donderdag 31 januari 2013

Prostitutie melkkoe voor gemeenten?

In Schaarbeek, een deelgemeente van Brussel, hebben bareigenaars in de rosse buurt een klacht ingediend tegen de gemeente. Die heft sinds vorig jaar namelijk een belasting van 8.000 euro per kamer waarin prostituees hun werk kunnen doen. De eigenaren hebben berekend dat dit Schaarbeek meer dan één miljoen euro per jaar oplevert en beschuldigen de gemeente van 'pooierschap'. De burgemeester van Schaarbeek zegt dat zijn gemeente het geld gebruikt om de prostitutieoverlast te beperken en noemt de woordkeuze van de bareigenaren 'schandalig'. Hoe dan ook is het Brusselse parket een onderzoek gestart naar de belastingheffing.


Schippersstraat Antwerpen. Archieffoto GvA.

Ook de stad Antwerpen blijkt een 'sekstaks' te hanteren in de grootte van 2.480 euro per raam of pand voor al wie een bordeel, bars en hotels uitbaat met het oog op 'seksuele dienstverlening tegen betaling'. Dat levert 't Stad meer dan een half miljoen euro per jaar op, berekent de Gazet van Antwerpen vandaag. De Antwerpse schepen voor prostitutiebeleid Liesbeth Homans is op de hoogte van de juridische situatie in Schaarbeek, maar niet bang voor de gevolgen van dat onderzoek voor Antwerpen. 'Antwerpen beschikt over een goed en transparant prostitutiebeleid. Er zijn voorwaarden, waaraan ramen moeten voldoen om te mogen worden uitgebaat. En we weten welke mensen waar werken. Daardoor is het risico op uitbuiting en wantoestanden een stuk kleiner geworden', zegt ze in dezelfde krant.

Laat ik eens even meedenken waar dat half miljoen in Antwerpen voor zou kunnen dienen. Er is een ambtenaar aangesteld die zich specifiek bezighoudt met het wel en wee van de Antwerpse prostituees. Ik neem ten minste aan dat Bart De Wever hem er ook niet heeft uitgebonjourd. Laten we zeggen dat de goede man op jaarbasis een modaal inkomen van rond de 30.000 euro geniet.

De politie rijdt om de 15/20 minuten door de straten met ramen in het Schipperskwartier om te zien of er niets loos is. Dat kunnen ze echter doen als ze toch al op hun ronde zijn. Laten we zeggen dat dit op jaarbasis de volledige workload is van acht agenten (vier overdag/vier in de nacht). Hoeveel verdient een beetje Antwerpse agent? Kom, ik doe eens genereus en schat de kosten op rond de twee ton voor die acht samen. Ten slotte zit er in het Schipperskwartier nog een gezondheidscentrum waar prostituees binnen kunnen lopen. Weet niet zeker of dat van 't Stad uitgaat, maar laten we uitgaan van wel en er nog eens 75.000 euro voor uittrekken.

Alles bij elkaar kom ik dan op uitgaven vanuit 't Stad om de prostitutie in het Schipperskwartier in goede banen te leiden van om en nabij de drie ton. Genereus natte vingerwerk! Als de stad Antwerpen per jaar meer dan een half miljoen euro aan die sekstaks verdient, waar gaat de rest van dat geld dan naartoe?

Het lijdt haast geen twijfel dat ook voor de stad Antwerpen de prostitutie een welkome inkomstenbron is.  

Meer lezen

Schaarbeek

Antwerpen

woensdag 30 januari 2013

Electrabel blijft de klanten voor de gek houden

 De Belgen vonden Electrabel altijd al te duur en te arrogant. Toen minister van Economie Johan Vande Lanotte in 2012 de elektriciteitsprijzen bevroor en de mensen aanmoedigde nu eens echt de prijzen van de onderlinge leveranciers te vergelijken, was het hek van de dam. Eindelijk voegden velen, 500.000, de daad bij het woord. Electrabel werd ingeruild voor een andere leverancier.


Men schrok zich een hoedje bij Electrabel. Er moest een charmeoffensief worden gelanceerd om de schade te beperken en nog liever te herstellen. Topvrouw Sophie Dutordoir trok eind 2012 het boetekleed aan en had meteen een mooie geste naar de overgebleven klanten. In januari 2013 zouden de prijzen voor elektriciteit met maximaal 10% naar beneden gaan en van gas zelfs 16%. Die prijsverlaging zou permanent zijn en automatisch ingaan. Gemak dient de mens.

Dutordoir had voor half januari nog een persoonlijke brief beloofd aan haar klanten. Niets gezien. Vandaag ontving ik mijn maandelijkse tussentijdse factuur. Die had dus lager moeten uitvallen vergeleken met die van december. Nee dus. Het bedrag is tot op de laatste eurocent hetzelfde gebleven.

Het is dat ik vanwege permanente verhuisplannen nooit de goesting heb gehad om voortijdig van energieleverancier te switchen (dat gaat vaak genoeg verkeerd!). Anders was ik al lang en breed bij een van die 500.000 vertrokken klanten geweest.

Electrabel blijft zaken beloven en klanten voor de gek houden. Op deze manier kunnen ze het wel vergeten om klanten terug te winnen. Zijn er nog meer mensen die op hun beloofde prijsverlaging zitten te wachten?




dinsdag 29 januari 2013

Erotische spanning in de tram

Oké, ik geef toe: het hele verhaal stelt niet veel voor, maar is nochtans het spannendste wat ik vandaag heb meegemaakt.

Na weer veel te lang op tram 7 te hebben moeten wachten bij de halte Nationale Bank, was ik tegen 17:00 dan toch eindelijk bijna bij mijn eindhalte Keizerstraat aanbeland. Ik sta altijd van tevoren op, zodat ik hopelijk de eerste ben om uit te stappen. Dat is een tactiek die ik overal toepas (Antwerpen, Rotterdam, München) en die ik ook zeker tijdens mijn Europese trip (er zijn al her en  der contacten gelegd: Denemarken, Zweden, Estland, Tsjechië, Vlaanderen) ga toepassen. Op die manier weet ik tenminste zeker dat ik als eerste eruit kan en ik niet middenin een duwende, haastige meute beland. Daar heb ik een hekel aan en is ook niet bevorderlijk voor mijn motoriek.

Goed, ik dwaal af. Ik sta dus bij de uitgang en houd mijzelf met mijn goede hand vast aan de stang van een bankje. Achter mij komt een jongedame staan die kennelijk ook geen zin heeft in al te veel gedrang. Ze draagt leren handschoenen. Met haar linkerhand grijpt ze eveneens als ik de stang. Heel dicht bij mijn hand. Het leer raakt mijn hand.

Ik kijk ernaar en denk 'wat krijgen we nu'? Zoals je weet, heb ik een leerfetish. Zij ziet me kijken en doet of zegt verder niets. De hand blijft waar die zit. Voor mij geen probleem. Gedurende een halve minuut voel ik het leer tegen mijn hand. Het had minuten mogen duren.


Zelf zag ze er heel anders uit, ook wat volwassener,
maar het type handschoenen komt aardig
overeen
Bron foto: www.merledress.com

maandag 28 januari 2013

Dialoog tussen twee vorsten

Starring: koningin Beatrix der Nederlanden en koning Albert van België.

De telefoon rinkelt op Huis ten Bosch.

Wij Beatrix, koningin der Nederlanden.
Ik Albert, koning van België.
Albert! Dat is lang geleden. Wat brengt je ertoe mij op deze herfstige avond te bellen?
Ik hoorde dat je afstand doet van de troon ...
Dat nieuws kan ook niet even binnen de Nederlandse grenzen blijven. Nee, België, Duitsland. Zelfs CNN duikt er gelijk bovenop.
Dat zijn de moderne tijden Bea. Ik wilde uit je eigen mond horen waarom nu.
Het is precies zoals ik in mijn toespraak zei Albert. Ik word 75 donderdag en vind het zo langzamerhand tijd dat Willem-Alexander stopt met het feestbeest uithangen op Olympische Spelen, WK's, EK's enzovoorts. Laat hem nu maar eens gaan werken voor zijn gade. Dotatie heet dat bij jullie hè?
Hou op over dodaties, niets dan gedonder daarover hier. Gefeliciteerd alvast.
Wordt het niet eens tijd dat jij er ook mee ophoudt Albert? Je wordt 79 dit jaar.
De koning der Belgen regeert tot aan zijn dood. Dat is een zegen en een vloek.
Verklaar je nader.
Het is een zegen, omdat ik dan niet bij leven hoef mee te maken hoe Filip de boel in België bij elkaar moet zien te houden. Het is een vloek, omdat ik dat dan moet doen en je weet dat ik het niet makkelijk heb.
Dan hadden jullie je in 1830 maar niet afscheiden, Albert (lacht).
We gaan niet katten se (reageert pissig).
Even serieus Albert: jullie hebben nu toch ook al een tijdje een stabiele regering? Ik durfde de stap te nemen nu Geert Wilders voorlopig buitenspel is gezet wat regeringsinvloed betreft.
Werkelijk Bea, ik benijd je. Wij hebben in België te maken met Bart De Wever en zijn N-VA die het land het liefst splitst. Hij is mijn pain in the ass.
Bart De Wever .... Die naam zegt mij iets. Ja, nu weet ik het weer. Princes Amalia, de oudste dochter van Willem-Alexander, was vanmiddag op YouTube naar muziek aan het surfen en tikte hip hop in (hoe krijgt ze het in haar hoofd) en kwam toen bij deze clip uit. Wacht, ik mail hem je even toe. De tekst vind je eronder. Ik weet niet hoe goed je Gents is. Ik moet nu Elisabeth te woord staan.

zondag 27 januari 2013

Wanneer de psychologische component de seksuele overstijgt

Ergens ben ik gewoon jaloers op mannen die, als ik de verhalen mag geloven, op eender moment en waar dan ook met een vrouw het bed in kunnen duiken, hun kwakkie lozen en daarna weer vrolijk verder gaan met waar ze mee bezig waren. Of er hoegenaamd niets was gebeurd. Nou, ik heb dit nog nooit van mijn leven mogen ervaren.

