Er is een fout opgetreden in dit gadget

woensdag 29 februari 2012

De Belgische prostituee is uitgestorven (in Brussel alleszins)

Sorry, ik had het vandaag over de eerste vrouwelijke federale politiecommissaris in België kunnen hebben (Catherine De Bolle). Of over de federale begrotingsonderhandelingen. Of over de aanstaande aardverschuiving in het openbaar vervoeraanbod in Antwerpen. Maar nee, dit blog gaat weer eens ouderwets over seks. Dat hebben jullie te danken aan een artikel in Het Nieuwsblad vandaag (link onderaan).


Het Nieuwsblad berichtte vandaag over de prostitutie in Brussel. L'Espace P, een vereniging actief voor sekswerkers, heeft onderzoek gedaan naar de herkomst van de in Brussel werkzame dames van plezier. In totaal zijn er 5.000 actief in Brussel volgens die vereniging (15.000 in heel België). Als escort, in bars, vanuit huis of achter het raam in de Brusselse rosse buurt. Stap uit op het Noordstation en je loopt er zo naartoe.

In 2000, weet L'Espace P, was 70% van alle overdag in de Brusselse rosse buurt werkzame dames nog van Belgische afkomst. In 2012 blijkt er geen enkele origineel Belgische dame meer te werken daar. Zowel overdag als 's nachts is 90% van de dames aldaar van Bulgaarse dan wel Roemeense afkomst. Zij hebben de Russinnen en Moldavische vrouwen vervangen die op hun beurt in 2005 de Albanese dames aflosten. Hoe dan ook: de Belgische prostituee is in Brussel uitgestorven.

De meeste in de prostitutie werkzame vrouwen worden niet daartoe gedwongen, weet L'Espace P. De Bulgaarsen en Roemeensen verdienen tien tot 12 keer zoveel als in hun thuisland. Het verdiende geld sturen ze op naar huis en/of ze investeren het in vastgoed in hun geboorteland, aldus Fabian Drianne van L'Espace P.   

Over Antwerpen rept het artikel niet. Hoe is de stand van zaken in het Schipperskwartier? Awel, niet dat ik het naadje van de lingeriekous weet, maar een aantal zaken toch wel. Er zijn nog een paar originele Belgische dames werkzaam in Antwerpen! Verder is het overgrote deel van de hier werkzame dames inderdaad ook van Roemeense of Bulgaarse komaf. Er zitten daarnaast ook enkele Nederlandse, Duitse en Afrikaanse dames tussen.

De stad Antwerpen doet er bij mijn weten veel aan om misstanden in de rosse buurt te voorkomen.  Begin deze eeuw schijnt het een gevaarlijk gebied te zijn geweest. Nu zie je, zeker overdag, doodgemoedereerd mensen er doorheen wandelen. Jong, oud, met kinderen. De rosse buurt is ook erg ingekrompen sinds 2000 en bestaat goed en wel nog uit twee lange hoofdstraten (Schippersstraat en Verversrui), een zijstraatje (Vingerlingstraat) en een overdekt stuk (Villa Tinto). That's it.  Schatten vind ik moeilijk, maar veel meer dan 100 tot 150 ramen alles bij elkaar zal het toch niet meer zijn. Op sommige nummers zijn vier/vijf ramen. Dat maakt het exact schatten lastig.

Ik ga ervan uit dat ook de dames in het Schipperskwartier niet worden gedwongen. Ik zou zelf absoluut niet tegen de gedachte kunnen seks te hebben met iemand die dat met geweld moet doen. Dat ze het allemaal voor de poen doen, lijkt me logisch en daar heb ik ook geen moeite mee.

Concrete kennis heb ik niet, maar ik denk dat wat de herkomst van de prostituees in Nederland betreft je een zelfde beeld kunt schetsen. Voor het overgrote merendeel uit het voormalige Oostblok dus. Ook dat is Europa anno 2012. Je zou als jonge vrouw maar in Bulgarije of Roemenië in bittere armoe moeten leven. Dan is de stap naar dit werk snel gemaakt. Tot plezier van het mannelijke deel der bevolking. Some things never change. 

Bron (Brussel):

Het Nieuwsblad

dinsdag 28 februari 2012

Ben ik nu werkelijk zo onredelijk bezig?

Zaterdag ga ik weer naar Rotterdam, mijn moeder bezoeken. Vaste lezers weten dat dit niet mijn favoriete uitjes zijn. De verhouding met mijn moeder is nogal moeizaam. We zitten niet op dezelfde golflengte. Praktisch niet en emotioneel niet. Vergelijk het met Frank van Putten en zijn moeder (zie video onderaan), maar dan een pak serieuzer.

Zulke bezoeken kennen een vast stramien. Eerst nemen we de lopende zaken door. Post die ze heeft gekregen en die ze niet snapt of waarvan ik ook op de hoogte moet zijn. De familie- en burenperikelen zijn ook altijd vaste prik. Al snel komen daarna de bekende vragen weer naar boven: wanneer kom je terug naar Rotterdam? Heb je het wel naar je zin in Antwerpen? En de verwijten: 'Ik snap niet wat je daar doet.  (...) Iedereen zegt dat je terug moet komen (...) Je zou maar twee jaar wegblijven.'

Dat laatste, ik zweer het met de hand op mijn hart, heb ik zeker nooit gezegd. Het is jammer dat mijn vader niet meer leeft, anders had ik een getuige gehad. Ik heb altijd gezegd dat ik het niet wist voor hoelang ik uit Rotterdam zou vertrekken. Eigenlijk weet ik het nog niet.

Ja, er zijn tijden geweest dat ik werkloos en doelloos in Antwerpen rondliep. Bijvoorbeeld in het eerste jaar toen alles fout ging wat fout kon gaan. Ik had toen terug kunnen keren naar Rotterdam, maar wilde nog niet opgeven. Het zat nog niet goed tussen mijn oren en wat had ik in Rotterdam moeten doen? Geen huis en ook geen baan. In 2010, opnieuw werkloos in Antwerpen, heb ik vaak genoeg ook op Nederlandse vacatures gereageerd. Ik was toen bereid om naar Rotterdam of Den Haag terug te keren. Zolang ik maar een toekomst zou hebben daar. Die sollicitaties mislukten alle.

Nu ben ik alweer negen maanden fulltime aan het werk in Antwerpen. Ik heb een goed loon. Tussen de oren zit het ook vrij goed. Wat ik zondag heb gedaan en hoe ik daarop heb gereageerd, dat zou een paar jaar geleden niet zo 'smooth' zijn gegaan. Ik heb mijn emoties onder controle. Vooral ook doordat ik mijn verleden dat me in Rotterdam dwarszat in Antwerpen heb verwerkt.

Moet ik nu mijn baan en mijn privé-leven op gaan geven om mijn moeder een plezier te doen en terug in Rotterdam te gaan wonen? Alleen maar, omdat zij niet van ophouden weet zich volledig aan mij vast te klampen? Is het nu werkelijk zo onredelijk dat ik voorlopig ervoor kies in Antwerpen te blijven?

Ik zeg niet dat het voor eeuwig is. Ik kan niet in de toekomst kijken. Maar, aangezien mijn werk en privé voorlopig op orde zijn in Antwerpen: wat heb ik in Rotterdam te zoeken?

Ooit wil ik wel weer van job veranderen. De zelfstandigendroom flakkert nooit uit. Mijn eigen dingen kunnen doen. Ik heb nog steeds de Europa-reis in gedachten. Ik denk er dezer dagen weer sterk aan mijn autobiografie toch op een bepaald moment te gaan uitgeven. Nu nog niet, want er komen te veel personen in voor met wie ik nu nog volop in contact ben. Hen wil ik geen 'overlast' erdoor bezorgen. Ik zou zoveel andere dingen willen doen en schrijven ... Dat kan overal. In Antwerpen en ja, ook in Rotterdam.

'Ik zie je te weinig', is ook zo'n verwijt van mijn moeder. 'Kom dan een paar dagen naar Antwerpen. Hotels genoeg in de buurt.' 'Ga jij in een hotel zitten.' Het geld is geen probleem, maar voor iemand die nog nooit van haar leven op vakantie is geweest omdat ze daar het nut niet van inziet en die alles gelooft wat er op tv te zien valt over smerige hotels, is dat natuurlijk geen optie.

Goed, ik sla me er zaterdag wel weer doorheen. Zal in elk geval zeggen dat wat werk en privé betreft het nu slim is voorlopig in Antwerpen te blijven. Het leven loopt zoals het loopt. Ook iets dat ze niet kan accepteren. Tussen ons gaapt een groot gat. Het blijft jammer, maar ik blijf erbij dat ik niet onredelijk bezig ben richting haar. Ik moet ook met mezelf rekening houden. De verhuis naar Antwerpen in 2006 was emotionele noodzaak. Nu in 2012 hebben al mijn Antwerpse avonturen ertoe geleid, samen met de algemene economische omstandigheden, dat ik nog even blijf resideren in de koekenstad. That's life.

    

maandag 27 februari 2012

Komen de Chinezen nu wel of niet?

