Er is een fout opgetreden in dit gadget

maandag 30 december 2013

Voor hetzelfde geld was ik gedoopt

Mijn vader was gezegend met vier rijkelijk uitgebreide voornamen. Ik heb daar verder nooit iets achter gezocht en dacht dat het te maken had met de tijd waarin hij werd geboren. Atheïst zoals hij zichzelf altijd profileerde, had ik ook geen reden om in de richting van religie te denken. Eind november besefte ik ineens dat hij toch wel degelijk een religieuze achtergrond had.

Ik kwam erachter na een gesprek over heiligen met Roemeense date. Veel heiligen in de Roemeense orthodoxie vervullen die rol ook in de rooms-katholieke leer, leerde ik na wat research thuis. De specifieke heilige waar wij het over hadden, is degene naar wie zij is vernoemd. En haar naam scheelt maar bar weinig van de eerste voornaam die mijn vader had.

Op eerste kerstdag informeerde ik eens bij mijn moeder. 'Gekke vraag, maar was de vader van mijn vader rooms-katholiek?' 'Je vader deed altijd alsof hij ongelovig was, maar ik hoorde van ... dat hij inderdaad rooms-katholiek was.'


Is hij gedoopt? Ik ben dat zeer zeker niet. Anders zou er wel een attest van zijn. Ik zit er wel mee nu. Het doet me realiseren dat ik bar weinig weet over mijn ouders. Ze praatten nooit over hun verleden en ik vroeg er ook nooit naar. Wat heb ik nog meer info over hem gemist? Bij mijn vader is het inmiddels al meer dan vijf jaar te laat om het te doen. Of ik nog eens een poging waag bij mijn moeder?

Dit wilde ik toch nog even kwijt in de laatste uren van 2013. Goed oudjaar allemaal. In Antwerpen geldt een terreurwaarschuwing. De moslimextremisten weten niet van ophouden. Wordt een beetje moe van die gasten. De Antwerpse politie neemt de dreiging in elk geval zeer serieus. Reden voor mij om mijn bekenden wier moedertaal niet het Nederlands/Vlaams is te verwittigen. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Grote mensenmassa's en dan zo'n zot. Dan kun je beter een engeltje op je schouder meedragen om nog eens met het rooms-katholicisme te eindigen.  

vrijdag 27 december 2013

Goede voornemens voor 2014

Hieronder volgt mijn lijstje met goede voornemens voor 2014.

1. Werk vinden dan wel als de sodemieter zelf inkomen creëren.
2. Voortzetting van mijn contact met en bezoekjes aan Roemeense date en haar bijstaan met raad en daad zolang als mogelijk.
3. Vervolg van mijn Europese reis. In 2014 staan Hongarije, Roemenië en Bulgarije op het programma. Suggesties, ideeën, donaties zijn altijd welkom.
4. Net zo tegendraads blijven als ik mijn hele leven al ben.
5. Niet meegaan in de WK-gekte (trouwens een probleem: wie moet ik het meest supporteren, Oranje of Rode Duivels?)

Hoe luidt jouw lijstje?

Kijk uit met vuurwerk en tot vrijdag 3 januari voor de eerste aflevering van de eerste vrijdag van de maand muziekclip. Wordt het Nirvana, Portishead of dEUS? Nirvana gaat ruimschoots aan kop in de voorlopige tussenstand van de poll. Ik waarschuw maar! Je hebt nog tot 31 december 23:59 uur om daar verandering in aan te brengen!

Ik heb geen goed voornemen om fan van Frans Bauer te worden in 2014, maar dit was absoluut het leukste wat ik dit jaar heb gezien en gehoord!

 
 
Uiteraard kan het niet op tegen het origineel.
 
                                    


zondag 22 december 2013

Kersttoespraak: toon lef in 2014!

Willem-Alexander spreekt zijn volk toe op 25 december. Filip doet het waarschijnlijk reeds de 24e en ik geef vandaag al mijn kersttoespraak prijs. Van toepassing op zowel de Nederlanders als de Belgen.

Landgenoten!

Het bijna afgelopen jaar was wederom niet gemakkelijk. Alhoewel we nu voorzichtig aan mogen vaststellen dat er licht aan het eind van de donkere tunnel gloort waar het de economie betreft, moeten we ook toegeven dat dit licht nog niet heel sterk is. Het jaar 2014 moet uitwijzen of het licht afkomstig is van een sterke Duracell-batterij of een goedkope batterij die niet lang meegaat. Laten we op het eerste hopen.

Zoals in elk willekeurig jaar waren er ook nu hoogte- en dieptepunten. In de politiek ging het moddergooien onverdroten verder, tot een beschamend niveau. Op sportief vlak mogen wij ons met kerst nu al verheugen op een flinke portie Laaglandse samba in Brazilië, juni 2014. Het weer verraste ons met aangename en minder aangename dagen en zoals zo vaak was er negen op de tien keer geen bal op de tv. We namen afscheid van mensen van groot statuur en verwelkomden nieuwe adel.

Persoonlijk kijk ik terug op een leerzame reis langs 12 Europese landen. Een reis die in 2014 hopelijk een vervolg gaat krijgen richting Hongarije, Roemenië en Bulgarije. Op de vraag 'Where's the love' moest ik ook dit jaar het beslissende antwoord schuldig blijven. Mocht een dame zich na lezing geroepen voelen mij alsnog op het laatste moment in 2013 het antwoord te geven, mag zij zich altijd bij mij voegen. Hetzelfde geldt voor een werkgever die mij weer het ouderwetse 'I don't like Mondays' gevoel kan geven. Ik heb mijn portie vrije dagen nu wel gehad.

Was 2013 een goed jaar of een slecht jaar? Eigenlijk is dit een onzinnige vraag! Het leven lijkt steeds sneller te gaan naarmate men ouder wordt. Gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. Je hoopt op den duur zo 'Old and wise' te zijn dat je op zijn minst je eigen leven in de hand hebt. Bij sommigen lukt dat. Bij anderen niet. Afgaande op al mijn ontboezemingen die ik ook dit jaar weer met u deelde, kunt u makkelijk raden tot welke groep ik mij reken.

De laatste weken van het jaar zijn nooit mijn actiefste. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar bij mij overheerst dan altijd het gevoel 'Opzij, opzij, opzij'. Het jaar mag voor mij dan in a split second eindigen. Helaas gebeurt altijd het tegenovergestelde. We zitten rond een kerstboom en worden bestookt met top 2000's, jaaroverzichten en andere terugblikflauwekul die de mensheid niet vooruit helpt. De regeringsleider die het inzicht en de moed heeft om 2 januari direct na 25 december te laten aanvangen, is wat mij betreft een groot visionair.

Wat gaat 2014 ons brengen? Weet u het, weet ik het. We hopen allemaal op een goede gezondheid en behoud van (of terug) een job. De één plant een verre reis, de ander een verhuis. De lotto willen we uiteraard allemaal winnen.

Wat er ook gebeurt in 2014, ik wil u één boodschap meegeven: blijf uzelf en uw principes zoveel mogelijk trouw en wees niet de slaaf van uw baas, regering, vrouw of hond. Wie sterk in zijn schoenen staat en ook eens nee durft te zeggen, heeft de meeste kans om vooruit te komen.

Ik sluit af met twee songs: eerst mijn all time favorite Christmas carol die mijn laatste zinnen bekrachtigt. Als tweede mijn persoonlijke afsluiting van dit jaar. Ik vind het mooi geweest voor 2013. Ik wens u een vreedzaam, bedachtzaam en niet te ambetante kerst toe. Met daarna een nieuwjaar waarin uw dromen, ambities, wensen en noodzakelijkheden nu wel eens zoveel mogelijk mogen uitkomen.





woensdag 18 december 2013

Einde van het jaar van Roemeense date

Nee, goed lezen! Ik zeg niet dat het gedaan is met mijn bezoekjes aan Roemeense date. Ik zeg dat het naar haar genoemde jaar ten einde is.

