Er is een fout opgetreden in dit gadget

donderdag 28 februari 2013

Rechtszaak dodelijke SM-sessie loopt met sisser af

Over het hoe en waarom van deze rechtszaak voor de correctionele rechtbank van Antwerpen blogde ik reeds op 24 januari. Vandaag was de uitspraak.

Die liep voor beide betrokken Meesteressen met een sisser af. De rechtbank oordeelde dat de argumenten van de verdediging geen steek hielden. Juist omdat de dames voorzichtigheid in het spel betrachtten, wisten ze dus dat ze gevaarlijk bezig waren, aldus de rechtbzank. Bovendien ging voor de rechtbank ook het argument van de vrijwilligheid bij de rijke Britse cliënt wat het inademen van het lachgas niet op, want 'ze hadden het opzettelijk toegediend'. Het is duidelijk dat hier niet de 'SM-rechter' uitspraak deed, maar enkele collega's die weinig verstand hebben van hoe een SM-sessie in elkaar steekt.

Bon. De rechtbank achtte de Meesteressen Lucrezia en Juno dus schuldig. Toch hoeven de dames niet de cel in. De rechtbank hield namelijk rekening met hun 'gunstige gerechtelijke verleden' en het feit dat het voorval een grote impact op hun leven heeft gehad. De op te leggen straf werd derhalve opgeschort.

Opschorting. Dat blijkt een mogelijkheid in het Belgische strafrecht. Ik heb het even voor jullie opgezocht op de site van Justitie.

'Dit betekent dat de rechter oordeelt dat de feiten die u ten laste worden gelegd, bewezen zijn, maar dat hij zijn uitspraak van veroordeling voor een bepaalde termijn opschort. Deze termijn, ook wel proeftermijn genoemd, kan afhankelijk van de feiten lopen van 1 tot 5 jaar.
De rechter kan enkel een opschorting uitspreken als:
  • u nog niet eerder veroordeeld bent tot een criminele straf of tot een hoofdgevangenisstraf van meer dan 6 maanden en
  • de feiten niet van die aard lijken dat zij meer dan 5 jaar correctionele gevangenisstraf of een zwaardere straf vereisen en;
  • u instemt met de uitspraak tot opschorting.
Als u tijdens de proeftermijn nieuwe strafbare feiten pleegt waarvoor u wordt veroordeeld, kan de opschorting worden herroepen (dit wil zeggen dat de rechter ook een straf zal uitspreken voor het eerste misdrijf).'

De strafmaat die de rechters eventueel in gedachten hadden, moet dus onder de vijf jaar hebben gelegen.

Meesteres Lucrezia kreeg trouwens wel een straf van zes maanden aan haar broek voor het bezit van poppers en een stroomstootwapen. Poppers zijn stimulerende middelen die sommige slaven van Meesteressen graag gebruiken om intens klaar te komen. En het stroomstootwapen is een veelgebruikt attribuut tijdens 'elektrospelletjes' en normaliter ongevaarlijk. Nogmaals: de dienstdoende rechters hadden weinig kaas gegeten van de inhoudelijke kant van de zaak.

Toch hoeft ook Lucrezia niet de bak in, want straffen onder de drie jaar worden zelden tot uitvoering gebracht vanwege de overvolle gevangenissen in België. En zo loopt deze SM-rechtszaak, bijna drie jaar na de feiten, alsnog met een sisser af voor beide dames. Ik heb er een hard hoofd in dat ze weer in de scene gaan terugkeren.

Alhoewel de foto van Lucrezia van de site van de Gazet van Antwerpen valt te plukken, doe ik dat bewust niet. Zie er het nut niet zo van in. Ik plaats liever een foto van een nieuwe boreling in de Antwerpse Zoo. Zo eindigt dit blog toch nog luchtig.

Bronnen uitspraak rechtbank: Gazet van Antwerpen en de VRT-site.


De vader van de geboren brilbeer in de Antwerpse ZOO.
Lees ook de VRT-site.

woensdag 27 februari 2013

I'm sailing

Misschien heb je het al in mijn tweets vanochtend voorbij zien komen. Anders lees je het hier en nu. Ik ben voor minimaal drieënhalve maand gestopt met mijn dagelijkse nieuwsvoorziening op www.zelfstandigjournalistantwerpen.be Ik heb 's avonds onvoldoende tijd om ook dat nog eens bij te houden, gezien de noodzakelijke voorbereidingen voor mijn reis, het bloggen, de sociale media en een flinke freelance klus. Weliswaar zonder echte deadline, maar iets dat ik ook niet tot het oneindige moet rekken: het corrigeren en vertalen van een website over zeilvakanties.

De site in kwestie is www.aventuraplus.com De dame erachter heeft allerlei zeilvakanties in de aanbieding. Dichtbij of ver weg, voor de bescheiden portemonnee en voor degene die niet op een euro hoeft te kijken.

Het is leuk werk om met deze site bezig te zijn. Toeristische teksten liggen mij wel. Meer dan de meestal technische teksten die ik op mijn werk moet corrigeren. En passant leer ik gelijk wat over zeilen en de gebieden waar dat kan.

Zelf zie ik me niet zo snel op een zeilvakantie gaan, ondanks de titel van dit blog. Ook al hoef je zelf niet per se te kunnen zeilen, het lijkt me toch wel nuttig om te kunnen zwemmen en dat zit er bij mij ook niet in. Mocht jij wel toevallig plannen in die richting hebben, dan kun je altijd eens op de site kijken die dus continu in bewerking is.

De bekendste zeiler ooit.

dinsdag 26 februari 2013

Wie heeft nuttige tips?

Vanmiddag ontving ik bevestiging dat ik in Polen twee mensen kan interviewen voor mijn project. Een studente met een ernstige lichamelijke beperking en haar moeder die na het krijgen van haar dochter een tehuis heeft opgezet om zulke kinderen te helpen. De gehandicaptenzorg in Polen zal vast nog niet zo professioneel zijn als in Nederland en België, dus dat wordt een interessante ontmoeting op 29 mei.

Tegen die tijd zit mijn reis er haast alweer op. Een reis die nog veel voorbereiding vraagt, niet in de laatste plaats wat mijzelf betreft. Want, ook al ben ik redelijk zelfstandig: mijn beperking gaat het niet makkelijk voor me maken.

Mijn grootste zorgen betreffen op dit moment mijn fysieke kracht en mijn digibeet zijn. Om met het eerste te beginnen: ik kan alleen mijn linkerhand gebruiken. Dat wordt lastig met het in- en uitstappen van trein, bus, tram etc. Op het vliegveld van Stockholm en Helsinki heb ik al hulp aangevraagd. Ook de ferry van Helsinki naar Tallinn vrees ik niet. Het zijn de treinen en bussen. Hoe kom ik daar in en uit met een zware koffer? Een rugzak gaat niet volstaan.

Ik heb in elk te bezoeken land al het Rode Kruis gecontacteerd of zij wellicht een vrijwilliger kunnen 'ronselen' om mij te helpen. Behalve uit Letland heb ik geen enkele positieve reactie op die vraag gehad. Ik zal moeten zien of de te interviewen personen niet een sterk vriendje kunnen afvaardigen. En natuurlijk kan ik mezelf ook helpen door een handige koffer aan te schaffen. Geen Amerikaanse koffer die twee bij twee meter is en tien kilo weegt, maar een praktische koffer die makkelijk te hanteren valt en waar voldoende in kan. Ik moet er binnenkort eens voor gaan surfen. Iemand weet van een nuttige website in deze?


Bron afbeelding: www.cheaptechforme.com

Dan is er het probleem smartphone. Ik moet goed bereikbaar zijn gedurende mijn reis en wil ook foto's nemen om te twitteren en op facebook en mijn site te plaatsen. Twitteren en facebooken doe ik bij voorkeur ook met een smartphone zodat ik niet steeds mijn laptop hoef aan te doen.

