maandag 29 april 2013

Landgenoten! Belangrijk bericht inzake dit blog

Wij, Johan Peters, zelfstandig journalist te Antwerpen, delen U mee dat Wij afstand doen van het actief bijhouden van dit blog. Zij het echter tijdelijk en dit in verband met een geplande reis door 12 Europese landen van waaruit Wij via andere moderne communicatiekanalen U zoveel mogelijk verslag zullen doen.

Wij, Johan Peters, etc ..., willen U nogmaals wijzen op die andere communicatiekanalen in de wetenschap dat herhaling de kracht is van reclame. Gelieve U voor al het nieuws rondom die Europese reis te wenden tot (naar eigen voorkeur):

- website: www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be
- Twitter: @LiveinAntwerp
- Facebook: www.facebook.com/petersjohan

Voor degenen onder U die toch verslaafd zijn geraakt aan dit blog, hebben Wij voor de periode tot maandag 10 juni slecht en goed nieuws. Het slechte nieuws is dat U geen actuele blogs meer hoeft te verwachten over de Antwerpse/Belgische/Nederlandse politiek of monarchie. Ook over een bepaalde Roemeense dame van plezier wordt gedurende deze tijd met geen woord meer gerept. Het goede nieuws is dat U toch minimaal kunt volgen waar Wij, Johan Peters, etc. ..., tijdens genoemde reis uithangen. Op de dagen 1, 5, 8, 11, 14, 17, 20 en 29 mei en 1 en 7 juni kunt U hier namelijk terecht voor een voorgeprogrammeerd blog dat handelt over de stad/het land/de streek waar Wij op dat moment verkeren dan wel waarin Wij aan het reizen/het werk zijn. De ene keer is het een blog met een kwinkslag, de andere keer met meer praktische info over wat Wij, Johan Peters, etc. ..., daar dan aan het doen zijn. Deze blogs staan steeds geprogrammeerd voor publicatie om 10:00 uur. Een publicatie die U zal worden medegedeeld via Twitter dan wel OBA. Reageren, mag altijd. Verwacht U echter niet vanzelfsprekend een reactie van Ons.

Wij, Johan Peters, etc. ..., hebben daarnaast op vrijdag 3 mei om 19:00 uur ook nog een blog geprogrammeerd om de enkele fan van de blogserie over de Smashing Pumpkins CD 'Siamese dream' uit 1993 ten dienste te zijn. Wij denken mee met Onze onderdanen. Helaas voor die enkele fan, staat er op vrijdag 7 juni geen Pumpkins-song gepland, aangezien U dan het laatste blog over de Europese reis mag verwachten.

Rest Ons nog U een goede lente te wensen met hopelijk eindelijk eens temperaturen die naar normale waarden stijgen. Wij sluiten af met een stukje Belgische muzikale historie op Nederlandse bodem.

Moge God U bijstaan in goede en slechte tijden.

Verblijvende, Wij, Johan Peters, etc ...



zondag 28 april 2013

Last van mijn schouders

Ik ben slecht in het afscheid nemen. Niet altijd. Als ik vind dat het mooi is geweest en tijd voor iets anders, dan laat ik wat geweest is heel snel achter mij. Er zijn echter ook momenten van afscheid die te vroeg komen. In die zin dat ik er dan nog helemaal niet aan heb gedacht dat het moment van afscheid al daar is. Als zo'n afscheid dan ook nog eens werkelijk definitief blijkt te zijn zonder dat ik nog een laatste woord heb kunnen zeggen, kan het mij nog jaren dwarszitten. Ik probeer me tegenwoordig beter te wapenen tegen een onverwacht afscheid, want al te veel hartzeer is niet goe voor den mens. Vandaar dat ik vandaag op mijn hoede was tijdens mijn voorlopig laatste bezoek aan Roemeense date. Niet dat ik signalen had dat het definitief de laatste keer zou moeten zijn, maar je weet nooit.

