dinsdag 30 oktober 2012

Geen blogs en nieuws meer in week 44

Het heeft mij vanavond twee uur gekost mijn computer op te starten. Een record in de afgelopen weken.

Het probleem is dat ik bij het aanzetten alleen maar grijze strepen te zien krijg. Hoelang het vervolgens duurt eer ik mijn bureaublad voor mijn neus krijg, varieert. Van tien minuten de ene keer tot dus meer dan twee uur vanavond.

Dit is uiteraard geen werken. Hopelijk zie ik donderdag iemand die nogal veel verstand van computers moet hebben. Ik weet al dat het met het scherm te maken heeft, maar de oplossing ...? Heeft hij die niet of zie ik hem niet, dan schaf ik vrijdag iets nieuws aan. Ik ben het nu spuugzat.

Omdat ik niets kan garanderen wat de tijd voor bloggen en nieuwsvoorziening op mijn sites betreft, zie ik daar voor de rest van deze week vanaf. Eerst weer goed werkende apparatuur binnen handbereik zien te krijgen.

maandag 29 oktober 2012

Vier dagen München: een goede voorbereiding op mijn grote Europese reis in 2013

Zondagavond 20:00 uur kwamen reisgenote en ik weer aan op Antwerpen Centraal. Donderdagochtend tegen 08:50 waren we daar vandaan vertrokken voor een trip naar München van vier dagen. Enkele vermeldenswaardigheden van ons verblijf aldaar volgen hieronder.

Wat ons het meeste beviel aan München was de 'deutsche Gründlichkeit', een begrip dat ik voor haar (Amerikaanse van origine) voor het gemak vertaalde als 'German efficiency'. Een vertaling die mijns inziens goed was gekozen. Het meest treffende voorbeeld van die efficiëntie? Het reizen met Deutsche Bahn. Niet alleen is men bij DB stinkend beleefd (bij iedere halte 'danken wir Ihnen dass Sie mit DB gereist haben), men vertelt ook bij iedere halte aan welke kant je moet uitstappen op het perron. 'Bitte, steigen Sie links/rechts aus.' Heel handig voor mensen die niet dagelijks met DB reizen en dat dus zo langzamerhand wel weten. DB rijdt trouwens niet alleen op het Duitse spoor, maar beheert ook de ondergrondse U-Bahn en S-Bahn (in München nochtans). Het bedrijf zet op de lange afstandstrajecten op het spoor zeer comfortabel materieel in. Moet je hier in België eens om komen. Wat dat betreft, is België net een derdewereldland.

München schijnt de duurste stad van Duitsland te zijn. We hebben onze kosten alleszins aardig in de hand gehouden, ook al gingen we drie avonden achter elkaar buiten de deur eten. Immers geen restaurant in het verder uitstekende hotel (Motel One bij Ostbahnhof, een aanrader! Verzorgde kamers, superbeleefd personeel. Ook tegenover soms noodzakelijk 'lastige' bezoekers, zoals mijn reisgenote).

Op donderdagavond gingen we op restaurant nabij Marienplatz. Een groot winkelgebied. Donderdagavond bleek koopavond en dat kwam goed uit.  Het vegetarische restaurant, toch niet echt klein te noemen, zat stampvol. 'Kommen Sie um 20:30 Uhr wieder zurück.' Dat werd dus een kleine anderhalf uur winkel in en winkel uit. Vrijdagavond was ons meest memorabele restaurantbezoek. Een klein Japans biologisch- en vegetarisch restaurant (ja, vreemde combinatie samen met Japan) in de Sommerstrasse, compleet andere wijk in München. Aardige gastheer, niets op aan te merken. Totdat het op het betalen van de rekening aankwam. Ik had de donderdag voor mijn rekening genomen, nu betaalde reisgenote. Het was iets van 45 euro (allebei een voorgerecht, een hoofdgerecht, een gedeeld dessert, een fles water en een kannetje Jasmijnthee. Zeer redelijk bedrag aldus). Reisgenote had niet kleiner dan 60 euro en legde het op het bordje. Onze gastheer komt toe, kijkt naar het geld en ik zie zijn ogen uit zijn oogkassen rollen: 'Wow, 15 euro fooi!' Hij begint nog een converstatie om onze aandacht van het geld af te leiden, totdat reisgenote vraagt 'What about the change?' Tja, we zijn wel goed, maar niet gek natuurlijk. Zaterdag dineerden we op zijn Thaïs, letterlijk om de hoek. Dat had een dringende reden: we wilden niet ver reizen. Het was die dag namelijk beginnen te sneeuwen. Sneeuw in oktober en een goed pak sneeuw! Zo zag het landschap in München er op zondag uit.

Wintereinbruch Ende Oktober. In München liegt der erste Schnee. Bilder vom Hofgarten, aus dem Olympiapark und dem Englischen Garten. Foto: AZ/dpa  

Eerlijk gezegd, was heel dat Thaise restaurant mij totaal niet opgevallen op donderdag en vrijdag, terwijl Amerikaanse vriendin het volgens eigen zeggen al gelijk bij aankomst op donderdagavond had gezien. 'You must learn to concentrate more on the environment when you travel. It's important when you travel through Europe later.' Ik moest haar gelijk geven.

We hebben voor ons doen niet overdreven veel gelopen. Vrijdag was nog een aardige wandeldag, maar zaterdag beperkten we ons tot rondritten in de rondritbussen en taxi's om iets van München te zien. We kozen voor de uitgebreide stadsrondrit volgens het 'hop on/hop off'-principe. Van hop off kwam niets vanwege de kou en de sneeuwval. Helaas was onze eerste rondritbus een oud kreng, kennelijk zonder verwarming. We kwamen er na anderhalf uur verkleumd uit. Een tweede bus voor een kort ritje langs plaatsen in de stad die we nog niet hadden gezien (in de prijs inbegrepen), was wel lekker warm en de gids ook veel informatiever. Jammer was alleen dat een groepje Duitse passagiers meer belangstelling had in het met elkaar luidruchtig communiceren dan in het gebodene. 

Zaterdagavond namen we als laatste grote onderdeel van ons verblijf de taxi naar een fetishfeest in de 'Theaterfabrik'. We hadden er makkelijk naartoe kunnen lopen, ware het niet dat het dus sneeuwde. Wat moet ik hier verder over vertellen? Twee dansruimtes, een redelijke speelruimte voor degenen die zich ook aan pijn en genot wilden overgeven en een dresscode. Het zuiden van Duitsland mag dan conservatief zijn, ook in München weten de Duitsers op zo'n feest wel de meer kinky kant van henzelf te laten zien. Waarbij opgemerkt dat de dames ook hier in het algemeen meer werk gemaakt hadden van hun dresscode dan de heren. Ik bedoel een kerel in een openstaand zwart overhemd, een zwarte stropdas, blote benen en zwarte schoenen kan ik toch niet echt kinky noemen. Nee, dan de dames in de meest elegante latexjurken, hoge laarzen en andere spannende kleding. 

In de ene ruimte draaiden de dj's techno. In de andere ruimte klonk de overbekende fetishpartymuziek. Wat dat is? Veel 'zware' muziek. Rammstein (inclusief vuurspuwers tijdens de track 'Benzin'), Metallica etc.  