Het viel gisteravond niet mee in slaap te vallen. De gebeurtenissen eerder die dag zorgden voor een continue adrenalinestoot. Je doet zo'n risicovolle bekentenis nu eenmaal niet iedere dag. Ook vandaag gonsde het nog na in mijn hoofd. Ook al, omdat ik perfect voldoe aan de uitspraak van Helen Rowland, een reeds lang geleden levende Amerikaanse journaliste: 'Een man weet nooit hoe hij afscheid moet nemen, een vrouw nooit wanneer.' Afscheid nemen, ook al is het normaal gesproken slechts voor tijdelijk, blijf ik ontzettend moeilijk vinden. Nou ja, al dat denken heeft er wel voor gezorgd dat ik al aardig weet hoe ik de draad met mijn Bulgaarse date in april weer moet oppakken. Ik laat haar voorlopig op deze plek weer even rusten. Ze verdient sowieso een lange, relaxte vakantie en ook ik heb baat bij een tijdje wat minder denkwerk rondom haar.

Ondanks alle emotionele heisa was ik vandaag toch behoorlijk scherp op het werk. De krantensnellende collega bedacht mij alle berichten van het afgelopen weekend over de aangekondigde Chinese investeringen in België toe. Johan is nu eenmaal de 'China-specialist' (ahum).

De VRT kwam er vrijdagmiddag laat als eerste mee. De Vlaamse kranten volgden zaterdag. Een groep van 100 Chinese investeerders heeft België uitgekozen als vestigingsplaats voor hun Europese activiteiten, zo heette het bij vrijdag de VRT en zaterdag in De Morgen. De financiële krant De Tijd, vreemd genoeg, was zaterdag een stuk gereserveerder. Daarin heette het dat de Chinezen mogelijkerwijs zouden komen, maar niets was nog zeker.

Wat moest ik daar nu weer mee? Als je als De Lloyd zijnde op maandag nog aandacht daaraan wilt besteden, dan toch wel graag met een eenduidig verhaal. Ja, de Chinezen komen zeker. Of nee, het is nog niet zeker. Minister Vincent Van Quickenborne had een belangrijke rol erin gespeeld, stelde De Morgen. Ik wilde mij dus met zijn kabinet in verbinding stellen. Mijn baas vond het slimmer met Flanders Investment & Trade te bellen die ook een aandeel erin zouden moeten hebben.

Shit, bellen. Bellen met Brussel. Gelukkig met een Vlaamse instantie, dus ze zouden vast de telefoon niet in het Frans opnemen. De perswoordvoerder van FIT bleek nog niet aanwezig. Ik vroeg naar zijn mailadres en stuurde mijn vragen. Later op de ochtend ontving ik zijn reactie. De Tijd had het bij het rechte eind. De VRT was te voorbarig enthousiast geweest en De Morgen had dat klakkeloos overgenomen, zo constateerde ik. Wel een beetje goede journalistiek bedrijven heren! Ik schreef alsnog het volgende verhaal.

Met jullie goedvinden stuiter ik nu weer verder in mijn hectische leven terwijl ik jullie achterlaat met een al evenzeer stuiterend nummer dat vanochtend weer eens op Stu Bru langskwam.

        

zondag 26 februari 2012

Het hoge woord is eruit, een last van mijn schouder

Toen ik vorige week mijn Bulgaarse date bezocht, ging ik ervan uit dat ik haar het eerste weekend van maart een laatste keer zou kunnen bezoeken alvorens ze van een welverdiende vakantie zou gaan genieten. Dat bleek een misrekening. Ze vertrekt het eerste weekend van maart al en blijft met verlof tot begin april. Shit, dat had dan erg lang wachten moeten worden sinds vorige week. Wachten en mezelf weer opvreten met twijfels en vragen over hoe nu verder. Ik had vorige week immers weer niets durven zeggen. Nou ja, nog net wel dat ik vandaag waarschijnlijk nog een keer zou langskomen. Budget was immers al gereserveerd.

Laatste keer voor haar vakantie. Laatste kans om me te uiten voor haar vakantie in wat diepgaandere taal dan de welbekende clichés hoe gaat het en het was leuk. De hele voorafgaande week hield ik mij voor het simpel en niet te expressief te houden. Ze beslaat niet voor niets zes pagina's in mijn autobiografie, zo simpel zijn mijn gedachten rondom haar niet. Al komt het er heel eenvoudig op neer dat ik gewoonweg zot van haar ben. Ik heb vaker een oogje op dames gehad, ben vaker verliefd geweest. Weet echt wel of ik mezelf voor de gek houd of niet. In haar geval dus zeker niet, maar ja ... Onmogelijke liefde.

Waardoor het kwam, weet ik niet. Misschien door de zoensonnetten van Lebonton, maar vanochtend bij het opstaan was heel mijn voorzichtige houding totaal verdwenen. Vandaag moest ik het eindelijk maar eens gewoon zeggen, na bijna twee jaar. Niet langer om de hete brij heen draaien, waar ik o zo goed in ben. Ik zou ook wel meteen moeten tonen dat ik realistisch ben, want anders zouden er ongelukken gebeuren en dat was uiteraard ook niet de bedoeling.

Vlak voor mijn vertrek naar haar vanmiddag schreef ik wat zinnen in het Engels op die ik voor alle zekerheid gelijk in het Bulgaars vertaalde. Ik wist me van mijn lange brief in september 2011 nog te herinneren dat die boodschap op papier toen niet helemaal was begrepen.

Na de daad ontspon zich de volgende conversatie. De eerste zin is van mij.

'Mag ik je nog wat vragen voordat je met vakantie gaat?'
'Vraag maar, ik luister.'
'Wat denk je wanneer ik zeg dat ik al jaren verliefd op je ben?'
'Ik probeer je een fijne tijd te geven, maar verliefdheid is niet mogelijk.'
'Dat weet ik. Ik hoop dat je me in elk geval als een goede vriend wilt beschouwen. Ik heb het op papier gezet voor je.'
(Leest en lacht aan het einde) 'De vertaling is niet helemaal correct, maar ik begrijp wat je wilt zeggen. Vriendschap is geen probleem. We kennen elkaar al zolang.'

Ze doet gewoontegetrouw mijn jas dicht (heb er nooit om gevraagd. Ze doet het al sinds mijn allereerste bezoek), ik geef haar drie zoenen ter afscheid. 'Fijne vakantie en relax', zeg ik.  'Succes op je werk en ik zie je in april', zegt ze. 'Ik zal aan je denken', zijn mijn laatste woorden. Ze lacht. Op de hoek van de straat werp ik haar nog twee handkusjes toe.

Weer een verliefdheid gefnuikt? Hm, dat valt wel mee. Twee jaar lang heb ik rondgelopen met de gedachte dat ik haar heel graag als mijn partner zou willen hebben. Ik had in het eerste jaar met haar de meest zotte fantasieën erover. Tegelijkertijd heb ik altijd beseft dat die fantasieën nooit waarheid zouden kunnen worden. Het leeftijdsverschil, het verschil in culturele achtergrond, haar beroep, mijn handicap.

Ik heb het haar eindelijk ronduit gezegd. Ze reageerde er gelukkig goed op. Het hoge woord is eruit. Een last is van mijn schouder. Een hoofdstuk afgesloten, het boek met haar wat mij betreft nog lang niet dicht. Reken maar dat ze ook de komende weken in mijn gedachten zal blijven. Want, na haar terugkeer moet ik er wel voor zorgen dat het voor ons beiden een aangenaam verhaal blijft. Dat ben ik haar en mijzelf verplicht.

Johan en vrouwen: eenvoudig wordt het nooit. Het is een voortdurende psychologische strijd. Vandaag heb ik toch een ronde gewonnen.


 

Ik ben er met mijn hoofd niet bij vandaag

Dat heeft niets te maken met de Oscar-uitreiking komende nacht. Ik heb 'Rundskop' nooit gezien, omdat het verhaal me niet echt aantrok. Uiteraard wens ik Matthias Schoenaerts en Michaël Roskam wel veel succes toe daar in Hollywood.

Nee, het is zo'n dag waarop ik in een compleet andere stemming opstond dan dat ik gisteravond naar bed ging. Was ik gisteravond in een bedachtzame bui, vandaag wil ik alle remmen losgooien. Als dat gaat lukken en hoe en wat, dan lees je dat morgenavond wel. Gebeurt er vandaag niets, hoop ik dat er morgen genoeg nieuws is voor een zakelijk blog.

Goed, om een tipje van de sluier op te lichten. Het seizoen van de bloemetjes, de bijtjes en de lammetjes komt er weer aan.

vrijdag 24 februari 2012

Heeft Johan Friso een euthanasieverklaring ondertekend?

Ik weet niet beter dan dat de leden van het koninklijk huis belijdende protestanten zijn. Erfgenamen van Willem van Oranje immers. Ik heb geen idee hoe fanatiek gelovig Beatrix en Claus hun kinderen hebben opgevoed. Fanatiek of niet, de familie zit nu wel met een lastig dilemma: hoe moet het verder met Johan Friso?

