Maar, ik zit helemaal niet te wachten op een boekske dat mij vertelt hoe Antwerpen er in 2020 of zelfs nog later uit ziet. Ik leef in het Antwerpen van hier en nu. Daar constateer ik dat de trams nog steeds niet goed toegankelijk zijn. Dat de bestrating in grote delen van district Centrum belabberd is ('losse stoeptegels, ongelijke tegels). Om maar weer niet te spreken van de criminaliteit.

Don't get me wrong: ik woon hier nog steeds graag en begrijp wel dat er nog veel moet gebeuren en dat  vernieuwing noodzakelijk is. Maar, dat boekwerkske zal toch ook een flinke duit hebben gekost met al die foto's en een oplage van een paar honderdduizend exemplaren. Dat geld had ex-marketeer Janssens beter kunnen besteden. Wat er allemaal op stapel staat, kunnen we immers altijd volgen via het gratis stadsmagazine de nieuwe Antwerpenaar. Da's al marketing genoeg. En dan is er nog de website Antwerpen vernieuwt. Dan hebt ge zo'n boekje toch helemaal niet meer nodig?
 

maandag 19 september 2011

Handicap en seks: maak duidelijk wat je behoeften zijn!

In mijn boek over relatie en seksualiteit bij mensen met een lichamelijke beperking staat diverse keren vermeld dat praten over waar jij als gehandicapte behoefte aan hebt heel belangrijk is. Jij kent je lichaam het best. Weet wat nog wel en niet kan en hoe jij het dan wil. Dat de andere partij soms anders ertegenaan kijkt of het niet direct helemaal begrijpt, is niet erg. Je moet er samen uitkomen.

Bon, met zoveel kennis op zak zou je vermoeden dat ik zelf altijd goed beslagen ten ijs kom. Niet dus. Ik ben nogal verlegen in mijn seksuele omgang met vrouwen. Nog steeds. Ook op mijn 42e. Ook al, omdat ik niet altijd duidelijk over het voetlicht kan brengen wat ik waarom precies wil. Onduidelijke spraak is hinderlijk met zo'n onderwerp. Helemaal wanneer het ook nog eens in een vreemde taal moet met iemand die die vreemde taal ook niet als moedertaal beheerst.

Ver voor mijn verjaardag gisteren had ik al het plan opgevat de Bulgaarse jongedame die mij met regelmaat van de nodige affectie en seksuele plezier voorziet juist op mijn verjaardag een extra lang bezoekje te brengen. Helaas, waren de voorafgaande keren na de mislukte speech van 21 juli niet bepaald vlekkeloos verlopen en was de verhouding in augustus een beetje bekoeld.

De orgasmes bleven veelal uit en dan weet ik al wat ze gaat zeggen: 'Maybe, you should try another girl.' Tja, ik ben een klant die zijn geld neerlegt en als het dan achtereenvolgende keren niet lukt ... Nee, potdomme. Het ligt niet aan jou! Hoe vaak moet ik dat nog zeggen? Het probleem doet zich sinds goed een jaar voor. Voordien kwam ik altijd klaar dankzij haar strelingen, kusjes en once in a while een blowjob (zie video onderaan, mocht je niet weten wat dat is). Dat ik niets heb aan standje 69 of al die fraaie benamingen voor andere ingewikkelde standjes, weet ik al zolang ik seksueel actief ben. Dat zoek ik ook niet bij haar. Juist de manier waarop ze direct vanaf het begin met me omging, maakt haar zo uniek. Ik heb met genoeg dames het bed gedeeld en ook al waren sommigen heel aardig: ze schenen geen van allen verder te komen dan een blowjob en wat rukken. De Bulgaarse jongedame voegde daar een portie genegenheid aan toe die ik altijd miste.

Vorig jaar losten we het probleem van de plotseling uitblijvende orgasmes op door wat meer variëteit in de handelingen aan te brengen. Een ander genre kwam ten tonele. Dat werkte goed, maar emotioneel was ik er minder blij mee. Daarvoor bezocht ik haar niet. Uiteindelijk kwamen we overeen het half/half te doen en dat liep negen van de tien keer naar behoren. Ook niet altijd, want mijn lichaam is eigenwijs en doet niet altijd wat ik wil. Bleek dus in augustus en ik kon haar er met woorden niet meer van overtuigen dat het niet aan haar lag en dat de service nog steeds goed was. De situatie was te verwarrend geworden. Ook al meerdere keren niet klaarkomen terwijl het half/half was ...