We waren er al vroeg, rond 21:30 uur. Omkleden duurde eventjes, te weinig omkleedhokjes. Rond 01:00 uur vertrokken we weer. We wilden niet het risico lopen geen taxi te kunnen krijgen als alle bezoekers (het was druk!) tegelijkertijd de party zouden verlaten. 'It's snowing and I'm not going to walk through that tunnel (metrostation Ostbahnhof) in the middle of the night.' Ik kon haar alleen maar gelijk geven. Als je reist, moet je oppassen voor je veiligheid. Dat wist ik ook al voor mezelf met het oog op volgend jaar. 

We genoten dankzij het ingaan van de wintertijd van een nachtrust van een normale lengte en trokken al vroeg naar München Hauptbahnhof om daar nog wat spreekwoordelijke koek en zopie in te slaan voor de lange terugreis. We bezochten daar ook voor de laatste keer een Starbucks. Een keten die mijn Amerikaanse reisgenote blindelings lijkt te kunnen vinden. Ook op andere locaties dan treinstations. 'There's always a Starbucks in touristic areas.' 

Ik heb weer het nodige van haar geleerd wat reizen betreft. Volgend jaar ga ik alleen op pad. 'I will give you more hints.' Sure ...

Drie keer raden op welk nummer het publiek op zaterdag het meest uit zijn bol ging in de niet-technoruimte. Cobain weet wat die heeft achtergelaten. 



     

woensdag 24 oktober 2012

Auf Wiedersehen

Vandaag tref ik de laatste voorbereidingen voor mijn trip naar München. Morgenochtend vertrek ik met mijn vaste reisgenote sinds de laatste jaren rond 09:00 uur van Antwerpen Centraal naar Brussel-Zuid. Daar stappen we over op de ICE naar Frankfurt om vervolgens een andere trein naar München en nog eentje naar München Ost-Bahnhof te nemen. Zo tegen 17:30 uur moeten we dan bij ons hotel zijn (wachttijden inbegrepen).

Je moet er iets voor over hebben. Gelukkig heb ik zelf leesvoer bij me voor de stille momenten.  De nieuwste van Geert Mak, 'Reizen zonder John'.

Wat gaan we doen in München? Vooral de tourist uithangen. Dat gaat natuurlijk uitstekend via onderstaand transportmiddel.


Het weer leek begin deze week tricky te worden. Sneeuwval en temperaturen dicht tegen nul. Gelukkig zijn de vooruitzichten nu iets gunstiger. Ook op zaterdagavond wanneer we ons in het fetish nachtleven van München storten, waar ik weer over publiceer in een van de komende edities van de Massad.

Zondag reizen we terug en zouden we rond 18:30 uur op Brussel-Zuid moeten staan.  Net op tijd, want er dreigt weer een staking bij de NMBS op maandag en/of dinsdag. Zulke stakingen beginnen dan al om 22:00 uur de dag ervoor. Ik word echt niet goed van die treinstakingen hier in België. De NS is heilig.

Wat mag ik verder verwachten van München? Zoiets als in deze video waarschijnlijk. 

Uiteraard ben ik gedurende deze dagen van afwezigheid niet actief met mijn blog en ook niet op Twitter en Facebook. Vakantie is vakantie. Of ik maandagavond gelijk weer de draad oppik, hangt af van mijn laptop waarvan het scherm kuren vertoont die ik naar het zich nu laat aanzien niet eigenhandig kan oplossen. Hij moet worden opengemaakt en daar begin ik niet aan.

Auf Wiedersehen, aber ik weiss nicht genau wenn.    

dinsdag 23 oktober 2012

Ik had het beloofd ...

Ik had beloofd terug te komen op het nieuws over Hot Marijke dat vandaag wereldkundig zou worden gemaakt. Is ze weer zwanger? Nee. Gaat ze de politiek in? Nee (nog niet). Wordt ze een filmster? Ook al niet. Is het dan wel groot nieuws? Hm, qua omvang bij haarzelf wel. Ze heeft haar borsten laten vergroten naar een F-cup. Een verhaal dat vandaag in geuren en kleuren op haar website valt te lezen (www.hotmarijke.be) en in het weekblad P-Magazine (het Vlaamse equivalent van de Nederlandse Panorama), uiteraard gelardeerd met foto's. Onderstaande foto is geplukt van Marijkes site.



Iedereen mag er voor de rest zijn mening over hebben of dit groot nieuws is. Marijke schijnt nog in P-Magazine te zeggen 'dat ze een merk wil worden'. Dacht dat ze dat allang was.

Persoonlijk sla ik niet steil achterover van dit nieuws. Niet wat belangrijkheid betreft en niet van de inhoud. Alhoewel ik graag een stel borsten zie, lijkt F-cup mij nogal ... groot uitgevallen. Sowieso zijn de borsten van een vrouw nooit het eerste waar mijn oog op valt. Ook niet in het Schipperskwartier waar je ze toch vrijelijk kunt bekijken zonder al te veel lingerie eroverheen.

Mijn eerste blik is altijd gericht op het gezicht en de blik van de vrouw. Is er oogcontact? Een klik? Vervolgens kijk ik naar het schoeisel. Ik blijf nu eenmaal een laarzenfreak, alhoewel het in het Schipperskwartier absoluut geen beslissende factor is voor mij. De dames die normale seks aanbieden, dragen zelden laarzen.

De borsten, daar kijk ik wel naar als de klik er is en ik al binnen ben. De ene dame heeft grotere dan de andere. Voormalige Bulgaarse date heeft een aardige boezem, maar wenste geen polonaise daaraan. Heb ik tweeënhalf jaar lang zonder morren gerespecteerd. Roemeense date heeft een kleinere cupmaat. Ze laat wel meer lichamelijk contact in die zone toe. Ze mogen op mijn aandacht rekenen tijdens mijn bezoeken.

Wat je moet onthouden van dit blog? Dat Hot Marijke weer eens volop in het nieuws is, ook al is de oplage van P-Magazine tegenwoordig niet zo groot meer. Onder de 50.000 exemplaren, als ik het goed heb. Dat ze weer met haar seksuele activiteiten weet te scoren. En last but not least: dat het mij weinig doet, als seksueel actief zijnde man. Maar ja, ik had beloofd om terug te komen op het meest recente nieuws rondom haar en nieuws is het voor sommige Vlaamse media. Nieuws dat sommige mannen dan weer wel zal aanspreken.

maandag 22 oktober 2012

Mijn autobiografie is weer in beeld

Zoals altijd lag ik gisteravond in bed nog een beetje na te denken. Ik weet dat het een slechte gewoonte is om de slaap te vatten, maar allez: pas in bed kom je tot rust en kun je echt helder denken zonder te worden afgeleid. De heldere gedachte die gisteravond in mij opkwam, was: ik moet nog dit jaar mijn autobiografie ter publicatie aanbieden.

Hij was een half jaar geleden al afgerond. Zoals de zaken er toen voorstonden. In een half jaar gebeurt er veel. Bulgaarse date is over en uit. Roemeense date is haar glorieuze vervangster. Voor zolang het duurt. Ik heb het plan om een Europese rondreis te maken echt gelanceerd.

Dat laatste was voor mij eerst het belangrijkste punt om de autobiografie toen niet te publiceren. Het is geen schoon verhaal en je zou ermee in je eigen voet kunnen schieten bij het zoeken naar sponsors. Zie Lance Armstrong.

Echter, hoe denk ik er nu over? Over mijn seksuele escapades schrijf ik regelmatig op mijn blog en dat doe ik al jaren. Wie mijn boek over Antwerpen heeft gelezen, weet al dat ik mij ook in andere seksuele niches begeef dan alleen maar het Schipperskwartier.