Het weerzien met Roemeense date vanmiddag was er een met twee gezichten. Op de seks was niets aan te merken, ook al was het iets minder heftig dan de laatste keer (wat toen wel heel uitzonderlijk was). Daarvoor en daarna wisselden we wat wederwaardigheden uit en die zorgden dan voor de andere kant van de medaille.

'How are you?', was haar eerste vraag nadat we boven waren beland (twee flinke trappen op!) en ze me een stevige knuffel had gegeven. Ik vertelde dat alles oké was en dat ik druk bezig was met de voorbereidingen van mijn reis. Daar had ik al over verteld tijdens ons voorgaand samenzijn, maar was ze even helemaal glad vergeten. 'Good plan! Better plan than I have .. Maybe you will find the love of your life.'

Na afloop vroeg ik haar naar haar toekomstplannen. Immers, dit was niet haar droomjob had ze me vorig jaar al verteld. 'Do you think of something else?' 'I do not have the power. I'm really depressed.' Tja, dat was vorig jaar ook al. Die vier maanden sindsdien hebben dus niet veel nieuwe inzichten opgeleverd. 'You look so happy ...'

Ho, hoe vaak moet ik nu nog uitleggen dat ik uiterlijk wel vrolijk door het leven lijk te gaan, maar dat innerlijk totaal niet hoef te zijn? Eerlijk gezegd, zijn er genoeg zaken die mij momenteel mateloos irriteren. Mijn werk, mijn moeder die je wilt niet weten hoe ambetant doet over mijn reisplannen. Ze 'verbiedt het me'. Hallo, ben ik daarvoor nu 43 of hoe zit dat? 'It's only actor playing', zei ik dus maar weer.

Het was tijd er een einde aan te breien voor dit bezoek. 'If I can be of any help, just ask me. You've got my number', sprak ik haar toe. Daar kwam mijn verantwoordelijkheidsgevoel weer naar boven. Goed lezen: ik heb het over verantwoordelijkheidsgevoel, niet over schuldgevoel. Natuurlijk heb ik liever seks op een andere manier, niet tegen betaling, maar helaas weet ik mijn hele leven al niet beter. Dat iedere jongevrouw er ook liever niet voor zou kiezen om tegen betaling seks met mij of wie dan ook te hebben, begrijp ik perfect, maar ik ben slechts vragende partij. Als het nee is, is het nee. Dat heb ik na al die jaren wel leren te respecteren. Had ze mij niet gecontacteerd, was er vandaag geen bezoek geweest. Simpel. Als ik ondertussen op de een of andere manier iets kan doen, doe ik het graag als tweede tegenprestatie.

Voorlopig zitten we dus wel nog steeds met hetzelfde scenario. Zij wil iets anders met haar leven, maar weet niet wat. Ik zou het liefst ook een andere situatie willen creëren, ben nog steeds toe aan een vrouw, maar dat zit er voor mij ook niet in. Zo blijft het voor mij dus een kwestie van afwachten hoelang dit nog kan doorgaan.

'I hope you will visit me again before your trip.' 'Hey, it only starts the first of May. If you're there, you will see me each month in advance.'

Ik ben jaloers op mannen die, naar hun zeggen, gewoon hun dierlijke instinct volgen en daarmee voluit aan hun trekken komen. Ik trek een heel ander soort vrouwen aan. Vrouwen die hun hele hebben en houden bij mij blootleggen. Roemeense date is echt niet de eerste. Die daarmee bij mij een heel gepsychologiseer op gang brengen over hoe ik met hen en hun achtergrond moet omgaan. Dat is knap lastig, kan ik je verzekeren.

Anders dan vroeger, houd ik nu wel voldoende afstand en maak ik mezelf niet zot. Met Bulgaarse date liep het daarmee op een gegeven moment wel spaak en viel het niet meer te repareren. Ik had me te veel met haar vereenzelvigd. Kwam uiteraard ook doordat ik ineens vlinders in mijn buik kreeg. Die fout maak ik niet nog een keer.

Hoe dan ook hebben Roemeense date en ik de komende weken weer genoeg food for thought over onze omgang.

Eigenlijk wilde ik dit blog eens niet sieren met een afbeelding of muziekje, maar onderstaand nummer heeft een aardige psychologische denktrant die toch wel goed past bij dit verhaal. Morgen keer ik hopelijk weer terug naar de harde werkelijkheid. Niet, omdat ik zo graag wil. Wel, omdat er weinig anders opzit. Met psychologiseren alleen komt er geen brood op de plank en geraak je niet vooruit.


vrijdag 25 januari 2013

Long time no see

De datum is vastgelegd. Zondag. Alleen het tijdstip moet ik op de dag zelve ook nog even met haar vastpinnen. Idealiter is dat ergens halverwege de middag. Nog twee nachtjes slapen dus en dan zie ik Roemeense date weer na exact vier maanden.

Vier maanden is een lange tijd. Bij mij is er in die periode heel wat gebeurd. Ik ging voor een korte trip naar München. Toen ik terugkeerde op werk was er de onheilstijding over de mogelijke sluiting van de tent (we leven nog steeds tussen hoop en vrees). Er was het gedoe met de sponsoring van mijn project door de EU. Mijn beslissing om dit jaar werk te maken van een terugkeer naar Nederland. Als laatste noemenswaardige feit was er nog de buurvrouw die begin deze maand zichzelf naar beneden stortte na haar appartement eerst in brand te hebben gestoken (vergeten, doe je het niet snel. Het was te dichtbij). Dan heb ik nog genoeg zaken niet opgenoemd.

Er kan dus heel wat gebeuren in zo'n periode. In eerste instantie zou Roemeense date slechts voor een paar weken out of work zijn. Wat heeft ze in die tussentijd allemaal uitgespookt en wat is ze van plan voor de nabije toekomst? Ziet ze er nu misschien heel anders uit? Een piercing had ze al. Het zou wel kunnen dat ze ineens een heel ander kapsel heeft en/of een andere haarkleur. Vrouwen zijn nogal experimenteel daarin.

Wat gaat haar benadering van mij zijn een zondag? Same business as usual of met nog meer passie om al die maanden afwezigheid voor mij te willen compenseren? Of juist afwachtend? Kijken hoe ik handel?

Hoe ga ik handelen? Ik kan er natuurlijk ook voor kiezen er direct in te vliegen, maar dat doe ik bewust niet. Ik laat de eerste zetten doelbewust aan haar over en daar anticipeer ik dan wel op. Als vanouds behandel ik haar met respect.

Ik had natuurlijk ook meteen voor een bezoekje morgenmiddag kunnen opteren. De weersvoorspellingen in België voor zaterdag zijn echter te 'tricky'. Sneeuw, smeltende sneeuw, aanvriezende regen. Laat de dooi eerst maar goed zijn intrede doen, dan kan ik mij daarna weer zonder gevaar voor lijf en leden naar het Schipperskwartier begeven.

Mocht het allemaal naar behoren verlopen, dan post ik er zondagavond wel een berichtje over. Tot die tijd een oudje om alvast enigszins in de stemming te komen (zonder kleffe bijgedachten!).

donderdag 24 januari 2013

Wie heeft de eindverantwoordelijkheid in een SM-sessie?

Vandaag diende voor de correctionele rechtbank van Antwerpen de zaak tegen de Meesteressen Lucrezia en Juno. Tweeënhalf jaar nadat een SM-sessie die beide dames hadden met een rijke Britse cliënt op 22 juni 2010 fataal was afgelopen.



Bron afbeelding:
www.appszoom.com

Eerst maar even de feiten in herinnering gebracht. De dames hadden de man gedeeltelijk vastgebonden en een masker voorgedaan. Gebeurt wel vaker in een SM-sessie. Vervolgens hadden ze hem via een bepaalde constructie lachgas toegediend terwijl hij dus dat masker op had. Dat lachgas zorgde ervoor dat hij een zuurstoftekort opliep en uiteindelijk daaraan overleed. Dat gebeurt gelukkig normaal niet in een sessie. De vraag waar de rechtbank nu een antwoord op moet geven, is deze: hebben de Meesteressen het spel te ver doorgedreven en zijn zij dus verantwoordelijk voor de dood van hun cliënt?

Het openbaar ministerie vindt van wel en eiste tegen Meesteres Lucrezia, die de leiding in dit alles had, 30 maanden gevangenisstraf. Tegen Juno, haar assistente, vroeg het een jaar gevangenisstraf.

De advocaten van de beide dames zijn uiteraard een heel andere mening toegedaan. Zij wezen erop dat het betreffende lachgas niet hetzelfde is dat in de medische zorg wordt gebruikt. Het zou hier gaan om een drijfgas dat 'je in supermarkten kunt kopen voor bijvoorbeeld slagroomspuiten'. Bovendien zou Lucrezia het diverse keren op haar zelf hebben uitgeprobeerd zonder nadelige gevolgen. De man moest zich bovendien zelf het gas toedienen door aan de constructie te zuigen en had er dus op ieder moment mee kunnen stoppen, aldus de advocaten.

Twee punten in deze redenering zijn van belang voor de rechter om zich een weloverwogen oordeel te kunnen vormen.Ten eerste het zelf uitproberen. Een beetje professionele Meesteres, en dat was Lucrezia zeker met een jarenlange ervaring, bereidt elke nieuwe 'truc' die ze op haar klanten uitprobeert eerst grondig voor. Dat hoeft niet altijd op haarzelf, maar kan ook met een gewillige slaaf die zich daarvoor leent. Dat is natuurlijk geen echte sessie, niet het moment suprème, maar zo weet je toch ongeveer wat de haken en ogen eraan zijn.

Ten tweede het zelf stopzetten van deze behandeling door de Brit. Voor welke SM-sessie dan ook zijn er codewoorden waarmee je als slaaf kunt aangeven dat het je te veel wordt. 'Genade' voor als het op zeker moment te veel van het goede wordt en 'stop' als je helemaal een einde aan de sessie wilt maken.