Dat naar haar noemen, is iets wat ik uiteraard zelf heb gedaan en met reden: als er één persoon is geweest die haar stempel op mijn doen en laten dit jaar heeft gedrukt, is zij het wel. Omdat ik al vermoedde dat ze rond kerst en Oud en Nieuw niet veel zou werken, bracht ik vandaag mijn laatste bezoek van dit jaar aan haar.

Vooraf was ik nogal gespannen. Ik wilde het geen tweede keer achter elkaar meemaken dat ik niet  zou klaarkomen. Aan de andere kant: ik moest er ook geen drama van maken, mocht het toch weer zonder orgasme eindigen. 'We will see how it ends', zei ik voor alle zekerheid vooraf. De angst bleek ongegrond.

Na het gedane werk volgde als vanouds een gesprek over van alles en nog wat. Ik vertelde over mijn beslommeringen met het zoeken naar werk. 'Why are you so busy with it? You get money from the government and you can live from it.' Tja, honey, zo eenvoudig gaat dat niet se. 'One day, the government will wish to hear about my applications and whether I do enough.' 'You do, don't you?' 'It could be more.' 'Hey, if there's no work.'

In een half jaar tijd heb ik zo'n twintig sollicitaties de deur uitgedaan. Zeker geen record. Ik vertik het te solliciteren op jobs onder mijn niveau. Niet, omdat ik mij er te goed voor voel. Wel, omdat je dan steevast het nakijken hebt vanwege 'overgekwalificeerd'. Op mijn eigen niveau en kunde zie ik niet veel waar ik op kan reageren. Ik zit echt met een discrepantie tussen werkervaring/opleiding en wat de arbeidsmarkt momenteel vraagt. Daar moet wat aan gebeuren. Maar wat?

Opleiding of ga ik met mijn kennis en kunde geheel zelfstandig? De nieuwsbrief over Bulgarije en Roemenië moet op een hoger niveau wil ik daar geld mee gaan verdienen. Aparte website, acties gekoppeld aan site en/of nieuwsbrief. Is een uitdaging, maar blijft onzeker. Had ik nu maar zicht op een mooi maandelijks startinkomen als freelancer. Ik ben afgelopen maandag wel benaderd voor freelance werk, maar enige research en gesprekken met deze en gene leren mij dat het geen slimme zet lijkt daarop in te gaan. Wat ik zelf ook al bevroedde. Vandaar de research.

Na het onderwerp werk kwamen nog wat luchtigere zaken langs. 'I won't work around Christmas and the end of the year. I stay at home. And you?' Goed ingeschat dus. 'I may go to my mother with Christmas. End of the year, I always spend in Antwerp. If the weather is okay, I'm going to watch the fireworks.' 'I did that last year with my mother.' 'I stayed at home then, because it was raining.' Het is altijd stervensdruk met het vuurwerk, maar wie weet had ik haar anders vorig jaar nog in de smiezen gehad.

'I hope next year will be better. Work, everything. For you, I wish you find a job and a woman. That's most important.' Ze sloeg de spijker op zijn kop. Een vrouw daar durf ik niet meer op te hopen. Werk: daar moet ik werk van zien te maken in 2014. Zaterdag eerst mijn boekpresentatie tot een goed einde brengen (zie vorige blog). Dan heb ik nog anderhalve week de tijd in 2013 om te bedenken hoe ik in 2014 aan een baan kom. Er zijn wat openingetjes en opties. Of het gouden ei daar tussen zit? I have no idea.

Voor vervolgblogs over Roemeense date is het wachten tot 2014. Mijn budget voor 2013 is besteed en ik vind het voor 2013 wel mooi geweest.



dinsdag 17 december 2013

Uitnodiging voordracht 'Leven met een beperking in Europa'

Het merendeel van mijn bloglezers weet nu zo langzamerhand wel dat ik van 1 mei t/m 9 juni dit jaar een reis langs 12 Europese landen heb gemaakt. Sommigen hebben mijn daarover verschenen boek al gekocht. Anderen blijken nog steeds te twijfelen.

Voor die twijfelaars is er goed nieuws: op zaterdag 21 december om 11:30 uur houd ik een voordracht over mijn reis en het boek in 't Werkhuys, Zegelstraat 13 te Borgerhout (zijstraat van de Turnhoutsebaan, makkelijk bereikbaar per ov!).

Wat vertel ik in het half uur dat mij is gegeven? Het onderwerp is toegankelijkheid, want daar draaide heel mijn reis om.  Uiteraard introduceer ik mijzelf kort voor de aanwezigen die mij niet kennen. Daarna ga ik in op het hoe en waarom van mijn reis en vertel ik enkele hilarische anekdotes die ik heb meegemaakt. Ten slotte vat ik mijn opgedane conclusies samen.

Mijn voordracht valt in het kader van de 24-uurs marathon van www.el-soplo-del-viento.be om geld in te zamelen voor een rolstoelschommel voor kinderen in een rolstoel. Zoals bekend, steun ik deze actie de gehele maand december door van ieder verkocht exemplaar 20% van mijn winst af te staan aan dit goede doel.

Ik heb zaterdag geen stapel boeken bij me, dus mijn boek bestellen kan via de geëigende kanalen. Zie ik je zaterdag?  

maandag 16 december 2013

Nederland zinkt zeer zeer diep

Geert Wilders is 'Politicus van het jaar' volgens een stemming van EenVandaag. Een deelnemer verwoordde het als volgt: 'De enige politicus die echt voor zijn land en haar bevolking opkomt, die feilloos verwoordt wat er in de samenleving fout gaat, en helaas voor ons land in steeds meer zaken gelijk krijgt. Die wordt weggehoond, en dan telkens moet zien dat andere partijen aan de haal gaan met zijn standpunten.'

Wilders politicus van het jaar. Ongelooflijk! De man die een pact smeedde met Marine Le Pen van het Franse Front National en ondanks jarenlange ontkenningen ook met Filip Dewinter in zee is gegaan. De man die korans wilde verbranden en Alexander Pechtold een 'kleinzerig, hypocriet en miezerig mannetje' noemde. Die man is politicus van het jaar.

Nederland is zeer zeer diep gezonken. Need I say more?

donderdag 12 december 2013

Moet ik zelf gaan stemmen?

We zijn nog niet aan het einde van het jaar, maar het gaat wel opschieten. Tot nu toe heeft niemand zijn stem uitgebracht op de vraag wie in 2014 de opvolger moet worden van de Smashing Pumpkins CD 'Siamese dream' als vrijdagavond CD (iedere eerste vrijdag van de maand een track). Ik gooi mijn oproep daarom nog een keer in de herhaling. Als jullie niet stemmen, moet ik zelf kiezen. Misschien kies ik ze dan wel alle drie en ben je haast geen vrijdagavond meer veilig :-).

Ga je voor


'Dummy' van Portishead


'Worst case scenario' van dEUS

Of eren we een heel jaar lang de 20e sterfdag van deze jongeheer?


Je hebt nog t/m 31 dec 23:59 uur om te stemmen!

zondag 8 december 2013

De leukste en irritantste radiocommercials van 2013

Radiocommercials. We horen ze iedere dag weer voorbijkomen. Zo vaak, dat je ze op het eind kunt dromen. Soms worden die reclames echter eerder nachtmerries. Welke radioreclames vond ik in 2013 nu plezant en welke juist niet? Ik begin met de Vlaamse en daarna de Nederlandse winnaars.