In augustus waren er dus serieuze haren in de boter gekomen en ik besloot daarom tot een gewaagde actie: ik schreef een brief waarin ik haar nogmaals op het hart drukte dat het niet aan haar lag en dat ik eerst en vooral bij haar kom voor de affectie en de genegenheid. Niet zozeer voor de andere helft. Wanneer het helpt om mij klaar te laten komen, oké. Ik heb nu ook wel door dat dat via affectie en genegenheid alleen niet meer lukt. Maar, soms lukt het gewoon helemaal niet en ik geef daar niet om. Dat was ongeveer de strekking van de brief. Bij mijn voorlaatste bezoek gaf ik haar de brief. 'Read it carefully.' Gisteren was de dag van de waarheid: alles of niets. Zou ze mijn uitleg nu eindelijk eens accepteren? Vrouwen zijn onvoorspelbare wezens en de laatste brief die ik ooit aan een meisje schreef, meer dan 24 jaar geleden, was allesbehalve een succes. Het was dus tricky, maar noodzakelijk.

De ontvangst was veelbelovend. Standaardopening van haar: 'Hi, how are you?' Geen standaardformulering van mij dit keer: 'Just another year older, but for the rest still the same person.' Ik kreeg een verjaardagskus. Tweede standaardvraag van haar: 'What do we do today?' 'Have you been able to read my letter? Did you understand what I was trying to say?' Ja, ze had 'm gelezen en merendeels begrepen. Haar Engels is toch niet van hetzelfde niveau als dat van mij, ook al kan ze er goed mee uit de voeten. 'Some words I didn't understand.' Ach, als ze de clue maar had gevat.

Gelukkig, dat had ze. Het werd een genoeglijk samenzijn waarin de affectie en genegenheid de boventoon voerden. Veel strelen, een lange en rustige blowjob (ja, met een rubber. Ik breng nooit levens moedwillig in gevaar hé. Niet die van mij, niet die van een ander). Het was zeker 80% het seksuele contact uit onze beginmaanden en minder dan 20% variëteit die mij ruim binnen de tijd een ontlading bezorgden.

Aangezien er nog tijd over was, kwam ze bij me liggen en startte een conversatie die ik voor het gemak in het Nederlands samenvat. 'Toch kom je alleen nog klaar met de variëteit erbij, al was het dit keer niet zo uitgebreid.' 'Ja, ik geef het toe. Ik snap niet dat het niet meer lukt zonder. Want, de affectie en genegenheid, daar heb ik nog steeds behoefte aan. Een orgasme kan ik mezelf bezorgen, maar ik mis een vrouw aan mijn lijf (sorry, beetje plastisch uitgedrukt. Weet niet meer precies hoe ik heb heb verwoord. Zeker niet zo). Jij bent de eerste professionele dame die gelijk vanaf het begin zo met mij omging. Alle dames voor jou leken daar toch een angst voor te hebben. Daarom blijf ik je bezoeken. Dat maakt jou uniek.' 'Misschien was alleen het strelen te gewoon geworden. In het begin was het voldoende, omdat je het nodig had. Toen je eenmaal wist dat je het hebt gevonden ... Je bent een normale man. Je hebt hersens, behoeften. Alleen je hebt een handicap. Voor mij doet die er niet toe.'

Om een lang verhaal af te gaan ronden. We zitten nu weer op dezelfde golflengte omtrent mijn bezoeken aan haar. Ik ben blij dat ik die brief uiteindelijk toch heb geschreven. Het heeft dingen op hun plaats laten vallen bij haar en ik ben tegelijkertijd van een syndroom verlost. Ik kan mezelf wel goed uiten richting vrouwen. Ook via een brief. Een brief die gisteren voor de rest niet meer nodig was, omdat ik kennelijk sowieso een topdag had en goed en duidelijk het verhaal over mijn gevoelens en verlangens aan haar kwijt kon.

Na nog over enkele andere zaken te hebben gesproken, ging ik met drie afscheidskussen voldaan de deur uit. Ik heb slechtere verjaardagen gekend ...

De moraal van dit verhaal aan iedereen met een lichamelijke beperking: uit jezelf! Maak duidelijk wat jij belangrijk en lekker vindt. Maak het duidelijk aan de ander. Herhaal het desnoods tot vervelens toe. Alleen jij weet en voelt wat je verlangens zijn.

Voor de goede orde: natuurlijk vind ik dit geen ideale situatie. Het mooiste zou zijn een normale relatie te hebben en niet voor seks te hoeven betalen. Als dat ooit nog eens werkelijkheid mocht worden, ik teken er gelijk voor. Ik ben echter realistisch genoeg te beseffen dat ik gezien mijn handicap niet veel kans daarop maak. Daarom is de Bulgaarse jongedame op dit moment (nu ja, al bijna twee jaar) voor mij een lot uit de loterij. Eenvoudig gaat het niet altijd, maar we hebben een 'connection'. Woord dat ik veelvuldig heb gebruikt in de brief en tijdens het gesprek gistermiddag. Die connection laat ik mij niet afnemen.