In feite is het risico niet zo groot dat het tegen mij kan werken. Of het wordt uitgegeven of niet. Zo ja, dan wordt het of een bestseller of een flop. Als niemand het koopt, heeft ook niemand weet van de inhoud en hoeft het geen argument te zijn om mij niet te sponsoren. Wordt het een bestseller, dan heb ik wellicht geen eens sponsors nodig!

Mijn autobiografie is een mix van psychologie, seks en vooral herinneringen aan personen. Ook de drang naar zelfmoord speelt een niet onbelangrijke bijrol. Dat was tot gisteren nog een argument om mijn autobiografie voor mezelf te houden. Maar, in het november-nummer van het blad van de socialistische mutualiteit staan ook al een paar zinnen daaromtrent. Niets schokkend, maar toch. De interviewer vroeg me recht op de man af of ik nooit zelfmoordgedachten heb (gehad) vanwege mijn handicap. Directe vraag, direct antwoord: 'Zeker, maar om de een of andere reden zijn ze nooit tot uitvoering gekomen. Mijn drang om te leven, is kennelijk groter.' Die laatste uitspraak is zeker waar. Wat niet wil zeggen dat het niet af en toe kantje boord is geweest. Dat heb ik wel in mijn autobiografie opgeschreven en niet aan de interviewer as such verteld. Anyway, als je ten overstaan van een lezerspubliek van 500.000 man toegeeft er wel eens over te hebben nagedacht, is dat ook geen argument meer om de autobiografie op de plank te laten liggen.

Voordat ik geschrokken reacties krijg: momenteel gaat het crescendo met me. Ik heb me in jaren niet zo goed in mijn vel weten te zitten!

Bon. Ik ben vanochtend dus weer begonnen met het aanpassen van enkele alinea's. Ga er zeker geen dagen werk aan besteden. Een kleine update lijkt mij voldoende. Dan na mijn trip naar München (ijs/sneeuw en treinstakingen niet meegerekend als onoverkomelijke hindernissen) eens zien of ik de daad bij het woord kan voegen.

Wordt vervolgd.

Passend muziekje om mijn autobiografie te vatten. Let vooral op de zin 'Despite all my rage, I'm still just a rat in a cage'. De meest typerende zin die mijn emotionele toestand in de jaren 90 dekte. Geen beste periode in mijn leven.



  

zondag 21 oktober 2012

Nieuwe rel rond koning Albert in de maak

Het Belgische koningshuis staat een roerig weekje te wachten. Het hoogtepunt valt zeker en vast op dinsdag. Reden: dan verschijnt een boek van de Waalse RTBF-journalist Frédéric Deborsu (foto), getiteld 'Koningskwesties'.

Bron foto: www.deredactie.be

Over het boek mocht eigenlijk nog niets naar buiten komen. Kennelijk hebben de Vlaamse media toch een exemplaar in handen gekregen. Op zaterdag werden de registers alvast opengetrokken.

De Morgen meldde dat Deborsu claimt ooit een interview te hebben gehouden met Albert toen hij al koning was. Als dit waar is, heeft Albert een groot probleem. Een koning in functie mag nu eenmaal geen uitspraken in de openbaarheid doen zonder dat de minister-president ervan op de hoogte is en zijn fiat eraan heeft gegeven.

De VRT wist op haar site een ander pikant detail uit het boek te melden.  Het huwelijk tussen prins Filip en prinses Mathilde was een 'gearrangeerd' huwelijk. Filip stemde toe om koning te kunnen worden. Mathilde omdat haar familie er financieel wijzer van werd en ze dat geld goed konden gebruiken.

Benieuwd wat er nog meer in dat boek staat. Nieuwe onthullingen over buitenechtelijke kinderen van Albert? Over zijn gesprekken met politici? Dinsdag weten we meer. Als het boek dan tenminste in de winkels ligt. Het koningshuis is uiteraard not amused, ontkent alles en sluit gerechtelijke stappen niet uit, eens het boek eenmaal uit is.

Een nieuwe rel rondom het Belgische koningshuis lijkt in de maak.

Morgen begint eerst een tweede week consultaties tussen Bart De Wever en de andere Antwerpse lijsttrekkers (VB en PVDA+ uitgezonderd). Die coalitievorming is voorlopig nog een uitzichtloze oeverture.    

vrijdag 19 oktober 2012

Tijd voor bezinning

De laatste twee werkweken telde ik de dagen af. Na vandaag is het dan eindelijk zover. Ik heb een weekje vakantie. Om eerlijk te zijn: ik ben er hard aan toe.

Natuurlijk is het al een fijn vooruitzicht negen dagen lang niet om zes uur 's ochtends te hoeven opstaan (oké, ik tel de weekenden mee). Het is nog fijner om even wat minder te stressen, want dat begint me toch wel tegen te staan.

De job die ik nu heb, is ontegenzeggelijk de meest stressvolle job die ik ooit heb gehad. Stress in de zin van dat je continu aan het jagen bent. Na gedane arbeid volgt dan nog de persoonlijke stress en het gejaag van alledag. Immers, ik moet er in mijn eentje voor zorgen dat er iedere avond wat te eten op tafel staat. Dat er brood is voor de lunch van de volgende dag. Dat het huis proper blijft etc.

Ik ben het beu aan het worden, dat gejaag. Fysiek houd ik het wel vol, maar geestelijk staat het mij tegen. Dit was nou ook weer niet de bedoeling toen ik zesenhalf jaar geleden naar Antwerpen verhuisde.

Ik heb al maanden geleden voor mezelf uitgemaakt dat ik ook in mijn huidige job niet mijn pensioen wil gaan halen. Dan moet er natuurlijk wel iets anders voor in de plaats komen. De voorgenomen Europese reis is natuurlijk een prachtig project en als die eenmaal doorgang kan vinden, weet ik er hopelijk ook publicitair voordeel uit te halen.

Sowieso wil ik mij weer meer gaan bezighouden met de gehandicaptenproblematiek. Zesenhalf jaar geleden had ik er even genoeg van. Nu wil ik de draad weer oppakken.

Hoe en waar? Dat zijn vragen die al maanden door mijn hoofd spelen. De Belgische gehandicaptenondersteuning is heel erg versnipperd. Zoiets als MEE (www.mee.nl) kent men hier niet. Een eenduidig beleid en visie op bijvoorbeeld toegankelijkheid of arbeid ontbreekt dan ook.

Wil ik weer meer de kant van de gehandicaptenproblematiek op, kan ik dus beter ook mijn vizier weer op Nederland richten. Ik ga niet hier in Antwerpen lopen pionieren. Sowieso blijft het afwachten wat voor nieuw stadsbestuur er in Antwerpen komt. Voorlopig zitten de besprekingen muurvast. Zie mijn weekoverzicht op www.zelfstandigjournalistantwerpen.be, rubriek Nieuws.

Ik verwacht niet dat ik in mijn weekje vakantie ineens het licht zie. Al was het maar, omdat ik vanaf donderdag vier dagen de hort op ben naar München. Ik wil wel proberen een soort tijdschema op te stellen van dingen die ik wil doen en moet beslissen. Want, 2013 wordt het jaar waarin veranderingen moeten gaan plaatsvinden. Of ik nu wel of niet op reis door Europa ga.