Ik heb de ballen verstand van smartphones. Loop nog steeds rond met een GSM van zeven jaar oud. Alleen bellen en SMS'en zit erop. Wat is technisch beter: een iPhone of een Samsung? Waar moet ik op letten wat technische snufjes betreft? Hoe zit dat met een abonnement? Kun je onbeperkt internetten? Zit er een limiet aan? Wie mij alvast wat wegwijs kan maken: graag!

Hetzelfde voor Wifi. Ik verblijf in hotels met Wifi. Zodoende kan ik mooi aan mijn website werken en interviews uitwerken op mijn laptop. Hoe werkt Wifi? Geen flauw idee. Normaal schiet ik op vakantie een half uurtje een internetcafé in. Daar heb ik nu geen tijd voor en gaat ook niet voldoen.

Iedereen die op één of meerdere vragen goede suggesties of afdoende antwoorden weet: laat wat horen. Mei komt steeds dichterbij.

maandag 25 februari 2013

Updates blogberichten zondag 25 februari

Gisteren konden jullie twee blogberichten van mij lezen die vandaag enige aanvulling behoeven.

1. Er is iets grondig mis met deze samenleving

Er is ondertussen meer bekend over wat er zich op de Noorderlaan heeft afgespeeld waarbij een 22-jarige jongeman het leven liet. Het blijkt uiteindelijk om een fataal ongeluk te gaan na, dat wel, een gevalletje verkeersagressie.

Het slachtoffer is een Antwerpenaar van Turkse afkomst. Samen met zijn neef en een derde persoon was hij een nachtje uit geweest. Tijdens de terugtocht naar huis kregen ze het op de Noorderlaan aan de stok met acht Nederlanders, verrdeeld over twee auto's. Waarschijnlijk vanwege een verkeerssituatie. De Nederlanders sloegen de 22-jarige Turk tegen de grond. Zijn neef dacht 'We moeten hier weg', sprong in de auto met de derde persoon en gaf plankgas. Hij vergat echter dat hij nog een passagier miste en reed dus (twee keer) over hem heen. Eerst probeerde hij gisteren de Nederlanders daarvan nog de schuld in de schoenen te schuiven, maar dat had de politie snel door. Wat er verder met de neef gaat gebeuren, je kunt hem moeilijk opzet verwijten, is nog de vraag. De politie spoort de Nederlanders op.

2. Daar moet ik het weer mee doen voor een maand

Waarom trakteer ik jullie iedere maand op mijn belevenissen in het Schipperskwartier? Laat ik dat proberen te verduidelijken. Ik ken mezelf. Ik ben in wezen een binnenvetter. Dat is niet goed. Daarom schrijf ik zaken van me af. Ik kan het natuurlijk alleen voor mezelf opschrijven en daarbij houden. Het staat dan op papier, maar het is in dat geval nog steeds alleen maar mijn papier. Aan zo'n uiting heb ik niet genoeg. Het moet eruit, wereldkundig gemaakt. Bloggen, is daarvoor een perfect medium.

De dames in het het Schipperskwartier weten niet dat ik over ze schrijf. Ze kunnen het sowieso toch niet lezen. Om hen van elke vervelende bijkomstigheid van mijn openheid te vrijwaren, geef ik nooit en te nimmer details over hen prijs. Ja, de afkomst. Daar kun je als nieuwsgierige lezer niets mee. Per slot van rekening komt 80 tot 90% van de hedendaagse prostituees uit een van de Oostbloklanden. Zoek maar uit welke ik bedoel (LOL). Van mij geen woord over uiterlijk, lengte, cupmaat, welk r,aam of welke straat. Die blogs zijn dus puur en alleen bedoeld om mijn eigen gevoelens en gedachten te kanaliseren. Denk er verder van wat je wilt.

De evening en de day after ben ik hoe dan ook altijd nog wel in gedachten bezig met het meest recente bezoekje. Dit keer gingen mijn gedachten vooral naar het zinnetje 'I really hope you find the girl of your dreams'. Ze zegt het iedere keer tegen me. 'She must be somewhere.' Waar? Als ik dat nu eens wist. Het is nooit mijn bedoeling geweest om mijn Europese reis aan die zoektocht op te hangen, maar inderdaad: wie weet wie je tegen het lijf loopt. Lukt het niet in Nederland en België iemand te vinden, wellicht loop je haar ineens in Kopenhagen of Riga tegen het lijf. Who knows. In dat opzicht is het jammer dat ik  Roemenië en Bulgarije uiteindelijk niet aandoe, want ik heb de afgelopen jaren toch wel een zwak gekregen voor dames uit die landen ...

 

zondag 24 februari 2013

Daar moet ik het weer mee doen voor een maand

Roemeense date: 'You've got beautiful eyes.'
Ik: You've got a lovely face.'

De seks was weer prima, dank voor het vragen.

Ik: 'Are you more happy than last month?'
Roemeense date: 'Yes, I am! (sorry, privé)

Roemeense date: 'I can't believe it's already one month ago. Time goes so fast, don't you think?'
Ik: I don't know. What's the problem: that you're getting old (LOL)?'
Roemeense date: 'No, they say the faster time passes on, the sooner the end will come. Do you believe in God?'
Ik: No, you do? why?'
Roemeense date: 'Because it gives me power. I feel protected. Why don't you believe in God? All Belgians say they don't believe in God.'
Ik: 'I've read the bible, but can't believe in it. First, I don't believe the world was created in only seven days. Two, the world is much older than the 6,000 years the bible says. It's scientifically proven. Someone I know calls the bible "a fairy tale".
Roemeense date: 'No, it's not a fairy tale.'
Ik: 'I will tell you something. I knew a girl who was very religious. She prayed to God, went to church each week, had two kids. At the age of 37, she became ill. Cancer ...'
Roermeense date: 'She died?'
Ik: 'Yes. If someone had deserved a longer life from God, it was her.'

Ontzetting op haar gezicht. Rust zacht Jeannette. Je zult compleet nooit uit mijn gedachten verdwijnen.

We hebben het nog even over het Roemeense en  Russische orthodox geloof.

Ik: 'I respect everyone who believes in God. I hope he does protect you and that you will have a good life. You deserve it.'
Roemeense date: 'You deserve it too. I really hope you will find the girl of your dreams on your trip. When do you leave?'
Ik: "May. I intend to visit you in March and April before I leave. Will you be here?'
Roemeense date: 'Yes.'

Met drie laatste zoenen stap ik de deur weer buiten. Hier moet ik het weer een maand mee doen. Het gaat mij niet alleen puur om de seks. Bovenstaande conversatie toont dat hopelijk nog eens aan. Als de klik er is, ben ik oprecht geïnteresseerd in degene met wie ik seks heb. Zulke conversaties maken mijn dag geslaagd en ik kan er zelfs nog wel een paar dagen langer op teren. Roemeense date was echt een schot in de roos. Maar, zulke contacten blijven een lastige berg om te beklimmen en je weet vooraf dat het nooit helemaal gaat lukken. Moet ook niet ...



 

Er is iets grondig mis met de samenleving

Mijn moeder houdt me altijd voor dat ik nooit in het donker alleen over straat moet. 'Je weet nooit wat voor gek je tegenkomt daar in Antwerpen.' Het gaat haar niet zozeer over Antwerpen. Toen ik nog in Rotterdam woonde, zei ze me dat ook al steeds. Ik loop ondanks haar waarschuwingen regelmatig in het donker over straat. In de ochtend moet ik wel. Anders geraak ik niet op het werk. In de avond doe ik het met enige regelmaat voornamelijk op vrijdag. Voel ik mij onveilig? Dat niet, maar ik kijk wel altijd goed uit mijn doppen. Sowieso heb ik uit Rotterdam mijn gewoonte overgenomen om mensen die achter mij lopen te laten passeren. Dat heeft een praktische reden - ze lopen negen van de tien keer sneller dan ik en dus houd ik ze anders toch maar op - en een veiligheidsreden: ik heb liever mensen voor me dan achter me lopen. Ik heb immers geen ogen in mijn achterhoofd. If you get the point ... Die voorzorgsmaatregelen zijn niet overbodig, want ook hier in Antwerpen lopen zat figuren met losse handjes en een verstoord brein rond.