Je kunt natuurlijk altijd hoop houden dat hij ooit uit zijn coma ontwaakt. Stel dat het gebeurt, is het nog maar helemaal de vraag hoe hij er dan fysiek aan toe zal zijn. Ik vermoed dat die hersenbeschadiging van zo'n grote omvang is dat zijn lichaam niet of nauwelijks nog normaal kan functioneren.

Moet je wachten totdat hij ooit uit die coma komt? Wil je dat hem, zijn gezin en de rest van de familie aandoen? Die grote onzekerheid? Wil je hem, mocht hij uit die coma ontwaken, verder laten leven als een kasplantje? Alleen maar om hem dan toch bij je te hebben?

Ik ben benieuwd hoe men bij het koninklijk huis over euthanasie denkt. Zou Friso een euthanasieverklaring hebben laten opstellen?

Ik weet het niet en ga er verder ook niet over zitten speculeren. De vraag kwam vanmiddag bij mij op.

Zondag zou Johnny Cash 80 jaar zijn geworden. Hij stierf 12 september 2003. In de laatste tien jaar van zijn leven coverde Cash vele nummers van anderen voor zijn American Recordings reeks die hij samen maakte met producer Rick Rubin. Zo ook 'The mercy seat' van Nick Cave. In het kader van welke versie is beter: het origineel of de cover? Eerst Nick Cave, daarna Johnny Cash. Het is een beetje morbide gezien de rest van dit blog, maar het zij zo. Tot zondag. 



donderdag 23 februari 2012

Belgen nog steeds in meerderheid voor kernenergie

In België staan twee kerncentrales: eentje in Doel bij Antwerpen en een in Tihange, Wallonië. Die kerncentrales tellen samen zeven reactoren. Vier in Doel, drie in Tihange. De reactoren zijn al heel wat jaartjes oud en zouden eigenlijk tegen 2015 achtereenvolgend gesloten moeten worden tot 2025. Die sluiting is alweer uitgesteld, want er zijn te weinig alternatieve energiebronnen in België om anders zelfvoorzienend te blijven in de energieopwekking. Zijn de Belgen geschrokken na de ramp met de kerncentrale in Fukushima vorig jaar?

Kerncentrale Doel. Archieffoto www.vandaag.be

Het Nieuwsblad bericht vandaag over een opiniepeiling in opdracht van het Nucleair Forum. Daaruit blijkt dat 58% van de Belgen voorstander is van kernenergie in België. Dat is 4% minder dan voor Fukushima, maar nog steeds een ruime meerderheid. Opvallend is dat de Walen minder enthousiast zijn over kernenergie dan de Vlamingen. Bij de Walen is 50% voor en 50% tegen. Bij de Vlamingen is 64% voor. Zes op de tien Belgen vindt wel dat het aandeel kernenergie kleiner moet worden, maar 69% denkt dat het moeilijk te realiseren valt.

Kernenergie staat bekend als een schone en voordelige energiebron. Schoon? Wat te doen met het afval? Goedkoop? De elektriciteit is in België duurder dan in Nederland. Het valt te hopen dat die verouderde reactoren geen kuren gaan krijgen, want anders zitten we hier in Antwerpen mooi in de nucleaire puree.

woensdag 22 februari 2012

Hoe China en Bulgarije vandaag in mijn leven samen kwamen

Ik heb iets met China. Sinds dit jaar eigenlijk pas en ik heb er niet om gevraagd. Op mijn werk ben ik door mijn baas ineens gebombardeerd tot 'China expert'. Dat wil zeggen: ik moet vooral in de gaten houden wat er in China allemaal gebeurt op het gebied van economie en dan met name de transportsector.

Ik heb iets met Bulgarije. Oké, was er geen Bulgaarse jongedame in mijn leven gekomen, dan had ik er niets mee gehad, maar het is nu een feit. Niet dat ik intensief of obsessief alles volg wat met het land Bulgarije heeft te maken. Als ik iets erover hoor of lees, pik ik het wel direct op.

Vandaag kwamen China en Bulgarije samen in mijn werkleven. Hoe?


De Chinese autoconstructeur Great Wall (what's in a name?) heeft een fabriek geopend in Bulgarije waar het drie modellen gaat produceren. Het is de eerste Chinese autofabriek in Europa die complete Chinese auto's produceert voor de Europese markt. De fabriek staat bij de Bulgaarse stad Lovetsj, in het noorden van Bulgarije.

Lovetsj. Bron foto: Wikipedia

Het complete bericht vind je op de site van De Lloyd. Ik heb het grotendeels geschreven. Mijn baas heeft het geperfectioneerd met achtergrondinfo waar ik geen weet van had. Ik ben nu eenmaal een leek op het gebied van auto's. Ik denk dat je zijn tekst en mijn tekst er zo uitpikt qua schrijfstijl en woordkeuze.  


dinsdag 21 februari 2012

Nieuws waar op mijn site geen plek meer voor was

Ik plaats iedere dag twee nieuwsberichten op mijn website, http://www.zelfstandigjournalistantwerpen.be/pages/50036/Nieuws.html, mocht je het nog niet weten. Vandaag over de Antwerpse Open VLD die de politie volgens de Japanse methode wil laten werken en (vast veel sexier onderwerp) een boek over studentes die wat bijverdienen in de prostitutie. Voordat je nu meteen naar mijn site 'rukt', lees hieronder wat ik nog meer voor nieuws heb gescoord vandaag dat dus niet op mijn site terecht is gekomen.


Herman Van Rompuy, de eerste Europese president en Belg, heeft het voor elkaar gekregen. Hij mag nog tot eind 2014 die functie vervullen. Hij ligt dus kennelijk goed bij Merkozy en de anderen. Van Rompuy is Europees president sinds eind 2009. Tijdens de volgende Europese top op 1 en 2 maart moet zijn herbenoeming worden bekrachtigd. Bron tekst: De Redactie. Foto is uit mijn archief. 



Café Pelikaan is gelegen aan de Melkmarkt. Daarnaast zie je nog een stukje luifel van café DeLux. Normaal staat bij café Pelikaan een terras buiten.  Net als bij het buurcafé. Bij Pelikaan zit ik nooit, weet niet waarom. Bij de buurman heel af en toe. Gisteravond zat ik bij geen van beide en dat was maar goed ook. De luifel van DeLux kwam naar beneden en sloeg een gat in de ruit van Pelikaan. De luifel brak af doordat een bestelwagen ertegenaan reed. Een vrouw die zat op het terras van DeLux kreeg de luifel op haar hoofd en schouders en moest naar het ziekenhuis. Haar vriendin kreeg een gedeelte op de schouders, maar had geen medische verzorging nodig. Toen ik vanmiddag langs de plaats delict wandelde, was de luifel verwijderd (gisteravond al door de brandweer). Bij Pelikaan zit nu een grote plank in waar eerst het raam was. Moet toch een spektakel zijn geweest .. Bron tekst: Gazet van Antwerpen. Bron foto:
http://www.antwerpenstudentenstad.be/

Bon, nu zijn jullie helemaal bij voor vandaag

maandag 20 februari 2012

De boodschap helder overbrengen, is niet iedereen gegeven

Job Cohen heeft het bijltje er dus eindelijk bij neergegooid. Niet verwonderlijk. Al sinds het begin van zijn leiderschap van de PvdA zag je dat het niet goed zat. Met zijn boodschap was niets mis. Wel met de manier waarop hij deze trachtte te communiceren. Natuurlijk, ik bekijk het van een afstand. Maar, al die keren dat ik Cohen bezig zag/hoorde in een debat kon hij mij niet overtuigen. De boodschap was goed, de communicatie bar slecht. In de hedendaagse politiek red je het niet door al hakkelend een heel verhaal over mitsen en maren ten gehore te brengen. Je moet én rap van de tong zijn én het liefst in oneliners spreken. Cohen trekt zich helemaal terug uit de politiek, heb ik begrepen. Het lijkt mij het beste voor hem.

Ik wou dat ik van mezelf kon zeggen dat ik wél rap van de tong ben. Helaas, is dat ook niet zo. Daarom ben ik ook niet geschikt voor een job in de politiek of het bedrijfsleven. Ik kan heel goed redeneren, maar de boodschap verkopen aan anderen die er bij voorbaat geen oor naar hebben? Dat gaat niet lukken.

Op het persoonlijke vlak speelt mij dit net zo goed parten. Ik ben te emotioneel en in relaties durf ik mezelf daardoor verbaal niet goed te uiten. Als ik het probeer, mislukt het altijd geheid. Neem nu gisteren. Ik was weer bij mijn Bulgaarse date en had mezelf voorgenomen haar nu toch eens in een paar zinnen duidelijk te maken hoe ik tegen haar aankijk los van de seks. Nog duidelijker dan met de brief van september 2011. Drie, vier zinnen dat zou toch moeten lukken. Zolang haar bui in orde zou zijn. Vrouwen zijn immers onvoorspelbare wezens.