Roemeense date in de Verversrui moet het de
hele maand mei zonder mij doen. En omgekeerd:
ik zonder haar. Eigen foto!
 
 
'You had your hair cut.' Altijd fijn als mensen doorhebben dat ik er iets anders bijloop. Was wel nodig ook. Mijn haar was te lang bij mijn vorige bezoek (vond ik zelf). 'You may say something.' Ze is de boel aan het voorbereiden. Ik ben altijd haar eerste klant op zondag. Normaal staat mijn mond nooit stil bij haar, maar ik zit rustig en kijk toe hoe ze bezig is. 'I did plan a little speech today, but I will say it after we're done.' 'A speech ...!?' Verbazing en nieuwsgierigheid klinken uit haar mond.
 
Kennelijk was het haar opzet om mij vandaag nog eens goed geil te maken. De kussen en strelingen zijn intens en mijn little Willie doet goed mee. In een mum van tijd staat hij zo stijf als maar kan. 'I like hard rocks. Shall we try to fuck?'
 
Dat is nu al de tweede opeenvolgende keer dat ze het vraagt als ik bij haar ben. Ze weet dat ik er geen ster in ben en het daarom altijd links laat liggen. 'If you like to. I don't expect much of it.' Ze gaat aan de slag. Zoals altijd zie ik wel dat ik daadwerkelijk aan een standje 69 bezig ben, maar ik ervaar zelf bitter weinig gevoel erbij. Een handicap gerelateerd iets. Zij doet het werk en trekt daarbij vreemde grimassen om het geil te laten lijken. 'We fucked a little.' 'You did all the work.'
 
Afijn, als zij er tevreden over is wie ben ik dan om me te gaan beklagen? Al snel gaat het weer over naar intense kussen en little Willie (ik heb ooit eens een cartoonserie gezien met die titel. Vind het wel een leuke koosnaam. Heb het niet zo op platvloerse woorden in deze) blijft goed meedoen. Ik geraak ruim binnen de tijd aan mijn hoogtepunt.
 
'You wanted to tell me something?' 'Yes sit down. As you know, I won't come in May. I will send you a SMS next Sunday to wish you a happy Easter (ze had mij een vrolijk Pasen SMS gestuurd en ik wenste haar hetzelfde terug. Bleek dat orthodox Roemeens Pasen veel later is, pas op 5 mei dit jaar. Zo leer je nog eens iets). If you like to, I could send you a SMS every now and then when I'm on my trip. That way, you know where I am and how things are going.' 'Send me a SMS as many times as you like. I'm curious.'
 
Hm, ik ga niet overdrijven. Het was een beetje tricky om dit te zeggen, maar ik wilde het toch om dit afscheidsbezoek niet helemaal een afscheid te laten zijn. Had ze gezegd 'better not' of iets in die geest, had ik het ook begrepen.
 
Er was nog iets anders tricky dat ik haar had te melden, maar dat blijft zuiver privé tussen haar en mij. Het is ook niet voor vandaag of morgen, maar meer op de toekomst gericht. 'You are sweet. I get emotional of it ...'  Speech tot een goed einde gebracht. Last van mijn schouders. Ze weet hoe zeer ik haar mag en haar intieme omgang met mij waardeer en wat ik haar daarvoor wil teruggeven behalve geld (nee, geen gezever over verliefdheid dit keer. Ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik ben ook niet verliefd op haar).
 
'How is work?' For 99.99% it's certain it will end the end of May.' 'What are you going to do then?' 'I have plans to publish my own newsletters for certain target groups.' (iets specifieker geformuleerd tegenover haar. Ik ga op deze plek echter geen slapende honden in de vorm van mogelijke concurrenten wakker maken). 'You are so intelligent.'
 