En nu luid ik mijn vakantie eerst op café in. Waar jammer genoeg nooit Nick Cave op staat. Tot zondag!

donderdag 18 oktober 2012

Spannend telefoontje

Er zijn niet veel mensen die mijn mobiele nummer hebben. Mijn moeder. Die belt alleen 's avonds op mijn vaste nummer. Ik zal nog wel in elektronische kaartenbakken zitten van enkele uitzendbureaus. Hoor ik zelden wat van. Mijn Amerikaanse vriendin SMS'st alleen maar en Roemeense date neemt nooit met mij contact op. Ik neem altijd het initiatief. Wie was dat dan die vanochtend rond 11:15 uur belde?

Iemand van de Europese Unie. Een zuidelijk iemand. 'Do you speak English?' 'Yes, no problem.' Volgde een heel verhaal over een mail van juni/juli (!!) met mijn vraag voor (financiële) ondersteuning. Misschien kan de EU toch iets voor mij betekenen, want ze beginnen volgend jaar met een project ...

'I'm at work now. Could you put this in a mail? I will read it and answer tonight.' Kan nu eenmaal niet vrijuit spreken op werk en het was vanochtend weer eens te veel in te korte tijd. 'Yes, I will do that.'

Mijn mailbox staat de hele dag open op werk. Geen e-mail van de EU die binnendwarrelde gedurende de dag. Dan, 15:50 uur: opnieuw telefoon. Een Nederlands sprekende dame met een Frans accent.

'Mijn collega heeft u vanochtend gebeld, maar hij is bang dat u het niet begrepen heeft.' 'Ik heb het heel goed begrepen, maar zit nu op mijn werk. Vandaar dat ik vroeg om het in een mail te zetten.' 'Ah, verontschuldiging. Aangezien uw project nog niet echt concreet is (ja, in juni/juli niet zoveel als nu in oktober nee!), willen wij eerst informeel met u praten via de telefoon. Wanneer kan het wel?' 'Bel volgende week dinsdag of woensdag.' 'Goed, we bellen dan nog eens.'

Ik hoop dat ze het doen, want op mijn GSM (Nokia,  6 1/2 jaar oud voor de technici) kan ik geen nummer achterhalen. Anders moet ik weer een mail gaan sturen en reageren ze daar weer pas op als ik zo langzamerhand op reis ben ....

Zou het dan toch ervan gaan komen vanaf 1 mei?

Ook een muziekje dat zeker meemoet op de iphone/MP3 or whatever, ook al reis ik niet in november.

         

woensdag 17 oktober 2012

Ik had nog zo gewaarschuwd!

Het is het lot dat ik met mij meedraag: ik heb vaak gelijk, ook al geloven weinigen mij direct. Totdat iets gebeurt dat mijn gelijk bewijst.

Maanden geleden waarschuwde ik al op deze plek dat je geen vosmangoesten moet laten rondlopen in hetzelfde territorium waar een stel leeuwen huist. De Antwerpen Zoo zette haar voornemen toch door. En zie: de mannelijke vosmangoest is gegrepen door leeuwin Caitlin. RIP vosmangoest. Het vrouwtje is in allerijl ondergebracht bij een groepje vosmangoesten dat een territorium deelt met een stel lepelhonden. Schijnt vooralsnog wel goed te gaan.

Bij de Zoo 'wisten ze dat er een risico was. Maar ja, nijlpaarden bij  pelikanen gaat wel goed en boloko's (?) bij okapi's ook'. Ooit een nijlpaard op een pelikaan zien jagen? Nijlpaarden zijn zo log dat die helemaal niet aan jagen hoeven te denken!

Ik ben geen bioloog, maar wist meteen dat het niet goed zou aflopen met de vosmangoesten. In herinnering de vosmangoest.


Ik lanceer nu een nieuwe waarschuwing: ga niet naar het Eurovisie Songfestival Anouk! Ook al mag je van de Tros je eigen song uitkiezen, zo wijs zijn ze tenminste wel geworden na vele jaren van Tros-debacles, je gaat alsnog geen hoge ogen gooien daar.

Het songfestival dat zijn mooie meiden en gladde heren. Liefst degenen die een beetje kunnen dansen. Dames in mooie jurken of halfbloot. Ik vind je een prachtmens, maar ik vrees dat de juryleden gaan afhaken op je tatoeages. Of laat je die nu voor dit doel allemaal weghalen? 

Let op mijn woorden: Anouk op het songfestival wordt een nieuw Nederlands drama. Zeg niet dat ik niet heb gewaarschuwd!

 

dinsdag 16 oktober 2012

Binnenkort in dit theater: een interview met mij over mijn Europese reis

Gisteren heb ik het interview dat met mij is afgenomen voor het SMagazine over mijn Europese reis goedgekeurd. Het verschijnt in het november-nummer van het blad. In november plaats ik het ook op dit blog en op mijn site www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be (kijk daar ook eens op de nieuwspagina!).

Hoe gaat het verder met dit project? Welnu, ik heb contact met een Nederlands fonds dat misschien geneigd is een financiële bijdrage te leveren. Ook dat hoor ik pas half november.

Verder krijg ik zo nu en dan een antwoord op mails aan overheden in verre uithoeken van Europa. Vandaag uit Litouwen. Die antwoorden zijn vriendelijk en behulpzaam, maar nooit in financiële zin.

Tot slot denk ik erover na een wedstrijd te organiseren. Iedereen die 20 euro doneert, doet automatisch mee. De hoofdprijs: een weekend Antwerpen op mijn kosten (natuurlijk wel tegen een maximumbedrag). De vraag is hoe ik dit op een onafhankelijke manier kan doen. Wie trekt het winnende nummertje? Ik houd jullie op de hoogte. Wie ideeën heeft hoe die wedstrijd te realiseren, mag zijn gedachten deponeren.

De tijd verstrijkt. De deadline van 1 december voor absolute duidelijkheid over de haalbaarheid is aan de krape kant aan het worden. We zullen zien. November wordt een cruciale maand.

Fijn reismuziekje.

 

maandag 15 oktober 2012

Zes (??) zure jaren in het verschiet

Aan mij heeft het niet gelegen. Ik heb gisteren strategisch gestemd voor de Antwerpse gemeenteraad. Op Patrick Janssens. Er valt genoeg op hem te mopperen, maar ik had toch veel liever weer zes jaar Janssens op het Schoon Verdiep gezien dan nu zes jaar Bart De Wever. Dat De Wever toch zou gaan winnen, hing in de lucht. Dat het met zo'n groot verschil zou zijn, kwam als een verrassing (37,7 om 28,6%). Kennelijk ook voor Janssens zelf die zijn emoties even niet meer de baas was gisteravond.

Bron foto: www.deredactie.be

Morgen begint Bart De Wever met het samenstellen van een nieuwe coalitie. Rekenkundig gezien, is alleen een combinatie van N-VA met de Stadslijst van Janssens mogelijk. Alle andere opties zijn te ingewikkeld of gewoon niet haalbaar, want de rest van de partijen zit op 10% (VB) of daaronder. Janssens heeft van meet aan gezegd geen schepen te willen worden onder De Wever. Toch wordt gespeculeerd over wat hij nu gaat doen. Ook al vanwege het volgende bericht op zijn Facebook-pagina.