Twee gevallen van agressie op een Antwerpse uitgaansnacht, de nacht van 22 op 23 februari.

1.

Zes kerels die met elkaar op stap waren, kregen het onderling aan de stok in de Nationalestraat. Eentje van hen moest het vooral bekopen en werd geslagen met stokken en bekogeld met stenen. Hij raakte daarbij uiteraard gewond. Medewerkers van een pizzaketen zien het gebeuren en schieten de man te hulp. Niet zonder gevaar, want de vijf relschoppers keren zich vervolgens tegen de pizzamannen en de pizzeria. De inmiddels gealarmeerde politie weet de vijf daders na een korte achtervolging in de kraag te vatten. Vraag blijft waar dit nou goed voor was? De slachtoffers kunnen het gelukkig nog navertellen. (Bron: politieberichten op de Antwerpse Koerier)

2.

man die geslagen en overreden werd bezwijkt aan verwondingen
Bron foto: Gazet van Antwerpen

Dat geldt niet voor een jongeman van 22 die in dezelfde nacht slachtoffer werd van een gevalletje extreme verkeersagressie. Ten tijde dat ik dit blog op zaterdagavond schrijf, zijn alle feiten nog niet bekend. Vast staat dan wel het volgende. Op de Noorderlaan was een verkeersongeluk gebeurd waarbij meerdere auto's waren betrokken. Het slachtoffer moet ruzie hebben gekregen met zo'n tien andere lui, tegen de grond zijn geslagen en is daarna tot twee keer toe overreden. Hij overleefde het niet. Hoe zinlozer en gruwelijker kun je het nog hebben?

Het is waar: mensen hebben geen respect meer voor elkaar. De meesten lijken rond te lopen met een (te) kort lontje dat, om het even de oorzaak, snel explodeert. Dat is er mis met onze huidige samenleving. Velen lopen te agressief, te explosief, te weinig flexibel rond om op een normale manier te reageren als iets niet gaat zoals zou moeten.

Ik kan mijn moeder wel begrijpen als ze zegt dat ik niet alleen op reis moet gaan. 'Veel te gevaarlijk in jouw situatie.' Ik probeer dat potentiële gevaar zoveel mogelijk in te dekken door me goed voor te bereiden zodat ik weet waar ik terechtkom, waar ik moet zijn en hoe daar te geraken. Voordeel is dat ik in de lente reis wanneer het 's avonds lang licht is. Voor de rest hoop ik dat ik toch vooral normale mensen ga tegenkomen. Die zijn er toch nog wel, mag ik hopen.

Dit alles gezegd hebbende, bereid ik mij voor de rest van de ochtend en het eerste gedeelte van de middag voor op alweer een potentieel gevaarlijke onderneming: mijn maandelijkse trip naar Roemeense date. Alhoewel, gevaarlijk? Juist de rosse buurt is een van de meest gefrequenteerde buurten door de Antwerpse politie. Een vreemd voorval valt echter ook daar niet helemaal uit te sluiten. Ook de Antwerpse politie zelf wil trouwens nog wel eens te agressief uit de hoek komen. Dat is weer een ander verhaal.



donderdag 21 februari 2013

Twee maal de schepping Gods

Jullie weten dat ik een ongelovige Tomas ben. Toch confronteer ik jullie vandaag twee keer met religieuze overdenkingen.

                               Foto (c): Dieder Plu, Natuurpunt Averbode Bos en Heide

Mooi plaatje hè? Dit zijn wilde zwanen die afgelopen maandag werden gespot in natuurgebied Averbode Bos en Heide in Laakdal/Scherpenheuvel-Zichem/Tessenderlo (Limburg/Antwerpen/Vlaams-Brabant). De wilde zwaan verblijft normaal in hele andere Europese oorden. Als je goed kijkt, zie je dat één zwaan een soort van halsband omheeft. Daaraan konden de medewerkers van Natuurpunt achterhalen waar deze zwanen precies vandaan komen. De zwaan met de halsband bleek te zijn geboren in Litouwen. (Bron: persbericht Natuurpunt)

Je vraagt je af wat zo'n zwaan bezielt om helemaal vanuit Litouwen naar Vlaanderen te komen vliegen en uitgerekend in dat natuurgebied zich kennelijk te willen gaan vestigen, ook al is het waarschijnlijk maar tijdelijk. Een van de vele vragen die je je over de natuur, toch het mooiste van Gods schepping, kunt stellen.

Antwerps vicaris Bruno Aerts
 
 
Over het hoe en waarom van de schepping van de mensheid heb ik het niet gehad tijdens mijn interview met Antwerps vicaris voor de caritas Bruno Aerts, begin deze maand. Wel over de visie van de rooms-katholieke kerk op mensen met een beperking. Wat blijkt? 'De mens is door God gewild zoals we zijn.' Lees het interview met hem op mijn site.
 
Met deze religieuze overdenkingen moeten jullie het gelijk ook voor het weekend doen. Ik heb morgenavond werkbespreking met een opdrachtgeefster. Reizen, kost geld dus er zal toch ook nog een beetje gewerkt moeten worden tot mei. 


woensdag 20 februari 2013

Wie Goethe hat gesagt ...

Als ik straks, nog minder dan tweeënhalve maand, op reis ben, heb ik mijn handen vol aan het reizen, interviewen, mezelf op de been houden en via de sociale media laten weten wat ik allemaal uitspook. Ook nog een dagelijks blog schrijven, is dan duidelijk te veel van het goede. Dit blog gaat vanaf 1 mei dan ook even op low profile, maar niet op zwart.

Ik hoop tegen die tijd namelijk blogs vooruit te hebben gemaakt die op de een of andere manier een link hebben met mijn reis. Stel: van 7 mei (aankomst)  t/m 10 mei (vertrek) zit ik in Duitsland. Waar denk je allemaal aan bij Duitsland? Auto's, Angela Merkel, de Berlijnse Muur, nazi's. Maar ook aan Duitse schrijvers en dichters.

Goethe bijvoorbeeld. Waar denk je aan bij Goethe? Faust, der junge W. Ik denk bij Goethe echter direct ook aan Wim de Bie en zijn creatie O. de Beste, oud-leraar Duits. Onderstaande video had dus heel goed op een van de dagen dat ik in Duitsland zit op mijn blog gepubliceerd kunnen worden.

dinsdag 19 februari 2013

Wil Bart De Wever Vlaanderen bij Nederland laten aansluiten?

In eigen land beschouwt hij zichzelf als een ongewenste. 'Er heerst een cordon sanitaire rondom N-Va', zei hij onlangs nog letterlijk. Onzin natuurlijk, want de N-VA bestuurt in ik weet niet hoeveel gemeenten en zit ook in de Vlaamse regering. Maar ja, De Wever zet dingen graag op scherp en koketteert met zijn Calimero-imago. Toch zou ik maar uitkijken daar in Nederland, want De Wever lijkt internationale ambities richting de noorderburen te hebben. Dat leid ik tenminste af uit flarden van een interview in de NRC die ik voorbij heb zien komen.

Archieffoto
 
Volledige artikelen kun je op de site van de NRC alleen tegen betaling lezen. Dat ben ik niet van plan. Die flarden zijn nochtans interessant genoeg.
 