Tot slot en ter ontspanning: een andere kijk op het fenomeen blowjob ('you pay for it'. Oké, ik kan niet ontkennen dat het aangenaam is.)



       

zondag 18 september 2011

Jarig

Ik ben vandaag jarig. Ik heb inmiddels al de leeftijd van de omgekeerde 24 bereikt. Een mirakel op zich. Toen ik daadwerkelijk 24 werd, was ik allesbehalve happy in mijn leven. Grote identiteitscrisis, werkloos, weinig perspectief. Vele vragen naar vele waaroms, maar antwoorden ho maar. Nee, mijn leven was niet veel soeps.

Hoe ouder hoe wijzer, luidt het gezegde. Niet dat ik nu iedere dag dolblij door het leven ga, maar ik sta er wel veel beter in. Ik heb leren relativeren. Anders tegen situaties aan te kijken en ermee om te gaan. Ik heb mezelf leren kennen. Ik ben minder impulsief en meer to the point. Ik heb het vaker gezegd: mijn verhuis naar Antwerpen heeft daar voor een groot gedeelte aan bijgedragen en dat is dus de allereerste winst van mijn verblijf hier.

In de toekomst kijken, daar waag ik mij niet aan. Wensen heb ik uiteraard nog wel. Daar ga ik weer een jaar mee aan de slag om over precies een jaar te bezien wat er van is geworden op de leeftijd van de omgekeerde 34. Daarna kan ik dit verjongingsgrapje niet meer maken.

Iedereen die mij al heeft gefeliciteerd: nogmaals dank! Ga ik iets bijzonders doen vandaag? Hm, wat mij betreft, is het een normale zondag. Op het moment dat ik deze tekst intik, ben ik een was aan het wegdraaien. Daarna naar buiten voor een wandeling en zien of ik mij op enigerlei wijze een beetje kan (laten) verwennen. Hoeft niet groots te zijn. Vanavond bereid ik de nieuwe werkweek weer voor.

Laat mij mijn eigen gang maar gaan. Ik heb het altijd zo gedaan. Soms ging het goed, meestal niet echt. Hoe dan ook, op de leeftijd van 42 voel ik me toch een pak beter in mijn vel zitten dan op mijn 24e. Nee, ik verlang niet terug naar die jonge Johan.



   

vrijdag 16 september 2011

Deze week een muzikale suggestie van Blewbird

Omdat ik interactie met mijn lezers zeer waardeer, deze week de muzikale keuze van Blewbird :-). Zondag weer een volledig blog. Nieuws uit Antwerpen/België dat je mogelijkerwijs hebt gemist deze week valt nog tot zaterdagavond na te lezen op http://www.zelfstandigjournalistantwerpen.be/

donderdag 15 september 2011

Ik mag mezelf weer vijf jaar Nederbelg noemen

België blijft voorlopig bestaan. De kans op een snelle regeringsvorming is zelfs ietsjes gestegen nu B-H-V eindelijk wordt gesplitst. Wat dat B-H-V nu precies is en hoe die splitsing dan in zijn werk gaat, heeft de VRT haarfijn uitgelegd op haar site. Dat ga ik echt niet in eigen woorden proberen uit te leggen.

Goed, België valt dus hoogstwaarschijnlijk niet uit elkaar. Dat betekent dat alle huidige 130.000 Nederbelgen zich zo kunnen blijven noemen. Ook ik weer voor een periode van vijf jaar. Sneller dan verwacht, kon ik vanochtend al mijn nieuwe identiteitskaart ophalen.

Op goed geluk gegoogled

Zo ziet ie er uit. Met dat verschil dat er bij mij geen 'Identiteitskaart' bovenaan staat, maar 'E+'-kaart. Ik ben tenslotte geen geboren Belg. Verder staat op mijn kaart vermeld dat het een 'Document ter staving van duurzaam verblijf' is. Mooi toch, dat Vlaamse ambtenarenproza. 

Ook mijn kaart is vijf jaar geldig en voorzien van een foto op de voorkant. Net als in mijn Nederlandse paspoort zie ik er op die foto uit als een gangsta rapper. Dat krijg je, als je niet mag lachen naar de camera. Op de achterkant staan mijn rijksregisternummer, geboortedatum en geboorteplaats. 

De kaart is van hard plastic en elektronisch, inclusief pincode. Dat laatste is niet onbelangrijk. 'Waarvoor is  dat elektronische?', vroeg ik de dienstdoende districtsambtenaar vanochtend. 'Dat is voor als je naar hier komt of een aangifte bij de politie wilt doen of je belastingaangifte via internet wilt indienen.'