'Lieve mensen, het was een eer om negen jaar lang jullie burgemeester te mogen zijn. Samen met jullie en de hele ploeg hebben we er alles aan gedaan om van Antwerpen een nog mooiere stad te maken. Dag in, dag uit, op de goeie momenten en op de moeilijke. Dank aan al wie ons gisteren beloonde voor dat werk, dank aan al wie ons vanochtend een troostende schouder bood. We zullen ons blijven inzetten voor 't Stad. Voor de stad die we met zijn allen delen, voor de stad die we met zijn allen in ons hart dragen, voor de schoonste stad ter wereld. Ik zien A geire, Patrick.'

Ondertussen zijn de meningen onder de Antwerpenaren over deze toch wel spectaculaire machtswissel verdeeld. Er zijn er genoeg die blij zijn met de komst van De Wever op het Schoon Verdiep. Anderen gruwelen er dan weer van. Iemand die ik volg op Twitter kondigde direct gisteravond haar verhuis naar West-Vlaanderen voor 2013 aan. De Wever aan de macht was voor haar de druppel die de emmer deed overlopen.

Wat mogen we verwachten van Bart De Wever als burgemeester? Natuurlijk, geef de man een kans zich te bewijzen, is ook mijn eerste rationele gedachte. Hij moet nu laten zien wat hij waard is. Maar, ik ben bang dat zes jaar De Wever vooral zes jaar oeverloos, niet relevant gezever gaat opleveren. Dat begon immers gisteravond al. 

Als je met zo'n overweldigende meerderheid bent gekozen, rust er een grote verantwoordelijkheid op je schouders. Dan is het normaal dat je dat erkent en zegt dat je er alles aan zult doen om die verantwoordelijkheid tot een goed einde te brengen. Dat zegt een normale politicus tenminste. 

Niet Bart De Wever. Hij begon in zijn overwinningstoespraak meteen weer te fulmineren richting Elio di Rupo en de Walen en deed dat in het verkiezingsdebat op Een nog eens dunnetjes over. Di Rupo hier, confederalisme daar. En dan dat verongelijkte lachje als de andere partijvoorzitters hem eraan herinnerden dat het die dag om lokale verkiezingen ging, met de nadruk op lokaal. 

Bart De Wever heeft maar één doel: Vlaanderen onafhankelijk maken. Zijn glorieuze intocht op het Schoon Verdiep is een mooie opstap voor hem om dat doel te bereiken. Wanneer hij het momentum vast kan houden tot 2014 (gewestelijke en federale verkiezingen) kan hij echt zijn grote slag slaan. Ik moet nog zien of hij daarna nog één dag langer burgemeester blijft, mocht hij tot de Vlaamse of landelijke regering kunnen toetreden. 

Blijft ondertussen de vraag wat De Wever met Antwerpen voor heeft. Ik heb geen flauw idee. In een coalitie zal hij toch water bij de wijn moeten doen. We weten van de onderhandelingen over een federale regering in 2010/2011 dat dit niet zijn sterkste punt is. Ik voorzie dus ook hierbij nog het nodige gezever van deze zuurpruim. 

Antwerpen was vanochtend niet plotsklaps een andere stad. Alle gebouwen staan nog precier erbij als gisteren. Ik denk ook niet dat het internationale karakter (inwoners, toeristen) gelijk gaat veranderen. Toch, Antwerpen is niet meer wat het was. Het gaat een nieuwe, onzekere tijd tegemoet. 'De kracht van verandering', luidde de N-VA slogan. Mijn moeder leerde mij altijd dat niet iedere verandering automatisch een verbetering is. 

Net als degene die direct haar vertrek op Twitter aankondigde, houd ook ik nu serieus rekening met een vertrek uit Antwerpen in 2013. Het zat er toch al aan te komen, indien mijn Europese reis doorgaat. De verkiezing van De Wever kan wel eens de beslissende factor zijn, ook als die reis onverhoopt niet doorgaat. Want zes jaar gezever van een burgemeester die zich meer druk maakt over de Walen dan de Antwerpenaren: nee, daar heb ik geen goesting in. 

Laten we hopen dat ik mij vergis. De eerste aanzet gisteren was in elk geval een valse.    

zondag 14 oktober 2012

Alle ogen van de wereld zijn op Antwerpen gericht vandaag

Het is dan eindelijk 14 oktober, de dag van de gemeenteraadsverkiezingen in België. Er zijn drie federale ministers die een gooi doen naar het burgemeesterschap: Vincent Van Quickenborne in Kortrijk, Paul Magnette in Charleroi en Annemie Turtelboom in Antwerpen. Magnette lijkt zijn verhuisdozen voor Charleroi alvast te kunnen inpakken. Quickie, daar heb ik geen idee van en Turtelboom: ze wordt bedankt voor de genomen moeite. In Antwerpen gaat de strijd tussen twee heren. Zittend burgemeester Patrick Janssens en uitdager Bart De Wever.

Foto is uit het archief

Over veel dingen zijn ze het roerend eens: over mobiliteit, over de aanpak van de drugsoverlast en over het feit dat Antwerpen er flink op vooruit is gegaan onder tien jaar Janssens. Mocht De Wever de tweestrijd winnen, zullen we dus niet ineens een radicale draai van 360 graden zien in het bestuur van Antwerpen. Ook al niet, omdat sp.a/CD&V en N-VA naar zeer grote waarschijnlijkheid tot elkaar veroordeeld zijn vanaf morgen. 

 Alle media-aandacht in Vlaanderen gaat dan ook niet zozeer over een verwachte koerswijziging, maar om het Bart De Wever-effect. Immers, als De Wever wint in Antwerpen, de grootste stad van Vlaanderen, is dat een enorme opsteker voor zijn nimmer aflatende strijd zoveel macht in Vlaanderen te veroveren dat hij de natte droom van menig N-VA'er kan waarmaken: Vlaanderen onafhankelijk van die lastige, potverterende Walen.

De gemeenteraadsverkiezingen hebben officieel niets van doen met het federale beleid. Toch heeft de uitslag in Antwerpen hoe dan ook zijn impact daarop. Bij winst van De Wever zal premier Elio di Rupo minder gerust zetelen. De algemene verwachting is dat bij de volgende landelijke verkiezingen (2014) de N-VA niet meer buiten de federale regering kan worden gehouden, met alle gevolgen van dien. Verliest De Wever, dan betekent dat een flinke klap in zijn streven de Wetstraat te veroveren. 

Vanavond weten we wie de winnaar is. Je kunt het volgen via Een dat de hele uitzenddag aan de verkiezingen wijdt. Ook de NOS schijnt massaal aanwezig te zijn, net als media elders uit Europa en de rest van de wereld. Ik kom morgenavond uiteraard op de verkiezingen terug. Als de kruitdampen zijn opgetrokken, de analyses uitgeschreven en de mogelijke eerste politieke stappen gezet. Eerst ga ik dadelijk zelf mijn burgerplicht vervullen.   

vrijdag 12 oktober 2012

Hot Marijke zit weer op iets te broeden

Ik heb er een aantal maanden het zwijgen toe gedaan wat ons aller Hot Marijke betreft. Uiteindelijk is ze dan toch binnen Knokke verhuisd en is ze gestopt met haar werk als Meesteres. Ze doet nu alleen nog maar aan vanille seks zoals dat in SM-kringen heet. Recht op en neer voor degenen die die term niet begrijpen. Dit was zo'n beetje de laatste relevante stand van zaken die ik over haar had vernomen. Tot vandaag. Ze is weer helemaal terug in the picture. Allereerst met kritiek op haar burgemeester.

WBNM1413_2.jpg.h380
Ziet er serieus uit, niet?