Na nog wat afscheidszoenen en beloften om contact te houden, stond ik om 15:30 uur dan weer buiten. Ik wandelde linea recta de Verversrui uit, links en rechts keken enkele dames nog belangstellend richting mij. Sorry meiden, ik heb mijn vaste stek en ik pieker er nog niet over die te verlaten. Tijdelijk, voor een maandje, ja. Maar het afscheid is niet zo erg, gezien het contact dat ook in mei nog wel gaat plaatsvinden. Zo was het vanmiddag geen definitief afscheid en hoeft het ook in de toekomst niet direct pats boem voorbij te zijn. Een geruststellende gedachte die ik meeneem op mijn trip door Europa.
 
Nog twee dagen voordat die officieel van start gaat ...
 
 
 
 


vrijdag 26 april 2013

Ik zwijg voor dit weekend

Twee dingen zijn bijna zover: mijn laatste bezoek aan Roemeense date voordat mijn Europese trip begint. En die Europese reis zelf. Over beide zwijg ik vooralsnog als het graf tot zondag nader order. Ik huldig namelijk altijd het liefst het principe dat het slim is te wachten met uitspraken erover te doen totdat het ook echt heeft plaatsgevonden dan wel is begonnen.

Ik heb net nog contact gehad met Roemeense date. Alles voorlopig in orde en zondag staat nog steeds op de agenda. Ik bereid me dus de komende 42 uur of daaromtrent in stilte voor. In de hoop dat er niets geks gebeurt. Want wat was er eerder deze vrijdagavond de 26e april gaande in Antwerpen Centraal?

Antwerpen CS is van 17:00 uur tot 19:00 uur gesloten geweest vanwege een verdachte koffer. Ten tijde dat ik dit tik, is net een kwartier geleden het sein alles veilig gegeven en mag iedereen weer naar binnen en de trams en treinen weer rijden.

Wat als dit geintje niet op 26 april, maar op 1 mei of 7 mei had plaatsgevonden terwijl ik daar dan rondloop om respectievelijk naar Utrecht en Brussel-Zuid te vertrekken? Juist, dan zou ik een groot probleem hebben! Ik heb het trouwens wel eens meegemaakt: bommelding op vliegveld Praag in 2002. Ook uren vertraging. Hoop dat ik tijdens mijn aankomende reis van dit soort ellende bespaard blijf. Hopen en afkloppen. Ervan uitgaan dat er niet iets geks gebeurt, is niet zo verstandig.

Vandaar dat ik er voor dit weekend voor de rest het zwijgen toe doe. Ook wat Roemeense date betreft, waarbij de emotionele hormonen (bestaan die?) toch al hoger opspelen dan gewoonlijk. Als mijn samenzijn met haar eenmaal achter de rug is, schrijf ik het wel weer in een blog van mij af. Daarna praat ik jullie in de laatste twee dagen van april nog bij over mijn reis en de consequenties daarvan voor dit blog.

Een liedje ter overdenking voor zondag en de periode daarna (vaste job is nu zeker voor 99,99% finito).






 
 

donderdag 25 april 2013

Niets ontgaat mij meer dankzij Twitter

Eind 2010 begon ik te twitteren. Eerst nog sceptisch over het fenomeen en wat het voor mij kon betekenen. Snel werd ik echter een Twitter-adept. Oké, rijkdom heeft het mij nog niet gebracht. Zelfs geen eerste stap daartoe, maar alles wat een werkende mens nodig heeft om bij te blijven, haal ik tegenwoordig van Twitter.

Het nieuws volg ik via enkele geselecteerde kanalen: @Vlaanderen voor het Vlaamse nieuws; @rtbfinfo voor het Waalse nieuws; @standaard voor het nieuws uit die krant; @whitehouse voor de gedachtengangen en het doen en laten van de machtigste man op aarde (in theorie dan toch), die zelf ook een account heeft (zie politiek); @rotterdamnews voor nieuws uit mijn geboortestad.

Ik volg ook de nodige politici: Obama dus, maar ook Elio Di Rupo en Alexander De Croo in België. In Nederland Marianne Thieme en Alexander Pechtold. Daar is sinds net nog een oud-politicus bijgekomen: Bill Clinton. Welcome on Twitter Bill!