Bon, tot 1 september 2016 mag ik mij weer Nederbelg blijven noemen. Of ik opnieuw vijf jaar volmaak? De toekomst zal het uitwijzen.   

woensdag 14 september 2011

Hasta la Vista! Gehandicaptenseks in Spanje

Roerig politiek dagje weer in België vandaag, maar alles lijkt alsnog met een sisser af te lopen.  Vandaar dat ik mij concentreer op een Vlaamse film die vandaag in première gaat: Hasta la Vista!


Bron afbeelding: http://www.cinebel.be/

Eigenlijk is dit een film waar ik een tweeledig gevoel bij heb. Hij handelt over drie gehandicapte jongeren die een reis naar Spanje maken om daar seks te hebben. Omdat ze liever niet willen dat hun ouders er weet van hebben. Het verhaal van de film is gebaseerd op de waargebeurde ervaringen van een Brit, las ik vanochtend in de papieren Gazet van Antwerpen. Zijn naam heb ik helaas niet genoteerd. Excuse me.

Mijn tweeledige gevoel zit 'm hierin: ik ben zelf zeven jaar geleden intensief met dit onderwerp bezig geweest voor mijn eerste boek (zie rechterkolom). Ondanks enige, positieve, publiciteit in enkele tijdschriften is het onderwerp en het boek toen nooit grootschalig opgepikt door de media en het lezerspubliek.

Was ik mijn tijd te ver vooruit? Is het nu meer bespreekbaar? Of komt het gewoon, omdat het film is? Een media-uiting die sowieso veel meer exposure krijgt? Hoe dan ook: nu besteden alle Vlaamse media en masse aandacht aan de film en het onderwerp handicap en seks. In Nederland gaat de film in november in première. De media-aandacht zal daar niet anders zijn. Wat ik op zich toejuich. Al vraag ik mij af hoelang die aandacht gaat duren.

Over de film zelf kan ik geen oordeel vellen. Behalve de trailer heb ik nog niets ervan gezien. Hij lijkt me niet zwaarmoedig, wat op zich een goede keuze is. Trailer zien? http://www.hastalavista-themovie.be/ De Humo besteedt deze week ook aandacht aan het onderwerp handicap en seks, maar dan dichter bij huis.

Feit blijft dat het een lastig onderwerp is. Gevoelig ook. Je bent als gehandicapte zo afhankelijk van hoe je lichamelijk nog kunt functioneren tijdens de seks. Een onderwerp dat in mijn boek wel breed aan bod komt. Immers, lang niet alle standjes en variëteiten zijn nog mogelijk met een beperking. Hoe beleef je dan toch een optimaal genot?

Dat niet altijd alles mogelijk is, gooit bij mij wel eens roet in het eten. Wat dan weer tot moeilijke discussies met de dame in kwestie leidt. Ook al, omdat zij altijd erop uit blijft mij coute que coute een orgasme te bezorgen. 'Je betaalt ervoor.' Wat ik niet strikt noodzakelijk vind. Afijn, ik ben de discussie hierover met haar toch maar opnieuw opgestart om zaken voor eens en altijd uit te klaren. Anders blijven we tobben, terwijl dat niet nodig is.   

dinsdag 13 september 2011

Antwerpse criminaliteitscijfers stijgen, binnenkort in mijn appartementencomplex niet meer

Vandaag zijn de Antwerpse criminaliteitscijfers over de eerste zes maanden van 2011 bekendgemaakt. Daaruit blijkt wat ik al lang wist en waarvoor ik herhaaldelijk heb gewaarschuwd op deze plek: het aantal gewelddadige diefstallen stijgt. We hebben het dan over diefstallen van hand- en schoudertassen en halskettingen. Vooral ouderen zijn daarvan het slachtoffer.

Ik neem aan een geënsceneerde foto

Die overvallen zijn in alle districten zo'n beetje iedere dag aan de orde. Borgerhout, Merksem, 't Zuid, Centrum. Meestal zijn het jonge gasten op een fiets of scooter die naast het slachtoffer gaan rijden en ineens een ruk aan de tas of de halsketting geven. Soms achtervolgen ze hun slachtoffer tot aan huis. Zulke diefstallen zijn met 15% gestegen.

Een handtas stelen, dat begrijp ik. Oudjes lopen nogal eens met een bom geld over straat. Wat je met een halsketting moet als dief zijnde, snap ik niet. Steel dan een gouden ring of een gouden horloge. Anyway, nogmaals mijn advies aan alle Antwerpenaren, jong en oud: let goed op uwe tas en stop er geen waardevolle spullen in!

Ook het aantal autoinbraken is gestegen, met 11%. Het aantal woninginbraken daalde dan zowaar wel, met 7%. Daar komt wellicht nog een honderdste van een procentje bij dit jaar qua daling.