Allereerst beklaagt hij zich er weer over dat hij wordt tegengewerkt door de andere Vlaamse partijen. Hij zou bijvoorbeeld best eens met Mark Rutte willen sjauwelen, maar weet zeker dat er dan vanuit de Vlaamse liberalen direct een telefoontje naar Rutte gaat dat deze dat vooral niet moet doen.
 
Waarom wil De Wever met Rutte spreken? In zijn functie als burgemeester van Antwerpen, lijkt me dat wel erg hoog gegrepen. Een gesprek met zijn collega's in Amsterdam, Rotterdam of waar dan ook is logisch. Maar, wat heeft hij bij de regering in Den Haag te zoeken? Grensoverschrijdende zaken die Vlaanderen inclusief Antwerpen aangaan, zijn nog altijd het domein van Vlaams president Kris Peeters. Wat heeft De Wever in gedachten?
 
Het wordt nog vreemder met de volgende uitspraak: 'De scheiding van de Nederlanden in de zestiende eeuw is een jammerlijke gebeurtenis.' Valt me toch tegen voor een historicus. Oké, met de Tachtigjarige Oorlog vielen de Lage Landen feitelijk uiteen, maar van 1815 tot 1830 waren 'we' weer samen. Wil De Wever soms met een onafhankelijk Vlaanderen, zijn ultieme droom, aansluiting zoeken bij Nederland? Is dat het? Dan begrijp ik ook beter dat hij Mark Rutte wil spreken!
 
Zijn laatste opmerking die ik voorbij zag komen, snijdt hout op zichzelf, maar kun je in het licht van het bovenstaande ook anders interpreteren: 'De havens van Rotterdam en Antwerpen moeten beter gaan samenwerken. Als je blijft proberen om elkaars scheepverkeer af te pikken, spelen de grote bedrijven ons tegen elkaar uit.' Een samenwerking als eerste opstapje naar iets groters? Vlaanderen en Nederland weer één?
 
Een paar jaar geleden voelde een meerderheid van de Vlamingen niets daarvoor. Zouden ze nu als één man achter hun grote leider aanlopend ineens van gedachten veranderen?
 
De Wever beklaagt zich in het interview dat Nederland te weinig belangstelling toont voor Vlaanderen. De noorderburen doen het wel in woorden, maar niet in daden. Als ik Mark Rutte was, zou ik toch wat meer belangstelling gaan tonen en tijdens zijn zakenreis met Kris Peeters later dit jaar eerst eens goed informeren wat voor een type die Bart De Wever nu is. Een goed voorbereide premier telt voor twee. Misschien heeft De Wever het wel in zijn bol gehaald om de eerste premier van een verenigd Nederland en Vlaanderen te worden ...
 
  

maandag 18 februari 2013

PvdA schept gevaarlijk precedent met verbod op prostitueebezoek

Ik had me eigenlijk weer willen uitleven op Bart De Wever inzake zijn uitspraken in NRC Handelsblad vandaag, maar de Nederlandse actualiteit noopt mij weer eens over het onderwerp te schrijven waarin ik mij zonder overdrijven toch wel ervaringsdeskundige mag noemen: de prostitutie.

Schippersstraat Antwerpen. Archieffoto
 
Ik kreeg het weer op mijn heupen toen ik las en hoorde dat PvdA-Kamerlid Myrthe Hilkens met het plan rondloopt om prostitutiebezoek strafbaar te stellen. In het AD van vandaag verdedigt ze deze gedachte met de volgende woorden: 'Een groot deel van de prostituees wordt dag in dag uit verkracht. Zo voel ik het, als ik bedenk dat 50 tot 80 procent van de vrouwen wordt gedwongen. Alleen is het niet de hoerenloper die haar dwingt, maar een mensenhandelaar of een pooier. Of ze wordt gedwongen vanwege een ernstige verslaving. Ik voel me verantwoordelijk voor die vrouwen.'
 
Wat is er allemaal mis met deze redenering? Eén: hoe komt zij aan het percentage van 50 tot 80% prostituees die worden gedwongen door een mensenhandelaar of pooier? Natuurlijk staan niet alle vrouwen vrijwillig achter het raam of werken ze vrijwillig in een bordeel. Er zijn uitwassen en die moeten hard worden aangepakt. Geen twijfel daarover. Ik maak me echter sterk dat het overgrote merendeel van de vrouwen achter het raam eerder om financiële redenen daar staat. Dat is net zo goed dwangmatig, alleen komt er geen pooier of mensenhandelaar aan te pas. Ze doen het, omdat het geld oplevert. Wil je dat tegengaan, dan moet je als Europa zorgen voor meer welvaart (80 tot 90% komt uit de voormalige, arme Oostbloklanden)
 
Ik ben zelf zo'n hoerenloper die Hilkens viseert, zij het in Antwerpen, en uit mijn gesprekken met de dames die ik daar heb bezocht in de loop der jaren (ook al zijn het er maar twee), kan ik met een gerust hart zeggen dat ze verdomd goed weten waarom ze daar staan. Ze zouden het liever niet doen (wie wel?), maar de situatie is nu eenmaal zo. Ze delen hun eigen tijd in, bepalen zelf wanneer ze wel en niet werken en nemen ook regelmatig vrijaf. Zouden ze worden gedwongen door een pooier, dan zouden ze bijvoorbeeld echt niet regelmatig langdurig verlof nemen. Ik durf zelfs te stellen dat vrouwen die gedwongen achter het raam moeten staan tegenwoordig dat niet lang kunnen doen. De politie, hun collega's, de hulpverlening, de hoerenlopers: ze merken het snel genoeg wanneer dit het geval is.
 
Twee: Hilkens zegt 'het is niet de hoerenloper die haar dwingt, maar een mensenhandelaar of pooier'. Pak die dan aan, maar niet de klant! Door het hoerenlopen strafbaar te stellen, wordt de vraag echt niet kleiner. Het aanbod ook niet. Vraag en aanbod gaan dan wel andere kanalen zoeken om elkaar te vinden. Met alle risico's vandien.
 
Nu is er in rosse buurten en bordelen in Nederland sprake van een strikte controle. De politie, de fiscus. Ze houden er beide een oog op. Wanneer een prostituee haar toevlucht zoekt tot escortwerk of de illegale prostitutie, valt die controle weg. De kans is dan ook groot dat er juist veel meer gevallen van gedwongen prostitutie komen. Lastiger om te achterhalen immers.
 
Drie: Hilkens verwijst naar Zweden waar zo'n verbod al enkele jaren van kracht is. Helpt het? Daar zijn de meningen over verdeeld. Voor- en tegenstanders zijn het er wel over eens dat meer onderzoek naar de effecten nodig is, omdat men nu gewoon te weinig vergelijkingsmateriaal over de periode voor en na het verbod heeft. Kun je de Zweedse situatie zomaar één op één naar Nederland of België vertalen?
 
Vier: als Hilkens verwacht dat prostitutie verdwijnt met een verbod op hoerenloperij, kan ik haar snel uit de droom helpen. Zie punten 1 en 2. Vraag blijft er altijd zijn, want niet iedere man komt thuis aan zijn trekken. Aanbod zal er ook altijd zijn, want er is geld mee gemoeid. De meeste prostituees kiezen bewust ervoor om dat werk voor kortere of langere tijd te doen, juist vanwege het geld. Dat ze er niet blij mee zijn, valt goed te begrijpen, maar het is en blijft uiteindelijk hun eigen keus. Ten slotte: als legale prostitutie wordt verboden en dus de illegaliteit induikt, lijkt het misschien voor de buitenwereld wel verdwenen, maar woekert het nog altijd voort. Probeer daar als overheid dan maar weer eens grip op te krijgen. Dat was nu net de bedoeling met de legalisatie in 2000. Is ook niet helemaal gelukt. Misstanden zijn er nog steeds, maar je hebt nu als overheid tenminste nog de middelen om ze te kunnen signaleren.
 