Vlaanderen

Leukste

De Vlaamse Gamma-reclames kennen al 20 jaar hetzelfde stramien. Vervelen doen ze nooit. Ze draaien om het typetje 'Bompi' dat bij Gamma werkt. Hij weet regelmatig fijne Gamma-aanbiedingen te vertellen aan de rest van het gezin: vader, moeder en broertjes ('mannekes').

http://www.youtube.com/watch?v=5r--A4MfVbE

Irritantste

Radiocommercials moeten in een korte tijd een boodschap overbrengen. Maak je die tijd te lang, dan komt de boodschap niet over omdat de luisteraar dan al met zijn gedachten ergens anders zit. Wil je bovendien in een te lange commercial ook nog een politiek gevoelig onderwerp aansnijden, dan zit je twee keer fout. Dat is wat de Belgische dierenwelzijnsorganisatie Gaia dit jaar deed ten tijde van het islamitische Offerfeest.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20131014_00790191?utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_term=dso&utm_content=article&utm_campaign=seeding

Nederland

Leukste

De boodschap komt toch altijd het beste over met een vleugje humor en/of een openingszin die je gelijk dwingt verder te luisteren. Bij Vodafone hebben ze dat goed begrepen. Bij verre de meest humoristische radiocommercial die ik dit jaar op Radio 1 heb gehoord en ook nog goed voor je topografische kennis!

http://www.youtube.com/watch?v=abIidm1JJxc
 

Irritantste

De radiocommercials van Yacht blinken nooit uit in humor of een pakkende boodschap, maar de huidige reclame slaat alles wat irritatie betreft. Zelfs Tom de Ridder met zijn MKB-brandstof kon daar dit jaar niet tegenop. Wat hoor je? Een bedrijfsleider zit achter het stuur van zijn auto te mopperen dat hij niet de juiste mensen kan vinden voor een positie. Tot drie keer toe tettert zijn passagiere op de achterbank dat Henk, zo heet hij kennelijk, moet schakelen. Snel de radio uitschakelen ja! De reclame van Yacht valt nergens op internet terug te vinden. Logisch ... De filosofie achter het schakelen vind je op www.yacht.nl/schakelen Ik zou maar snel doorschakelen.

dinsdag 3 december 2013

My second contribution to Romania-Insider with regard to my trip to Romania in 2014


Getting around in Bucharest by public transport with a disability
This week, Flemish newspaper De Standaard pays attention to the accessibility of Flemish public transport for people with a disability. An author in a wheelchair travels from one side of Flanders (the Dutch speaking part of Belgium) to the other side, only by tram, bus, train and subway. He hopes to be able to make the trip within four days! Traveling by public transport still isn’t easy for people with a disability in Belgium. Many of the transport means still are not (fully) adjusted and one has to make reservations up to two days in advance. I wonder how this is in Bucharest. In fact, it’s one of my most important points of attention during my intended stay in Bucharest, spring 2014.

Although Belgium is one of the more developed and richer countries of the EU, Belgian public transport is not that terrific. Here is a pic as an example: of a train model of which there are still riding around a lot in Belgium.

                        

I can assure you that this train is totally inaccessible for people in a wheelchair. Both from the outside and on the inside Of course, there’s also modern, adjusted material riding around in Belgium. But, in general it is too less and the replacement goes too slow.

As told in my first article in this series of guest contributions, I already traveled through 12 European countries in spring 2013. Since I can’t drive a car due to my own disability, I fully depend on the plane/boat/public transport during my trips abroad. I soon found out there are large accessibility differences in Europe as far as public transport is concerned.

Of the richest European countries I visited, Germany and Finland turned out to have the best adjusted public transport. The public transport in Warsaw did surprise me positively as well. For instance by this modern tram.



Tell me about public transport in Bucharest

Before I started my trip, I did a little bit of research in advance with regard to the public transport and its accessibility in most countries. Not only with regard to the transport means themselves, but also concerning the inside of the train stations. Which is as much important to me, since I can only use one hand and only have one good functioning leg. You can imagine it’s not possible for me to go up or down the stairs to the platforms with a big suitcase all by myself that way (my suitcase weighted more than 12 kg!).

In spring 2014, I only visit Hungary, Romania and Bulgaria. I will thus have far less heavy stuff to carry with me. Still, the more practical I can move around in a city by adjusted transport the better it is.

I like to hear experiences of Romanians with a disability with regard to this subject. How easy is it for you to travel around in Bucharest? What do I have to take into account? Is it easier to go by tram, bus or subway? How accessible are Romanian trains? Please let me know, so I can prepare myself. Send me a mail on mail.johanp@gmail.com

I’m also still looking for people in Bucharest who like to be interviewed by me about this and other subjects related to living with a disability. See for example interviews www.disabledpeoplespeak.be
Copyright pictures: Johan Peters

zondag 1 december 2013

Koop mijn boek en steun het rolstoelschommelproject van El Soplo del Viento

El Soplo del Viento is een vzw (vereniging zonder winstoogmerk) uit Heverlee (Leuven). De vzw wil bruggen slaan tussen mensen met en zonder handicap. Op 20 en 21 december organiseert de vzw een 24-uurs marathon in het Antwerpse Borgerhout in het kader van de Studio Brussel-actie Music for Life. Met de marathon wil de vzw zoveel mogelijk geld ophalen voor de realisatie van een rolstoelschommel. Een schommel dus waarmee ook kinderen in een rolstoel naar hartenlust kunnen schommelen. Meer over de gedachte hierachter en hoe de schommel gerealiseerd moet worden, lees je op http://www.soplo.be/musicforlife.html


logo


Ik ben gevraagd om tijdens de 24-uurs marathon te vertellen over mijn Europese reis en het daaruit voortgekomen boek. De precieze dag en het precieze tijdstip worden begin deze maand bekendgemaakt en daar communiceer ik uiteraard nog over via de geëigende kanalen.

Maar, ik doe meer dan alleen mezelf promoten. Omdat ik uiteraard helemaal achter de actie sta, doe ik ook een duit in het zakje: van ieder verkocht exemplaar van mijn boek in de maand december sta ik één euro van mijn winst af voor El Soplo del Viento. Krenterig? Pardon, dat is wel 20% van mijn winst. Je wordt echt niet rijk door het zelf uitgeven van een boek!

Er zijn nog hordes mensen die mij kennen en bijvoorbeeld via Facebook te kennen hebben gegeven mijn boek te 'liken'. Kom nu eens in actie en koop mijn boek. Zo steun je twee goede doelen in één klap. Ik wil in 2014 uiteraard weer verder reizen. Voor dat jaar staan Hongarije/Roemenië/Bulgarije op het programma. En je steunt tegelijkertijd het rolstoelschommelproject van El Soplo del Viento.

Wat houd je tegen? Je hoeft alleen maar even op de cover rechts bovenaan te klikken en het boek is al bijna besteld!

vrijdag 29 november 2013

Kies je favoriete vrijdagavond CD voor 2014!

Aangezien ik toch weer occasioneel aan het bloggen ben, kan ik net zo goed de traditie van een muzikale track van een bepaalde CD op de eerste vrijdagavond van de maand voortzetten. Ik spaar jullie voor de rest van 2013 de Smashing Pumpkins. De laatste twee nummers die ik nog had moeten tonen, zijn toch slechts niemendalletjes. Voor 2014 bied ik je bovenal de keuze uit twee CD's die beide in 1994 uitkwamen. Volgend jaar dus ook alweer precies 20 jaar geleden. Beide CD's betreffen bovendien debuutalbums.

Wie hoor je liever op vrijdagavond voorbijkomen? In april ...