Ik volg Vlaamse collega-journalisten, enkele auteurs, vacaturesites. En dan nog een heleboel twitteraars die onder het kopje overig vallen.

Zo zie ik op een gemiddelde dag dus honderden tweets onder ogen. Niet dat ik ze allemaal even aandachtig bestudeer, maar je kunt mij na een dag internet niet verwijten dat ik de grote nieuwslijnen, of net die ene vacature die me op het lijf geschreven is, heb gemist. Want, al volg ik 'slechts' 208 accounts, die retweeten en favoriten er lustig op los. Me dunkt dat ik zo weinig mis. Zeker niet in België en Nederland.

Dit blog wordt ook weer een tweet. Eens zien of ik extra punten scoor bij de jongens van Twitter voor deze gratis promotie.


Mocht je mij nog niet volgen: @LiveinAntwerp

woensdag 24 april 2013

Rondje Antwerpen in acht foto's

Mooi weer vandaag, dus ik trok er vanmiddag op uit met mijn digitale camera om weer wat plaatjes te schieten. Ze zijn dit keer beter gelukt dan afgelopen zondag, alhoewel het moeilijk blijft met één hand te fotograferen en kaarsrecht te blijven staan in mijn fysieke toestand. De truc lijkt dus om steeds zittend foto's te nemen, maar dat gaat op reis natuurlijk niet altijd lukken.

Ik neem jullie mee op een wandeling door mijn directe omgeving.


    Dit is een pas geopende cd- en platenshop op de
    hoek Oude Beurs/Lange Koepoortstraat.

 
     In diezelfde straat zich nog zo'n zaak. Gezonde
     concurentie?


    Het gebouw van het OCMW (Openbaar Centrum
   Maatschappelijk Welzijn) in de Zwartzustersstraat.
   Ik kwam hier noodgedwongen veel in mijn eerste
   jaar Antwerpen. Geen goed teken. Ben blij dat die
   periode nooit is teruggekeerd.


    Van de Zwartzustersstraat ging het naar de Veemarkt.
    Op het basketbalveldje daar zijn altijd wel
    jongeren bezig.


    Van Bea had ik zondag al een foto genomen, maar
    dat was geen beste. Deze is beter gelukt. Het
    doek hangt in een winkel voor kinky homo's in de
    Nosestraat!


    Ik kon het niet laten ook een foto te schieten in het
    Schipperskwartier. Moest wel uitkijken dat ik geen
    dames fotografeerde, want dan had ik een probleem
    gehad! Dit is het begin van de Verversrui bij het
    Falconplein. Rechts staan recente woningen. Verderop
    rechts zijn er ook ramen, don't worry :-). Als je
    goed kijkt, zie je links een raam.


    Het Letterenhuis in de Minderbroedersstraat had
    zijn deuren open. Hier worden alle uitgaven van en
    aantekeningen/knipsels over de Vlaamse auteurs vanaf
    de 19e eeuw bewaard.


    Ik eindigde mijn tocht bij Plansjee, hoek
    Hendrik Conscienceplein/Wolmarkt.  

dinsdag 23 april 2013

In première: de inleiding van mijn nieuwe boek!

Oké, het boek moet nog voor 99% geschreven worden aan de hand van mijn indrukken, ervaringen en interviews op mijn Europese reis. Dat heeft mij niet belet alvast een inleiding ervoor te schrijven.

Geen gemakkelijke klus. Natuurlijk moet ik als auteur iets kwijt over mezelf en het waarom van dit boek. Ik wil echter ook weer niet te veel over mezelf uitwijden. Hoewel mijn verhaal over mijn handicap interessant genoeg is, is dat stof voor mijn autobiografie. Niet voor dit boek. Ik hoop dan ook de juiste balans in de inleiding te hebben gevonden. Jullie mogen erop schieten!