Ik ben wellicht niet helemaal objectief gezien mijn eigen bezigheden in het Schipperskwartier, maar van wat ik daar zie en hoor denk ik dat een verbod desastreuze gevolgen gaat hebben. Daar is verder ook niet zoveel verbeelding voor nodig om dat te bedenken. Geen goed plan dus van Hilkes.
 
Overigens is zij niet de enige die met het idee speelt. In Frankrijk was er in 2011 ook zo'n discussie. Verder niets over gehoord. In België overigens zit betaalde seks nog steeds in een schemerzone. Het is niet strafbaar, maar ook niet gelegaliseerd. Denken aan een verbod, doet de federale regering echter niet. Blijkt uit een antwoord van minister Turtelboom van woensdag 11 januari 2012 over deze materie.


zondag 17 februari 2013

Een boekwinkel om lekker in rond te struinen

Begin vorig jaar oktober stapte ik voor het eerst boekhandel Othello aan de Handschoenmarkt binnen. Die boekhandel was me voordien nog nooit opgevallen. Niet zo verwonderlijk, want hij blijkt er pas sinds april 2012 te zitten. Ik was op zoek naar een boek om mee te nemen op mijn vakantie naar München. Ik stapte naar buiten met 'Reizen zonder John' van Geert Mak en wist dat ik hier wel vaker zou terugkeren.


Bron foto: www.boekenvak.be

Aldus geschiedde in december. Ik besloot het aanbod in de winkel eens nader te inspecteren. Vooraan ligt de Nederlands/Vlaamse literatuur. Loop je door naar achteren, dan vind je rechts Engelstalige literatuur en links vertalingen. Uit het Engels, maar bijvoorbeeld ook van de grote Spaanse schrijvers.

Alle soorten boeken zijn wel vertegenwoordigd: romans, thrillers, historische boeken, reisboeken. Van de grote namen en van namen waarvan ik nog nooit heb gehoord. Maar ja, ik beken eerlijk dat ik de boekrecensies in de kranten al jaren niet meer lees.


Bron afbeelding: www.jacquelineyallop.com

In december ging ik met bovenstaand boek naar buiten. Het vertelt het verhaal over vijf Britse kunstverzamelaars tijdens het Victoriaanse tijdperk. Mij ging het niet zozeer om wat ze verzamelden, maar wel de beschrijving van de achtergrond van hun verzamelwoede. Verzamelen, werd echt een nationale hobby in het Victoriaanse tijdperk. Voor degenen die het konden bekostigen uiteraard. In diezelfde periode ontstonden in Groot-Brittannië en elders in Europa ook de moderne musea die kunstverzamelingen aanlegden. De Britse musea waren de vijf beschreven kunstverzamelaars wat dat betreft schatplichtig. De inleiding is nogal saai, maar eenmaal de schrijfster het verhaal van de personen zelf te berde brengt, leest het boek lekker weg.


Afbeelding is gegoogled

Momenteel ben ik in dit boek bezig. Twee weken geleden aangeschaft tijdens mijn derde bezoek aan Othello (voordeel: ze zijn op zondag open, dus ideale bestemming voor de zondagmiddagwandeling). De schrijfster komt vast en zeker uit het voormalige Oostblok, ik vermoed Oekraïne. Ik liet me verleiden door de aanbevelingen van de Guardian en de Observer bij de aanschaf ervan. En de prijs: 9,50 euro voor meer dan 400 pagina's vind ik een prima deal.

Het verhaal: in een landschap in Kent staan twee caravans, een mannencaravan en een vrouwencaravan. Daarin verblijven vier mannen en vijf vrouwen die van heinde en ver (Polen, Oekraïne, Afrika en Engeland) daar zijn beland om aardbeien te plukken als vakantiewerk. Wist overigens niet dat ze aardbeien in het open veld kweekten in Engeland.

Afijn: zet vier mannen en vijf vrouwen bij elkaar en je krijgt geflirt. Bovendien heeft een louche type die connecties heeft met de eigenaar van dat veld een oogje op de meest recentelijk gearriveerde plukster, een 19-jarige jongedame uit Oekraïne. Zij ziet wijselijk niets in hem en loopt door die houding gevaar.

Is het 'hilarious'? Tot nu toe, ik heb zo'n 50 pagina's gelezen, wel ja.

'Binnenkort krijgen we weer nieuwe titels', zei de verkoopster me twee weken geleden. Dat is goed nieuws. Zeker met het oog op al die uren die ik in treinen, bussen en op de boot ga doorbrengen, zullen ze me bij Othello zeker nog wel een keer of twee zien eer het mei is om wat lectuur in te slaan.

Een aanrader voor iedereen in Antwerpen, toerist of inwoner, om eens op je gemak in rond te struinen. Alleen jammer van die hoge drempel. Da's nou weer niet handig voor mensen die wat minder goed ter been zijn.   

Het verhaal achter Othello.

vrijdag 15 februari 2013

Bart De Wever laat zijn tanden zien

Na reeds anderhalve maand in functie te zijn, vernamen we vandaag het eerste beleidsvoornemen van burgemeester Bart De Wever dat er werkelijk serieus toe doet: de aanpak van de drugsoverlast wordt topprioriteit numero uno in het 'Zonaal Veiligheidsplan'.

Volgens De Wever duldt de aanpak van de drugsoverlast geen uitstel. 'Dit probleem heeft een enorme impact op de leefbaarheid van de stad en genereert veel randcriminaliteit', aldus De Wever en co. Er gaat dan ook een nultolerantie gelden voor drugsdealers en 'hardnekkige gebruikers' krijgen een hulpverleningstraject opgelegd.

Klinkt goed, maar is niet zo mooi als het lijkt. Je kunt drugsdealers wel opjagen, maar die weten toch altijd wel hun wegen te vinden. Als ze de openbaarheid te riskant gaan vinden, kunnen ze altijd via internet hun handel voortzetten. Ik twijfel er niet aan dat ook de Antwerpse politie wel het internet in de gaten houdt om te zien wat zich daar allemaal afspeelt, maar dat 100% afdekken, lukt natuurlijk nooit.

Ik vraag me trouwens af hoeveel 'hardnekkige drugsverslaafden' er rond lopen in Antwerpen en hoeveel procent onder hen verantwoordelijk is voor criminaliteit als straatroven en inbraken. Ze zullen er vast zijn. Het merendeel van de straatroven, inbraken etc. valt echter niet op het conto van drugsgerelateerde zaken te schrijven. Het zijn vooral pubers en jonge twintigers die zich daaraan schuldig maken.

Die doelgroep heeft De Wever ook in het vizier. De politie moet 'de anonimiteit van de stad doorbreken door de jongeren zelf op te zoeken'. Ja, en dan? Een vermanend praatje houden à la 'dat doen we niet nog eens se Jefke'? Veel meer zal binnen de grenzen van de wet niet kunnen als je ze niet op heterdaad betrapt. Zo staat dit onderdeel van het veiligheidsbeleid niet ver af van wat die verfoeide 'sossen' (socialisten, JP) praktiseerden.

De Wever laat met zijn Zonaal Veiligheidsplan voor het eerst zijn tanden zien. Of veel mensen voor wie deze daad bedoeld is ervan geschrokken zijn, waag ik te betwijfelen. Laten we over een jaar nog eens kijken of het dan al enigszins effect heeft gehad. Ben benieuwd. Zou wel eens veel geschreeuw en weinig wol kunnen zijn. Tot slot: don't get me wrong. Ik ben natuurlijk voor een veilige stad. De vraag is alleen of dit nu echt zoden aan de dijk gaat zetten, waarbij ik besef dat de beste stuurlui altijd aan wal staan. Maar hé, ik word als journalist zijnde geacht kritische vragen te stellen. Bij deze.