... of in oktober


Concreet: kies tussen het album 'Dummy' van Portishead of 'Worst case scenario' van dEUS. De hier gekozen nummers zijn niet per se representatief voor het hele album!

Vind je beide opties niets, dan heb ik nog een derde keuzemogelijkheid voor je. April 2014 is het 20 jaar geleden dat Kurt Cobain zich een kogel door het hoofd schoot. Je mag dus ook nog kiezen voor een jaar lang zulke fijne liedjes als het nu volgende ...

 
 
Meeste stemmen gelden en stemmen kan tot en met 31 december 00:00 uur!

donderdag 28 november 2013

Het moest een keer gebeuren dit jaar

Veel vroeger dan gepland, was ik vanmiddag alweer bij Roemeense date op bezoek. Eigenlijk had ik mij ingesteld op zondag, maar die dag heeft ze vrijaf genomen. Zaterdag kwam mij niet goed uit, dus dan maar vandaag. Als werkloze kun je schuiven met je bezigheden. Dat is dan ook een van de weinige voordelen van die status.

Het verblijf was oké. De ene keer met een vrolijke noot en de andere keer meer serieus. Er was één probleem: little Willie gaf niet thuis. Wat we ook probeerden. Hij bleef in zijn kleine stand staan. Eerste keer dit jaar dat ik zonder orgasme naar huis ging. Ik tilde er niet zwaar aan. Eigenlijk is dat ergens wel goed. Zo beseffen we beiden weer dat het ook wel eens niet wil lukken.

Waar het aan lag? Goh, er zijn zoveel mogelijke oorzaken. Onvoldoende mentale voorbereiding, slecht geslapen, gewoon even improductief op dat moment. You name it. Volgende keer beter.

Darwin had ze nog niet bestudeerd. 'I only do those things I have to do.' Een van de serieuze kanten van het verhaal van vanmiddag. Ik had haar vorig jaar al verteld over het ontstaan van mijn handicap. Ze vroeg er opnieuw naar en was opnieuw geschokt dat het zo kan gebeuren. 'Life sucks', was mijn reactie.

Voor de rest vond ze me weer vrolijk en optimistisch wat haar goed deed. 'I don't know where you get this optimism. Where is it sold?' The world is a stage and men are merely players. En ik ben een verdomd goede toneelspeler. Ik leid iedereen om de tuin zo lijkt het. Want, zo vrolijk en optimistisch ben ik totaal niet.

Het duurt te lang voordat er beweging in mijn werkende carrière komt. Ondertussen blijven onverwachte rekeningen binnenstromen waar een mens ook niet vrolijk van wordt. Het is een kwestie van alle zeilen bijzetten en geen vreemde financiële bokkensprongen maken.

Is het dan verstandig iedere maand geld aan Roemeense date uit te geven? Goh, die uitgave valt nog wel op te vangen en als ik het geld niet zou uitgeven, betekent dat niet dat ik dan gelijk weer ontzettend rijk ben. En ik krijg er veel voor terug. Hunkeren we niet allemaal naar aandacht, affectie?

Het leven is keuzes maken. Soms keuzes die je op zich graag anders had gezien. Het is of Roemeense date of helemaal niets wat intimiteit. Helemaal niets is wel erg weinig ... Dat kan ik niet hebben.

'I don't read nowadays. I only listen to music. Music makes me happy.' We hebben het er nog niet uitgebreid over gehad, maar ik weet absoluut zeker dat onze muzieksmaak hemelsbreed verschilt. Muziek maakt mij zelden vrolijk. Ik leg er wel graag verbanden mee in zoverre het gaat om gebeurtenissen. Weg is ze nog niet, voor de rest komt de beschrijving van de dame van Nick Cave aardig overeen met Roemeense date.





maandag 25 november 2013

Over blijde en geen verrassingen

Ik loop alweer meer dan vijf maanden werkloos thuis. Het begint te wennen. In die zin dat ik er voorlopig even vrede mee heb. Zodra ik een interessante job zie, solliciteer ik. Ik informeer bij sommige jobs zelfs tussentijds nog eens proactief om te vernemen hoe het met mijn sollicitatie staat. Wat kan een mens nog meer doen?

Nou, in december plan ik een beslissing te nemen over de vraag of ik al dan niet een cursus ga volgen in een geheel andere richting. Zal ik uit eigen zak moeten betalen, want valt niet onder VDAB-vergoedingsregeling. We hebben het gelukkig niet over duizenden euro's die ermee zijn gemoeid. Zelfs geen vele honderden. Zaterdag 7 december is er een open dag aan het Antwerpse instituut waar ik die cursus wil gaan volgen. Ik zal dan eens mijn licht daar opsteken en daarna moet de beslissing maar snel vallen. Wil 2014 niet in ledigheid doorbrengen tijdens de wintermaanden, ook al is dat o zo verleidelijk.

Wat werk betreft, vallen er dus geen blijde verrassingen te noteren. Wat was dan wel die in de titel genoemde blijde verrassing? Och, dat is privé. Herinner je je nog dat ik Roemeense date twee weken geleden heb bestookt met info over Darwins evolutietheorie? Ik had haar toen gevraagd me te laten weten wat ze van dat mailtje vond. Dat deed ze in eerste instantie niet en ik rekende er al niet meer op. Duidelijk iets te veel gevraagd. Verder geen ramp.

Tot ik vanochtend mijn mailbox opende en ineens het lang verwachte antwoord van haar tussen mijn mails zag staan. Wat nog mooier is: ik had al kennis van haar echte voornaam - die we onderling overigens nooit gebruiken. Ik houd het bij haar werknaam - nu ken ik ook haar achternaam. Lijkt een futiliteit, maar voor mij is het dat niet. Het is toch een teken dat ze mij zodanig vertrouwt dat ze ook haar achternaam durft prijs te geven. En dat doet een mens goed.

Binnenkort hopelijk een volgende aflevering met haar. Om alvast in de stemming te komen (niet waarheidsgetrouw!).

  

vrijdag 15 november 2013

Documentaire 'Sletvrees' heft seksueel perceptieverschil tussen man en vrouw niet op

Waarom noemen we een vrouw die veel van seks houdt, en dus ook met veel mannen het bed heeft gedeeld, een slet en hoe kunnen vrouwen het best genieten van seks zonder zich te schamen? Dat zijn de twee primaire vragen in de documentaire 'Sletvrees' van Sunny Bergman die gisteravond bij de VPRO op Nederland 3 viel te zien. Een onderhoudende documentaire, maar het bracht mij niet dichter bij het begrijpen van de vrouwelijke seksualiteit.


De filmposter, bron: www.vpro.nl

De documentaire houdt verschillende facetten van de vrouwelijke seksualiteit tegen het licht. Hoe er in het verleden tegenaan werd gekeken en nu, hoe vrouwen zelf seksualiteit ervaren (als single en in een relatie) en zelfs hoe mannen moeite proberen te doen om de vrouwelijke behoefte aan seksualiteit in te vullen. En dat doen wij nog steeds maar zo zo beste lotgenoten. Ik ga niet de hele documentaire zitten analyseren. Dat zullen andere media vast al tot in den treure hebben gedaan. Ik wil er een paar dingen uitpikken die mij persoonlijk intrigeerden.

1. Vrouwen komen niet snel tot een orgasme en het is voor hen niet het belangrijkste

Dat wisten we in feite al uit alle boeken en studies die er over het onderwerp vrouwen en seksualiteit zijn geschreven. Wat mij hier nu zo in interesseerde, is dat de vrouwen met wie ik het bed heb gedeeld wel  altijd van het andere cliché uitgaan: mannen willen hoe dan ook altijd klaarkomen.