Haar bui was oké. De seks verliep naar beider tevredenheid. Met gisteren erbij ben ik de laatste drie bezoeken achter elkaar klaargekomen.  Het lukt heus nog wel. Ik tevreden, zij tevreden. Terwijl ik mezelf aankleedde en zij zich opfriste, vroeg ze me iets in een bepaalde context. Ik gaf een antwoord en besefte direct dat als ik erop door zou gaan, toegespitst op haar, ik direct kon zeggen wat ik wilde zeggen. Een kans voor open doel. Ik hoefde de bal alleen nog maar in te koppen. Wat denk je dat ik deed? Ik liet de kans liggen, liep figuurlijk weg van het doel en de kans was verprutst. Jas aan, drie zoenen en dat was het weer.

Anders dan Job krijg ik normaal gesproken weer nieuwe kansen, maar zo blijf je natuurlijk aan de gang.
Wellicht moet ik het ook eens met een oneliner proberen? Zucht, als ik nu eens Bulgaars kon babbelen. Dat zou het wellicht wat makkelijker maken. Ook al is haar Engels uitstekend, ik denk dat het in haar moedertaal duidelijker zou overkomen dan in het Engels. Maar ja, wat een verschrikkelijk ingewikkelde taal is dat Bulgaars. Versta er geen pepernoot van. Je hebt geen enkel aanknopingspunt met wat voor woord dan ook. Luister nog maar eens naar een song van Ivana.


                                   
  

zondag 19 februari 2012

Hot Marijke 'niet alleen een sekspop'

Ik heb nog niet veel treinstations in Vlaanderen van binnen of buiten gezien, maar een treinstation dat met glans zou verschijnen op de lijst te vermijden treinstations is dat van Gent-Sint-Pieters. Oud, tochtig, creepy. Nochtans moest ik daar gisteren overstappen om vanuit Antwerpen via Oost-Vlaanderen naar Knokke in West-Vlaanderen te reizen. Een reis van alles bij elkaar twee uur had de NMBS-site mij verteld, inclusief wachttijd op Gent-Sint-Pieters heen en terug. Die site had mij ook wel mogen vertellen dat de trein Knokke/Blankenberge in Brugge nog eens wordt gesplitst. Was ik direct in het juiste rijtuig gaan zitten ... Afijn, met slechts tien minuten vertraging op een reistijd van vier uur viel het reisgedeelte allemaal best mee gisteren.

Paul, de man/manager van Marijke, zorgde voor het vervoer van en naar station Knokke. Een klein stationneke waar slechts één trein per uur vertrekt, op zaterdag nochtans. Die rijdt wel helemaal naar Luik in Wallonië via Gent en Belgisch-Limburg.

Van Knokke zelf heb ik niet veel gezien, aangezien Marijke dichtbij het station bleek te wonen. We passeerden de Lippenslaan. Vernoemd naar de familie van huidig burgemeester Graaf Leopold Lippens die naar ik meen al decennia burgemeester is van Knokke. Die leeftijd heeft hij in elk geval al wel.

Ik had Marijke toch zeker al een jaar of vier/vijf niet meer in levende lijve gezien. Afgaande op de foto's op haar site verwachtte ik een compleet andere look. Dat viel mee. Ik herkende haar direct.

De ontvangst was zeer vriendelijk en we zetten ons al snel aan het werk. Eerst de Wikipedia-pagina. De reden dat ze die wil laten schrijven, is om mensen die nog nooit van haar hebben gehoord een beeld te geven van wie ze is. En degenen die al wel van haar hebben gehoord te tonen dat ze 'niet alleen een sekspop is'. Dat gegeven wilde ik toch al naar voren laten komen in mijn interview, dus dat sluit mooi op elkaar aan.

Het interview zelf leverde voldoende stof op om er een goed verhaal van te maken. Hoe ik dat precies ga doen, weet ik zelf nog niet. Ik wil in elk geval mijn eigen indrukken tijdens de twee interviews (2006 en 2012) wel erin verwerken.

Ik moest zeker leesvoer mee naar huis krijgen, vonden Paul en Marijke: haar autobiografie en twee stripalbums. Ik heb ze in de trein maar in mijn tas laten zitten. Vooral die stripalbums vond ik een beetje te tricky om ze daar te gaan zitten lezen.

Op het einde van mijn bezoek aan Marijke maakte ik nog kennis met zoon Adam. Inmiddels ook alweer bijna twee jaar oud. Leuk kind en zowel Marijke als Paul lopen met hem weg. Komt allemaal wel weer terug in mijn interview. Ga hier nu niet al alles zitten te verklappen.

Bon, ik kan voorlopig vooruit met haar in mijn schaarse vrije tijd. Zien waar het toe gaat leiden. Vlaamse en Nederlandse media die stom toevallig dit blog lezen en interesse hebben in mijn pennenvrucht, kunnen zich uiteraard alvast melden.

Marijke is een Beatles-fan. 'A day in the life' is mijn favoriete Beatles-nummer, maar dat vindt ze te veel LSD-achtig. Daarom speciaal voor haar en Paul mijn tweede favoriete Beatles-nummer: 'The fool on the hill'.

vrijdag 17 februari 2012

Was het gewoon ook niet een beetje dom?

Ik had vandaag eigenlijk wat willen publiceren over de Vlaamse kustplaats Knokke om mezelf voor te bereiden op mijn lange afwezigheid morgen, maar de actualiteit haalde me vanmiddag in. Ik heb het natuurlijk over het ski-ongeluk van prins Johan Friso.

'Heel Nederland leeft mee', volgens Mark Rutte. Ik denk dat er genoeg Nederlanders zijn die het niet veel kan schelen. Daarbuiten: was het ook niet gewoon een beetje dom van Johan Friso? Er gold een lawinewaarschuwing niveau 4, op een schaal van 5. Hij droeg geen veiligheidssysteem. Hij skiede buiten de officiële pistes. Dan mag je wel elk jaar in Lech skiën en de streek zo langzamerhand op je duimpje kennen, die waarschuwingen en voorzorgsmaatregelen zijn er niet voor niets.

We zullen zien hoe hij hier uitkomt. Mij lijkt het dat als hij het er levend vanaf gaat brengen hij er toch wel fysieke schade door zal oplopen. Zeker als de berichten over een schedelbasisfractuur kloppen. Het toont in elk geval maar weer eens aan dat ongelukken in kleine hoekjes zitten en dat het iedereen kan overkomen. Prins of geen prins.

Ten overvloede vermeld ik nog maar een keer dat ik morgen conditio sine qua non naar het West-Vlaamse Knokke afreis voor een interview met de enige echte Hot Marijke. Ik kom daar in mijn blog van zondag wel uitgebreid op terug. Verwacht morgen dus geen retourbezoekjes van mijn kant. Het is twee uur heen en twee uur terug vanuit Antwerpen, dus ik verwacht niet eerder dan ergens in de avond weer achter mijn laptop te zitten zonder al te veel goesting dat langdurig te doen dan.

Ik sluit af met een zijproject van Nick Cave: Grinderman. Een ruigere, meer vulgaire versie van The Bad Seeds. Grinderman heeft twee albums gemaakt en toen vond Cave het wel weer genoeg. 'No pussy blues' komt van het eerste album 'Dig Lazarus Dig'.


donderdag 16 februari 2012

Net over mezelf had ik de laatste dagen niet veel te vertellen

Vijf reacties op mijn huidige poll tot op heden over wat jullie het liefst lezen op mijn blog. Zijn er niet veel, maar de trend is toch wel duidelijk. Drie van de vijf stemmen zijn namelijk voor de auteur zelve. Ik voel me gevleid. Helaas, had ik de laatste dagen niet veel te vertellen.

Ik kom aan veel zaken niet toe. Loop al de hele werkweek te stressen op het werk vanwege die staking van de Vlaamse loodsen. Niet dat ik er persoonlijk van wakker lig, maar ze hebben er wel voor gezorgd dat ik geen enkele dag binnen de gestelde tijd mijn werk voor de website kan doen. Omdat het laatste nieuws ook steeds (te) laat erop moet. Niet leuk meer.

Sowieso zijn de werkdagen best intensief en houd je weinig tijd over voor andere zaken. Wat dat betreft, ben ik blij dat ik geen grote freelance klussen meer heb op het ogenblik. 's Avonds is het een kwestie van bloggen, mijn website bijwerken en nog wat vaste dingen op internet doen en op tijd naar bed. 's Ochtends even na zessen begint dan alweer een nieuwe werkdag.

Ik ben toe aan vakantie. Duurt nog even en ik heb nog geen idee waar naartoe. Zaterdag staat een treinreis naar Knokke op het programma. Twee uur heen, twee uur terug, maximaal drie uur aan de gang met Hot Marijke. Nee, niet dat. Haar te schrijven Wikipedia-pagina (mag ik in mijn eigen tempo doen) en het interview (heb ik ook geen acute haast mee om uit te werken, geen deadline). Zaterdag wordt, hoe gek het ook klinkt, op die manier een rustige dag. Immers geen computer en niet al te veel geren.