Nu is het natuurlijk een pak lastiger om iets te zeggen wanneer je een masker op hebt en lachgas naar binnen zit te zuigen. Uit het feit dat de Brit slechts gedeeltelijk was vastgebonden en Juno, volgens haar advocaat, goed op zijn bewegingen lette, leid ik af dat hij inderdaad een teken had kunnen maken op het moment dat hij het niet meer aankon.

Hij deed dat kennelijk niet. Kon hij het toch niet? Wilde hij zijn eigen grenzen opzoeken en overschrijden? Hij was een regelmatige klant van Lucrezia en in zo'n geval ben je vaak geneigd iedere keer een stapje verder te gaan, als je daar een kick van krijgt.

Aan de rechter nu de moeilijke taak om te bepalen wat er hier nu precies is gebeurd en vooral ook: wie had de eindverantwoordelijkheid? Was dat Lucrezia en had zij het spel niet zo lang, zo ver moeten doordrijven? Of was het de Brit en had hij eerder aan de noodrem moeten trekken?

SM is gebaseerd op vertrouwen en gaat uit van de drie begrippen safe, consensual en sane. De scheidslijn tussen wat verantwoord is in een spel en niet ligt bij iedere persoon anders. Lucrezia was een harde Meesteres, niet vies om te experimenteren met zaken die andere collega's niet (zo snel) zullen doen. Ze stond erom bekend dat ze tot het uiterste ging in haar sessies met haar klanten. De Brit wist dat vast en heeft zijn grenzen opgezocht. Met fatale afloop.

De advocaten hebben vrijspraak gepleit voor hun cliëntes. Op 21 februari is de uitspraak. Lucrezia is sinds dit voorval niet meer actief als Meesteres. Juno ken ik verder niet, maar ik neem aan dat voor haar hetzelfde geldt.

De alinea's over de zitting van de rechtbank komen uit Het Laatste Nieuws.
 

woensdag 23 januari 2013

De ontluistering van Marc Dutroux

Marc Dutroux zit alweer flink wat jaartjes in de gevangenis. Hoewel hij zelf hoopt daar binnenkort uit vrij te komen via een voorwaardelijke vrijlating, net als zijn ex Michelle Martin, is de kans daarop nihil. Er is namelijk geen enkele rechter of politicus die daaraan mee wil werken. Ook zijn grootste vertrouweling, arts Michel Matagne, pleit er vandaag in de media voor Dutroux vooral te laten zitten waar hij zit. 'Hij begrijpt nog steeds niet hoeveel kwaad hij heeft aangericht.'



Toch neemt diezelfde Matagne het ook op voor Dutroux. Zozeer zelfs dat hij momenteel bezig is met een boek over zijn patiënt. Een boek dat een ontluisterend beeld geeft van Dutroux.

Zo heeft hij last van zijn rug. Door spontane botbreuken van de ruggengraat heeft hij constant rugpijn. Het zou maanden hebben geduurd eer dat werd vastgesteld, aldus Matagne. Iets anders: Dutroux blijkt incontinent te zijn, vooral in combinatie met een donkere omgeving. Als hij wordt geblinddoekt om ergens naartoe te worden gebracht, doet hij het letterlijk in zijn broek. Ook toen hij jaren geleden na een ontsnappingspoging weer werd geklist, bleek zijn ondergoed bevuild. Het goede nieuws is dan weer dat Dutroux tegenwoordig iedere dag een appeltje en een yoghurtje eet, omdat zijn vader hem heeft ingeprent dat dat gezond voor hem is.

Zou Dutroux het ook in zijn broek hebben gedaan in die martelkelder van hem waar hij jonge meisjes verkrachtte en liet verhongeren? Hoeveel sympathie moeten we vanwege die gruwelijke feiten nu nog voor hem opbrengen?

Wat mij betreft helemaal niets. Zijn problemen vallen in het niets bij wat hij zijn slachtoffers en hun familie heeft aangedaan. Als hij dat zelfs nu na jaren, waarin hij alle tijd heeft gehad voor zelfreflectie, nog niet wil snappen (met zijn IQ is toch niet veel mis), zou ik zeggen 'lekker laten zitten waar hij zit en niet te veel woorden aan de man vuilmaken'. Begin februari doet de rechtbank uitspraak inzake zijn verzoek om voorwaardelijke vrijlating met een elektronische enkelband. De kans dat dit verzoek wordt ingewilligd, lijkt gelijk aan nul.

Het verhaal van Matagne en de foto van Dutroux komen van de site van Het Laatste Nieuws maar stonden net zo goed exact zo op de site van De Morgen.

dinsdag 22 januari 2013

Nu nog Hot Marijke live in de carnavalsstoet

In Antwerpen is carnaval geen issue. Er wordt hier en daar wel intern iets georganiseerd, maar carnavalsoptochten heb ik hier nog nooit meegemaakt. Dé carnavalsstad van Vlaanderen is Aalst. Daar barst het feest op 10 februari weer los. Dit jaar met een pikant tintje.

Twee Aalstenaren, opererend onder de naam Geile Gleuf Maddefakkers, produceren daar al enige jaren hun nogal schunnige liederen. Niet echt geschikt voor carnavaloptochten waar immers ook kleine kinderen aan meedoen. Ook dit jaar hebben ze een nummer uit. Over Hot Marijke.

De titel luidt 'Hot Marijke ...'. De rest moet je zelf maar horen. Ze dreigen ermee een hit te gaan scoren. Het schijnt al te horen te zijn geweest op Studio Brussel (ik heb het daar nog niet gehoord) en ik maak me sterk dat ook Peter Van de Veire op MNM het ondertussen wel eens heeft laten horen, aangezien hij toch al een fan is van Marijke. De twee kennen elkaar van een videoclip die hij ooit opnam met bekende Vlamingen.

Of het nummer ook veel gedraaid gaat worden in de carnavalsoptochten, waag ik dus te betwijfelen. Maar je weet nooit wat er zich binnen in de cafés gaat afspelen, als de nodige alcohol lekker vloeit. Dan zou het wel eens een regelrechte meezinger kunnen worden.

Als dank voor al die gratis aandacht zou er natuurlijk een tegenprestatie van Marijke moeten komen. Ik stel voor dat ze live meeloopt in een carnavalsstoet in Aalst. Beter niet naakt, ook gezien de temperaturen, maar toch wel enigszins gewaagd doch niet te. Als je zoveel airplay krijgt dankzij de stad Aalst, mag je daar wel wat voor terug doen toch?

Hieronder de video van het betreffende lied waarvoor ik verder geen enkele verantwoordelijkheid neem wat de tekstuele inhoud betreft. Behalve dan te zeggen dat kleine kinderen daar beter niet naar kunnen luisteren. Dit is de carnavalskraker uit Aalst voor 2013.

 

maandag 21 januari 2013

Nederland loopt nog niet leeg

Verontrustend nieuws vanochtend vroeg op het NOS radionieuws van 07:00 uur. Steeds meer Nederlanders vertrekken. Naar België, Duitsland, Groot-Brittannië en de Scandinavische landen. Redenen zouden zijn de economie, het politieke klimaat en het algemene welbevinden. Aldus de Telegraaf, zei de nieuwslezer er nog bij.

Och ja, de Telegraaf. Het grootste rioolblad van Nederland, maar wel met uitstekende economiepagina's. Zo wisten diverse leraren mij vroeger te vertellen. Er zou dus toch wel een kern van waarheid in kunnen zitten. Trouw nam het ongezien over, zoals kranten zo vaak leentje buur bij elkaar spelen.

Zouden al die landgenoten hun geboorteland nu echt zo zat zijn? Ja, de economische situatie is niet florissant, maar dat is die in bijvoorbeeld België ook niet. Al schijn je als rijke hier nog wel goed te kunnen genieten van je geld. Geloof me: ik ben nooit rijk geworden in Antwerpen en elk jaar weet de FOD Financiën mij heus wel te vinden. Als je in België wilt werken, mag je verder wel een mondje Frans spreken. We gaan er graag naartoe op vakantie als Nederlanders, maar spreken het over het algemeen voor geen woord behalve du pain du vin du Boursin.

Duits spreken we dan iets gemakkelijker, maar ook in het land van Frau Merkel is het niet allemaal honing. Al moet ik bekennen dat, als ik opnieuw zou moeten kiezen waar ik naartoe zou willen emigreren, ik met de kennis van nu denk ik eerder voor Duitsland zou kiezen. Ook in Antwerpen ben je een vreemde wat taal betreft en in Duitsland is alles wel een pak gründlicher georganiseerd dan in België.

Waarom de Scandinavische landen zo populair zijn, vind ik misschien wel langs de neus weg uit tijdens mijn Europese trip waarbij ik Kopenhagen, Stockholm en Helsinki aandoe. Wat ik nu weet, is dat het er vooral schreeuwend duur is.

Bon, moet ik me bang maken dat ik me straks bij een terugkeer in een half leeg Nederland bevind? Ik heb voor de zekerheid toch maar even bij de statistiekmeesters van het CBS gekeken.



Het valt nog wel mee, als ik hun statistieken tenminste juist interpreteer. Er is nog altijd sprake van een immigratieoverschot, maar ik moet bekennen dat het aantal emigranten wel redelijk hoog ligt. Heeft de Telegraaf toch gelijk of komt het misschien door het feit dat we nu eenmaal een avontuurlijk volkje zijn dat tijdens zijn Gouden Eeuw al alle wereldzeeën overzeilde?

Wat statistieken:

Immigratie/emigratie per maand in 2012:
http://statline.cbs.nl/StatWeb/publication/?VW=T&DM=SLNL&PA=37943ned&LA=NL

Bevolkingsopbouw in Nederland van 1950 tot 2011 (immigratie/emigratie helemaal onderaan):http://statline.cbs.nl/StatWeb/publication/?VW=T&DM=SLNL&PA=37296ned&D1=a&D2=0,10,20,30,40,50,(l-1)-l&HD=130121-2024&HDR=G1&STB=T

zondag 20 januari 2013

Soms wordt geduld beloond

Op een overwinning van Feyenoord in de Arena blijft het vrees ik wachten tot in de pruimentijd, maar in andere zaken zat dit weekend wel degelijk schot. Zozeer zelfs dat ik het nu in een extra blogje met jullie deel.