Ik heb jullie enige keren kond gedaan van de ellende met de entreedeur tot mijn appartementencomplex. Slot om de haverklap verrot of niet normaal open te krijgen. Medebewoners die ik trof aan de deur, wisten mij te vertellen dat zoiets inbraken uitlokt. Ja, dat weet ik ook wel. Soms stond de deur gewoon op een kier, omdat je er anders met geen mogelijkheid meer in geraakte.

Diverse keren heeft een slotenmaker aan de deur staan prutsen. De laatste weken zit alleen het slot zelf er nog in. Het metaal eromheen is verwijderd. We komen weer normaal binnen, maar kennelijk heeft de huisbaas er na negen maanden ellende nu ook eindelijk strontgenoeg van. Er komt een systeem van automatische toegang via een badge aan. Deze donderdag wordt het geïnstalleerd. Gisteren en vandaag moesten alle bewoners hun gepersonaliseerde badge ophalen. Ben je geen huurder meer, geraak je er ook niet meer in. Dan word je de toegang gewoon geweigerd. Is de uitleg in de begeleidende brief. 

Eindelijk. Slimme inbrekers geraken natuurlijk altijd wel binnen als ze willen, maar dit geeft toch een beetje meer zekerheid. Wat wel fijn is, want ik vermoed dat ik hier nog minstens een winter doorbreng. Definitief uitsluitsel over het behoud van mijn job verkrijg ik pas na half oktober. Al is het antwoord dan positief, dan nog is het al bijkans te laat om te gaan verhuizen. Verhuizen met sneeuw en ijzel is not my thing en de winters beginnen steeds vroeger.  



maandag 12 september 2011

Haar in de boter

Nee, geen foutje van een medewerker van Unilever die even onhygiënisch bezig was. Een haar in de boter is een Vlaamse uitdrukking en het equivalent van de Nederlandse kink in de kabel. Er vallen nogal wat haren in de boter te signaleren de laatste tijd.

In de Belgische regeringsonderhandelingen bijvoorbeeld. Vannacht hebben de partijen tot 03:45 uur onderhandeld. Volgens de ene bron waren ze er op een haar na uit. De andere bron meldt dan weer dat er een serieuze haar in de boter zit tussen de Waalse liberalen van de MR en de Vlaamse christen-democraten van CD&V.

Ook tussen burgemeester Patrick Janssens en CD&V-gemeenteraadslid Ergün Top botert het niet. Eerst werd Top vorige week aangevallen door zijn Bulgaarse caféburen en vond hij het onbegrijpelijk dat Janssens zo weinig doet aan de vermeende drugshandel door onder andere zijn Bulgaarse buren.

Vanochtend viel in De Morgen te lezen dat in een café waarvan Top de eigenaar is, in dezelfde Brederodestraat, drugs worden gebruikt. De handel veroordelen, maar het gebruik toestaan?

Janssens had afgelopen weekend ook kritiek op Top, omdat hij zijn dienstplicht in Turkije alsnog gaat vervullen. Top kan niet anders. Hij komt er niet onderuit, zou hij volgens de Gazet van Antwerpen hebben gezegd. Janssens vindt het geen toonbeeld van een naar eigen zeggen geïntegreerd CD&V gemeenteraadslid.



De meeste sympathie opwekkende haar in de boter speelt zich echter heel ver weg van dit gekke landje af. Ergens in de Zuidelijke IJszee. Happy Feet, de zand etende pinguïn, is spoorloos sinds hij 4 september weer zijn vrijheid kreeg. Zijn zendertje dat hij meekreeg, geeft geen signalen meer af. Is het apparaat verloren gegaan of is Happy Feet verdronken of wellicht opgegeten door een orka of zeeluipaard?

Iets zegt mij dat Happy Feet een paradijselijk leven zou hebben gehad in de ZOO van Sydney.

Voor wie het nieuwe dEUS-album al wil horen voor tot koop over te gaan. Dat kan via deze link de hele week. Hij is goe!

   

zondag 11 september 2011

Hoe nu verder na tien jaar 9/11?

Ook in Vlaanderen kon je de afgelopen week geen krant openslaan of er werd wel vooruitgekeken naar de tiende 'verjaardag' van 9/11. Altijd een vreemde gedachtengang gevonden om zoiets te verwoorden met het woord verjaardag. Een verjaardag associeer ik met feest. Vandaag wordt er toch niets gevierd.

Ik ga op deze plek niet de obligate vraag stellen waar jij was toen je van de aanslagen hoorde. Ik ga ook niet vertellen hoe ik ervan hoorde. Dat heb ik al zo vaak gedaan. Ik kijk liever verder vooruit. Naar 12, 13 september. 14 oktober. 22 November 2018. Whatever.