Ik kijk ondertussen naar Bayern München - Barcelona. Voor de voetbalhaters onder jullie heb ik onderaan de nu volgende tekst een bekend alternatief.


Inleiding
Mensen met een handicap zijn gewone mensen. Ze willen precies hetzelfde bereiken, of nochtans zoveel als mogelijk, als valide mensen. Denk aan werk, scholing, sociaal leven, relaties. Ze stoten daarbij echter op fysieke en maatschappelijke barrières. Fysieke barrières moet je op een gegeven moment accepteren. Maatschappelijke barrières zouden er niet mogen zijn.
Ik ga zelf al 35 jaar met een behoorlijk ernstige fysieke beperking door het leven, overgehouden aan een hersenbloeding na een valpartij op achtjarige leeftijd. Dat door het leven gaan, is niet altijd gemakkelijk. De manier waarop ik mij voortbeweeg, maakt dat ik altijd en overal opval, wat behoorlijk ‘ambetant’ is om het op zijn Vlaams te zeggen. Praktisch gezien, zorgt het feit dat ik slechts één hand kan gebruiken ervoor dat sommige eenvoudige zaken - zoals het heelhuids tevoorschijn halen van een koekje uit zijn verpakking - al een hele toer is.
Toch mag ik niet klagen. Ik ben mobiel. Ik heb een goede opleiding gehad en werk, zij het bij vlagen en nooit zonder bijkomende problemen bij het vinden van een nieuwe job. Ik woon zelfstandig en verhuisde in 2006 van Rotterdam naar Antwerpen om mijn zelfstandigheid en streven naar nieuwe uitdagingen in mijn leven een boost te geven. Een leven waarin ik wil voorkomen dat mijn handicap constant de alles overheersende beperkende factor speelt. Dat is een continue harde strijd, mede door maatschappelijke invloeden, die ik tot de laatste snik wil volhouden.
Het was in hetzelfde Antwerpen dat ik me eind 2011 begon af te vragen wat de volgende stap zou kunnen zijn om mezelf en mijn handicap nog meer uit te dagen. Tegelijkertijd voelde ik op de leeftijd van toen 42 jaar een steeds groter wordende behoefte me meer te personaliseren met mijn handicap. Personaliseren in die zin er definitief vrede mee te hebben, wat de buitenwereld er verder van moge denken, en meer in contact te treden met andere mensen met een beperking. Van hen wilde ik vernemen hoe zij met hun handicap in het leven staan. Mijn verhaal is één verhaal, maar er zijn nog miljoenen andere unieke verhalen. Waar lopen anderen tegenaan? Wat zijn hun drijfveren in het leven? Als journalist zijnde, wilde ik een stem geven aan mensen met een beperking. Hen hun verhaal laten vertellen. Een verhaal dat brede aandacht verdient.
Ik had me kunnen beperken tot interviews in Nederland en Vlaanderen. Dat vond ik te eenzijdig. Uit eigen ervaring weet ik dat de situatie voor mensen met een beperking in zowel Nederland als België op papier goed is geregeld. Er zijn voorzieningen (financieel, zorg), waarbij niet alles altijd even vlekkeloos of binnen een redelijke termijn verloopt. De praktijk is weerbarstig en gehandicapten zijn bij bezuinigingen al snel de klos. Er wordt in deze landen tenminste gewerkt aan een alomvattend gehandicaptenbeleid. Al gaat dat veel te langzaam.
Ik nam me voor het project breder te trekken en kwam uit op een reis door 25 Europese lidstaten om te zien hoe de situatie in bijna de gehele Europese Unie is met betrekking tot de doelgroep. Valt er een onderscheid te maken tussen landen waar je het als gehandicapte relatief goed hebt en landen waar de positie van gehandicapten voor een flinke verbetering vatbaar is? Hoe kijken de mensen met een beperking in die tweede categorie landen daar zelf tegen aan? Welke maatregelen nemen de overheden in die landen ter verbetering?
Helaas, dit mooie plan liep tijdens de voorbereiding in 2012 stuk op de financiën én op mijn eigen fysieke grenzen. Vijfentwintig landen tijdens één lange reis aandoen, had betekend dat ik op zijn minst tweeënhalve maand onderweg zou zijn geweest. Dit was het snelste, moordende, tempo dat ik kon uittekenen. Een tempo dat ik lichamelijk niet had kunnen bolwerken, mede door vele transportobstakels.
Eind 2012 gaf ik daarom een andere invulling aan het project. De reis zou er komen, in afgeslankte vorm. Twaalf landen heb ik in mei en de eerste week van juni 2013 uiteindelijk bezocht, in een tijdsbestek van meer dan vijf weken. Nog steeds moordend genoeg. Van Nederland en België - mijn thuishavens – ging het verder naar Duitsland, Denemarken, Zweden, Finland, Estland, Letland, Litouwen, Polen, Tsjechië en Frankrijk. Politici heb ik niet geïnterviewd. Enerzijds was mijn verblijf in de betrokken landen te kort om veel afspraken te kunnen plannen. Anderzijds heb ik van geen enkel ministerie dat ik benaderde voor hulp bij het plannen van interviews met mensen uit de doelgroep concrete aanbiedingen daartoe gehad.  
Ik had tijdens mijn reis interviews met mensen met uiteenlopende handicaps. Jong en oud. Man en vrouw. Werkend, studerend of niet meer in het arbeidsproces. Onderweg maakte ik zelf het nodige mee ‘dankzij’ mijn handicap. Deze interviews en mijn eigen reisimpressies zijn per land verwerkt in de volgende 12 hoofdstukken. Het boek eindigt met een analyse van de stand van zaken wat mensen met een beperking en hun streven naar een zo volwaardig mogelijk leven in de 12 bezochte landen betreft. Een analyse aan de hand van de interviews, want de geïnterviewden zijn immers zelf de grootste ervaringsdeskundigen.
 