Ik had het afgelopen zondag nog voor met Roemeense date. Na twee eerdere bezoeken met moeizaam tot stand gekomen orgasmes wilde ik die zondag absoluut vlammen. Niet voor mezelf, maar wel om haar te tonen dat het seksueel nog prima zit tussen ons. Heb geen zin in toestanden zoals ik die bij Bulgaarse date heb gekend die liep te mokken als ik weer eens niet klaarkwam. Haar argument was dan dat ik mijn geld beter aan een ander kon besteden. Uiteindelijk brak dat gemok van haar ons contact. 

Als het mij alleen maar om het orgasme zou zijn te doen, trek ik me net zo goed thuis wel af. Kost mij geen geld ook. Probeer dat de dames maar eens wijs te maken. Roemeense date afgelopen zondag: 'You pay for it, so when you don't cum I'm not happy (for you).' Met andere woorden: als jij niet klaarkomt, heb ik iets niet goed gedaan. Vrouwen denken blijkens dit voorbeeld dus net zo stereotype als mannen. Misschien ben ik geen echte man, maar dames: heus, een orgasme is voor mij geen absolute must! Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Ik doe iedere keer mijn uiterste best er eentje te krijgen. Niet voor mezelf maar voor jullie! Daarin ga ik verder dan ik zelf nodig acht, om jullie een plezier te geven! Ik vraag me wel eens af hoe dit zou gaan, mocht ik ooit een normale relatie hebben.

Van vrouwen wordt vaak gezegd dat ze heel goed zijn in het faken van orgasmes. Faken om de man een plezier te geven. Een teken dat hij goe bezig is. Ik heb in mijn leven tot nu toe slechts één vrouw meegemaakt die live een orgasme kreeg tijdens seks met mij. Ligt in de eerste plaats aan het soort seks. Ik doe nu eenmaal zelden een standje 69, wat de mogelijkheid van een orgasme bij mijn sekspartner natuurlijk beperkt. Toch heb ik Roemeense date een keer een orgasme laten beleven, volgens haar woorden. Was het waar of was het fake? Alleen zij kent het antwoord. Voelde me wel trots toen, of het nu waar was of niet.

2. Hiërarchie in 'slechte vrouwen'

De documentaire geeft ook een inkijkje in de porno-industrie. Aan het woord komen bijvoorbeeld enkele jonge blonde pornoactrices met een sterk Oost-Europees accent. Zij zien zichzelf absoluut niet als sletten. Wel als actrices die zelf bepalen wanneer ze waarin acteren en zo de regie in eigen hand houden. Daarmee staan ze naar eigen zeggen moreel gezien hoger op de ladder dan bijvoorbeeld prostituees of jonge meiden die met elk liefje het toilet induiken in de disco.

Dat waag ik toch te betwijfelen. Je kunt wel zeggen dat het allemaal acteerwerk is, maar de meeste porno die ik zo nu en dan onder ogen krijg, is van zodanige inhoud dat ik er weinig zelfregie van de dames in terugzie. Komt bij dat anno 2013 veel porno nog steeds zonder rubber (lees: condoom) plaatsvindt. Je mag er dan wel vanuit willen gaan dat alle pornoacteurs en -actrices zich regelmatig laten checken, maar een gevalletje HIV onder een Amerikaanse pornoacteur toonde onlangs nog maar eens aan dat je daar niet al je geld op in moet zetten. Overigens kijk ik zelden naar heteroseksuele man/vrouw porno. Al dat moeilijke gedoe erin en eruit windt mij absoluut niet op. Ik heb het meer op lesbische porno. Shoot me, go ahead. Ik weet dat er nog zat andere mannen zijn die daar ook verlekkerd naar kijken. Niets pervers is de mens vreemd en er zijn nog wel ergere dingen te bedenken.

Vrouwen en seks. Vrouwen en mannen die seks met elkaar hebben. Het blijft een moeizame materie. We beschouwen het vanuit verschillende uitgangspunten. Ik denk niet dat de documentaire daar veel aan verandert. Mogen vrouwen net zoveel seksuele contacten hebben als mannen zonder direct voor slet te worden uitgemaakt? Bij hoeveel contacten ligt dan de grens? Aan drie Britse jongens, pubers, werd de vraag gesteld. Alles boven de tien was bij hen ver erover. Met hoeveel meisjes zij zelf het bed zullen delen eer monogaam te worden, als dat lukt, daar lieten ze zich wijselijk niet over uit. Werd ook niet naar gevraagd.

Eén Britse dame had in haar leven seks met 140 mannen gehad, ze had het bijgehouden(!), en was nog steeds single. Is zij een slet? Niet per se voor mij, maar ik zou mij toch wel hebben bedacht, mochten wij elkaar zijn tegengekomen in een relatie en had ik het geweten. Ben je dan wel geschikt voor een relatie? Ik betwijfel het.

Zelf moet ik natuurlijk ook mijn mond houden. Het aantal seksuele contacten in de vanille sfeer ligt bij mij ruim boven de tien. Valt eigenlijk nog wel mee in 25 jaar tijd, wetende dat ik het zuiver van betaalde seks moet hebben waarin keus genoeg is. Ik reken daar echter de SM niet bij. Met reden, want geen seks met de Meesteres, al mag je wel op haar verschijning geilen.

Zoals bekend, hoop ik nog eens de vrouw van mijn dromen tegen het lijf te lopen. Tot die tijd houd ik het strikt bij Roemeense date, zolang zij de mogelijkheid biedt. Er valt voor mij nog genoeg bij en met haar te ontdekken. Ik heb de indruk dat ze ons seksueel contact als plezant ervaart en niet ambetant of tegen haar zin. Dat vind ik belangrijk. Goede seks is maatwerk waarin je moet blijven investeren. Daar heb je twee partijen voor nodig. Ook al komen ze van andere planeten. Zover ben ik nu wel na meer dan 25 jaar ervaring met vrouwen.

donderdag 14 november 2013

Gefeliciteerd Stuart Staples!

Iedereen is één keer per jaar jarig, zo ook popmuzikanten. Vandaag is Stuart Staples jarig, zanger van de Britse band Tindersticks. Ik ga er geen gewoonte van maken voortaan van iedere jarige rockster een video te posten, maar bij Staples maak ik een uitzondering.

Ik hoorde vanochtend van zijn verjaardag op Studio Brussel. Ook daar staan Tindersticks normaal niet veel op de playlist. Je moet ervan houden en eerlijk gezegd: ook ik kan niet te lang naar zijn nasale stemgeluid luisteren. Ik heb dan ook maar één CD uit de jaren 90 van ze, 'Curtains'. Toevallig draaide Christoph Lambrechts vanochtend net van die ene CD het volgende nummer. Toch wel een beauty en om te tonen dat mijn muzieksmaak toch wel breder is dan wat jullie gewoonlijk voorgeschoteld krijgen, doe ik Christoph nog een keer na.

                                          

dinsdag 12 november 2013

Novemberweer, november melancholie

Op weg naar en terug van Den Haag keek ik uit het treinraam naar buiten. Miezerig weer, grijs, nevel. Typisch novemberweer. Precies waarom ik deze maand zo haat. Bij Den Haag CS staat de eerste oliebollenkraam al. Nog zo'n reden om november te haten: de naderende feestdagen in december. Wees eerlijk: november en december zijn zakelijk gezien bar slechte maanden, als je het niet van feestdagen moet hebben.

Het was vandaag mijn laatste reis naar Den Haag in het kader van de loopbaanbegeleiding. Wat is eruit gekomen? Wil ik iets totaal anders doen wat werk betreft, dan moet ik het gaan zoeken in de sociale hulpverlening. Dat is heel breed en loopt bij wijze van spreken van medewerker bij het COA of werk gerelateerd aan een NGO tot aan werken voor mensen met een beperking als bijvoorbeeld psycholoog of coach.