Om te beginnen, heb ik nu drie waarschijnlijke interviewpartners gevonden voor mijn Europees project. Een Belgische staat zo goed als vast voor begin mei. Een Zweedse heeft grote interesse, maar is nu op vakantie en geeft mij derhalve begin februari uitsluitsel. Tot slot zijn er via via ook contacten gelegd in Praag die er eveneens veelbelovend uit lijken te zien. Ik ben er nog lang niet, maar het begin is er dan toch.

Als ik niemand verwacht en geen afspraken heb staan, is mijn GSM in het weekend uit. Ik word normaliter toch al niet platgebeld. Zo gold dat ook voor vanmiddag. Rond 16:00 was het eindelijk opgehouden met sneeuwen in Antwerpen en dat het met Feyenoord niets meer zou worden in de Arena was wel duidelijk. Ik besloot daarom even de straat door te lopen ter voorbereiding op morgenochtend vroeg. Waar ligt de sneeuw en waar niet? Als ik naar buiten ga, zet ik mijn GSM wel altijd aan.

Hij piepte. Teken dat ik een SMS-je had. 'Hello darling. I start the work.' Shit! Weken, maanden zit je vergeefs op een teken van leven/van actie van Roemeense date te wachten en dan net op deze dag dat het niet verstandig is om door de sneeuw naar het Schipperskwartier te banjeren, stuurt ze een SMS.

Die SMS was al van drie uur eerder. Snel zond ik er twee terug. 'It's too dangerous for me to go outside now' en 'do you plan to work next weekend? I really long to see you!'. Ik geef toe, dat tweede was wel op het randje, maar aan de andere kant: na vier maanden inactiviteit heb ik er zeker wel weer goesting in. Moet het weer natuurlijk wel gaan meewerken.

Ze antwoordde dat ze volgend weekend ook werkt. Goed, dat geeft mij een hele week om me erop voor te bereiden. Het is niet evident om out of the blue weer van bil te gaan na zo'n lange tijd. Zeker niet voor zo iemand als ik die zich daarbij altijd weer 1001 vragen stelt. Als het weer volgend weekend ook effe weer mee kan werken, zie ik het helemaal zitten.

Moet ik deze werkweek natuurlijk wel op de been blijven, en gezond. Er is in elk geval weer iets om naar uit te kijken, zonder euforisch te gaan doen. Ik blijf een voorzichtige Hollander. Mijn werkweek kan in elk geval niet beter beginnen na dit weekend.

Ook onderstaand nummer is een grensgeval, maar allez. Zoiets zou het dan toch wel mogen worden volgende week.





Doe Maar het Nederlands dat iedereen begrijpt

Mocht ik in de tweede helft van dit jaar inderdaad Antwerpen weer inruilen voor Rotterdam of een andere Nederlandse grootstad (huis vinden, is niet het probleem. Wel het inkomen om dat nieuwe huis te kunnen bekostigen zonder gezeik), dan zal mijn taalgebruik in elk geval niet al te veel 'vervlaamst' zijn.

In de dan meer dan zeven jaar Antwerpen heb ik natuurlijk wel het een en ander meegekregen en overgenomen. Jullie kennen inmiddels de klassieke voorbeelden 'goesting', 'goe' en 'sjauwelen'. Maar, er zijn ook een heleboel Vlaamse woorden die ik bewust niet overneem.

Zo viel mij de afgelopen weken op dat Vlamingen 'gisterenavond' (-middag, -ochtend) bezigen. Ik houd het gewoon op het Nederlandse gisteravond (etc.). Ik zie het nut van die -en niet in, al snap ik wel waarom Vlamingen dit zeggen en wil ik zelfs wel geloven dat het meer correct taalgebruik is.

Dat kan ik dan weer niet zeggen van het werkwoord 'bekomen'. Een werkwoord dat mijn collega's nogal vaak gebruiken. Beste collega's, dit is geen authentiek Vlaams maar gewoon vervlaamsing van het Duitse 'bekommen'. Nog zo'n voorbeeld van Duitse invloeden. Waar wij het in Nederland over een kopje koffie/thee hebben, spreekt men in Vlaanderen van een tas koffie/thee. Een collega vond het Nederlandse woord 'kopje' nogal stom klinken. 'Een tas koffie slaat ook nergens op, want stamt van het Duitse Tasse', gaf ik als repliek.

Kortom: beste toekomstige werkgevers/opdrachtgevers wees niet bang dat ik ineens Vlaams begin te lullen/schrijven, wanneer ik weer permanente voet op Nederlandse bodem heb gezet. Ik zeg nog altijd 'Wat zegt u/pardon?', in plaats van 'wablieft?'. Ik heb het nog altijd over een kentekenplaat in plaats van over een nummerplaat. Enzovoorts, and so on.

Met al die eigenaardigheden tussen het Vlaams en het Nederlands blijft het vreemd dat sommige Nederlandse artiesten mateloos populair zijn in Vlaanderen. Andersom geldt meestal dat wij Nederlanders het Vlaams wel een 'grappig taaltje' vinden, maar dat heb ik een Vlaming nog nooit van het Nederlands horen zeggen.

Toch treedt Herman van Veen ieder jaar wel enkele weken op in Antwerpen. Ik ga er niet vanuit dat hij zijn teksten daarbij met opzet vervlaamst. Ook Doe Maar was en is nog steeds populair in Vlaanderen. Aanstaande vrijdag staan Henny Vrienten en zijn mannen weer in Antwerpen, dit keer in de Lotto Arena.

De teksten van Doe Maar worden kennelijk ook door de Vlamingen goed begrepen. Hieronder vijf nummers om in de stemming te komen en nu eens vooral niet de overbekende nummers.

 
 
 
 


vrijdag 18 januari 2013

Twee overlijdensberichten

Ik kan het ook niet helpen, maar de dood regeert op mijn blog deze week. Alhoewel ik over de mogelijke dood van één iets alleen maar vrolijk word.

RIP 1: 'Leeuwenkoning' Victor

leeuwenkoning victor overleden in zoo
Bron foto: Gazet van Antwerpen


Victor was jarenlang de 'kweekleeuw' van de Antwerpse ZOO. Geboren in 1994 bracht hij elf nakomelingen op de wereld bij twee wijfjes. De laatste jaren sukkelde hij echter met zijn gezondheid. Hij geraakte bijna blind en had moeite met eten op het laatst. Daarom is besloten hem vredig in te laten slapen om verder lijden te voorkomen. Normaal wordt een leeuw in het wild tussen de 12 en 14 jaar oud. Victor heeft dus een dikke vijf jaar langer geleefd. Rest in peace.

RIP 2: de Fyra


Bron foto: De Redactie

Officieel is het overlijden nog niet en gezien de koppigheid van de NS en NMBS om het onding op het spoor te houden, kan de lijdensweg nog wel even voortduren. Hoe dan ook ben ik er heilig van overtuigd dat de Fyra geen lang leven meer is beschoren. Voorlopig mag de trein al tot zeker maandag niet meer op het Belgische spoorwegnet rijden. Dit nadat gisteren een afdekrooster van een Fyra-trein op het spoor was gevonden. Eerst moet de NMBS kunnen bewijzen dat de Fyra veilig is. Tel daarbij de vele vanwege softwareproblemen uitgevallen treinen en het feit dat de Fyra geeneens tegen een beetje kou kan op en er is maar één conclusie mogelijk: de Fyra moet heel snel ten grave worden gedragen. Jammer van ons belastinggeld, dat natuurlijk wel. Dan moeten er maar figuurlijke koppen gaan rollen.

donderdag 17 januari 2013

Call upon people with a disability in 13 European countries

As you can figure out by the introduction text of this blog on the right, I'm a freelance journalist from Antwerp. This spring, I will travel through 13 European countries to execute a special journalist project. In each country I wish to interview two people with a disability about their life/dreams/wishes in that specific country. All these interviews will be published on www.disabledpeoplespeak.be


Almost ready to leave. Only my
suitcase is missing
Credits pic: Petrus

My European trip starts on May 1st in The Netherlands. My complete travel scheme can be seen on http://www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be/pages/159477/Interviews_in_13_countries.html

In each country, I'm currently still looking for people who like to be interviewed by me. The only two conditions are that you do have a physical or visual handicap (hearing impaired are invited to react too as long as they are able to arrange a language interpretor themselves) and that you live in the capital of your country (not appropriate for The Netherlands or Belgium. I'm able to travel through these two countries those days of my stay there).

Are you interested? Please, react on this blog or by e-mail: info@mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be We will set a date and time that suits you and me best. Oh, and for my convenience I wrote this blog in English, but I also speak and write German and French!

woensdag 16 januari 2013

Een tweede oproep inzake sneeuwruimen aan De Lijn

Ik moet zeggen dat ik met de eerste serieuze sneeuwval van dit jaar in Antwerpen tot nu toe nog niet veel mobiliteitsproblemen heb ondervonden. Oké, waar er sneeuw ligt, is het glad. Dat houdt in dat zeker ik rustiger aan moet lopen. Tot mijn grote verrassing echter, het is weleens anders geweest, zijn de meeste stoepen in de Antwerpse binnenstad sneeuwvrij. Mensen hebben hun stoepje geveegd. Dat positieve nieuws kan ik niet melden over de stad Antwerpen zelf en ook niet over de tramperrons van De Lijn.


Zo lag de Grote Markt er gisteren bij.
Kan Bart De Wever ondertussen alweer normaal
naar het stadhuis lopen?
Bron foto: Antwerpse Koerier

Onder het bewind van Patrick Janssens was het al huilen met de pet op wat het sneeuwruimen op de Antwerpse pleinen betreft en onder het bewind van zijn opvolger Bart De Wever is er helemaal niets veranderd. De Groenplaats was gistermiddag om 17:00 uur een grote sneeuwvlakte en ijspiste. Het plein  voor het Justiepaleis aan de Bolivarplaats was vanmiddag om 16:10 uur nog net zo wit als gistermiddag rond dezelfde tijd. Mind you: als de bewoners van de stad hun stoep niet schoonvegen, riskeren ze een boete. Wie moeten we dan bij de stad Antwerpen verantwoordelijk stellen? Juist, de burgervader! Iedereen die onderuit is gegaan op een plein: meld je bij Bart met een fikse claim!