Bron foto: http://kmoinfo.typepad.com/kneistikrant/2012/10/de-column-van-hot-marijke-die-de-standaard-weigerde-.html

Wat is er aan de hand? Ze is nog steeds blij dat ze meer dan drie jaar geleden uit Antwerpen vertrok naar Knokke, maar ook in haar nieuwe woonplaats signaleert ze zaken die niet zo 'tof' zijn. De man die daar wat aan zou moeten doen, blijft volgens haar in gebreke: burgemeester Graaf Lippens.

Ze verwijt hem dat hij te veel luistert naar zijn 'soortgenoten: les hyper-riches' en minachting toont richting degenen met iets minder geld en de gewone toerist.

De Vlaamse krant De Standaard benaderde Marijke enkele weken geleden met het verzoek een column te schrijven over de gemeenteraadsverkiezingen. Een mooie gelegenheid natuurlijk om haar frustratie van zich af te schrijven.
Die krant weigerde de column echter te plaatsen na lezing, omdat het 'te zeer een aanval op Lippens is zonder een echte context voor die aanval'. Je kunt de hele column toch op internet lezen via de link onder de foto.

Goed, we weten nu dus al dat Marijke zondag niet voor Lippens gaat stemmen. Is dat zo belangrijk? Op zich niet, maar er zou best wel eens meer achter kunnen zitten. In het interview dat ik begin dit jaar met haar had, liet ze al doorschemeren dat ze politieke ambities heeft. Is nu het moment gekomen om voluit naar buiten te treden met kritiek op wat haar niet zint?

Er is nog iets aan de hand. Dinsdag 23 oktober 'gaat ze ons verbijsteren'. Verkondigt ze uitgebreid op Twitter en op haar site. Is ze weer zwanger? Pakt ze de SM-draad weer op? Stopt ze helemaal met betaalde seksuele dienstverlening? Zien we dan de intrede van Hot Marijke bij een politieke partij? Wie het weet, mag het zeggen. Er zou rond die tijd nog wel eens een nieuw blogje over haar kunnen volgen op deze plek ...

Huishoudelijke mededeling: ik ga nu even op café en morgen zit ik in Rotterdam. Reageer gerust, maar verwacht dus geen reactie van mij terug voor zaterdagavond.

Omdat Marijke zo'n grote Beatles-fan is.

donderdag 11 oktober 2012

Laarzendag

Lang geleden alweer introduceerde wijlen Martin Bril het begrip 'korte rokjesdag'. Een van de eerste lentedagen dat hij veel vrouwen in het straatbeeld zag die ineens met blote benen rondliepen. Het is nog altijd een begrip in Nederland.

Ik pretendeer niet dat ik ook zo'n alom bekend begrip kan creëren, maar ik zou graag de 'laarzendag' willen introduceren. Welke datum precies kan mij niet schelen. Een dag in de herfst dat vrouwen vanwege het koudere weer ineens terug hun laarzen gaan dragen. Dit jaar is laarzendag al meer dan een week aan de gang. Het is dan ook al verdomd koud 's ochtends vroeg. 

De vaste bezoekers van dit blog weten dat ik een fetish heb voor laarzen. Hoe langer hoe beter. Wat dat betreft, kan ik mijn ogen de komende maanden terug volop de kost geven. Hieronder drie willekeurige van internet geplukte foto's en ja ik geef toe: die derde is wel over the top. Allez, het oog wil ook wat meer zien dan alleen een been.

Volgend jaar rond deze tijd weer een aantal andere schone foto's.



Bron foto: www.squidoo.com

long black leather boots and high heel trends 2012 254x300 2012 Shoe Trends For Winter

Bron foto: www.innofashions.com



Bron foto: www.leatherleatherleather.com

woensdag 10 oktober 2012

Wanneer breekt de Antwerpse reizigersopstand los?

Ik kreeg vandaag de resultaten onder ogen van een enquête onder de Antwerpse reizigers van De Lijn. Afgenomen door TramTreinBus (zeg maar het Vlaamse 'Rover' voor de Nederlandse lezers) en de drie vakbonden bij De Lijn. Die enquête vond plaats naar aanleiding van de gewijzigde dienstregeling van De Lijn sinds 1 september en werd in heel de provincie Antwerpen gehouden.

Het openbaar vervoer is zwaar pet tegenwoordig! Ik maak het zelf iedere dag mee in de stad Antwerpen en de resultaten van de enquête geven mij gelijk. Van de 4.600 respondenten geeft 81,7% (!) aan dat zijn/haar reissituatie verslechterd is. Licht dan wel zwaar. Slechts 11% komt nu nog maar altijd op tijd aan.

Als we specifiek naar de stad Antwerpen kijken, dan klagen de meeste respondenten over de tramlijnen 7 en 3. Wat de bussen betreft, blijkt bus 23 nu een drama te zijn.



Bron foto: www.fransmensonides.nl

Ik wil graag als, niet-ondervraagde ervaringsdeskundige ook een duit in het zakje doen. 's Ochtends reis ik altijd met tram 7 naar de halte Nationale Bank. Dat gaat negen van de tien keer goed. Soms is de tram niet op tijd, maar dat blijft binnen de perken.

Vanaf Nationale Bank begint de ellende. Ik kan tram 12 nemen naar de Bolivarplaats of de bussen 1/13. Het probleem met lijn 12 zien jullie boven. Oude krengen die veel te smal zijn en veel te weinig plaats bieden voor iedereen die ermee willen rijden. En het is een druk gefrequenteerde tram! Als de bus niet te vol zit, prefereer ik derhalve de bus. Probleem daarmee is weer dat sommige chauffeurs er een wilde rijstijl in bochten op nahouden, zodat je moet uitkijken dat je niet door de bus geslingerd wordt als je je naar de uitgang begeeft. 

's Middags begint de ellende pas echt. Kies ik voor de tram of de bus naar de halte Nationale Bank? De tram geraakt altijd propvol onderweg (het zijn maar vier haltes!), zodat je je als een haring in een ton voelt. Ademen, kan nog net. De bussen rijden 's middags zelden op tijd. Vanmiddag was ik dus weer een haring. Normaal moet ik bij Nationale Bank dan weer de tram 7 nemen. Een ramp 's middags! Tien tot 15 minuten wachten is geen uitzondering. 

Nee, het openbaar vervoer is er niet beter op geworden sinds 1 september. Je kunt wel leuk iedereen zoveel mogelijk met de tram willen vervoeren, dan moeten die trams de extra capaciteit wel aankunnen. Zolang ze bij De Lijn al die oude brikkies blijven inzetten, kun je dat vergeten. Wanneer komen wij ov-gebruikers in opstand?

dinsdag 9 oktober 2012

Grootste komiek op het Schoon Verdiep: Marc Van Peel

Als havenschepen van Antwerpen kom je nog eens ergens. Je reist de wereld rond om de Antwerpse haven te promoten. Ben je niet op pad, dan kun je in Antwerpen altijd wel een of andere persconferentie organiseren om de aandacht op jezelf, en oké ook op de haven, gevestigd te houden. Huidig havenschepen Marc Van Peel beheerst die kunde van het zichzelf in de kijker plaatsen als geen ander.

Foto is uit het archief

Wie denkt dat havenschepen zijn daarbij een bezigheid is die alle werktijd in een week opslokt, vergist zich toch deerlijk. Marc Van Peel heeft namelijk blijkbaar ook zeeën van tijd over om komische YouTube videootjes te produceren. In twee weken tijd zijn er nu al twee verschenen.