Ga daar maar eens de juiste betrekking bij zoeken op je 44e. Belangrijk is natuurlijk dat je realistisch blijft: een vierjarige universitaire opleiding gaan starten, is waanzin en geen enkele uitkeringsinstantie zou daarmee instemmen. Toch heb ik iets van scholing nodig om me theoretisch vaardig te maken. Daarna zou ik dan wel of in dienstverband of als zelfstandige in die richting aan de slag kunnen. Ik moet de komende tijd eens zien wat er mogelijk is hier in Antwerpen. Heb al wat voorstudie gedaan, maar eenvoudig is het allemaal niet.

Of ik moet de journalist blijven uithangen. Een vaste job in die sector is huilen met de pet op, zoals we weten. Dan heb ik dus noodzaak aan meer personal branding vaardigheden. Het jezelf goed kunnen verkopen. Want anders blijft het freelancen een gebed zonder einde, ook met de Bulgarije/Roemenië nieuwsbrief.

De switch trekt mij wel aan. Ik ben al mijn hele leven bezig met proberen mensen op weg te helpen. Roemeense date is zeker niet de eerste. Of het mij tot nu toe goed is gelukt? Daar mogen de personen zelf over oordelen.

Ik zal de laatste weken van 2013 nog flink aan de bak moeten om 2014 geen vooraf verloren jaar te laten worden. Toch wil ik nu even melancholisch doen. Ik introduceer maar gelijk een nieuwe traditie. Iedere maand november mag je onderstaande song verwachten. En nu houd ik mij echt weer een poosje stil op dit blog. Werk roept.



maandag 11 november 2013

Evolutieleer na de seks

Na een kwartier wilde seks (ik had me expres extra opgegeild, na de voorgaande twee keren te moeizaam te zijn klaargekomen) bleef er gisteren nog een kwartier over voor contemplatie. Ik wist al dat Roemeense date niet in haar vrolijkste bui was. Het gesprek kwam daardoor haast automatisch weer op God uit van haar kant en de vraag waarom ik niet in hem geloof. Op de een of andere manier, sorry ik ben de details kwijt, kwam ik uit bij Darwin en zijn evolutieleer. Ze kende de naam wel, maar de theorie niet. Of ik daar meer over kon vertellen?

Mooi, lig je nog na te hijgen en dan moet je in zo eenvoudig mogelijke bewoordingen de evolutietheorie van Darwin uitleggen. Ik heb die theorie nota bene in het Engels gelezen, maar dat is alweer een jaar of drie terug. Ik schraapte in gedachten enkele zaken bij elkaar die ik mij nog herinnerde en vertelde ze aan haar. Roemeense date luisterde aandachtig en wilde na afloop nog meer erover weten.

'I do have the book in English, but it's not easy to read if you don't have any background knowledge.' 'I'm afraid I won't understand it then.' 'I could surf on the internet for you to find some easy explanations and mail them to you. If I could have your e-mail address.'

Ik kreeg haar e-mailadres. Ik heb haar gisteravond gelijk enkele links toegestuurd.  Bleek dat ik in mijn verhaal alweer iets had omgedraaid. Ik had de vis zich op het land laten evolueren, terwijl het juist een landwezen was dat evolueerde in de huidige walvis. Bon, weet niet of ze zich mijn verhaal nog in detail herinnert.

Haar GSM-nummer had ik al. Nu heb ik ook haar e-mailadres. Misbruik ga ik er niet van maken. Ik hoopte erom te durven vragen op het moment dat ze zou stoppen, zodat we nog in contact zouden kunnen blijven. Ik heb het nu al en stoppen zit er voor haar momenteel nog niet in. Ook door wat ze daarnaast vertelde, heb ik een onrustige nacht achter de rug. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel doet danig van zich spreken. De avonturen met Roemeense date beginnen proporties aan te nemen die ik niet heb durven voorzien. De afstand tussen ons, die ik bewust in stand hield en wil houden, wordt kleiner en kleiner. Bellen/SMS'en doe ik vanuit mezelf niet zo veel. Geen fan van. Een mailtje sturen, gaat me heel wat sneller af. Houd ik mij aan mijn goede voornemen, ook als ik signalen blijf ontvangen dat ze het niet meer weet? Heb ik het recht dan wel de plicht dan meer op de voorgrond te treden? Hoe doe ik dat dan het best? Ik heb immers ook niet de wijsheid voor haar in pacht. Tricky questions ...

Waarom trouwens dit blog? Om jullie voornamelijk ook te wijzen op mijn nieuwste journalistieke uitspatting wat bloggen betreft: http://blikopbulgarijenroemenie.blogspot.com Daar moet je voortaan zijn. Jullie hadden gelijk: Johan kan toch niet stoppen met bloggen. Ik gooi het nu echter wel over de zakelijke boeg. Met zo nu en dan nog een persoonlijk blogje op Antwerps geraas en geruis. Als ik de noodzaak ertoe voel. Nothing really ends.

maandag 4 november 2013

Discovering the Romanian way of living with a disability

Johan Peters, a freelance journalist from Antwerp, plans to visit Romania, Bulgaria Hungary in 2014 to find out how life is for disabled people in these countries, after doing something similar in 12 other countries this year. He describes his plans and his journey in a series of stories for Romania-Insider.com.

I recently started a long lasting project. I intend to visit practically all member states of the European Union to find out how people with a disability live in each separate country. In 2013 I started with a trip through 12 countries: The Netherlands, Belgium, Germany, the Scandinavian countries, the Baltic countries, Poland, Czech Republic and France. In 2014, Hungary, Romania and Bulgaria are next on my list. Some people from Hungary and Romania who live in Antwerp told me the situation with regard to disabled people in their home country is much worse than in Belgium. Is this indeed the case and how can it be improved? That’s the main thing I would like to find out during my trip to these countries.

I’m very much aware it’s tricky to compare countries only on their finances. For instance, the financial situation of disabled people in Poland or the Czech Republic can’t be compared to the cases in the richer European countries. Which doesn’t mean the financial situation of disabled Polish and Czech people is therefore equally worse than elsewhere. The finances of Romanian and Bulgarian people with a disability can’t be compared to their German or Belgian fellowmen either.

What interests me most in this project is the question whether people with a disability are able to live their life in a ‘normal’ way as much as possible. Whether they do have chances to develop themselves by good education and whether they have a fair possibility to find a job in the case they’re capable to study and work. Whether the government actively supports the facilities they need. In other words: whether there’s a policy of inclusion present.

Inclusion isn’t only a matter of finances and work. It all starts with the accessibility of the environment in which a person with a disability lives. Are the pavements accessible for people in a wheelchair? Is there adjusted public transport available? Are the houses adjusted? Are there guidelines for blind people in and around public buildings or are they allowed to take their guide dog with them? Even in countries, which are said to have very good accessibility facilities for disabled people, like the Scandinavian countries, this is not always the case everywhere.
I’m looking for people with a disability in Bucharest who would like to tell me about these things in a personal conversation.

You will have to speak and understand English, because I’m afraid I won’t be able to learn Romanian before my trip starts . I’ve not planned a concrete date for this trip yet. It will be during spring 2014. Since I have difficulty walking myself it’s impossible for me to move around during a hard Romanian winter with snow and ice. Speaking about such weather conditions: I’m also curious to hear how you manage to cope with them.