Tot slot van deze werkweek val ik mijn vaste bezoekers nog één keer lastig met de Week van de jaren 90 van Studio Brussel. Geen paniek, hij is voorbij. Vandaag werd de top 90 van de jaren 90 uitgezonden. Toch wel een interessant lijstje, want hij wijkt stevig af van de Tijdloze waarin de jaren 90 altijd ruimschoots zijn vertegenwoordigd ook. Dit stond op nummer 1. Gooi al je frustratie die je tijdens de afgelopen werkweek hebt opgebouwd er maar uit! Ook dat waren de jaren 90: het tonen van je frustratie.



   

donderdag 14 februari 2013

De eenvoudige geneugten in het leven

Mijn leven verloopt tamelijk eentonig in deze fase van het jaar. Vijf dagen per week werken. Nog steeds zonder duidelijkheid over de toekomst. 's Avonds met websites en blog in de weer. Wat mede-bloggers lezen. Tweets doornemen en als ik nog puf en tijd heb een beetje research voor mijn reis. Dat is het doordeweeks.

In het weekend ben ik serieuzer bezig met mijn Europese reis. Afgelopen weekend heb ik mijn vlucht van Stockholm naar Helsinki geboekt. Had ook voor de ferry kunnen kiezen, maar ben met die optie dan 16 uur onderweg. De vlucht duurt net een uurtje en is slechts een paar tientjes duurder. Als controlefreak zijnde en als efficiency-liefhebber was de keuze niet moeilijk. Voor het boeken van de Interrailpas en de bustickets heb ik nog wat tijd. Hotels/hostels, eventueel B&B's moet ik binnenkort gaan vastleggen.  En ik zoek nog personen om te interviewen. De probleemlanden van een paar weken geleden zijn nog steeds probleemlanden.

Op de seks is het nog een kleine anderhalve week wachten en in mijn hele leven heb ik nog nooit een flirt van een geheime aanbidster op Valentijnsdag mogen begroeten. Al met al ben je dan blij met de eenvoudige geneugten in het leven die de dagen enigszins fleur geven.

Deze week biedt de radio deze geneugten. Op Studio Brussel is het namelijk de Week van de jaren 90. Niet uniek. 3FM heeft dat ook ieder jaar, maar ja: ik ben nu eenmaal een Stu Bru-adept en kom deze week prima aan mijn trekken. Het is ook wel een happening. Zelfs het cultuur- en mediamagazine van De Morgen, M, besteedde er vandaag drie pagina's aan. Met een opsomming van alle muzikale trends die er in de jaren 90 toe deden. Grunge, triphop, Britpop, Belgopop, hip-hop etc. Van Kurt Cobain, via Massive Attack, Oasis en Blur , dEUS naar Dr. Dre.

Zo gaat dat ook de hele dag door op Studio Brussel deze week. Veel gitaarwerk, veel dance, veel Belgen. Ik zit weer in mijn tweede jeugd overdag. Vandaag hoorde ik een nummer voorbijkomen dat niet echt een hit is geworden. De band is bij mijn weten ook snel in de vergetelheid geraakt, maar het betreffende nummer is zo typisch jaren 90 dat het de rest van de dag in mijn hoofd zit en ik op de melodie mee tik. De jaren 90. Het waren geen beste jaren op het persoonlijke vlak, maar muzikaal kunnen ze nooit en te nimmer stuk.



woensdag 13 februari 2013

Order Please!

Ik houd het kort vandaag. De muziek van onderstaande muzikale heer valt op 6 maart te beluisteren in het Britse Lagerhuis. Order please! Bron: De Morgen.







Dit item past goed bij de Week van de jaren 90 die nog t/m vrijdag op Studio Brussel valt te beluisteren.

dinsdag 12 februari 2013

Breien in Brussel voor het goede doel

Breien, is weer helemaal in. Zo weet Amnesty International Vlaanderen mij te vertellen in haar maandelijkse nieuwsbrief. So what? Wat heeft dat met mensenrechten te maken? Op zondag 17 februari heeft dat alles met elkaar te maken.

Onze sjaal voor Pussy Riot
Bron foto: www.aivl.be

Op 21 februari is het precies een jaar geleden dat de dames van Pussy Riot hun protestlied in de Russische Christus de Verlosser kathedraal zongen en gearresteerd werden. Het vervolg kennen we. Vanaf het begin heeft Amnesty International wereldwijd actie gevoerd voor de vrijlating van de drie bandleden. Ekaterina Samutsevich is voorwaardelijk op vrije voeten. De twee andere vrouwen zitten in Russische strafkampen.

Amnesty beschouwt ze als politieke gevangenen, omdat hun daad onder de vrijheid van meningsuiting viel die door de Russische autoriteiten danig de nek om is gedraaid.

Op zondag 17 februari is het de bedoeling in de Koninklijke Hubertusgalerijen te Brussel een grote gebreide sjaal af te ronden met de tekst Free Pussy Riot. Een sjaal om voor de vrijlating van de nog gevangen Pussy Riot-leden te supporteren.

Ikzelf kan niet breien en heb geen tijd/goesting om me naar Brussel te begeven, maar wie wel over goesting/tijd en breivaardigheid beschikt, weet dus waar hij die middag moet zijn. Alle info vind je op de site van Amnesty Vlaanderen.  

maandag 11 februari 2013

Wie mag nu voortaan voor de bloemen bedanken?

Ik kwam vanmiddag tegen 12:30 uur terug uit de keuken waar ik mijn lunch had genuttigd toen een collega net een zin over de paus aan het bezigen was. Ik dacht eerst dat hij dood was. Ook Gods hoeders op aarde hebben immers niet het eeuwige leven. Hij bleek dus zijn aftreden te hebben aangekondigd. De toon was direct gezet voor het nieuws voor de rest van de dag.


Bron foto: www.standaard.be

Het nieuws op Studio Brussel opende ermee om 13:00 uur, maar duurde niet langer dan normaal. België mag dan veel meer een katholiek land zijn dan Nederland, op de jongerenzenders van de VRT gaat de muziek ook in dit geval gewoon door. Wat bij Stu Bru deze hele week muziek uit de jaren 90 inhoudt. Toen hadden we nog paus Johannes Paulus, de tweede. Ergens vond ik dat geen onsympathieke vent.

De rest van de Belgische media sprong er natuurlijk wel direct bovenop. Ik hield het alleen bij het lezen van de berichtgeving op de site van de VRT, maar ik weet nu al wat ik morgen in de Vlaamse papieren kranten vooral ga aantreffen. Pagina's over het aftreden van kardinaal Ratzinger.

Tim Overdiek in het Nederlandse Radio I-journaal wist vroeg in de avond ook niet van ophouden overigens (waar is Lucella Carasso trouwens gebleven?). En dat allemaal voor een man van 85 die bedankt voor de eeuwige roem en zijn laatste jaren in het beetje broze gezondheid dat hij nog bezit liever rustig slijt. Gelijk heeft hij.

Hoeveel gezag heeft een paus immers nog vandaag de dag? Die was in zijn algemeen al aardig tanende en de laatste jaren met alle bekend geworden seksschandalen en andere akkefietjes definitief tot zeer weinig gedaald.