Het is natuurlijk frappant dat juist dit jaar Osama bin Laden om zeep is geholpen. Er waren genoeg mensen die vonden dat hij een eerlijk proces had moeten krijgen. Ik ben die mening niet toegedaan. De nabestaanden van de slachtoffers zouden echt weinig behoefte hebben gehad aan een rechtszaak tegen Osama.  Denk je dat we dan werkelijk andere retoriek zouden hebben gehoord dan we van hem gewend waren? Daar heb je niets aan in het verwerkingsproces. Hij zou ongetwijfeld de doodstraf in de VS hebben gekregen. Een uitgestelde executie dus.

Ook een mooie opsteker: de nummer twee van Al Qaeda werd vorige week gedood in de grensstreek van Pakistan en Afghanistan. Al Qaeda wordt op die manier behoorlijk uitgedund.  

Vergis je echter niet: zolang er nog moslims rondlopen die vatbaar zijn voor de Al Qaeda ideologie zullen we op onze tellen moeten blijven passen. En zulke moslims zullen er naar ik vrees altijd blijven. Ook al is menigeen nu euforisch over de Arabische lente. Extremisten, van welk geloof dan ook, zijn er altijd geweest en verdwijnen nooit.

Dit in overweging nemende, is het natuurlijk te begrijpen dat Obama en Bush jr. vandaag vooral terugblikken. Ik wil echter tegen Obama zeggen dat de strijd tegen het terrorisme nog lang niet is gewonnen en ook niet te winnen valt. Als de VS dat nu eens accepteren en in plaats van nutteloos bezig te blijven met een oorlog in Afghanistan die toch niet valt te winnen het vizier nog meer te richten op het slim en effectief uitschakelen van mogelijke terroristen, dan komen we volgens mij veel verder. De VS zijn ertoe in staat. Juist vandaag is ook in Zweden een mogelijke terreuraanslag verijdeld. Noorwegen bewees in juli dat het gevaar niet alleen van extremistische moslims komt en dat er nog veel valt te winnen in het voorkomen van terroristische aanslagen. 

De wereld is veranderd na 9/11 2001 en daar moeten we met z'n allen rekenschap van geven. Niet door te roeptoeteren dat alle moslims extrimisten zijn. Niet door zinloze oorlogen te voeren die toch niet vallen te winnen en geen goed brengen (Afghanistan is echt een hopeloos voorbeeld). Niet door met een roze bril naar de Arabische revolutie te kijken. Wel door veel meer op micro-niveau de zaken scherp in het oog te houden en voortijdig in te grijpen. Desnoods door personen fysiek uit te schakelen. Ik draag Amnesty International een warm hart toe, maar ik heb liever dat een potentiële terrorist voortijdig om het hoekje wordt gebracht dan dat hij het zelf doet met nog veel meer doden tot gevolg hebbend.






vrijdag 9 september 2011

Foto's ter vermaak (behalve foto 2!)

Ter lering: daarvoor moet je naar mijn site http://www.zelfstandigjournalistantwerpen.be/ Je hebt nog tot morgenmiddag laat om de bijbehorende nieuwsberichten te lezen.

Maandag



Dinsdag



Woensdag



Donderdag



Vrijdag



Muziek ter vermaak. Moet ik ze nog introduceren? Tot zondag!

donderdag 8 september 2011

Boerenbond wil niet dat Oost-Vlaamse schoolkinderen alleen vegetarisch eten op donderdag

Zelf ben ik al zo'n 11 jaar vegetariër. Tot mijn 30e at ik vlees, omdat mijn ouders dat nu eenmaal deden. Een bal gehakt, een karbonade. Het hoorde bij het avondmaal, zeiden ze. Ik heb in 1997 zelfs drie maanden bij het Bedrijfschap Slagersbedrijf gewerkt, een uitzendbaan. Daar moest je sowieso niet aankomen met verhalen over hoe slecht met dieren werd en wordt omgesprongen in de bio-industrie en of al dat vlees eten nu wel noodzakelijk is.

Ik at dus vlees en eigenlijk ook weer niet. De hoeveelheden waren meestens gering, afgemeten bij wat anderen consumeerden. Het gaf me weinig smaakvoldoening als ik het at. Het was een gewoonte.

Totdat ik vanaf 1999 in contact kwam met mijn Amerikaanse vriendin. Zij bleek al vele jaren vegetariër en bij haar kwam dus geen vlees op tafel als ik er weer eens verbleef. 'Hé, zo kan het ook', dacht ik en ik volgde haar voorbeeld. Nieuwjaarsdag 2000 was het resoluut gedaan met mijn vleesconsumptie. Het feit dat ik eind 1999 ter vervanging van een normale maaltijd een Big Mac had genomen die zeer slecht was gevallen, hielp daar bij. Net als het dierenleed dat mij steeds meer was tegen gaan staan.

