vrijdag 4 januari 2013

Het sleuteljaar 1993

Hoe ouder je wordt, op hoe meer jaren je kunt terugblikken. Sommig jaren zijn quasi nonchalant verstreken. Andere zijn om de één of andere reden blijven hangen. Bij mij is 1987 zo'n jaar. Het fiasco met de eerste grote liefde in mijn leven. Een fiasco dat me jaren is blijven achtervolgen en nooit helemaal zal verdwijnen. Natuurlijk ook het jaar 2008. Veel gereisd toen, maar ook het jaar dat mijn vader stierf. Het sleuteljaar in mijn leven was echter, in retrospectief, 1993.

In dat jaar gebeurde echt van alles wat mijn leven nog lang heeft bepaald en soms nog doet. Ik ging op mezelf wonen. Een stap waar ik echt aan toe was, want thuis was het niet echt plezant. Ik studeerde af aan de HES. Ik heb nooit een hekel aan leren gehad, maar in dat laatste jaar vroeg ik me toch af waar die studie nu goed voor was geweest. Zou die mij aan een baan helpen? Nee dus, ik ben goed 2 1/2 jaar constant werkloos geweest na het afstuderen en ben uiteindelijk daarna via vele omwegen iets heel anders gaan doen dan waarvoor ik had gestudeerd.

Ik had gedonder met vrouwen. Niet voor het eerst in mijn leven. Onmogelijke verliefdheden. Het blijven hangen aan iemand die ik beschouwde als de moederfiguur die ik op dat moment echt nodig had. Want, ik was emotioneel zo instabiel als de pest. Nog geen 24, het leven nog voor me. Ik was dat jaar voornamelijk vaak depressief en bezig met het denken aan zelfmoord.

En 1993 was het jaar van de muzikale ontdekkingen. De muziek heeft mij er toen toch zeker ook doorheen gesleept.

Zomer 1993 zette ik op een avond de radio aan. De VPRO. Gans andere muzikale invalshoek dan ik voordien gewend was geweest (luisterde in mijn puberteit vooral naar Veronica en de VARA. In de jaren 80 had iedere omroep nog zijn eigen uitzenddag. Dat was begin jaren 90 voorbij. Veronica was geen publieke omroep meer en de VARA had nog slechts een paar uurtjes per week zendtijd die vooral met de hits werden gevuld overdag. De radio stond toen overdag niet veel meer aan).

Op de VPRO-radio had je toen iedere avond een andere eigenzinnige dj. Fons Dellen, Lotje IJzermans, Luc Janssen. Om er een paar te noemen. De laatste is een Vlaming die toentertijd ook bij Studio Brussel werkte. Een zender die niet in Rotterdam viel te ontvangen en internet: daar wist niemand toen al iets vanaf. Laat staan van internetradio. Janssen is de schuldige van mijn dEUS-tik. Hij liet eind december dat jaar hun eerste demo horen. Ik was gelijk verkocht. In de maanden daarvoor was ik echter weg van een andere band: de Smashing Pumpkins.



Siamese Dream stond die zomer negen weken lang nummer 1 in 'De Moordlijst', de 20 beste CD's volgens popkenners. Aan die Moordlijst besteedde de VPRO altijd veel aandacht en zo viel deze CD mij op. Ik schafte hem aan en heb hem zeker een maand lang iedere dag gedraaid. Het is nog steeds de meest afgespeelde CD uit mijn collectie. Vanwege het 20-jarig jubileum ervan laat ik dit jaar op iedere eerste vrijdag van de maand een track horen. Aangezien ik de eerste vrijdag van mei en juni in het buitenland vertoef, vallen twee tracks af. 'Spaceboy' (wat ik het enige zeiknummer van de plaat vind) en 'Sweet sweet', een niemendalletje van een minuut of nog wat. De overige nummers hoop ik allemaal via You Tube op te sporen. Ik begin vandaag met de eerste song, 'Cherub rock'.




11 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik lees erg graag dit soort terugblikken. Voor jezelf is het natuurlijk meer dan een blog. Hoe levens kunnen lopen. Weet van veel oud-leerlingen dat zij een heel ander beroep hebben dan hun (voor)opleiding aangaf. Je muziekkeuze die zo bepalend is (geworden). Dit blog raakt me..

lebonton zei

ik kan helaas niet luisteren, de kleinkinderen slapen bij ons, en daar gaan we voorzichtig mee om (heb geen laptop, dus zit vast op de plek).
wel mooi dat je de waarde van muziek zo onderstreept.
als liefhebber kan ik het daar (los van de smaak) slechts mee eens zijn.

Annet zei

Ja jammer kan ook nooit luisteren, laptopje op de bank en de tv in de buurt waar reisgenoot naar kijkt.

Sommige herinneringen laten je nooit meer los....

Soms komt er zomaar een tevreden gevoel over alles terug.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

@Theo: het is mijn autobiografie in een zeer kleine notendop :-).
@Ton: je kunt je kleinkinderen niet vroeg genoeg goede muziek meegeven :-).
@Annet: tevreden? Dat niet. Ik kan er nu wel nuchter op terugkijken.

lebonton zei

dat klopt, maar niet als ze slapen ;-)

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Daar heb je gelijk in :-).

Anoniem zei

Ik ben eigenlijk altijd verliefd gebleven op Agneta van Abba. Maar nu ik begrijp dat zij een verbitterde wrokkige depressieve vrouw is geworden zal ik eens op bezoek gaan bij de Smashing Pumpkins zodra ik het geluid op mijn PC heb aangesloten.
reinejragolo

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Agneta was een knappe dame. De toenmalige gitariste van de Pumpkins mocht er ook wel zijn.

Blewbird zei

Ik hoor Nirvana, Sonic Youth, Dinosaur Jr. en zelfs een vleug Cockney Rebel. Maar je blog is leuk en herkenbaar. Groet, Blew

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Nirvana en Sonic Youth waren invloeden van de Pumpkins in die dagen. Niet verwonderlijk, want allemaal tijdgenoten. Gitaren waren in toen.

Anoniem zei

Thank you for the good writeup. It in fact was a amusement account it.
Look advanced to far added agreeable from you! However, how can we communicate?


Here is my web site how to get followers on instagram