Zondag hoop ik mijn vaste, betaalde Bulgaarse date weer een bezoekje te brengen. Tot nu toe gaat het vrij aardig tussen ons dit jaar. Ik ben eindelijk weer meer ontspannen bij haar en dat heeft al twee keer achter elkaar zijn vruchten afgeworpen. Ik heb nog steeds wel allerlei gedachten vooraf en achteraf. Dit zou ik willen zeggen, dat moet ik zeker zeggen. Johan en vrouwen: het blijft een ingewikkelde materie.

Voilà, voor mijn fans toch weer een blog over mezelf. Niet schokkend, niets nieuws. Mijn leven bevindt zich momenteel ook niet in een spannend stadium. Het is pezen en zorgen dat alles blijft gaan zoals het zou moeten.

Tot slot nog mijn welgemeende felicitaties aan Studio Brussel! 1,8% Meer luisteraars tussen eind augustus en eind december 2011. Het is de tweede zender in populariteit van de VRT, achter Radio 2. Volgende week is mijn buurman ter rechter zijde op het werk weer terug van vakantie. Voor twee weken. Kan ik overdag weer meeluisteren. Wellicht dat onderstaand nummer dan ook weer eens voorbij komt. Een rustpuntje voor vandaag met nog één stressvolle werkdag te gaan.

woensdag 15 februari 2012

Mevrouw Wilders heeft geen greep meer op Geert

Krisztina Marfai en Geert Wilders zijn in 1992 in Boedapest getrouwd. Dit jaar vieren ze dus hun 20-jarig huwelijk. Van harte. Ik vraag me dezer dagen af hoe mevrouw Wilders zich nu voelt. Marfai is van joods-Hongaarse komaf en van huis uit diplomate. Dat wringt zich dubbel momenteel.

Ze heeft haar man nooit succesvol kunnen bijbrengen enige diplomatieke tact te gebruiken. Geert gaat in een rechte lijn tegen alles en iedereen tekeer die in zijn ogen niet deugt of een gevaar is. Vooral sinds hij leider is van de PVV. Dat strookt toch niet met wat zij beroepsmatig heeft geleerd. Ik denk dat ze met pijn in haar hart heeft moeten vaststellen dat haar Geert geen politieke gentleman is.

Zou Geert met haar hebben overlegd over zijn MOE-meldpunt? 'Schat, ik ga iets nieuws opzetten.' 'Oh, vertel.' 'Een meldpunt op internet waarop mensen kunnen klagen over overlast door lui uit Centraal- en Oost-Europa.' 'Maar schat, hoe kun je dat nu doen? Ik kom ook uit Oost-Europa. Mijn familie komt uit Hongarije! Wil je mijn land door het slijk halen?' Kennelijk wel, want dat meldpunt is er. Ik maak me sterk dat mevrouw Wilders er niet blij mee is.

Geert staat op verlies in de peilingen. Zijn tirades tegen moslims lijken hun effect niet meer te sorteren. Tijd voor een nieuwe doelgroep dus.  De arbeiders uit Polen, Roemenië, Bulgarije etc. En Hongarije! Dat dit een rare stap is gezien zijn familiale omstandigheden doet Geert niets. Hij denkt alleen maar aan zijn eigen populariteit en gooit ook nu weer vrome, hard werkende Polen, Roemenen etc. vrolijk op één stapel met de criminele figuren uit deze landen.

Leer het nu toch eens af Geert. Denkt ge nu werkelijk dat alle Nederlanders brave Henk en Ingridjes zijn die nooit iets doen wat niet mag? Als Nederland straks alleen nog maar door Nederlanders van origine wordt bewoond, zou ge wel eens zwaar teleurgesteld kunnen worden in die gedachte.

Ik ken zelf twee bijzonder getalenteerde Poolse dames op muzikaal gebied. Oordeel zelf maar. Kun jij dit Geert?


Katarzyna Borek (de pianiste vooraan)



Pola Lazar
 

  

dinsdag 14 februari 2012

Liefde is ...

Ook op deze Valentijnsdag weer onbereikbaar voor mij gebleken. Ik ontving zoals gebruikelijk geen kaartje of kattebelletje van een (onbekende) aanbidster. Zelf heb ik ook niets ondernomen naar wie dan ook.

Het is natuurlijk ergens weer een zotte Amerikaanse commerciële gewoonte om je lief één dag per jaar zoveel aandacht te schenken. En die overige 365 dagen (schrikkeljaar dit jaar!) dan? Kan hij/zij dan de pot op?

Bovendien kunnen er serieuze ongelukken gebeuren op zo'n dag. Vooral als je met zulke spandoeken boven een snelweg komt aanzetten.



Het spandoek zegt: 'Marianne; ik  hou van jou; http://www.ikhouvanmarianne.be'/ en hing op een brug over de E313 in Ranst. Die website is een creatie van het productiehuis Studio 100 om de musical 'Robin Hood' te promoten. Toevallig of niet, ten tijde dat het spandoek er hing, zijn er diverse lichte aanrijdingen gebeurd op dat stuk snelweg.

Nee, ik moet het ook dit jaar weer doen met mijn introverte liefdesleven. Dat is alleszins altijd nog beter dan een blauwtje te lopen en bedankt te worden voor de niet geapprecieerde rozen.


maandag 13 februari 2012

Regering Di Rupo heeft imagoprobleem in Wallonië

Elio di Rupo en zijn mede-ministers zijn nu een goede twee maanden bezig met het besturen van het land. Doen ze het een beetje goed? Dat onderzocht onderzoeksbureau Dedicated Research in opdracht van de Waalse publieke omroep RTBF en de Waalse krant La Libre Belgique. Het Nieuwsblad berichtte er vandaag over. Ik ga ervan uit dat het Frans van de heren redacteuren van Het Nieuwsblad nog beter is dan dat van mij. Ik baseer me dus op de Vlaamse interpretatie om het vooruit te laten gaan.

Regering Di Rupo
Bron foto: Belgisch Overheidsportaal, http://www.belgium.be/

De resultaten van het onderzoek tonen aan dat de Belgen zeer verdeeld zijn over het werk van de regering Di Rupo tot nu toe. 24% Van de in totaal 3.005 ondervraagden vindt dat de regering goed tot zeer goed werk verricht. Precies 25% vindt het dan weer drie keer niks. 46% Vindt het goed noch slecht of te vroeg om nu al te oordelen. Zes procent heeft geen mening. (Dat de totale som van de percentages op 101% uitkomt, is natuurlijk verdacht. Wellicht kunnen ze of bij dat onderzoeksbureau of bij RTBF/La Libre Belgique of Het Nieuwsblad niet rekenen, JP).

Meest opvallende uit dit onderzoek is dat Di Rupo beter scoort in Vlaanderen dan in zijn thuisbasis Wallonië. Van de Vlamingen bestempelt ook 24% de resultaten van de regering tot nu toe als zeer goed of gewoon goed. Bij de Walen is dat maar 22% en bij de Brusselaars (apart Gewest, JP) 28%. Omgekeerd vindt opnieuw 24% van de Vlamingen dat de regering Di Rupo het slecht tot zeer slecht doet. Bij de Walen ligt dit percentage op 27% en bij de Brusselaars op 19%.

Wat zeggen nu deze cijfers? De gemiddelde Belg lijkt de kat uit de boom te kijken. Twee maanden is ook nog maar bitter weinig om een definitief oordeel te geven over waar het heen gaat met het land onder Di Rupo. Opvallend is wel zijn lagere populariteitscore in Wallonië. Daar hadden ze waarschijnlijk een socialer gezicht van Di Rupo verwacht te zien.

Di Rupo is ook weer burgemeesterkandidaat van het Waalse plaatsje Bergen, alwaar hij al burgemeester was voor zijn premierschap. Het lijkt erop dat hij voor oktober nog serieus een charmeoffensief zal moeten ontplooien naar zijn stadgenoten toe. Hij lijkt dat al door te hebben, want eind vorige week berichtte de VRT dat Di Rupo in een schrijven had gemeld dat alle Walen zich nog steeds persoonlijk tot hem kunnen richten, ook al zetelt hij nu in de Wetstraat in Brussel. Cliëntisme is ook Elio di Rupo niet vreemd.  

zondag 12 februari 2012

Ideetje voor 'Quickie' van Groen

De federale regering heeft haar definitieve plannen voor de pensioenhervorming klaar. Alle voorgaande en komende stakingen ten spijt is er niet veel schokkends veranderd aan die voorstellen. Bevoegd minister Vincent Van Quickenborne (bijnaam 'Quickie') blijft onverbiddelijk: we moeten langer doorwerken en nu de pensioenregeling aanpassen.

Ik heb er geen moeite mee. Mijn loopbaan is zo verbrokkeld dat ik toch al een heel grillige pensioenopbouw heb. Bovendien heb ik jobs gehad die niet echt een fysieke aanslag op lijf en leden zijn. Was ik bouwvakker of politieagent geweest, dan zou ik waarschijnlijk toch wel even een gesprek met Quickie gehad willen hebben.