Soms moet je een zetje krijgen dat je weet dat het ook anders kan. Op de 13 Oost-Vlaamse provinciale scholen is de donderdag voortaan een 'Veggiedag'. De leerlingen wordt dan een vegetarische maaltijd voorgeschoteld.

De Boerenbond vindt dat niet kunnen en eist dat kinderen die vlees willen eten op donderdag dat ook  moeten kunnen. 'Vlees is een zeer gezond product en een belangrijk deel van een evenwichtig samengestelde maaltijd.' Beweert de Boerenbond. Ik weet allang beter, maar allez.

Initiatiefnemer van de Veggiedag is het Ethisch Vegetarisch Alternatief. Daar benadrukken ze dat die keuzevrijheid gewoon blijft bestaan. 'Donderdag Veggiedag gaat niet om de beperking van de keuzevrijheid, maar om de keuze voor gezonde, duurzame en diervriendelijke initiatieven.'

Van mij kunnen kinderen niet vroeg genoeg kennismaken met het vegetariër zijn. Had ik eerder de aanzet ertoe gekregen van buiten, zou ik het veel eerder hebben gedaan.

Bron tekst en citaten: De Redactie

De clip hieronder heeft niets met het onderwerp te maken. Mijn rechterbuurman op het werk heeft nu zowaar de ganse dag Studio Brussel zachtjes opstaan. Ik heb niets gevraagd!! Zo kon het gebeuren dat vroeg in de middag dit nummer mijn oren bereikte. Ik floot mee. Niet, omdat ik het met de strekking eens been. Wel, omdat ik muziek op het werk wel zo prettig vind. En zeg nu zelf: dan liever dit te horen dan Lady Gaga.

woensdag 7 september 2011

Janssens's openluchtbal zaterdag 17 september

De afgelopen drie jaar was ik er telkens niet bij, omdat ik steeds op vakantie in het buitenland was rond die tijd. Volgende week zaterdag zou ik wel acte de présence kunnen geven op het verjaardagsfeestje dat burgemeester Patrick Janssens traditiegetrouw aan de stad Antwerpen aanbiedt in de vorm van een openluchtbal.

Foto uit eigen archief

55 Wordt hij op 19 september. Hij is dus een dag na mij jarig. Sorry Patrick, maar sommigen moeten nu eenmaal de eersten zijn :-). Bovenstaande foto is al redelijk gedateerd en veel reden tot lachen heeft hij momenteel niet, want het marcheert allemaal lang niet meer zo soepel tussen den Patrick en de stad Antwerpen als tijdens zijn eerste jaren als burgemeester. Sommige Antwerpenaren hebben zo langzamerhand ook meer dan genoeg van hem.

Toch blijft hij Antwerpen ieder jaar uitnodigen op zijn feestje te komen via een flyer die vandaag ook weer in mijn brievenbus lag. Het concept van het feestje is altijd hetzelfde: openluchtbal met muziek, dans en ander entertainment. Plaats van handeling: Hangar 19 op de Scheldekaaien. Wel lekker ruim, niet echt comfortabel wanneer het regent of hard waait. 

Ga ik er dit jaar wel naartoe? Hm, op zich heb ik persoonlijk nog steeds niets tegen den Patrick, al mag hij van mij wel wat meer zijn ballen tonen. Hangar 19 is een pokke eind lopen en slecht bereikbaar per ov. Tel daarbij het feit op dat de kans op slecht weer niet gering is, ik niet onder de indruk ben van het programma en de conconclusie is snel getrokken. Ik pas. Volgend jaar laatste kans? Oktober 2012 gemeenteraadsverkiezingen.  

dinsdag 6 september 2011

Iedere kapper een eigen knipmethode

Voor het harde nieuws vandaag, geweld en politiek, verwijs ik jullie naar het nieuwsgedeelte op mijn site http://www.zelfstandigjournalistantwerpen.be/ Op deze plaats heb ik het vandaag over Antwerpse kappers.

De allereerste kapper die ik in Antwerpen bezocht, zat op de Frankrijklei. Ik werd toen, juni 2006, geknipt door een aardige jongeman die bij mij om de hoek bleek te wonen. Zei hij. Ik heb hem verder nooit in de buurt gezien. Mede doordat dit bezoek nooit een vervolg heeft gekregen. De kapperszaak was nogal prijzig. 20 Euro of meer voor een eenvoudige knipbeurt. In die tijd was mijn haargrens zich al aardig aan het terugtrekken. Hoe dan ook, ik was nog het low budget knippen van de Rotterdamse Kappersacademie gewend en ging op zoek naar goedkopere alternatieven.