De video's zijn gemaakt met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen. In de eerste krijg je nog een beetje de indruk van wat hij allemaal doet als havenschepen van Antwerpen om de boel gaande te houden. De tweede video is zuiver De Wevertje pesten.

Het is plezant om je lokale politici in een komische bui te zien, maar op deze manier krijg ik de indruk dat hij zijn schepenfunctie niet helemaal serieus meer neemt in deze laatste weken. Is hij wellicht een nieuwe carrière als komediant aan het voorbereiden als voorzorgsmaatregel voor een eventueel afscheid van het Schoon Verdiep? Toegegeven, hij zit dan in de goede richting wat een volgende carrièrestap betreft.

De twee video's in kwestie. Eerst 'Een Hollander en een Antwerpenaar staan aan de Schelde'. Daarna 'Even Van Peel bellen'.




maandag 8 oktober 2012

De wonderlijke wereld van het online daten

Ook al ben ik geen niet-betalend lid meer van Relatieplanet, ik heb het internetdaten nog niet opgegeven. De laatste weken ben ik actief op Zoosk. Ik heb nu zelfs een abonnement genomen voor drie maanden om te zien of het iets gaat uithalen. Die datingsites zijn wel zo slim dat je met een gratis profiel geen moer kunt doen. Niet chatten, geen mail versturen. Op die manier kom je nooit aan de vrouw.

Heb ik een beetje succes? Mijn profiel wordt bekeken, maar niet goed gelezen. Er staat bijvoorbeeld in dat ik geen dame zoek die verder weg woont dan de stad Brussel. Antwerpen-Brussel is te doen. Om voor een date helemaal naar West-Vlaanderen te reizen, vind ik overdreven. Wat voor flirts krijg ik echter? Van dames uit een of ander gehucht in Wallonië met onuitsprekelijke namen. Snappen natuurlijk geen Nederlands.

Net als op Relatieplanet zitten er ook weer veel fake lui op Zoosk. Die sturen je dan een berichtje met hun e-mailadres (hotmail/gmail) om daarop verder te communiceren, want ze zijn nu net geen lid van Zoosk en toch wel zeer geïnteresseerd in je profiel.

Ik trap daar niet meer in. Ik houd de teugels in eigen hand. Als ik een dame interessant vind, stuur ik haar zelf wel een berichtje. Als ze dan de moeite neemt terug te reageren, mag ik ervan uit gaan dat ze mijn profiel goed heeft gelezen.

Het blijft een wonderlijke wereld dat online daten. Veel hoop op een snelle date heb ik niet. Ik blijf het ook geen jaren doen, maar ik wil het nog even een kans geven. Uiteindelijk is het een manier om te proberen de grote liefde te vinden. Als het op café niet lukt ...



zondag 7 oktober 2012

Bangelijke bos haar

Ik ging gistermiddag weer eens naar de kapper. Als mijn haar over mijn oren begint te geraken en het van achteren de kraag van mijn blouse begint te naderen, weet ik dat het opnieuw tijd is. Van boven ben ik al zo goed als kaal aan het worden, dus daar hoef ik niet naar te kijken.

Ik kon meteen plaatsnemen aan de wasbak en zag hoe een mannelijke kapper bezig was met het haar van een jong meisje. Schatte haar op 17 jaar maximaal.

Ze had veel haar!!!!!! Ongelooflijk! Hij kon het van alle kanten in zijn handen beetpakken, terwijl er dan nog plenty haar over was. Echt nog nooit zoveel haar gezien bij zo'n jong meisje. Het was gewoon bangelijk (bangelijk is Vlaams en betekent zoveel als zeer goed/zeer opvallend).

Onderstaande foto's trachten een beeld te geven van wat ik bedoel. Trachten, want de werkelijkheid overtrof beide foto's. Amai, ik was er totaal van ondersteboven. Nog nooit zoveel haar gezien. Echt bangelijk.



Bron: www.whicdn.com



vrijdag 5 oktober 2012

Einde Jolande Sap, einde GroenLinks?

Dat Jolande Sap mocht blijven als fractievoorzitter na de beschamende verkiezingsnederlaag, was verrassend. Dat ze überhaupt de lijst mocht trekken na anderhalf jaar akkefietjes, was al verwonderlijk. Ik geloof best dat Femke Halsema het helemaal zag zitten in haar. Het is er in elk geval helemaal niet uitgekomen.

Dat het partijbestuur haar juist nu de wacht aanzegt, is natuurlijk vreemde timing. Unfair is het ook en niet slim. Wie gaat GroenLinks nu weer op de rails krijgen? Oudgedienden als Halsema en Rosenmöller kijken wel uit. Van de resterende Kamerleden mogen geen wonderen worden verwacht.

Sap heeft het voor een groot deel ook aan haarzelf te wijten. Ja, zo hard wil ik best oordelen als ex-GL-stemmer, maar in de hele partij zijn ze niet bepaald goe bezig. Ik vermoed dat het wel eens een marginale partij gaat worden.

Na de dolksteek in de rug van Sap een lief liedje van Nick Cave.

donderdag 4 oktober 2012

Toeval of bewuste timing?

Het is weer stillekes geworden rondom de tweestrijd tussen Patrick Janssens en Bart De Wever inzake het burgemeesterschap. Als ik het goed heb, zijn ze welgeteld één keer in discussie gegaan samen met de andere burgemeesterkandidaten. Meer confrontaties verwacht ik niet, want Janssens heeft ineens andere prioriteiten: hij is voor de vierde keer vader geworden van een zoon, Kasper Jan (nee, niet die waarmee hij op de cover van zijn magazine prijkt).

Patrick Janssens zorgt wel voor voldoende nageslacht
Foto is uit het archief

Hij had al twee (inmiddels volwassen) zonen uit zijn eerste huwelijk en nu dus een tweede zoon met zijn nieuwe partner Sabine Steels. Tot zover het Story-gehalte in dit blog.

Als je weet dat er op 14 oktober spannende gemeenteraadsverkiezingen zijn en je weet dat je met een geduchte tegenstander hebt te maken die je beter maar zoveel mogelijk kunt ontwijken wat de directe confrontatie betreft: is het dan geen slimme zet om net in die periode opgezadeld te zitten met dringende privé-omstandigheden waardoor je zulke confrontaties met een geldige reden kunt vermijden? Iets zegt mij dat Janssens begin februari bewust tegen Steels heeft gezegd: 'Kom schat, we plannen nog een kind voor eind september/begin oktober.'

Hij laat alvast maar weten dat hij 'zijn agenda zo goed mogelijk zal afwerken de komende dagen, maar dat het uiteraard mogelijk is dat hij zich op bepaalde afspraken moet laten vervangen'. Ik weet het niet ....

Bart De Wever is ondertussen weer druk bezig de Walen tegen zich in het harnas te jagen. Lees mijn nieuwspagina op www.zelfstandigjournalistantwerpen.be

woensdag 3 oktober 2012

Zaterdag geef ik mijn eerste interview over mijn Europese reis!

Ik kan niet zeggen dat het erg vlot gaat: het promoten van mijn Europese rondreis in 2013 en het zoeken naar sponsors/donateurs. Op mijn meeste mails krijg ik geen antwoord dan wel een antwoord dat ik zelf ook had kunnen verzinnen en waarmee ik dus niets opschiet. Ondertussen leven we toch alweer in oktober en wil ik 1 mei 2013 daadwerkelijk vertrekken, mag ik dus wel een beetje haast maken. Misschien dat er vanaf zaterdag schot in gaat komen.