Er valt dus veel te zeggen voor het voornemen van Van Quickenborne en toegegeven: er zijn uitzonderingen voor zware beroepen. Het treurige is dat Quickie zo slecht communiceert. Oh, hij is een moderne minister en weet perfect met zijn Iphone tweets te produceren. Dat is niet het probleem. Wel een probleem is dat hij nogal straight to the point is in zijn communicatie. Rechtlijnigheid is prima, maar als minister moet je je op z'n minst openstellen voor geluiden uit de samenleving. Al zeg je maar dat je daartoe bereid bent.

Het debat over de pensioenhervormingen en het verzet ertegen in België gaat zeker en vast nog een tijdje door. Oppositiepartijen Groen en Ecolo, die altijd alles samen doen, komen ondertussen met een gewaagd tegenvoorstel. Kamerlid Wouter De Vriendt gaat het indienen.


Wat willen Groen en Ecolo? Ze willen de pensioenleeftijd koppelen aan de levensverwachting van een bepaalde beroepscategorie. Dit meldt de Gazet van Antwerpen vandaag op haar site die het weer heeft van Het Nieuwsblad.

Het idee is simpel: een toiletjuffrouw of een schoonmaakster (mits voorzien van ergonomisch verantwoord schoonmaakmaterieel) heeft een minder zwaar beroep dan een bouwvakker of een mijnbouwer. Die laatsten hebben derhalve een lagere levensverwachting en zouden dus eerder op pensioen moeten kunnen, afhankelijk van de leeftijd waarop ze ermee zijn begonnen. Groen wil niet voor iedere beroepssector apart een eigen pensioenregeling in het leven roepen, maar wel kijken naar het aantal gewerkte jaren en dan een berekening erop loslaten. Volgens De Vriendt zijn de gegevens voor zo'n berekening bekend en worden ze bijvoorbeeld al door verzekeringsmaatschappijen gebruikt. 

Goed, even mijn voorbeeld van de toiletjuffrouw voortzetten. Ik wil helemaal niet denigrerend doen over het beroep, maar echt fysiek zwaar inspannend is het toch niet. Je kunt het makkelijk tot je 70e blijven doen. Desnoods laat je het kuisen dan aan een jongere collega over en beperk je je tot het innen van het geld. 

Er valt wat voor te zeggen, maar ik ben bang dat Quickie net zo min goesting heeft om een luisterend oor te tonen richting de oppositie als richting de maatschappelijke protesten. Die gaan dinsdag onverdroten verder. Dan staken de loodsen in de Antwerpse haven. Rest ten slotte nog de interessante vraag wat de levensverwachting voor een minister of Kamerlid eigenlijk is ...  

 

vrijdag 10 februari 2012

Beter in België online

He he, het resultaat van mijn maandenlange zwoegen op teksten voor de Nederbelgen-site valt nu eindelijk terug te zien op internet. De site http://www.beterinbelgie.nl/ is vanaf vandaag eindelijk online. Je moet je wel even, gratis, registreren om alle teksten in hun geheel te kunnen lezen. Rubrieken genoeg: van zware kost als belastingen en hypotheken tot vrolijke kost als beroemde Nederbelgen. Mijn workshops fungeren er ook op via een link naar de betreffende pagina op mijn site. Nu is het wachten op mogelijke aanmeldingen.

Bon. Hoewel op http://www.beterinbelgie.nl/ ook Belgisch nieuws verschijnt, hoop ik dat jullie net zo goed mijn nieuwspagina blijven bezoeken op http://www.zelfstandigjournalistantwerpen.be/, rubriek Nieuws. Er staat nog tot morgenavond weer een hele week nieuws van de afgelopen werkweek.

Vandaag sluit ik de week op mijn blog af met niet één, maar twee muziekvideo's. Allereerst natuurlijk Nick Cave. Het is jammer dat ik in mijn jonge jaren geen Gymnasium heb gedaan. In die zin dat ik dan al veel eerder had kunnen weten waar 'Lyre of Orpheus' van het gelijknamige album over gaat. Ik heb het net eindelijk maar eens opgezocht op Wikipedia. De versie van het nummer die ik vertoon, heeft veel weg van een vrolijke meezingversie, maar allez.

Daaronder vind je de beste Belgische song aller tijden. Althans volgens Studio Brussel luisteraars. Vandaag was de laatste dag van de 'Week van eigen kweek' en werden de beste 100 Belgische nummers aller tijden gedraaid. Stromae, Selah Sue, TC Matic, Jaques Brel zelfs op Stu Bru. Allemaal leuk en aardig, maar er kan maar één band en één song van die band de beste zijn. Een verrassing? Nou nee ... Maar wie weet een eerste handige kennismaking voor nieuwe Nederbelgen.

Morgenmiddag komt geschiedenisfreak weer op bezoek. Ik moet morgen ook nog even huishoudelijke inkopen doen. Kan nog net zonder gevaar voor lijf en leden wanneer de dooi invalt. Eindelijk! Zondag normaal gesproken weer een blog.



  

donderdag 9 februari 2012

Nieuwe ontmoeting met Hot Marijke

Ja, dit blog gaat alweer over Marijke. Nee, ik heb geen rechtstreekse persoonlijke betrokkenheid bij haar activiteiten. Het toeval wil dat we gisteren hebben afgesproken elkaar weer eens zakelijk te ontmoeten.

De eerste ontmoeting was juli of augustus 2006. Ik woonde nog geen drie maanden in Antwerpen toen ik het verzoek kreeg haar te interviewen voor de Massad. Ze woonde op loopafstand van mijn woonst, zo bleek. Aan dat interview bewaar ik nog altijd goede herinneringen. Het was af en toe een interview op het scherpst van de snede, juist omdat ze een totaal andere opvatting over haar Meesteres-zijn tentoon spreidde dan haar collega-Meesteressen deden en doen. Zelf was ze er kennelijk ook best tevreden over. Het heeft jarenlang prominent op haar site gestaan. Na dat interview ben ik haar zover ik mij kan herinneren nog twee keer tegen het lijf gelopen in Antwerpen. In 2009 verhuisde ze naar Knokke.

Ik bleef haar op afstand volgen via haar site en sinds 2011 op Twitter. Een volgen dat wederzijds is. Zo komt het dat we nu goed vijfenhalf jaar later voor de 18e van deze maand een afspraak hebben staan om elkaar zakelijk van dienst te zijn.

Marijke wil zich gaan profileren op Wikipedia via een eigen pagina. Waarom niet? Iedereen die er toe doet of deed heeft een eigen Wikipadia-pagina. Linksom of rechtsom geredeneerd, Hot Marijke is een begrip in Vlaanderen. Ik ben gevraagd die pagina te gaan schrijven. Als dank voor die nog te bewijzen dienst kan ik haar volgende week een exclusief interview afnemen. Dat is interessant.

Toen ik haar in 2006 interviewde, was ze nog piepjong maar toch al vol zelfvertrouwen over wat ze deed en hoe ze het wilde doen. Nu in 2012 is ze ontegenzeggelijk volwassener. Qua uiterlijk en ik neem aan ook mentaal. Verder is ze ondertussen ook nog eens moeder. Ik ga ervan uit dat dit feit op de een of andere manier haar kijk op de wereld en haar werk heeft veranderd. Ik wil proberen daar volgende week zaterdag de hand achter te krijgen.



De volwassen look van
Hot Marijke

Natuurlijk zal dat interview ook over seks gaan. Daar ontkom je niet aan, maar juist de niet-seksuele aspecten vind ik interessant om uit te diepen. Zo zou een diepte-interview kunnen ontstaan dat genoeg intellectuele stof biedt voor - ik noem maar wat - een aardig artikel in de Humo, een magazine van een van de Vlaamse kranten of een van de Nederlandse gedrukte media (bestaat het blad Linda nog?). Hot Marijke eens anders belicht dan alleen maar als Vlaanderens bekendste prostituee. Mocht toch geen enkel medium er interesse in hebben: het interview komt sowieso ook een keer op mijn site. Houd die dus in de gaten!

Wordt zonder twijfel vervolgd op dit blog!

woensdag 8 februari 2012

Vakantie voorpret

Ik zal het de komende vijf weken minder met Studio Brussel op het werk moeten doen. Mijn buurman ter rechterzijde is dan zeker drie weken met verlof. Mijn Rotterdamse evenknie wat werk betreft heeft haar vakantieplannen ook al rond, mailde ze me vanmiddag. En ik? Ik weet het nog niet.

Veel vakantie heb ik dit jaar niet. Goed een dag of 16 nog. Ik zit met de, voorlopig weinig concrete, verhuisplannen. Kost geld en vrije dagen.

Een vakantie zou sowieso dus kort moeten zijn tegen een redelijke prijs. Ideeën heb ik wel. Ik zou eens contact kunnen opnemen met mijn Italiaanse kennis in Piacenza of met mijn oud-klasgenote in Portugal. Verder heb ik de drang om weer eens oostwaarts te trekken. Praag wil ik absoluut nog een tweede keer goed zien. Kroatië moet ook mooi zijn en aangezien ik de laatste bijna tweenhalf jaar iets lijfelijks met een Bulgaarse heb, wil ik dat land ook wel eens grondig leren kennen.