Een goedkope prijs ben ik in Antwerpen in al die jaren nooit tegengekomen. Helaas. Via allerlei omzwervingen kom ik nu zeker alweer een kleine drie jaar bij De Client aan de Nationalestraat. Geen goedkope tent. Het begon drie jaar geleden al met een tarief van 22,50 euro. Ondertussen zit dat reeds anderhalf jaar op 25 euro. De prijzen stijgen, terwijl mijn haargrens niet significant mee groeit. Maar ja, te lang haar in je nek en over je oren is ook ambetant, dus een regelmatige knipbeurt blijft noodzakelijk. En De Client is, toegegeven, de hipste kapperszaak in Antwerpen Centrum.


Wat er zo hip is aan De Client? De inrichting bijvoorbeeld. Ingebouwde videoschermpjes onder de spiegel met de ganse dag Fashion TV op. De zaak is lekker ruim van opzet en het kappersvolk is ook hipper dan hip. Hip gekleed, hip gekapseld. Tatoeages. 

Een vaste knipper/knipster heb ik er niet. In die drie jaar ben ik al door zeker acht hippe medewerkers/-sters geknipt. Vandaag weer door een nieuwe ster. Een gebruinde blondine. Ze moet vast pas terug zijn van een lange vakantie in Spanje, Griekenland of een andere zonnige bestemming.

Tijdens het knippen, praat ik nooit veel. Belangrijk is dat het goed gebeurt en liefst een beetje snel. Wat bij mij geen probleem is. Meestal sta ik na een goede 20 minuten alweer buiten. Als ik niet lang moet wachten. Vanmiddag was ik gelukkig direct aan de beurt.

Wat mij aan de kapster van vandaag opviel, was dat ze weer heel anders knipte dan alle anderen. De een begint van boven. De ander van achter. De een maakt ruime knipbewegingen. Zij hield haar handen dicht bij elkaar. Bestaat er geen eenduidige kniptactiek? Dat was de grote vraag waarmee ik De Client vandaag verliet. 

25 Euro armer. Wel met een geknipte kop en een stuk meloen op. Die bij de prijs zat inbegrepen. Kom daar maar eens om bij een goedkope kapper.  
  

maandag 5 september 2011

vrijdag 2 september 2011

Antwerpse procureur-generaal praat voor zijn beurt

Waar decanen van universiteiten altijd de neiging hebben zich te laten horen tijdens het begin van het nieuwe schooljaar, blijken de Antwerpse magistraten ook ineens de behoefte te voelen hun mond te roeren. Gisteren deden twee van hen de mond open over een gevoelig thema: migratie en criminaliteit/sociale zekerheid. Een van de twee was Yves Liègois.


Liègois zei onder andere dat het niet moet kunnen dat migranten vanaf dag één van hun aankomst in België gelijk een beroep kunnen doen op sociale voorzieningen. 'Wie ook maar één dag gewerkt heeft, legaal of illegaal, komt in ons land in aanmerking voor tal van sociale voorzieningen. Schijnvennootschappen komen massaal naar ons land. Ze betalen minimumlonen, maar de sociale zekerheid betalen ze in het buitenland.'
Liègois signaleert dat hierdoor de politieke partijen de ondergang van de democratie aan het bewerkstelligen zijn.

Dat zijn nogal alarmerende uitspraken. Uitspraken die toch niet helemaal stroken met de werkelijkheid. Weet ik mij nog heel goed te herinneren uit mijn eerste periode als Europees migrant in Antwerpen. De moeite die ik heb moeten doen om van sociale voorzieningen gebruik te kunnen maken ... Oké, ik kreeg ze wel. Ook al had ik geen werk. Maar de papiermolen waar je doorheen moet, is niet mis. Zo eenvoudig gaat dat toch niet. Of zou het niet moeten gaan. 

Wellicht zijn er tegenwoordig zoveel migranten dat de letter van de sociale wetgeving niet meer strikt wordt nageleefd. Dat kan. Dan moet je iets doen aan de controlerende kant. Meer mankracht inzetten. En inderdaad ervoor zorgen dat mensen die hier niets te zoeken hebben dan alleen maar de crimineel uithangen een enkeltje terug naar het land van herkomst te geven. Dat wil ook niet echt vlotten. 

Liègois heeft dus zeker wel een punt met zijn constatering, alleen hij benoemt eenzijdig de verkeerde kant van de medaille waar het probleem zit. Afgezien van de vraag of hij zich als procureur-generaal zijnde wel mag bemoeien met de wetgevende en uitvoerende macht. Scheiding der machten immers. 

Jullie mogen er zelf een lang weekend je gedachten over laten gaan. Zondag blog ik normaal gesproken niet wegens een trip naar Rotterdam (als we geen al te erg onweer gaan beleven tenminste). Ik sluit af met de wekelijkse Sonic Youth-clip.