People who’d like to participate in my project are invited to send me an email at info@mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be or (more easy to spell) mail.johanp@gmail.com. In case you want to have a look at my previous voyage first, check out my special site www.disabledpeoplespeak.be. Among other things, all the interviews I had in the 12 countries mentioned can be read there. This way, you will have an idea of my interview style and what our talk could be about. Finally, I’m also looking for local sponsors who are willing to provide me practical aid: a hotel or B&B that is willing to offer me free sleeping space for three nights, a taxi company that could offer free transport. Any help is welcome since I fund this whole project strictly out of my own finances.



Second project
Besides my intention to visit Hungary, Romania and Bulgaria and talk to people with a disability on the spot I also have an exclusive second project in mind with regard to your country.

I would like to get into contact with people who work with/for disabled people to find out how the care for those people is being arranged. Are there any needs as far as equipment is concerned? Is there maybe a professional lack of knowledge of how to inspire people with a disability to make best of life themselves?

Before I started to live in Antwerp I worked with an organization that supports people with a disability in Rotterdam (I’m originally Dutch). They are part of a national umbrella organization which has some 20 locations throughout the country. I still have very good contacts with that organization and I can imagine it would be interesting for Romanian social workers that work on a daily basis with disabled people to have a look at how things are arranged in the Netherlands.

I could make the contacts for those interested in Romania to visit their Dutch colleagues and arrange your stay in the country. Of course, this will take considerable time for me to work on. That’s why I would need a contribution for my part of work, but I guess the Romanian government or even the European Union could contribute financial support – if there’s interest for this plan, of course. Let me know through one of the e-mail addresses mentioned above.

Both projects look like a big uncertain adventure to me at the moment. It’s a challenge to travel to the real frontiers of the European Union and to experience a totally different environment. After all, Romania hasn’t been a member of the EU that long and there’s still a significant gap with regard to the rest of Europe. However, through the internet and in my social contacts I’ve learned that Romania is a beautiful country with a rich culture.

The contact I have with people in- and outside Romania confirm this image. Therefore, I look forward to visiting your country in 2014. In the case my projects turn out to be useful to improve the image and daily life of people with a disability in your country, I’m more than pleased to contribute to it. I await your suggestions and reactions with great interest!

By Johan Peters, Guest Writer

woensdag 30 oktober 2013

Persbericht: Met een geruster hart ondernemen in Bulgarije en Roemenië

Steeds meer Vlaamse en Nederlandse ondernemers richten hun blik op Bulgarije en Roemenië als potentieel interessante afzetmarkten. Velen wagen daadwerkelijk de stap en proberen handelscontacten te leggen of zetten er zelfs een vestiging op. Daarbij komen vragen naar voren als: hoe betrouwbaar is mijn handelspartner ter plekke?; wat zijn mijn kansen/bedreigingen?; hoe stabiel is het economische/politieke klimaat en blijft dit zo? Op de tweede en derde vraag kunnen ondernemers vanaf nu een antwoord voor zichzelf formuleren dankzij de wekelijkse nieuwsbrief ‘Blik op Bulgarije en Roemenië’.  

Deze nieuwsbrief van freelance journalist Johan Peters uit Antwerpen geeft vanaf donderdag 7 november wekelijks een inzicht in de recente economische en politieke ontwikkelingen in de twee landen. Hoe staan ze er economisch voor? Wat doet de regering om de economie te stimuleren? Hoe betrouwbaar is die regering eigenlijk? Beide landen staan immers als corrupt bekend.
De nieuwsbrief heeft niet de bedoeling zich specifiek te richten op één bepaalde markt of branche. Het is daarentegen de bedoeling dat u als ondernemer een beeld krijgt van wat er in de twee landen economisch en politiek boven en onder de oppervlakte speelt. Die kennis helpt u om uw strategie inzake het zaken doen in/met Bulgarije en Roemenië tussentijds aan te passen, indien noodzakelijk.
Wie interesse heeft in de nieuwsbrief kan een mail sturen naar info@zelfstandigjournalistantwerpen.be Hij/zij ontvangt dan de meest recente nieuwsbrief gratis ter beoordeling. Wilt u daarna daadwerkelijk een abonnement, dan kost u dat 75 euro/jaar. Naast de nieuwsbrief valt er sowieso voor iedere geïnteresseerde een zo goed als dagelijkse nieuwsgaring te raadplegen op Twitter via @nieuwsBulRoe.

maandag 21 oktober 2013

Ik stop met bloggen!

Zo'n zevenenhalf jaar geleden startte ik mijn bijna dagelijkse blog op het ter ziele gegane Volkskrantblog. Doel was mijzelf te profileren als Nederlandse freelance journalist in Antwerpen. In de loop der jaren ben ik dat doel echter compleet voorbijgeschoten. Mijn blog werd een mix van persoonlijke verhalen en meer journalistieke observaties. Een wirwar dus. Omdat ik for the time being mijn journalistieke werk toch op een laag pitje heb moeten zetten en ik over mezelf ook wel zo'n beetje ben uitgesproken, vind ik het nu een geschikt moment om een punt achter dit blog te zetten.

Wat moet ik nog over België schrijven? Een zoveelste blog over Bart De Wever/Elio di Rupo?  Een dagelijkse update naar de verkiezingen van mei volgend jaar toe? De Antwerpse/Vlaamse lezers zitten daar echt niet op te wachten. Andere media doen dat sneller en beter dan ik, omdat ze dichter bij de bron zitten. Ik moet het ook maar bij elkaar sprokkelen en dan proberen er een originele analyse op los te laten.

Antwerpen is Antwerpen. Er gebeurt genoeg, maar het is allemaal niet wereldschokkend. Een discussie hier, een moord daar. Een optreden zus, een opening zo. Mijn blog kan niet een fundamentele interpretatie aan het Antwerpse nieuws leveren.

Mijn persoonlijke blogs dan? Ik ben wie ik ben en ook al verandert dat regelmatig, in de kern blijf ik dezelfde: eigengereid, zoekend in dit leven naar iets wat we 'een normaal leven' noemen. Denk niet dat ik het ooit bereik. Stabiliteit in een zaak als liefde blijft voor mij mijlenver uit zicht. Soit, moet ik dan door blijven schrijven over mijn avonturen met Roemeense date? Er schijnen wel liefhebbers van die blogs te zijn, maar ook daarin is de rek qua ontwikkelingen er wel uit. Ik weet dat ik haar op een dag moet gaan missen. De vraag blijft wanneer. Tot die tijd is het bij ieder bezoek een kwestie van zo relaxed mogelijk doen en proberen te genieten en waar mogelijk een luisterend oor of zelfs een helpende hand te bieden. Eens haar vertrek in mijn leven een feit is, moet ik mij daarmee verzoenen en zien wat verder te doen op het relatievlak. Alhoewel het niet mijn wens en bedoeling is, is de kans groot dat ik dan na een tijdje bezinning terug een andere dame opzoek. That's the story of my life. Hoeveel blogs wil ik daar dan nog aan wijden?

Mijn zoektocht naar werk? Ik zal wel weer op iets uitkomen. Omdat recruiters tegenwoordig hele dagen internet blijken af te struinen op zoek naar wat een mogelijke kandidaat allemaal voor sporen achterlaat, kan ik om mijn glazen niet moedwillig in te gooien beter de nodige voorzichtigheid in acht gaan nemen met wat ik allemaal rondtoeter op de sociale media en dit blog.  Even geen onvertogen woord over oud-werkgevers of bedrijven in het algemeen dus meer.

Ik verdwijn niet ineens uit ieders gezichtsveld. Twitter blijft een vaste waarde, Facebook wat minder. Mijn websites blijven in de lucht en nieuwe journalistieke projecten komen via die kanalen altijd wel tot de geïnteresseerde volgers onder jullie. Daar heb ik dit blog ook al niet meer voor nodig.