 

 

maandag 22 april 2013

Wij Nederlanders laten ons er mooi inluizen door de regering Rutte!

Zo interpreteer ik de conclusie van VRT-collega Sabine Vandeputte die nog altijd Den Haag als standplaats heeft en voor de VRT dezer dagen vooral de ontwikkelingen rondom de troonswisseling volgt.



Wat constateert Sabine namelijk op de site van de VRT en in een kort gesprekje met Tim Overdiek van het Radio 1 Journaal? Die hele troonswisseling is van A tot Z door de overheid geregisseerd en heel Nederland (nou ja: bijna heel Nederland) volgt als makke schaapjes het door de regering Rutte ingestelde Nationaal Comité in hun bedachte activiteiten. De kinderen gaan sporten. De volwassenen schrijven mee aan een koningslied en zingen het op 30 april uit volle borst mee.

(Ze weet natuurlijk ook van de hele heisa errond en zei tegen Overdiek dat er vast wel een alternatief komt dat dan alsnog wordt meegezongen. Nee, het is zelfs erger! Het oorspronkelijke gedrocht blijft gehandhaafd en ik steun haar observatie dat een grote meerderheid van de bevolking het op 30 april gewoon meezingt, kuttekst of niet)

Vandeputte gaat verder: 'In tegenstelling tot Vlamingen die hun overheid wantrouwen, is de Nederlandse overheid een goede vriend. Net als de politie. De Nederlanders omarmen hun overheid, ze zijn het zelf. Dat is vaak prettig. Politie-agenten zijn aaibaar, je wordt overal geholpen. Maar dus ook bij het feest vieren, stel ik nu vast. Die oranje-klanten zijn dus geen individuele monarchisten die elkaar vinden in hun liefde voor de kroon, het zijn gewone mensen die uitvoeren wat de overheid voor hen bedacht.'