Keuze genoeg dus. Ik spreek geen Italiaans, Portugees, Tsjechisch, Kroatisch of Bulgaars. Dat maakt allemaal niets uit wat mijn keuze betreft, al zou ik met mijn oud-klasgenote gewoon in het Nederlands kunnen klappen.

Ik denk er nog even rustig over na. Tijd genoeg. Bulgarije blijft een kansrijke outsider.  Zou ook nuttig zijn met het oog op mijn Europa-reis die ik in 2013 nog steeds wil ondernemen. Het lijkt me geen gek idee vooraf al eens in de verste uithoek van de EU te kijken of het daar een beetje praktisch reizen is en of de gastronomie en dergelijke van voldoende kwaliteit is. In West-Europa hoef je je daar nu eenmaal minder druk over te maken.  

Ik versta dus geen woord Bulgaars, maar vind het wel een aardige taal.  De Bulgaarse muziek lijkt te worden gedomineerd door hippe, sexy jongedames. Ivana is volgens mij een grote ster daar.

dinsdag 7 februari 2012

Het goede voorbeeld van het koningshuis

Op de vraag waarom een land anno 2012 nog een koningshuis nodig heeft, krijg je van koningsgezinden altijd als antwoord dat het koningshuis de bevolking bindt. Het biedt een soort saamhorigheidsgevoel en de koning (in) kan nog eens een beroep doen op het volk zich vooral sociaal, humaan en invoelend te gedragen. Koningin Beatrix kan er wat van in haar jaarlijkse kersttoespraken. Die van de Belgische koning Albert zijn over het algemeen minder prozaïsch, maar net zo goed met hetzelfde doel opgesteld. De vraag is natuurlijk of ze zelf ook naar hun humane maatstaven leven.

Koningin Beatrix is begaan met mens en moeder aarde. Daar moeten we zuinig op zijn. Ondertussen vliegt ze heel wat kilometers per jaar af in haar privé-jet. Niet dat ik het haar misgun en ik weet ook wel dat zij niet alleen verantwoordelijk kan worden gehouden voor de CO2-uitstoot in de luchtvaart. Toch, een paar keer minder per jaar vliegen, zou moeten kunnen. Ze is nu wel zo'n beetje overal op staatsbezoek geweest in de wereld.


Koning Albert is een ander verhaal. Hij heeft een veel moeilijker bevolking te vriend te houden. De Walen zijn zeer koningsgezind. De Vlamingen lopen niet over van liefde voor het koningshuis. Hij doet zijn best de beide bevolkingsgroepen te verbroederen. Daarnaast toont hij zijn goede hart door ook aan de minderbedeelden in de Belgische samenleving te denken.

Op de foto zie je een appartement in Ciergnon, de Ardennen. Het is dichtbij het kasteel in die plaats gelegen. Beide zijn in het bezit van de Koninklijke Schenking, de instelling die gronden, kastelen en gebouwen van de koninklijke familie beheert. In dit appartement verblijven op initiatief van de koning sinds winter 2010 iedere winter een aantal dakloze asielzoekers.

Zeer humaan gebaar van de koning, niet waar? Ze hebben in de kou een dak boven hun hoofd en krijgen uiteraard ook nog te eten. Wie betaalt dat eten, de elektriciteit, het water en de algemene kosten? Niet koning Albert zelf. Niet de Koninklijke Schenking. Die laatste betaalt wel de huur. Voor de kosten van het eten etc. ontvangt die Koninklijke Schenking 40 euro per dag per asielzoeker van het OCMW van Ciergnon.

Het verstrekken van een inkomen aan mensen die zelf geen of onvoldoende inkomen hebben, is een taak van het OCMW. Formeel gezien, is er dus niets verkeerds aan de hand. Het OCMW is zelfs nog goedkoop uit, omdat ze geen huurkosten hebben. Maar, 40 euro per dag per asielzoeker lijkt mij én wat aan de hoge kant én ik maak me sterk dat hetzij de Koninklijke Schenking hetzij het koningshuis zelf die kosten ook makkelijk zelf kan dragen. Als je toch je menslievendheid wilt tonen ...

Bronnen: http://www.deredactie.be/ en http://www.gva.be/

  

maandag 6 februari 2012

Nederland de Elfstedentochtkoorts, Vlaanderen binnenkort de Hot Marijke's pijpmarathonkoorts?

Dat gezever over wel of geen Elfstedentocht in Nederland hangt mij nu al danig de keel uit. Denk ook eens aan de dieren! Die hebben helemaal geen interesse in jullie stomme geschaats en zien zich met vervelende situaties geconfronteerd.


Neem nu de dieren in de Antwerpse Zoo. Die op de foto boven hebben nog het 'geluk' dat ze een frisse neus kunnen halen. Andere dieren zitten verplicht op hok. De Siberische tijgers bijvoorbeeld. Niet dat die niet tegen de kou kunnen, maar de gracht die hen scheidt van de bezoekers is dichtgevroren en ja: een tijger die aan de wandel gaat ... Ook de giraffen en de flamingo's zitten hele dagen verplicht binnen. De verzorgers zijn bang dat ze anders wellicht vallen en een poot breken. Moeten we natuurlijk ook niet hebben.

Nee, laat die winter maar snel voorbij gaan. In maart zou alles weer wat beter moeten worden. De mannen onder ons kunnen zich die maand sowieso gratis laten opwarmen door Hot Marijke. Nooit te beroerd voor een seksuele stunt, houdt ze tijdens de Erolife Lifestylebeurs in de Antwerpse Waagnatie-hangar 29, Rijnkaai 150, op zaterdag 10 en zondag 11 maart een try-out voor een pijpmarathon om dan volgend jaar, bij voldoende animo, een echte poging te wagen het wereldrecord pijpen te verbeteren. Schijnt dus echt te bestaan. Ene Duitse Lea heeft dat ooit eens gevestigd met 254 mannen in nog geen elf uur tijd, aldus Het Laatste Nieuws dat meteen op dit bericht is gesprongen. Marijke doet het in maart wat rustiger aan: zes uur, verdeeld over de zaterdag en zondag. 

Ze lanceerde vanmiddag een tweet hierover die al is opgepikt door Clint.be, Het Laatste Nieuws en de Humo. Ook in Nederland schijnt het nieuws al te zijn doorgedrongen. Dat wordt met nog een maandje publiciteit te gaan straks dringen daar in Hangar 29. Voor de liefhebbers alvast het complete verhaal over hoe het er aan toe zou moeten gaan en hoe het zit met de privacy. Ten slotte ben ik wel iets serieuzer dan Het Laatste Nieuws en zoek ik net voorbij de sensatie alleen.

Opmerkelijk is het weer wel en ik ben benieuwd of ze de komende dagen ook de serieuzere pers ermee haalt. Ik kan de Vlaamse kranten morgen en woensdag weer doorspitten. Zal eens zien. 

Nederland de Elfstedenkoorts, Vlaanderen een maand lang de pijpmarathonkoorts?       

zondag 5 februari 2012

Controverse over nieuwe dEUS-clip

dEUS heeft een nieuwe single uit, 'Ghost' geheten. Lekker melodietje, goede tekst. Bij een single hoort ook een clip. Zoals terecht gecorrigeerd bij de reacties, maakt Tom Barman meest zelf de dEUS-clips. De video voor 'Ghost' is echter gemaakt door de Iraniër Saman Keshavarz, een jonge knul van 25 die nogal onconventioneel lijkt. Prettig gestoord, of onprettig. Whatever you want.

dEUS is latijn voor God. Bij het woord ghost denk je ook al snel aan iets spiritueels, bovennatuurlijks. Keshavarz kwam dus op de gedachte de clip rond de figuur van Jezus te laten draaien.

We zien Jezus zoals hij in 2012 zou hebben kunnen geleefd als jonge kerel. Hij skate, hij rookt een jointje, laat zich oraal bevredigen door een schone dame.  En passant verricht hij ook nog kleine wonderen, vindt de dood, herrijst en neemt wraak.

Oef, dat is toch niet echt de bijbelse Jezus die we kennen. Katholiek België staat dus ook op zijn achterste benen en ook de Nederlandse katholieken laten zich al horen. Ze noemen de clip een belediging en godslastering. Sommigen verdenken Keshavarz ervan dat hij met zijn islamitische achtergrond de christenen eens fijn door het slijk wil halen.

Ik zei al: die Keshavarz spoort niet helemaal. Nochtans, dat lijkt hij niet te willen. Tom Barman is ook geen alledaags type. Het verbaast me dan ook niet dat hij wel iets zag in deze benadering voor een clip. Ik spreek nu zuiver als journalist wanneer ik zeg dat er voor de standpunten van beide partijen iets te zeggen valt. Aan de ene kant is deze clip een aan het brein ontsproten fantasie: hoe zou Jezus anno 2012 hebben geleefd? Aan de andere kant: moet je jouw fantasie ook zo neerzetten, wetende dat je velen voor het hoofd stoot? En die kennis heb je gegarandeerd bij voorbaat als je je een beetje inbeeldt in de christelijke medemens.