Bij de tramhaltes is het ook oppassen geblazen. Worden ook niet sneeuwvrij gemaakt. Of misschien toch als ik het zeg. Ik stuurde vanochtend twee tweets de wereld in over de tramhalte van lijn 12 aan de Bolivarplaats. Bij het uitstappen, bleek die veranderd in een schaatsbaan. Levensgevaarlijk. Niet alleen voor mij, maar bijvoorbeeld ook voor ouden van dagen en eigenlijk voor iedereen.

Wie schetste vanmiddag mijn verbazing toen ik om 16:10 uur tot mijn vreugde kon constateren dat het perron nu wel schoon was. Ik hoop dat iemand bij De Lijn mijn tweets voorbij heeft zien komen, de telefoon ter hand heeft genomen en gesommeerd om dat perron onmiddellijk schoon te vegen.

Dank je wel vriend/vriendin, maar dan heb ik alweer een volgende klus voor je: laat ook de perrons bij halte Nationale Bank even schoonvegen a.u.b. Voorkomt jullie ook mogelijke schadeclaims wegens werkonbekwaamheid van mensen die onderuit zijn gegleden. Maar, waarom moet ik dat nu zo nodig openbaar maken eer er iets gebeurt?

dinsdag 15 januari 2013

Rest in peace

Vanochtend was de uitvaart voor de 25-jarige Maria Fatima de Brito die anderhalve week geleden brand stichtte op Kipdorp 47 en daarna zelfmoord pleegde door van vijf hoog naar beneden te springen. Die uitvaart vond plaats in de Sint-Antoniuskerk aan de Paardenmarkt. Ondertussen is haar grafkist bijgezet op begraafplaats Schoonselhof in Deurne.

Ik weet dit, omdat de laatste dagen een rouwkaart, met foto, aan de buitendeur hing op nummer 47.  Ze stond er mooi op. Niemand die op basis van die foto had kunnen vermoeden wat er bij leven in haar omging.

Sinds mijn laatste berichtgeving over het drama van vorige week maandag heb ik niets nieuws meer vernomen. Ik ga er dus vanuit dat de politie het inderdaad ook op zelfmoord houdt. Triest blijft het.

Zou je ooit in dat eenmaal opgeknapte appartement willen wonen, mocht je de achtergrond weten? Ik zou het niet kunnen.

Ik vermoed dat de rouwkaart binnenkort wel zal worden weggehaald. Dan herinnert in de buurt uiterlijk niets meer aan wat zich zaterdagavond 5 januari even na zeven uur heeft afgespeeld. Alhoewel, als je omhoog kijkt, zie je de brandschade aan de buitenkant nog heel goed ...

maandag 14 januari 2013

Het onopgemaakte bed van Paul Magnette

De federale regering van Elio Di Rupo verliest een dezer dagen een van haar belangrijkste ministers: Paul Magnette, minister van Overheidsbedrijven. Nee, alles is oké met hem. Hij wordt burgemeester van Charleroi. Zijn ex-collega Vincent Van Quickenborne (quickie) ging hem voor als burgemeester van Kortrijk. Magnette had echter nog een lastige klus op zijn bord liggen die hij eerst moest oplossen voordat hij mocht vertrekken: de hervorming van de NMBS.


Bron foto: www.standaard.be en www.7sur7.be

Ik ga jullie niet vermoeien over de precieze inhoud van die klus. Dan jaag ik al mijn lezers weg. Het belangrijkste om te weten, is dat Magnette die klus nu heeft afgerond. Of toch meent te hebben afgerond. Het kernkabinet heeft zijn voorstel voor een nieuwe beleidsstructuur voor de NMBS overgenomen. Varkentje gewassen, Magnette kan aan de slag in Charleroi.

Toch niet helemaal. Het plan ligt er nu wel, maar de uitvoering moet nog beginnen. De spoorvakbonden zijn vooralsnog niet bijster enthousiast en de Waalse spoorvakbond denkt alweer aan een staking. Die zelfs 'langdurig' zou kunnen zijn. De opvolger van Mangette, naam en gezicht nog niet bekend, mag dus zijn borst natmaken. Die opvolger moet ook nog de poppetjes in de nieuwe NMBS-top benoemen. Ook geen populaire klus, want politiek getint.

Paul Magnette verlaat dus de landelijke politiek terwijl de NMBS-klus nog lang niet af is. Je zou kunnen zeggen dat hij heeft bedacht hoe het bed moet worden opgemaakt: twee lakens, twee kussens  kussens. Het opmaken van het bed laat hij aan zijn opvolger (-ster) over. Als die nu maar handig erin blijkt te zijn.

In Charleroi is er veel werk aan de winkel voor Magnette. De stad heeft geen best imago (Chicago aan de Maas, waarbij Chicago refereert aan het Chicago van de jaren 20 van de vorige eeuw) en de werkloosheid is er hoog. Het is voor de stad en haar inwoners te hopen dat hij niet alleen bedenkt hoe daar het bed het best kan worden opgemaakt, maar dat hij het ook zelf doet en dus er de tijd voor neemt.

In Vlaanderen gaan we Magnette nog om een andere reden missen: hij is een van de weinige socialistische Walen in de regering die goed Nederlands spreekt. Veel beter dan de premier zelve.

zondag 13 januari 2013

Zondagochtendmuziek voor degenen met herinneringen aan de jaren 80

Er zijn van die periodes in mijn leven dat ik gedreven word naar de muziek van The Smiths. Een Britse band uit de jaren 80 die nooit echt is doorgebroken in Nederland of België, maar desondanks een vaste schare fans in die landen opbouwde. Op Studio Brussel passeren ze nog regelmatig de revue en tot mijn stomme verbazing las ik op Wikipedia dat ze in de laatste Top 2000 op nummer 1607 stonden met 'There's a light that never goes out'.

Ik ben nooit goed geweest in het vertellen over waarom een groep of artiest mij aanspreekt. Het heeft met gevoel en emotie te maken, veelal gekoppeld aan herinneringen. De herinnering bij The Smiths is dat zij zo'n beetje de eerste alternatieve band waren die ik hoorde (of wat voor die term moet doorgaan. Niet ontzettend populair en gelikt gemanaged à la Lady Gaga zou ik als definitie willen geven).

The Smiths waren ook helemaal jaren 80. Je hoort de frustratie over het leven in de UK onder Margaret Thatcher erin terug. In die zin dat de songs niet uitblinken in vrolijkheid.

De band heeft slechts vijf jaar bestaan en is op een vervelende manier uit elkaar gevallen. Hoe dat in zijn werk ging, lees je op Wikipedia. Zanger Morrissey en gitarist Johnny Marr zijn nog het best terecht gekomen wat hun muzikale carrière betreft, al moet de eerste wel vooral teren op zijn Smiths-successen. Zijn solo-albums zijn nooit hoogvliegers geworden. Morrissey is nog met regelmaat te zien op de Belgische festivals waarbij hij de organisatie tot wanhoop drijft, omdat mijnheer vegetariër is en geen enkele worstenkraam of wat dan ook in de onmiddellijke nabijheid van het podium duldt. Ik ben ook vegetariër, maar als iemand per se een hap wil zetten in een stuk vlees, moet hij/zij dat vooral doen. Ik ga niet de moraalridder uithangen.

Tijd voor enkele nummers van The Smiths, mijn most favourite (zijn ook wel behoorlijk depressief. Past goed bij het zondagochtendgevoel :-)). Ik begin met het allereerste nummer dat ik ooit van hen hoorde in 1985. Ik eindig met de Top 2000 notering.

 
 
 
 

vrijdag 11 januari 2013

De zondeval van de EO is niet meer te stuiten

Waar is de tijd gebleven dat je zonder gevaar voor dingen die je niet wilt/mag zien nog naar de EO kon kijken? Dat was ergens begin jaren 80. Een EO uitzenddag begon toen met 'Het kleine huis op de prairie'. Dappere christenen in het nog veelal te ontdekken ruige Amerika. 's Avonds was er op prime time een mooie natuurfilm om de wonderen van de schepping Gods te aanschouwen en later op de avond stond altijd wel een doordachte discussie over de rol van religie in het leven geprogrammeerd. Nee, als tv-kijker wist je precies wat je aan de EO had.

Kom daar anno 2013 nog maar eens om. Ook de EO moet meedoen aan de race om de kijkcijfers en dat heeft meteen de zondeval van onze evangelische vrienden ingeluid.

Het begon mij een aantal jaren geleden echt te dagen toen ineens Hennie Huisman bij de EO op het scherm verscheen. Hennie Huisman! De gemoedelijke katholiek die daarvoor al had bewezen makkelijk voor de duivelse verleidingen te kiezen door bij RTL voor de poen programma's te gaan maken. Nog erger werd het toen de goddeloze Catherine Keyl bij de EO haar opwachting maakte. Dat werd weliswaar verkocht als zijnde in een journalistiek verantwoord concept, maar toch ...

Daarna keerden de EO-bazen weer enigszings terug naar hun roots. Ook al denk ik dat vele christenbroeders en -zusters niet hebben staan te juichen bij het programma waarin een jonge kerel met een grafkist met mensen aan de praat gaat.

Februari 2013 mogen we een nieuw staaltje grensoverschrijdende EO-televisie verwachten. Grensoverschrijdend in de geografische en figuurlijke betekenis van het woord. Op het scherm komen dan een Vlaamse pater die met vijf Nederlandse 'babes' een week in retraite gaat in een jezuïetenklooster.