Ik verwacht niet dat zijn opvolger ineens een heel ander beleid gaat voeren. Ik ben geen kenner, maar de rooms-katholieke kerk is nooit vooruitstrevend geweest. Het blijft natuurlijk wel een interessante zaak om te volgen. Zeker ook voor de Nederlandse bloementelers en -handelaren. Wie mag nu voortaan voor de bloemen bedanken?

zondag 10 februari 2013

Museumtip: Rockoxhuis

Het Rockoxhuis moet het eerste Antwerpse museum zijn geweest dat ik heb bezocht toen ik hier eenmaal was komen wonen. Niet zo verwonderlijk, want het is letterlijk zowat om de hoek van mij gevestigd. Ik ben er twee keer geweest. Toen dacht ik het wel gezien te hebben, want de collectie was in grote mate altijd hetzelfde. Tot nu. Met dank aan het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA) is er terug een reden om het Rockoxhuis toch nog een keer te bezoeken voordat ik uit Antwerpen vertrek.

nicolaas rockox
Nicolaas Rockox, de man naar wie
het museum is vernoemd

Het KMSKA wordt momenteel verbouwd. Tot 2017 is het gesloten. Een deel van de collectie van het KMSKA valt daarom vanaf heden te bezichtigen in het Rockoxhuis, onder de titel Het Gulden Cabinet. Daartoe is de inrichting van het Rockoxhuis helemaal veranderd.

Wat valt er nu te zien? Een reconstructie van hoe een kunstverzameling er in de Gouden Eeuw heeft kunnen uitzien. De tentoongestelde werken zijn onder andere van Van Eyck, Rubens en Van Dyck.

Het is niet zo vreemd dat het KMSKA deze werken juist in het Rockoxhuis heeft ondergebracht. Nicolaas Rockox (1560 - 1640) was een invloedrijk man in Antwerpen, en rijk. Hij zetelde vele jaren in het Antwerpse schepencollege als buitenburgemeester. Rockox was een groot verzamelaar van oude munten en andere antiquiteiten. Verder was hij een macenas voor Pieter Paul Rubens.

Het Rockoxhuis is gevestigd in de Keizerstraat. Hij heeft er zelf ook daadwerkelijk in geleefd. Het is een statig pand, wel met de nodige trapjes en treetjes. Dus niet overal even gemakkelijk te bezichtigen voor mensen met een beperkte mobiliteit. Het museum ademt de sfeer van hoe het eruit zag bij zijn leven. Aan de hand van wandtapijten, schilderijen,  meubels etc. En nu dus een collectie van schilderijen uit de periode dat Rockox feitelijk in Antwerpen rondliep en een biertje (?) dronk met Rubens.

Ik heb al goede berichten over de tentoonstelling gehoord en gelezen. Zeker en vast een bezoekje waard! De Keizerstraat is een lange zijstraat van de Minderbroedersrui. Je kunt er vanaf de Meir zo naartoe wandelen (neem Sint-Katelijnevest en loop alsmaar rechtdoor). Geen zin om te lopen? Je kunt ook lijn 7 nemen op diezelfde Sint-Katelijnevest en er direct de volgende halte weer af. Dan is het een kwestie van het hoekje om (niet figuurlijk!).   

Meer weten over het Rockoxhuis?: http://www.rockoxhuis.be/

Geen idee wanneer ik in de gelegenheid ben om de tentoonstelling te bezoeken, maar als het eenmaal is gelukt, breng ik uiteraard verslag uit.

vrijdag 8 februari 2013

Ik was een laatbloeier

Ik ben altijd een laatbloeier geweest. Ben nooit de eerste met de nieuwste gadgets. Heb nog steeds geen smartphone of tablet. Alhoewel ik voor mijn reis toch wel een smartphone moet aanschaffen. Ik was ook laat met de praktische kant van seks.

Natte dromen kwamen veelvuldig voor in mijn tienerjaren, maar masturberen, deed ik niet eerder dan toen ik 19 was. Toen had ik mijn eerste seksuele ervaringen al achter de rug. De omgekeerde wereld inderdaad.

We spreken over het jaar 1988. Nu in 2013 opende De Standaard vanochtend met het bericht dat de meeste Vlaamse jongeren op gemiddeld 17-jarige leeftijd met seks beginnen. Sommigen starten eerder. Anderen later.

Wat is de juiste leeftijd om ermee te beginnen? Ik heb weinig op met het christelijke of islamitische dogma dat je eerst moet trouwen. Niet meer van deze tijd. Uit eigen ervaring weet ik dan weer dat het knap frustrerend kan zijn om met vele dames te scharrelen voordat er eindelijk eentje is met wie het klikt. Ja, ik weet er zijn mannen die me nu voor gek verklaren en die dat juist fantastisch vinden. Forget it, diep in jullie hart zien jullie in dat je niet goed bezig bent.

Toch, je moet er een keer aan beginnen. Al was het maar als leerproces. Is je vlam meteen een schot in de roos, is dat natuurlijk prima. Aan de andere kant: ik denk dat maar weinig begin twintigers zich tegenwoordig nog echt maagd mogen noemen.

Wat dan weer verontrustend is, is het feit dat 18% van de Vlamingen onbeschermde seks heeft. Hoeveel procent zou van toepassing zijn op die jongeren? Als je meteen al begint met onveilige seks, ga je een gevaarlijk pad op voor de rest van je leven. Ik heb nooit seks gehad zonder rubber. Nu speelde natuurlijk mee dat AIDS eind jaren 80/begin jaren 90 veel bedreigender was dan tegenwoordig. Als je een beetje gezond verstand had, deed je het niet zonder rubber. Zo leer je die gewoonte snel aan.

Eigenlijk is er in die 25 jaar niet zo gek veel veranderd. Ja, ik was een laatbloeier, maar niet extreem laat. Zeventien jaar nu, gemiddeld, lijkt me ook niet zo'n heel gekke leeftijd. Gezien de hormonen die  juist dan door het lijf jagen. Kortom: dit onderdeel van het eerste grote seksonderzoek in Vlaanderen is niet zo heel opmerkelijk. Al lichtte De Standaard juist dit aspect er vanochtend uit. Lees meer over het verdere onderzoek in Het Laatste Nieuws.

De gasten van de housewarmingparty beginnen binnen te druppelen, dus ik ga maar eens op café. Wie weet, kan ik nog iemand versieren LOL.

donderdag 7 februari 2013

Daar gaat mijn vrijdagavond rust

Ik heb weer veel te doen dit weekend. Idealiter moet ik het interview met de vicaris uitschrijven (hoe het was? Och, hij was een vriendelijke, beleefde kerel die geen moment heeft geprobeerd mij over te halen me te bekeren. Dat waardeer ik zeer. Inhoudelijk lezen jullie het binnenkort wel terug op mijn site) en ik moet eens een treinformule, een vlucht, een ferry en busritten gaan boeken. Alvast een enkel hotel/hostel/B&B is ook geen gek idee. Zulke dingen doe ik het liefst in rust. Sowieso werk ik het beste op mijn eigen tempo in een rustige omgeving.

Niet dat het bij mij altijd muisstil is. Ik heb vaak genoeg internetradio of een CD'tje opstaan. Daar kies ik dan bewust zelf voor. Morgenavond ben ik echter weer eens verzekerd van lawaai van de buren. Anders dan alle voorgaande keren kwamen ze nu wel net waarschuwen.

Het zijn nieuwe overburen, een stel. Ik had ze nog niet gezien, maar even na 20:00 uur stonden ze bij mijn haldeur te bellen. 'We zijn de overburen (verstond eerst onderburen). We geven morgenavond een housewarming party. Het kan dus wat lawaaiig worden.' 'Tot hoe laat gaat het duren?' 'Oh, maximaal tot 01:00 uur.' Langer mag ook niet. 'Kom gerust wat drinken, als je wilt.'

Buren die waarschuwen dat ze herrie gaan maken. Heb het nog niet veel meegemaakt in de zeven jaar die ik hier woon. Ben alleszins niet blij met hun housewarmingparty van morgen. Ik slaap zoals bekend aan de halkant, wat inhoudt dat ik alles op de hal prima kan horen. De afstand tussen mijn woonst en hun woonst is verwaarloosbaar: twee stappen.