De skatende en blowende Jezus, daar heb ik geen moeite mee.  Dat Jezus niet vies was van seks op zijn tijd, daar kan ik ook inkomen. Al met al is deze clip toch een beetje te veel overkill, zeker naar het einde toe. Soit, dat is mijn mening die verder niet religieus is gebaseerd. Ik ben nu eenmaal een athëist.

Lees en kijk verder  

Uitleg van Keshavarz over zijn inspiratie voor de clip (klein stukje naar beneden scrollen, Engelstalig!)

Wie is Saman Keshavarz? (Engelstalig!)

En natuurlijk de beruchte clip! 

vrijdag 3 februari 2012

Mijn vrees is uitgekomen

Op 21 oktober vorig jaar schreef ik het volgende:

Stad Antwerpen klaar voor sneeuw en ijzel? Geloof er niks van!

Nog even kort zeuren aan het einde van deze werkweek. Aan de hand van een bericht dat ik las op de Antwerpse Koerier en dan vooral de eerste alinea daarin.

Ik citeer: 'Na de winter van 2010 – 2011 evalueerde de stad opnieuw haar actieplan voor sneeuw- en ijzelbestrijding. Een opmerkelijke verbetering was merkbaar ten opzichte van de aanpak van 2009-2010. Het aantal klachten daalde met 76%. Het actieplan 2011 – 2012 omvat terug een aantal verbeteringen. Zo werd er een milieuvriendelijk strooimiddel aangekocht. Het wagenpark breidde uit en er werd een grotere pekelvoorraad voorzien. Er worden ook meer zoutkisten geplaatst op markten. Bejaarden die moeilijk te been zijn, konden reeds rekenen op medewerkers van Werkhaven om sneeuw te ruimen. Dit jaar kunnen ook mensen met een handicap van deze dienst gebruik maken.'

76% Minder klachten. Onbegrijpelijk! De winter van 2010 - 2011 bracht vooral sneeuw- en ijzelproblemen in de maand december. Ik herinner me nog zeer goed dat ik toen menigmaal halsbrekende toeren heb moeten uithalen om ergens te geraken. Boodschappen doen, ging nog net met risico voor lijf en leden. Alle afspraken in die maand moest ik verzetten. Alle stoepen in het oude centrum waren levensgevaarlijk glad geworden door hardbevroren sneeuw. Zelfs op de Groenplaats. En dan beweren dat je 76% minder klachten hebt gekregen. Durfden de Antwerpenaren soms niet te klagen of dachten ze dat het geen zin had? Ben benieuwd wat het dit jaar wordt. Ik houd mijn hart vast als ik blijf werken.
 
We leven inmiddels 3 februari 2012 en vanmiddag viel de eerste pak sneeuw deze winter. Ai, hoe zou ik thuis geraken van mijn werk? En ik moest ook nog boodschappen doen ...  Het is me vandaag gelukt om op de been te blijven, maar de komende week wordt het niet plezant om buiten te lopen. De stoepen liggen vol met sneeuw. Sneeuw wegscheppen? Waarom zouden we? Alleen maar werk waar den Antwerpenaar niet op zit te wachten. Alle dagen vorst, tijdens de nacht en overdag. Die sneeuw wordt dus keihard en glad. Lachen! Daarom haat ik de winter!
 
Goed, ik kan nu wel wat liefde en warmte gebruiken. Gelukkig geeft Nick Cave mij deze week aan hoe ik dat kan realiseren. 'Get ready for love' komt van het album 'Abattoir blues'. Dat verscheen tegelijkertijd met 'The lyre of Orpheus'. Het titelnummer daarvan is voor volgende week. Onder voorbehoud dat ik morgen, zondag en de daarop volgende werkweek op de been blijf. 
 
  

donderdag 2 februari 2012

Beste Vlamingen: vergeet 'De Pappenheimers' de komende drie zondagen!

'De Pappenheimers' is een populaire quiz van de VRT op Eén die iedere zondagavond gemakkelijk meer dan één miljoen kijkers trekt. Mij moet je daar niet bij rekenen. Het succes moet 'm erin schuilen dat het een grappige quiz is. Hm, onderaan dit blog vinden mijn Nederlandse lezers een link naar een YouTube van 'De Pappenheimers' (altijd gedacht dat het een typisch Nederlands woord is trouwens). Kunnen jullie zelf oordelen of het grappig is. Het ziet er wel plezant uit. Een kijker zal ik toch niet worden. De komende drie weken zit ik echter op zondagavond aan het toestel gekluisterd en ik hoop dat vele Vlamingen dan mee gaan kijken! Dan kunnen zij namelijk echte humor gaan zien op Nederland 2.

De VPRO zendt drie weken achter elkaar 'Van Kooten en De Bie sloegen weer toe!' uit. Dit is een driedelige documentaireserie van regisseur Coen Verbraak waarin de heren Kees van Kooten en Wim De Bie openhartig spreken over hun omvangrijke oeuvre. Ik haal de VPRO zelf aan.

En dat oeuvre is omvangrijk, mijn beste Vlaamse lezers. Van Kooten en De Bie vulden meer dan drie decennia het Nederlandse tv-landschap, creërden talloze legendarische typetjes en hebben nieuwe Nederlandse woorden geïntroduceerd. Wie kent ze niet: de vieze man, moeder en zoon, Jacobse en Van Es, de oud-leraar Duits. Iedereen in Nederland ouder dan 30 weet wat ik bedoel. Niet alle Vlamingen.

Ik las vanmiddag de vooraankondiging van de documentaireserie in de VPRO-nieuwsbrief die rond 15:00 uur in mijn mailbox belandde (ja, ik heb mijn privé-mailbox de hele dag openstaan op het werk. Ik ben een moderne werknemer). 'Ha, zondag tv-historie. Ik ga zeker kijken', zei ik tegen mijn vrouwelijke collega recht tegenover me. En legde haar uit over Van Kooten en De Bie. Het deed geen belletje bij haar rinkelen. Nochtans is ook zij ruim ouder dan 30, dus ze had er kennis van kunnen hebben. Ze zou eens kijken.

Geen idee of ze het doet. Ik doe het zeker wel en ik moedig nogmaals alle Vlamingen aan hetzelfde te doen. Als voorproefje geef ik jullie een video mee van een van mijn favoriete typetjes: de oud-leraar Duits. Fantastisch typetje vertolkt door Wim De Bie. Mijn Nederlandse lezers mogen naturlijk ook kijken.


De beloofde link naar 'De Pappenheimers' voor mijn Nederlandse lezers:
http://www.youtube.com/watch?v=bt3im8cLWnI    

 

woensdag 1 februari 2012

Antwerpen zit ook niet te wachten op een oplichter als burgemeester

Vandaag in de Gazet van Antwerpen verontrustend nieuws: Jean-Pierre Van Rossem doet mee aan de gemeenteraadsverkiezingen in oktober met zijn partij ROSSEM. Hij zegt in de GvA: 'Waarom in Antwerpen? Om Bart De Wever te doen inzien dat hij verkeerd bezig is. De Wever is een integer en verstandig man. Hij kent zijn geschiedenis, maar op economisch gebied is hij een eersterangsanalfabeet en naast Philippe Muyters zie ik niemand in zijn partij die veel van economie afweet. De Wever denkt dat hij zijn electoraal krediet van 2010 weer kan gebruiken in 2014. Hij misrekent zich, want in 2010 was er een communautaire electorale agenda en die zal er in 2014 niet zijn. Dan gaat het over geld, over economie.'

Waarom is dit zo verontrustend? Een econoom als burgemeesterkandidaat is niet slechter dan een marketeer (Janssens) of een historicus (De Wever). Van Rossem ziet er nogal nonchalant gekleed uit en is de jongste niet meer (67), maar soit. Daar ga je zijn vermeende kwaliteiten niet voor afdanken. En toch, er was iets met die Van Rossem, wist ik me nog te herinneren. Heel diep weggezakt in mijn geheugen. Ik had hem in mijn jonge jaren al eens gezien in de media, maar waarom?


Wikipedia hielp mij uit de brand. Van Rossem blijkt niet meer dan een gewiekste oplichter te zijn geweest in de jaren 70 en 90 van de vorige eeuw. Fraude met cheques, belastingontduiking en meer van dat soort fraais kleeft aan hem.

Natuurlijk, iedereen verdient een tweede kans.  Maar, net zo als een ex-crimineel het nooit kan schoppen tot premier zou ook een ex-oplichter geen mogelijkheid moeten krijgen om burgemeester te worden. Waar dan ook en zeker niet in de grootste stad van Vlaanderen. Al is het maar, omdat hij de schijn tegen zich heeft.

Dan toch liever een marketeer die te veel met marketing bezig is dan met de harde problemen van een grootstad als Antwerpen is. Of een historicus die zich te veel in het Latijn uit en zijn historische kennis zomaar overboord gooit als hij de kans krijgt eeuwige goddelijke roem te verkrijgen met het terughalen van de voorhuid van Jezus naar Antwerpen. De aanloop naar de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen wordt steeds meer bizar. 

Bronnen

Het volledige artikel over Van Rossem's aspiraties om burgemeester te worden op de site van de GvA.