Even terug naar de maand juni/juli. Toen wist ik al te melden dat de socialistische mutualiteit wel geneigd is mij voor een bescheiden bedrag te sponsoren. Ook werd mij toen publiciteit in hun maandelijks blad toegezegd. Zie de banner hierboven.

Sinsdien heb ik nog enkele keren contact gehad. Ik zou worden benaderd voor een interview. Hoorde weer tijden niets. Tot vanochtend. Zat net goed een half uur op mijn werk toen mijn mobiele telefoon afging. Wie kon dat zijn? De dienstdoende redacteur die mij gaat interviewen met de vraag wanneer het schikte. 'Wat is je deadline?' 'Volgende week woensdag. Het is voor het november-nummer.' Tja, ik werk fulltime doordeweeks. Gelukkig vond hij het niet erg om op zaterdag het interview af te nemen. Hopelijk gaat dit dan het een en ander in gang zetten.

Soms verwacht ik helemaal geen antwoord meer op mijn mails en krijg ik het toch nog onverwacht. Op 15 juli stuurde ik een mail naar de CG-Raad, de Nederlandse overkoepelende organisatie van een aantal grote en kleine gehandicaptenorganisaties. Nooit wat op gehoord tot op woensdag 3 oktober laat in de middag. Twee links van sites waarop ik wellicht wijzer kan worden in mijn zoektocht naar fondsen. Moet je daar nu bijna drie maanden de tijd voor nemen om dat in een antwoord op een mail te formuleren? Afijn, ik ga dat natuurlijk weer onderzoeken.

Het wordt een krappe bedoening in tijd op deze manier. I keep you posted. Als jullie ondertussen nog eens na willen denken over een mogelijke donatie of op zijn minst het onder de aandacht brengen van mijn project, ben ik jullie zeer dankbaar. Niet dat ik telkens wil bedelen, maar zonder voldoende financiële armslag blijft dit project een doodgeboren kindje en dat is zonde. Zie ook www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be   

dinsdag 2 oktober 2012

Herinnert u zich deze nog?

Ik had een kunstzinnig blog willen schrijven over de vandaag begonnen restauratie van 'Lam Gods' van de Gebroeders Van Eyck. Helaas, daar gaat te veel tijd inzitten. Tijd die ik beter wil benutten. Je kunt er wel een berichtje over vinden op www.zelfstandigjournalistantwerpen.be

Vandaag hoorde ik op Stu Bru weer een song van U2 voorbij komen. Uit eind jaren 80. In die jaren 80 was ik echt een grote U2-adept. Ik heb ooit zelfs een spreekbeurt aan de heren gewijd. Ik geloof eindexamenklas HAVO. Na het album Achtung Baby uit begin jaren 90 bleef van die adoratie niet veel meer over. Met het tegenwoordige U2 heb ik hoegenaamd niets meer.

Toch, ik heb nu al een paar oude songs van U2 uit de tachtiger jaren voorbij horen komen op Stu Bru de laatste tijd en dat materiaal blijft verrassend sterk. Een compilatie. Jullie luisteren, ik werk voort.





maandag 1 oktober 2012

Big smile

Ik schrijf dit blog reeds op zondagavond. Zo heb ik op maandagavond iets meer tijd om aan mijn websites en mijn project te besteden en wat eventueel verder op maandag op tafel is komen te liggen. De avonden gedurende de werkweek zijn te kort om alles te doen wat ik wil doen. En kan doen na een dag stressen op het werk. Stress of niet, ik durf op zondagavond al te voorspellen dat ik ook op maandag in gedachten met een big smile heb rondgelopen op werk.

Jawel, het was gistermiddag weer het moment mijn Roemeense date te bezoeken. Over de daad kan ik kort zijn. Die was heftig en zeer geslaagd. In maximaal tien minuten was het geklaard. De ene keer gebeurt er na een half uur nog niets, de andere keer is het binnen het kwartier gepiept. Valt geen peil op te trekken, want ik stap toch iedere keer met dezelfde intentie binnen. Laten we het er maar op houden dat ik gisteren 'pretty damn good' in vorm was.

'I'm happy it went so well today', zei Roemeense date. Kan het me voorstellen, gezien de onzekerheid die er altijd heerst tijdens de daad. Doet ie het of doet ie het niet. Aangezien er nog plenty of time over was, betaal altijd voor een half uur bij haar, had ze nog wat in petto. 'You want me to give you a massage?' Ja, daar had ik wel oren naar. Het was jaren geleden dat ik nog eens een massage heb mogen genieten. Tijdens die massage ontspon zich een gesprek dat maar weer eens aantoonde dat ik toch goed bij de vrouwen lig, als ze me een beetje kennen en door de eerste aanblik heen kunnen kijken. Dan blijkt dat ik toch een heel aardige man ben. Dat gesprek maakte mijn dag nog beter dan dat die toen al was, omdat ik voelde dat ze oprecht geïnteresseerd was. De hoogtepunten in het Nederlands vertaald.

'Weet je dat je rug niet goed staat?'
'Ja, dat weet ik. Dat komt, omdat ik scheef loop. Ik heb er gelukkig geen last van.'
'Is je handicap iets in de hersenen?'
'Ja, ik ben op mijn achterhoofd gevallen toen ik acht was.' 'Je bent niet zo geboren?' 'Nee, ik viel op mijn achterhoofd, ben een week bewusteloos geweest en toen ik bijkwam had ik dit. Shit happens.' 'En er valt niets aan te doen? Operatie?'  'Nee. Met een operatie zou men alleen ervoor kunnen zorgen dat mijn rechterarm stil blijft (beweegt nu bij tijd en wijlen alle kanten op). Daar heb ik verder ook niet veel aan. Mijn rechterbeen is enkele centimeters korter dan mijn linker. Ook door die operatie. Daarom loop ik uit balans.' 'Was je links of rechtshandig?' 'Rechts. Ik heb links moeten leren schrijven. Gaat goed, alleen niemand kan het lezen ...' Ze lacht luid. 'Ik vind je dapper. Je hebt veel meer doorzettingsvermogen dan sommige andere mensen.'

We hadden het ook over haar. 'Jij hebt een normaal leven (normale job). Ik niet. Ik denk dat er wel iemand is die bij jou past. Net als dat ik zeker weet dat  de ware voor mij ook ergens rondloopt.' Vanwege haar privacy blijft de rest tussen mij en haar. Opvallend is wel dat als ik eenmaal het vertrouwen van mensen win ze mij ook meteen hun levensverhaal beginnen te vertellen. Zonder dat ik de eerste vraag stel. Niet in één keer, maar beetje bij beetje. Vragen stellen en luisteren zijn mijn beste kwaliteiten als journalist. In persoonlijke gesprekken heb ik daar veel baat bij.

Zo brak het ijs tussen ons tijdens die massage verder. Ik heb nu helemaal het gevoel dat ik weer een schot in de roos heb getroffen en hoop dat dit gevoel blijft duren zolang de situatie daar aanleiding toegeeft (lees: ik haar kan blijven bezoeken). Nee, ik heb geen bijgedachten. Ik heb mijn les geleerd met Bulgaarse date.

'You're an angel', was zo'n beetje het laatste wat ze tegen me zei voordat ik weer naar buiten stapte. Ik had toen allang a big smile door dat half uurtje bij haar. A big smile die nog wel even blijft hangen.