Zevenenhalf jaar bloggen, is een lange tijd. Ik vind het mooi geweest. Afgelopen weekend kwam dat besef en ik sta achter deze beslissing. Mijn blog hef ik nog niet direct op. Wie weet komt er nog eens iemand op een oud blog dat hij/zij zo interessant vindt dat hij/mij benadert om het één of ander. Is wel eens gebeurd. Nieuwe bijdragen schrijf ik echter niet meer.

Voor degenen die altijd met angst en beven mijn muziekblogs aanklikten, is dit waarschijnlijk ergens juist goed nieuws :-). Geen herrie meer uitgekozen door de Johan. Ik heb zitten denken waarmee ik muzikaal een punt zet achter dit blog. Ook mijn muzikale voorkeur is ondertussen wijd en zijd bekend. Iets van Nick Cave, The Doors (The end), dEUS (Thank you for the roses, Nothing really ends), Metallica (Sad but true), Portishead (We carry on)? Ik kies voor een andere klassieker. Nummer heb ik meerdere malen ten gehore gebracht. Het is het verhaal van mijn persoonlijke leven. Hopelijk komt die droom nog eens uit.

Dank aan iedereen voor het lezen. Kortstondig dan wel jarenlang trouw. Ik kan moeilijk virtueel iedereen de hand gaan schudden. Degenen die ik volgde op hun blogs mogen op mijn belangstelling blijven rekenen. See you!

 

  

zondag 20 oktober 2013

Yulia Tymoshenko binnenkort vrij?

Ze is alweer meer dan twee jaar geen vrij mens, voormalig premier van Oekraïne en medegezicht van de Oranje-revolutie Yulia Tymoshenko. Beschuldigd van corruptie zit ze een gevangenisstraf van zeven jaar uit. In een ziekenhuis, want ze heeft ernstige rugklachten. Zodra ze echter het ziekenhuis zou verlaten, wordt ze zo weer in de cel geplaatst.


Bron foto: Wikipedia

Ik herhaal de situatie maar even, want het is tijden geleden dat we nog iets over haar lot vernamen in de media. Ze was vooral in de picture ten tijde van het EK-voetbal in Polen en Oekraïne vorig jaar. Angela Merkel weigerde bijvoorbeeld wedstrijden te bezoeken vanwege de gevangenschap van Tymoshenko. Na dat EK is het allemaal wat stil geworden voor de schermen. Achter de schermen echter niet.

De EU en Oekraïne onderhandelen over een associatieverdrag. De EU stelt daarbij wel als voorwaarde dat Tymoshenko vrijkomt en de aanklacht tegen haar wordt ingetrokken. Het ziet ernaar uit dat dit binnen enkele weken gaat gebeuren, wist haar dochter Yevhenia te vertellen in een interview aan De Morgen van zaterdag 19 oktober.

Volgens haar dochter is de fysieke toestand van haar moeder zorgelijk en bestaat de kans dat ze blijvend fysiek letsel overhoudt vanwege een inadequate behandeling. Die dochter is nu zo'n beetje de pleitbezorger voor Tymoshenko's zaak en vraagt daarvoor aandacht bij alle groten der aarde die er politiek toe doen. Als Yualia Tymoshenko inderdaad vrijkomt, is dat een mooi politiek succesje voor de EU en bewijst ze dat politieke druk helpt. Het kan even duren, maar toch ...

Een ouder interview met Yevhenia: http://www.youtube.com/watch?v=HvXGI4MXuuA

donderdag 17 oktober 2013

Pas op de plaats

België moet een boete van tien miljoen euro aan Brussel betalen, omdat het regels inzake waterzuivering te laat heeft ingevoerd. Cartoon's Cinema in Antwerpen is gered van het faillissement. De Belgische Lumière Groep en de Nederlandse filmdistributeur Wild Bunch gaan de bioscoop gezamenlijk exploiteren. Heropening staat gepland voor eind dit jaar.

Zie hier wat ik vandaag aan nieuws eruit heb gepikt in de Vlaamse media. Veel schokkends was het niet. Eigenlijk des te beter. Een mens hoeft niet iedere dag met schokkend nieuws te worden geconfronteerd. Ik houd zelf nu een paar dagen pas op de plaats met bloggen. Morgen zit ik wederom in Den Haag voor loopbaanbegeleiding. In mijn gedachten heb ik de beslissing over mijn werkende toekomst nu wel genomen. Ik ben weer eens 360 graden gedraaid ten opzichte van waar ik na de derde sessie stond. Wat mij betreft, blijf ik nu ook vasthouden aan die koers. Vandaag heb ik dat in elk geval met overtuiging gedaan. Als ik na morgen en het komende weekend zo steevast overtuigd blijf, dan moet ik er vanaf volgende week maar voor gaan. Tot die tijd doe ik even niets, behalve met mezelf overleggen. Radiostilte dus.

Ik wens jullie een mooi zomers weekend waarin je de volgende zaken zou kunnen doen.

 
En vergeet niet van de natuur en de pracht (mwah) van het leven te genieten!
 



 

woensdag 16 oktober 2013

Houdt N-VA de zenuwen in bedwang?

Politieke peilingen vinden in Vlaanderen niet iedere week plaats zoals Maurice de Hond in Nederland gewend is te doen. Allez, De Hond moet er zijn boterham mee verdienen. In Vlaanderen is er zo'n beetje iedere drie maanden een grote peiling van de VRT en De Standaard. De meest recente dateert van afgelopen weekend en veroorzaakt nu heel wat onrust bij de N-VA.

Archieffoto
 
 
Stond de partij van Bart De Wever in alle voorgaande peilingen sinds de federale verkiezingen van 2010 steevast op grote winst, in de laatste peiling resteert er van die winst niets meer en is de partij terug op exact hetzelfde niveau van 2010: 27,9%.
 
Daarmee blijft de N-VA bij verre de grootste Vlaamse partij, maar daar zijn ze niet gelukkig mee. Bart De Wever voorziet in zijn nachtmerrie al een regering Di Rupo II. Andere hoge partijbonzen beginnen te morren  over de positie die De Wever zelf inneemt. Moet hij wel vasthouden aan het confederalisme en dus weer een nieuwe staatshervorming in het verkiezingsprogramma? Geen enkele andere Vlaamse partij zit daarop te wachten en aan Waalse kant is er sowieso niemand voor deze gedachte te vinden. Moet De Wever wel burgemeester van Antwerpen blijven? Had hij het eigenlijk ooit moeten worden? Het is heel simpel: N-VA = Bart De Wever en die BDW bestuurt nu meestentijds de stad Antwerpen (hm: in zoverre hij dat doet).
 
Kortom, nervositeit alom in de N-VA gelederen. De Wever himself pretendeert ondertussen het hoofd koel te houden. 'We moeten niet in paniek raken door een peiling; we houden vast aan het confederalisme (als alternatief voor de "Franstalige belastingreging Di Rupo"); ik blijf burgemeester van Antwerpen.'
 
Zou het? Ik heb altijd al gezegd dat ik De Wever zijn termijn van zes jaar niet zie vol maken. Nu met de slechte peilingen en het gemorrel in eigen gelederen zie ik hem uiteindelijk toch wel vertrekken onder het mom van dat het landsbelang hem roept.
 
Elio di Rupo komt ondertussen steeds meer in zijn element. Ook onder de Vlaamse kiezers krijgen hij en zijn regering steeds meer vertrouwen. Dat is een goed signaal. Het is geen wonderregering, maar het werkt. Laat Di Rupo II maar komen. Mocht N-VA nog verder zakken in een volgende peiling (onrust in een partij doet het nooit goed), dan zie ik het wel zonnig in voor Di Rupo II.