De vijf babes in kwestie. Vraag me niet wie wie is, maar het zijn:
topmodel Kim Feenstra, de actrices Lieke van Lexmond en Sanne Vogel,
punkster Elle Bandita en babe Christina Curry, dochter van zangeres Patricia Paay
en Adam Curry

Het programma heet 'Op zoek naar God'. Het bestaat in totaal uit vier afleveringen waarin wordt ingegaan op de retraiteleer van Ignatius van Loyola. Grensoverschrijdende tv, jawel. Waarom hebben de protestanten in 1566 nog de Beeldenstorm uitgeoefend als in 2013 de EO openlijk vrijt met een rooms-katholieke geestelijke? Had de vader van het protestantisme, Maarten Luther, niet verordonneerd dat de mens zich in zijn relatie tot God moet distantiëren van afgoderij en overbodige poespas? De mens zelve die de bijbel bestudeert. Dat is al ruim voldoende volgens Luther. Niet dus meer voor de EO. De zondeval daar is niet meer te stuiten.

Ik ga niet kijken. Ook al, omdat het helemaal niet zo grensoverschrijdend is als het misschien lijkt. Reeds in januari 2003 (uit mijn hoofd. Kan een jaartje eerder of later zijn geweest) had de KRO ook een soortgelijk concept bedacht. Mensen uit allerlei beroepen gingen een paar dagen het klooster in.

Normaal zou ik het nooit hebben onthouden, maar in die januaridagen zag ik de aankondiging op de televisiepagina van de Volkskrant: 'Prostituee gaat klooster in' of zoiets stond erbij. Ik zag een klein fotooke van de dame in kwestie. Ze leek daarop heel sterk op iemand bij wie ik van begin 1992 tot eind 1995 kind aan huis was geweest..

Ik nam de uitzending voor alle zekerheid op, het was laat in de avond. Ja hoor, het was haar. Zo zag ik haar ineens na jaren weer terug. Daarom is dat bij mij blijven hangen. Over de relatie tussen haar en mij heb ik het misschien nog wel eens. Wil nu niet te veel 'opbiechten'.

Lees meer over de Vlaamse pater en zijn babes op de site van Het Nieuwsblad, waar ook de foto vandaan is geplukt.  

donderdag 10 januari 2013

Brussel en Wallonië één?

België is staatkundig gezien een verdraaid gecompliceerd land. Laat ik het nog één keertje uitleggen. Aan het eind van dit jaar hoef ik het niet meer te doen, mocht mijn verhuis terug naar Nederland dan inderdaad al zijn afgerond.

België telt 589 gemeenten en tien provincies. Die gemeenten en provincies liggen in drie gewesten: het Vlaams Gewest (vijf provincies en 308 gemeenten), het Waals Gewest (vijf provincies en 262 gemeenten) en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (19 gemeenten). Het Vlaams Gewest is Nederlandstalig, het Waals Gewest Franstalig en (voor een klein deel, de oostkantons) Duitstalig. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is officieel tweetalig: Nederlands en Frans. Dat komt, omdat zowel Vlamingen als Walen er ieder voor 50% het voor het zeggen hebben in het bestuur van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Alle drie de gewesten hebben hun eigen regering en parlement. Daarnaast bestaan er ook nog de creaties van de Vlaamse, Waalse en Duitse Gemeenschap die ook bepaalde taken toebedeeld hebben gekregen, inclusief hun eigen regering en parlement. In Vlaanderen zijn het Vlaams Gewest en de Vlaamse Gemeenschap in elkaar opgegaan. In Wallonië bestaan de gemeenschappen nog naast het gewest. Boven dit alles zit dan nog de federale regering die zich bezighoudt met zaken waar de gewesten en gemeenschappen zich (nog) niet mee mogen bemoeien. Defensie, Buitenlandse Zaken, Justitie etc.

Ben je er nog? Mooi! Dan kan ik na deze staatkundige les mij verder concentreren op het hoofdonderwerp van dit blog: de staatkundige toekomst van de stad Brussel.


Bron foto: www.take-a-trip.eu

Wat is er aan de hand? Het Waals Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest werken sinds enkele jaren nauw samen in de creatie 'federatie Wallonië-Brussel', bedoeld om de band tussen de Franstaligen te verstevigen. Tot zover geen probleem voor de Vlamingen die zich met Brussel moeien.

Echter, sommige Franstalige bewindslieden (federaal en Brussels) willen die samenwerking nog meer versterken. Sterker nog: de één spreekt van een natie Wallonië-Brussel (Paul Magnette, zeer binnenkort burgemeester van Charleroi, nu nog minister van Overheidsbedrijven), de ander van een 'état Wallonie - Bruxelles' (Olivier Maingain van de Brusselse FDF). In feite zegt Maingain precies hetzelfde, maar dan op zijn Frans. Nog een graadje erger voor de Vlamingen.

De Vlamingen die hier absoluut niets van willen weten. Een 'staat Wallonië-Brussel'? Nooit van hun leven. Dat staat gelijk aan separatisme. En Vlaanderen heeft evenveel te zeggen over de toekomst van Brussel. Brussel is nog altijd de Vlaamse hoofdstad, al is het een apart gewest.

Denk nu niet dat het vooral Bart De Wever is die loopt te steigeren. Nee, het is de Brusselse minister voor Openbare Werken en Mobiliteit Brigitte Grouwels en zij is van de CD&V (christenen). Grouwels steigerde zelfs zo erg dat ze het nodig vond haar perswoordvoerder een persbericht de wereld in te laten sturen over haar blog waarop ze een vurig pleidooi houdt tegen een fusie van de Franse gemeenschap via een samengaan van het Waals - en Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

No way. Vlaanderen blijft wat haar betreft betrokken bij Brussel.

België zit staatkundig zeer gecompliceerd in elkaar. Hebben we net de zesde staatshervorming achter de rug met onder andere de splitsing van B-H-V, doemt de stad Brussel en haar deelgemeenten alweer op als volgende hoofdpijndossier. Ik geef geen garantie dat het land België na de verkiezingen van 2014 nog lang blijft bestaan zoals het nu is ingedeeld in gemeenten, provincies en gewesten. Er komen nog hordes problemen van die huidige indeling, de Vlaamse onafhankelijkheidsdrang van de N-VA en het vasthouden aan de status quo rond Brussel. Believe me. Misschien is het ook daarom niet zo gek dat ik weer eens terug verkas naar Nederland. Want, in welk land ik over een paar jaar hier in Antwerpen anders zou wonen?

De volledige tekst van Brigitte Grouwels over Brussel.

woensdag 9 januari 2013

Kafkaëske toestanden

Ik ben vandaag vrij. Zou eindelijk een beeldschermtest moeten hebben ondergaan nadat deze eind vorig jaar twee keer eerder was uitgesteld. Moest gebeuren aan de Italiëlei. Zag het niet zitten om drie keer op een dag op en neer te reizen. Vanaf mijn woonst is het een goede 20 minuten wandelen.

Ik moest helemaal aan het begin van de Italiëlei zijn. Rond 13:15 uur kom ik ter plaatse. De test is om 13:30 uur. Ik kom altijd en overal op tijd. De receptioniste is vriendelijk en verwijst me door naar de tweede etage. Dat stond ook al in de brief vermeld.

Op de tweede etage begint het al direct fout. Joe FM in de wachtruimte. Uit de speakers klinkt Paula Abdul met 'Straight up'. Dat beschouwden we begin jaren 90 dus als echt foute muziek. Dansen, kon ze goed. Zingen voor geen meter.

Na een kleine tien minuten opent zich een deur. 'Komt u maar binnen.' Geen sympathieke kerel of op z'n minst met het verkeerde been uit bed gestapt. Ik merk het aan zijn lichaamstaal. 'Hoe is uw naam? Mag ik uw paspoort?'

Hij tuurt naar zijn computerscherm. 'Ik kan u of de firmanaam niet vinden.' Na nog enkele minuten zoeken, geeft hij het op. 'Ik ga even informeren op het bureau.' Na weer enkele minuten keert hij terug. 'Uw firma is niet meer bij ons ingeschreven sinds 1 januari. Ik kan dus niks doen.' 'Tja, dan zijn we snel klaar.'

Op zich was ik daar wel blij mee, want ik had toch al geen goesting erin. Het is natuurlijk wel van de zotte. Ik loop helemaal voor niks daar naartoe. Stem mijn middag er expres voor op af terwijl ik heus wel betere dingen heb te doen met mijn tijd. Het meest Kafka van alles is natuurlijk het feit dat ik van niemand te horen heb gekregen dat ik niet hoefde te komen. Niet van die lui waar het beeldschermonderzoek had moeten zijn, maar ook niet van mijn administratie op het werk. Die zeiden helemaal niets toen ik het er gisteren nog over had. Weten dus kennelijk ook van niets.

Waarschijnlijk is het een besparingsmaatregel van de directeur geweest. Had die toch wel even mogen doorgeven. Bij mijn weten moet je je ook in België als bedrijf aansluiten bij een arbodienst (sorry Vlaamse lezers. Geen idee wat jullie algemene term daarvoor is). Waar zitten we nu dan bij of zitten we helemaal nergens meer bij en is dat een voorbode van ...? Vreemd en Kafka zijn naam meer dan waard.

Even iets anders: terwijl de halve wereld niet schijnt te kunnen wachten op het nieuwe album van David Bowie, ben ik vooral benieuwd naar de nieuwe Nick Cave and the Bad Seeds. Moet ergens februari uitkomen en de eerste single bekoort mij zeer!




dinsdag 8 januari 2013

De belevenissen van Sabine Vandeputte en mij in Nederland

Sinds dit jaar zetelt Sabine Vandeputte als vaste correspondente voor de VRT in Den Haag, het centrum van de politieke macht. Sabine schrijft haar wederwaardigheden in Nederland vanaf nu weer regelmatig op voor de VRT-site. Avonturen waarvan ik als ex-Rotterdammer, die dit jaar na meer dan zeven jaar Antwerpen plant terug te keren naar zijn hometown, denk ik ook nog wel wat kan leren. Want, alhoewel ik perfect weet wat er in Nederland op hoog niveau speelt, ben ik het zicht op het microniveau verloren. Ik hoop daar uit de berichten van Sabine weer het nodige over bij te leren.