Dat betekent dus dat ik een vroege nachtrust, zeg 22:30 uur, kan schudden. En werken met de herrie van de buren gaat ook niet lukken. Ik kan er ook niets van zeggen, want ik ben vooraf netjes gewaarschuwd.

Moet ik dan maar mee gaan feesten? De appartementen hier zijn niet heel ruim. Stel dat er 20 man komt, dan zit het al tjokvol. Bovendien ken ik niemand, zelfs de gastheer en -vrouw niet. Dat is niet echt uitnodigend om erbij te gaan zitten.

Dat wordt morgenavond dan toch maar op café, al was ik dat niet van plan en daar een beetje blijven hangen tot een uur of twaalf. Eer ik thuis en in mijn bed ben, is het half één en moet de rust zo langzamerhand weer terugkeren. Jammer, want ik moet nog veel slaap inhalen. Hopelijk gaat dat met mijn reis een beetje lukken.

Morgenavond herrie bij de buren. Vanavond krijgen jullie wat drum ' n bass herrie van mij.

maandag 4 februari 2013

De spanning stijgt

Voor al het van elkaar losstaande laatste nieuws rondom de heren Bart De Wever en Marc Dutroux verwijs ik naar de nieuwsrubriek op www.zelfstandigjournalistantwerpen.be Vooral over De Wever heb ik daar wel gezegd wat ik heb te zeggen. Dit blog handelt over de vorderingen inzake mijn Europese reis.

Nog minder dan drie maanden en ik ben op weg. De reisroute ligt vast, maar zal ik ook gesprekspartners hebben op die reis? Immers, je kunt wel leuk willen gaan uitvinden hoe mensen met een beperking in andere landen leven, je moet ze dan wel te spreken kunnen krijgen.

Voor sommige landen ziet het er goed uit, voor andere op dit moment nog niet. Landen waar ik nog niemand heb kunnen vinden, zijn Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Finland en Polen. Zeker van die eerste drie landen verwacht je dat toch niet.

In Denemarken heb ik contact met iemand die in de gehandicaptenzorg werkt. Hij gaat in maart op zoek. Zelf heb ik al contacten gelegd in de Baltische staten, Tsjechië (met dank aan Mieke!) en Zweden. Over Zweden hoef ik mij absoluut geen zorgen meer te maken.

Ik heb contact met een Zweedse freelance journaliste die zelf blind is. Ze werkt graag mee en stuurde me vandaag een lijstje met andere personen die ze zou kunnen benaderen. Dat gaat dus helemaal goed komen daar in het hoge noorden. Zeker als het in Finland ook eens wil vlotten.

Ik moet zo langzamerhand ook eens mijn transportmiddelen en verblijfplaatsen gaan boeken. Niet slim om daar tot een week voor vertrek mee te wachten. Aan de andere kant kan te vroeg boeken je weer duur komen te staan wegens te veel betalen en niet kunnen profiteren van kortingen.

Heel langzaam begint het nu echt te kriebelen bij mij. Waar het zeven maanden geleden begon onder het motto 'ik start het op en zie wel waar het schip strandt', is het ondertussen toch al zeker dat het schip uitvaart. Nu ben ik bezig ervoor te zorgen dat het blijft varen en niet onderweg alsnog strandt.

Met deze bespiegelingen moeten jullie het doen tot donderdag. Op dinsdag en woensdag is er geen blog. Daarom tot slot een muziekje van negen minuten ter compensatie. Benieuwd wie dit helemaal uit kan zitten LOL.


zondag 3 februari 2013

Interview in hogere sferen

Mijn site www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be is niet alleen bedoeld om mijn Europese reis rondom dit project te promoten en straks te verslaan. Ik heb er ook een doel mee op de langere termijn. Ik wil er tevens interviews op publiceren die laten zien hoe vanuit verschillende maatschappelijke lagen wordt aangekeken tegen mensen met een beperking en hun specifieke behoeften. Alweer een tijdje prijkt er in dat kader een interview met de federale staatssecretaris voor gehandicaptenleid, Philippe Courard, op mijn site. Deze maand moet daar een tweede bijkomen. Een interview in hogere sferen.


Bron afbeelding: www.kerknet.be

Reeds in oktober 2012 kreeg ik de inval eens te achterhalen hoe men binnen de Antwerpse rooms-katholieke kerk omgaat met mensen met een beperking. Er zijn rooms-katholieke speciale scholen, rooms-katholieke rusthuizen (ouderen hebben ook vaak de nodige fysieke klachten) en er bestaat een Vlaamse rooms-katholieke organisatie voor blinden en slechtzienden. Om maar wat te noemen.

Ik benaderde het bisdom Antwerpen met een verzoek bisschop Mgr. Johan Bonny hierover te mogen interviewen. Altijd proberen het hoogst mogelijke binnen te halen. De bisschop zelf interviewen, zat er niet in. Wel zijn vicaris voor de caritassector en de sociale werken van het Antwerpse bisdom.

Ik moest zelf even opzoeken wat een vicaris precies doet. Wikipedia wist het antwoord. Een vicaris zorgt samen met de bisschop en de vicaris-generaal voor het dagelijks beleid van het bisdom. Meestal zijn er naast de vicaris-generaal, de baas van de vicarissen, drie tot vijf vicarissen die allen hun eigen verantwoordelijkheidsgebied hebben.

Wat ga ik aan die man vragen? Ik wil het interview opdelen in religieuze vragen aangaande de rooms-katholieke leer en wat deze eventueel zegt over de omgang met mensen met een beperking en de meer praktische kant van de zaak. De dagelijkse gang van zaken in die scholen, rusthuizen etc. en waarin die verschillen van soortgelijke instellingen die niet onder rooms-katholiek signatuur vallen, de religie uiteraard even erbuiten gelaten. Maar, bijvoorbeeld ook een vraag over de toegankelijkheid van kerkgebouwen.

Hoe het gesprek gaat verlopen, weet ik nu uiteraard nog niet. Zou wel eens diepgravend kunnen zijn (hoop ik). Want, er zijn wel wat krasse voorbeelden over religie en de omgang met mensen met een beperking. Zo poneerde CD&V-partijvoorzitter Wouter Beke in De Standaard de stelling dat mensen met een beperking ook een mooi leven kunnen hebben en dat abortus vanwege de wetenschap dat je kindje een beperking  gaat hebben daarom geen goed idee is. Ik vraag me af of alle kinderen die gehandicapt ter wereld komen, zijn visie volmondig beamen.

Uit een ver en grijs Rotterdams verleden herinner ik mij nog een gesprek met een ex-collega van MEE Rotterdam. Hij was streng in de protestantse leer. Geen tv in huis, bijvoorbeeld. Die club dus. De meest krasse uitspraak die ik ooit heb gehoord over handicap en religie kwam uit zijn mond: 'Dat er mensen met een handicap zijn, is de schuld van Eva. Zij had niet van de appel moeten eten.' Wat heeft mijn handicap of die van vele anderen nu met Eva, de appel en de slang te maken?  Ik ben niet zo geboren. Vele andere gehandicapten evenmin. Zijn al die ongevallen en ziektes op latere leeftijd dus allemaal een uitgesteld gevolg van die stomme daad van Eva en is het dus Gods straf?

Woensdagavond om 19:00 uur staat de afspraak met de Antwerpse vicaris. Als hij of ik niet getroffen wordt door de griep of Gods toorn. Ik breng jullie later in de week op de hoogte van hoe het is verlopen.

vrijdag 1 februari 2013

Wen maar alvast aan mijn afwezigheid volgende week

Op dinsdag 5 en woensdag 6 februari is er geen blog wegens andere dringende zaken. Om jullie daar nu alvast aan te laten wennen, houd ik het vanavond bij een video.

De tweede track van het album Siamese dream van de Smashing Pumpkins uit 1993 (ja, het is weer de eerste vrijdag van de maand).