Bron foto: www.deredactie.be

In haar eerste bijdrage doet ze verslag van haar huizenjacht in Den Haag. Moest niet zo moeilijk zijn, dacht ze. Den Haag is immers geen Amsterdam met een groot woningtekort en torenhoge prijzen. Nochtans blijkt uit haar relaas dat het niet meeviel een geschikte woonst te vinden (ja, als ik daadwerkelijk weer in Nederland bivakkeer, schrijf ik echt heus alleen maar weer gewoon Nederlands. Ben dat heus niet verleerd). De woningen bleken te klein, te vies etc. en veelal niet het op internet beloofde paradijsje.

Hm, daar mag ik mij ook wel voor wagen. Ik ben af en toe al eens aan het rondneuzen op de woningmarkt in Rotterdam. Word ik niet vrolijk van. Dure huren voor kleine optrekjes. Soms nog duurder en kleiner dan waar ik nu zit. En mijn moeder maar roepen dat ik veel te duur en te klein woon, vergeleken met haar. Ja, maar zij zit dan ook in oudbouw en is met een lage huur begonnen. Dat is dan geen kunst.

Uiteindelijk heeft Sabine een optrekje gevonden, vlakbij het Lange Voorhout. Niet helemaal haar droomhuis, maar het kan ermee door. Ik heb nog even de tijd. Voor mij wordt het pas echt spannend na de terugkeer van mijn reis. Ondertussen hoop ik nog het een en ander uit de stukjes van Sabine te leren en zal ik met zekere regelmaat ook zelf wel over mijn bevindingen gaan schrijven al naar gelang het jaar vordert.

Kan nog een leuke combinatie worden: Vlaamse in Den Haag en ex-Rotterdammer die terugkeert naar zijn vaderland (meest voor de hand liggend naar zijn hometown, al is dat geen keiharde must). Misschien moet ik haar eens gaan benaderen of we er samen geen feuilleton of boek aan kunnen wijden LOL.

Lees haar eerste hele verhaal.

maandag 7 januari 2013

Verborgen leed bij de buren

Het nieuws van de brand in het appartementencomplex naast mij beheerste gisteren het nieuws op de verschillende sites van de Vlaamse media. Ook vandaag besteedde de Gazet van Antwerpen er nog veel aandacht aan. De puzzelstukjes lijken gelegd, maar wat mij betreft, passen ze nog niet logisch in elkaar.

vrouw stak vermoedelijk brand zelf aan
De plek waar het allemaal gebeurde (ter hoogte van de brandweerwagen).
Ik woon zelf in het pand ernaast (rechts). Foto: Gazet van Antwerpen

Wat vaststaat, is dat de brand is aangestoken. Een expert heeft dat met grote zekerheid vastgesteld. Het Laatste Nieuws bestempelde gisteren min of meer de vriend van het slachtoffer als verdachte, want die zou spoorloos zijn. Ga nooit af op die sensatiekrant, want van dat verhaal klopte niets. De vriend kwam zaterdag rond 23:00 uur al ter plaatse, thuis van zijn werk. Hij wordt dus ook niet als verdachte beschouwd.

Zij was van Portugese afkomst en 25 jaar. Hij is 32 en een Bengalees. Volgens de vriend waren ze al acht jaar samen. In 2010 kwamen ze aan de Kipdorp wonen. Ik heb ze zelf nooit gezien, maar dat zegt niets. Ik ken mijn eigen buren geeneens goed of helemaal niet.

Volgens de vriend zijn er problemen ontstaan met Facebook. Daar zou ze op zijn gepest en daar werd ze 'ziek in het hoofd van'. In de reactieruimte van mijn blog afgelopen zaterdag over dit incident bevestigt blogster mimi_leila haar depressie. De twee waren ooit collega's.

Dat je zelfmoordneigingen hebt bij depressiviteit weet ik uit eigen ervaring. Toch zijn er een aantal zaken mij nog steeds niet duidelijk: waarom zou je je zo laten beïnvloeden door gepest op Facebook? Ze was toch geen tiener meer die zich daarover onzeker hoefde te voelen. Bovendien: als het je niet zint, zeg je toch gewoon je account op? Facebook kan de druppel zijn geweest, maar er moet meer leed in die emmer hebben gezeten.

Ten tweede: waarom steek je je huis in de fik voordat je zelfmoord pleegt? De meeste mensen laten juist eerder een afscheidsbrief achter of doen juist helemaal geen moeite om de aandacht te trekken. Het is dit dat ik niet snap in het hele verhaal. Er wringt iets. Het is niet logisch. Of we ooit erachter zullen komen wat het echte verhaal achter de brand en haar onfortuinlijke dood was?

zaterdag 5 januari 2013

Brand Kipdorp 47 (naast mijn deur!)

Rond 19:15 uur, ik zit thuis mijn reis voor te bereiden, hoor ik beneden in de straat het ijselijke gegil van een paar jongedames. Te veel gedronken? Lastig gevallen door vervelende kerels? Ik kijk uit het raam en zie ze verschrikt naar boven kijken, schuin langs mijn woonst. Ik kijk mee. Fuck! De vlammen slaan uit het bovenste appartement in het blok naast dat van mij. Ik woon 49-51, de brand woedt op nummer 47.

Snel trek ik mijn jas aan en ik pak mijn mobiele telefoon mee. De brandweer komt al aangerukt. Kazerne is nog geen 200 meter verderop. Een buurman gaat ook mee naar beneden. We nemen de lift. Mag niet bij brand, maar de brand woedt niet op 51.

Beneden aangekomen, zien we ambulancepersoneel bezig een jongedame te reanimeren. Vergeefse moeite. Een sprong van zo hoog overleef je niet. De poging wordt snel opgegeven. Even later gaat er een laken over haar heen en komt er een tentje rond haar te staan.

De brand is snel onder controle. Nog geen tien minuten werk. Politie en brandweer zijn terwijl ik dit schrijf nog wel ter plaatse. De straat is nog afgesloten.

Brand. Altijd gevaarlijk. Zeker als je hoog woont. Het betreffende complex is net zes jaar oud. Het werd neergezet in het eerste jaar sinds ik hier woon. Over de oorzaak weet ik nog niets. Ben wel journalist, maar kon nu moeilijk de hulpverleners gaan ondervragen. Was allang blij dat het niet bij mij was.

Ik woon vier hoog. Ben niet zo snel uit de voeten als ik een trap af moet rennen. Je moet er niet aan denken ... Misschien toch maar weer minder hoog gaan wonen wanneer ik verhuis.

Dat is het wel voor dit weekend. Spannender blogs kan ik niet schrijven. Maandagavond weer een nieuw blog.

Link naar de Gazet van Antwerpen voor een  foto (heb zelf nog geen Iphone).

vrijdag 4 januari 2013

Het sleuteljaar 1993

Hoe ouder je wordt, op hoe meer jaren je kunt terugblikken. Sommig jaren zijn quasi nonchalant verstreken. Andere zijn om de één of andere reden blijven hangen. Bij mij is 1987 zo'n jaar. Het fiasco met de eerste grote liefde in mijn leven. Een fiasco dat me jaren is blijven achtervolgen en nooit helemaal zal verdwijnen. Natuurlijk ook het jaar 2008. Veel gereisd toen, maar ook het jaar dat mijn vader stierf. Het sleuteljaar in mijn leven was echter, in retrospectief, 1993.

In dat jaar gebeurde echt van alles wat mijn leven nog lang heeft bepaald en soms nog doet. Ik ging op mezelf wonen. Een stap waar ik echt aan toe was, want thuis was het niet echt plezant. Ik studeerde af aan de HES. Ik heb nooit een hekel aan leren gehad, maar in dat laatste jaar vroeg ik me toch af waar die studie nu goed voor was geweest. Zou die mij aan een baan helpen? Nee dus, ik ben goed 2 1/2 jaar constant werkloos geweest na het afstuderen en ben uiteindelijk daarna via vele omwegen iets heel anders gaan doen dan waarvoor ik had gestudeerd.

Ik had gedonder met vrouwen. Niet voor het eerst in mijn leven. Onmogelijke verliefdheden. Het blijven hangen aan iemand die ik beschouwde als de moederfiguur die ik op dat moment echt nodig had. Want, ik was emotioneel zo instabiel als de pest. Nog geen 24, het leven nog voor me. Ik was dat jaar voornamelijk vaak depressief en bezig met het denken aan zelfmoord.

En 1993 was het jaar van de muzikale ontdekkingen. De muziek heeft mij er toen toch zeker ook doorheen gesleept.

Zomer 1993 zette ik op een avond de radio aan. De VPRO. Gans andere muzikale invalshoek dan ik voordien gewend was geweest (luisterde in mijn puberteit vooral naar Veronica en de VARA. In de jaren 80 had iedere omroep nog zijn eigen uitzenddag. Dat was begin jaren 90 voorbij. Veronica was geen publieke omroep meer en de VARA had nog slechts een paar uurtjes per week zendtijd die vooral met de hits werden gevuld overdag. De radio stond toen overdag niet veel meer aan).

Op de VPRO-radio had je toen iedere avond een andere eigenzinnige dj. Fons Dellen, Lotje IJzermans, Luc Janssen. Om er een paar te noemen. De laatste is een Vlaming die toentertijd ook bij Studio Brussel werkte. Een zender die niet in Rotterdam viel te ontvangen en internet: daar wist niemand toen al iets vanaf. Laat staan van internetradio. Janssen is de schuldige van mijn dEUS-tik. Hij liet eind december dat jaar hun eerste demo horen. Ik was gelijk verkocht. In de maanden daarvoor was ik echter weg van een andere band: de Smashing Pumpkins.



Siamese Dream stond die zomer negen weken lang nummer 1 in 'De Moordlijst', de 20 beste CD's volgens popkenners. Aan die Moordlijst besteedde de VPRO altijd veel aandacht en zo viel deze CD mij op. Ik schafte hem aan en heb hem zeker een maand lang iedere dag gedraaid. Het is nog steeds de meest afgespeelde CD uit mijn collectie. Vanwege het 20-jarig jubileum ervan laat ik dit jaar op iedere eerste vrijdag van de maand een track horen. Aangezien ik de eerste vrijdag van mei en juni in het buitenland vertoef, vallen twee tracks af. 'Spaceboy' (wat ik het enige zeiknummer van de plaat vind) en 'Sweet sweet', een niemendalletje van een minuut of nog wat. De overige nummers hoop ik allemaal via You Tube op te sporen. Ik begin vandaag met de eerste song, 'Cherub rock'.




donderdag 3 januari 2013

Provincie Antwerpen heeft zijn eigen Johannes en Di Rupo draait door (plaatjes!)

Ik houd het vandaag kort en zet jullie aan het werk met een video en muzieklinks.

Bruinvis in de Rupel

Nabij het Antwerpse plaatsje Rumst is een bruinvis gespot. Voorlopig maakt hij/zij het goed en lijkt de tandwalvis nog niet het lot van Johannes in Nederland te moeten ondergaan. Zolang hij/zij het maar niet koud krijgt en genoeg te eten vindt in de Rupel.


Di Rupo is a dj

Elio Di Rupo, of een van zijn kabinetsmedewerkers, twitterde vandaag dat je vanaf nu op Spotify en Deezer kunt luisteren naar zijn favoriete muziek. Wat is dat zoal? Natuurlijk veel Franstalig (Jacques Brel, Arno -> vroegere zanger van TC Matic, zie blog van gisteren), maar ook David Bowie, Amy Winehouse, Selah Sue en Hooverphonic staan erop. Voor de liefhebbers van klassieke muziek heeft hij een pianoconcerto van Mozart geselecteerd.

Hij gaat met zijn tijd mee, Elio. Hier zijn de links:

- http://open.spotify.com/user/eliodirupo/playlist/5FdU0v4vUF3o5wdRBDKIay

- http://www.deezer.com/nl/playlist/84475061

Zelf ga ik uit dit lijstje voor Selah Sue. De jeugd heeft nu eenmaal de toekomst.

woensdag 2 januari 2013

Het jaar 2018: Bart De Wever zes jaar burgemeester. C'était magnifique?

Sinds gisteren is hij dan eindelijk officieel burgemeester van Antwerpen. Bart De Wever. 't Stad zal het weten ook. Zijn eerste statiefoto stond vandaag reeds in de Gazet van Antwerpen.

bart de wever nu officieel burgemeester

Je denkt natuurlijk dat deze foto op het Schoon Verdiep is genomen op 1 januari even na middernacht. Fout. Bart De Wever zat op nieuwjaarsnacht gewoon lekker thuis bij de vrouw en kids en mams.

Hij had mazzel, want er was die nacht niet veel bijzonders aan de hand in Antwerpen. Mede dankzij Bart, want hij had in de aanloop naar zijn burgemeesterschap gepleit voor dubbel zoveel politie op straat als anders. Hij schijnt zelfs met de gedachte te hebben gspeeld om het vuurwerk om veiligheidsredenen af te schaffen. 'Gelukkig is dat niet nodig gebleken. Het zou niet bepaald een populaire maatregel geweest zijn.'

Wat voor informatie was hem dan ten ore gekomen? Hadden bepaalde lieden boze plannen of hadden weermannen hem een drama voorspeld vanwege de harde wind? Jammer dat hij dit nu niet even verhelderde in de Gazet.

Momenteel zit hij zijn eerste gemeenteraad voor. Moeilijk krijgt hij het daar nog niet in, want vandaag is alleen de officiële installatie van diezelfde raad.

Hij is in elk geval zes jaar onder de pannen als burgemeester. Of toch niet? Je weet dat ik sceptisch ben, maar misschien zit ik er wel helemaal naast met mijn vermoeden dat hij binnen twee jaar de stap maakt naar het ambt van Vlaams of federaal premier. Een stap die hij overigens wettelijk gezien zonder problemen kan maken.

Mocht hij toch de volle zes jaar volmaken, ik maak die sowieso niet mee, dan luidt de grote vraag in oktober 2018: hoe oordelen de Antwerpenaren op dat moment over zijn eerste termijn? Zijn ze dan nog net zo enthousiast pro De Wever als in oktober 2012?

De tijd zal het leren. Geef de man een kans en wie weet luidt het oordeel dan 'oh la la, c'était magnifique'. Wen er maar alvast aan Bart, mocht je tussentijds toch naar Brussel verkassen in het landsbelang. De staat België heb je ook dan niet à la minute opgeheven en in Brussel spreekt de overgrote meerderheid nu eenmaal Frans. Ook al is het Vlaams/Engels-Frans.




dinsdag 1 januari 2013

Hoe ik wel tijdig en volledig mijn personal cliff voorkwam

Voor wie mijn beste wensen via Twitter, Facebook of persoonlijk nog niet mochten hebben bereikt nog één keer dan: De beste wensen voor 2013. Dit gaat een zeer intensief jaar worden wat mij persoonlijk betreft. In de laatste dagen van 2012 probeerde ik de puntjes op de i te zetten en rond 21:00 uur op 31 december was ik eruit. Hoe ga ik dit jaar invullen?

Er staan twee grote projecten op stapel: de Europese reis en een terugkeer naar Nederland.

Eerst de Europese reis. Die ga ik met de helft inkorten. Redenen daarvoor zijn tijd, financiën en praktische overwegingen. Tijd: Tweeënhalve maand van huis weg is lang. Niet dat ik daar tegenop zie, maar als ik van 1 mei t/m 15 juli de hort opga, blijft er te weinig tijd over voor project 2.

Financiën: ik heb het een beetje gehad met de EU als sponsor. Vlak voor kerst mailde mijn contactpersoon aldaar dat ik nog een brief zou krijgen die ik dan voor 31 december moest tekenen, dateren en terugsturen. Alles op het laatste moment terwijl ik ze al direct in juni had gecontacteerd. Bureaucratie tot en met. In plaats van dat die slimmeriken het document inscannen en per mail zenden zoals de vorige, zonden ze het dit keer per aangetekende post. Postbode stond 26 december vergeefs aan mijn deur. Ik ging de zending zaterdag afhalen.

Ik kan niet tekenen en dateren! Op de plaats waar ik dat zou moeten doen, staat de handtekening van de EU-chef! Bovendien ontbreekt een tweede exemplaar van het document. Ik heb gisteren nog geprobeerd te bellen, maar natuurlijk was er niemand aanwezig op de laatste dag van het jaar.

Komt nog bij: ik zou het toegezegde bedrag pas krijgen na voltooing van mijn reis (dat wist ik al langer). Betekent dus dat ik zelf eerst aan mijn benodigde budget moet zien te komen. Zoveel tijd is daar niet meer voor en ik moet zo langzamerhand afspraken gaan maken en boeken. Met het geld dat ik nu opzij heb gezet en wat mij nog is toegezegd, kan ik 13 landen bezoeken. Zeker als ik mijn reisroute zo aanpas dat ik niet hoef te vliegen. Verder ben ik van plan hotels in te ruilen voor hostels. Scheelt een pak.

Mijn terugkeer naar Nederland: werk in Antwerpen blijft het hele jaar onzeker. Het kan binnen enkele maanden gedaan zijn. Het zou misschien tot het einde van het jaar kunnen worden gerekt. Ergens deze maand moet dat duidelijk worden. Ik heb geen goesting meer in die voortdurende onzekerheid (wat dan aan eind 2013?) en kies voor de vlucht vooruit.

Natuurlijk is het volop crisis in Nederland. Een baan vind je er niet zomaar. Daarom heb ik een plan B om voor mezelf aan de slag te gaan als journalist. Een journalist die specifieke nieuwsbrieven gaat uitgeven. Geen nieuwsbrieven met knip- en plakwerk, maar die dieper op de feiten ingaan. Als ik voldoende abonnees ervoor weet te vinden, en dat hoeven er echt geen duizenden te zijn, heb ik reeds een mooie financiële buffer.

Die nieuwsbrieven moeten uiteraard ook professioneel eruit gaan zien. Daar wil ik aan sleutelen tot aan mijn reis. Zodat ik in april een eerste versie de wereld kan laten zien. Vanaf september zouden ze dan frequent moeten verschijnen. Tegen die tijd wil ik ook zijn teruggekeerd naar Nederland. Want, als ik voluit aan de slag moet als freelancer/zzp'er maakt het wat het belastingregime betreft niet veel meer uit of je dat in België of Nederland doet. Het Belgische voordeel geldt alleen als je slechts beperkt freelanct. En ik wil na dan meer dan zeven jaar in mijn huidige woonst eindelijk weer eens een woning met een normaal slaapkamerraam en geen zeven buren op dezelfde gang.

Dit zijn in het kort mijn plannen voor 2013. Hoe het allemaal gaat uitpakken, weet ik niet. Feit is dat ik gisteravond normaal gesproken mijn laatste Antwerpse oud en nieuw heb beleefd. Of beleefd: er is niets gebeurd. Het regende hard, het stormde goed. Ik ben geen vuurwerk wezen kijken, ben niet op café geweest. Je zag ook bijna niemand op straat. Tegen 22:45 uur geloofde ik het wel. Ik had mijn personal cliff op tijd voorkomen, kunnen ze in de VS toch niet zeggen van de fiscal cliff, en ging lekker vroeg naar bed. Slaap inhalen.

Die laatste dag van het jaar heb ik trouwens de Tijdloze van begin tot eind gevolgd en veel tweets erover de wereld ingestuurd. Eentje werd zelfs opgemerkt ten burele van Studio Brussel. Jawel, ik werd genoemd! Het was mijn tweet over de top drie. 'Metallica gezakt.Led Zeppêlin op 2 of ...?' Metallica met One was gezakt van 2 naar 3. Led Zeppelin met Stairway to heaven bleek gestegen van 3 naar 2. En wie stond voor de zoveelste keer op 1? Nee, geen Queen met Bohemian Rapsody. Je denkt aan dat andere lijstje. This is Belgium man!