Hier zit een goede en een slechte kant aan. Het goede vind ik dat iemand als Geert Wilders dus uiteindelijk geen kans lijkt te kunnen maken om het voor het zeggen te krijgen. Zelfs zijn aanhang zal hem toch niet gelijk in de eerste plaats als 'vriend' benaderen en definiëren. Hoogstens als iemand die men kan inhuren om een rotklusje op te knappen.

Het slechte aan deze zaak is dat wij Nederlanders wel denken en zeggen dat wij zo assertief zijn, maar daar blijft weinig van over als we zo slaafs de regering Rutte en het Nationaal Comité volgen in het door hen bedachte kroningscenario. Waar is die assertiviteit ineens gebleven? Wat nou we zingen dat kroningslied gewoon toch, want 60% van de Nederlanders vindt het een goede tekst? Is er onderzoek gedaan naar waarom ze het een goede tekst vinden? Snappen ze eigenlijk wel wat ze gaan zingen of is die 60% nu net het stelletje makke schapen dat de regering in deze maar wat graag volgt?

Collega-blogger Petrus beklaagt zich in zijn blog vandaag over de krakersrellen tijdens de kroning van Beatrix in 1980. Die krakers waren werkschuw tuig die op andermans centen potverteerden. Kan zijn en ik spreek dat en de rellen niet goed, maar ze waren in elk geval dwars. Dat mis ik in het huidige Nederland. Dwarse mensen. Liefst dwarse mensen met goede, vernieuwende ideeën. Het is nu één pot nat in één grote brij. Tijd voor een nieuwe revolutie.

Lees de hele analyse van Sabine op de site van de VRT.

zondag 21 april 2013

Korte afscheidstournee door Antwerpen

De hele komende week ben ik nog gewoon in Antwerpen, maar daarna moet Antwerpen het voor langere tijd zonder mij doen. Alhoewel ik niet denk dat de stad Antwerpen dit heel erg vindt, ben ik desondanks bezig aan een korte afscheidstournee langs mensen en plaatsen die mij in mei en de eerste week van juni moeten gaan missen.

Zo ging ik afgelopen vrijdagavond weer eens op café. Heb dat niet veel gedaan dit jaar. Lag naast het druk druk druk vooral ook aan het weer. Ik maakte een praatje met de dienstdoende eigenaresse en vertelde haar over mijn afwezigheid. 'Oh ja, je ging op reis hè?' Goed, dat had ze dus opgevangen. Ik gaf nadere uitleg. 'Dat is een heel avontuur. Twitteren doe ik niet, maar geef me je Facebook-pagina maar. Dan kan ik je volgen.'

Op zaterdagochtenden klap ik nog steeds met de garagekuiser. Ook hij is op de hoogte van mijn plannen. Hij zal me niet gaan volgen, want hij weet niets van internet en wil het niet weten ook. 'Stuur maar een kaartje', zei hij mij enkele weken geleden al. 'Uit welk land?' 'Oh dat maakt niet uit.' Nog twee zaterdagochtenden sjauweltijd te gaan.

Waarschijnlijk ga ik eind komende week even langs op mijn werk om nog een keer gedag te zeggen. Kan ik mooi gelijk horen of er nieuwe ontwikkelingen zijn. Niet onbelangrijk voor mijn toekomst na de reis. Die zal bij terugkeer nog wel hoogst onzeker blijven wat werk betreft, met het plan voor een definitief afscheid van de stad Antwerpen permanent op de voorgrond.

Het zwaartepunt van deze korte afscheidstournee valt echter op zondag 28 april, conditio sine qua non. Maandelijks bezoek aan Roemeense date. Daar heb ik het nog het moeilijkst mee. Niet vanwege het feit an sich dat ik in mei niet naar haar toe kan gaan. Ik heb het vaker een maand of langer zonder haar fysieke aanwezigheid moeten doen. Het is ook hier de onzekerheid wat ik aantref bij terugkeer. Ik weet waar ze mee bezig is. Ik weet dat het nog niet zo'n vaart loopt als ze wil. Er komt hoe dan ook een dag dat het over en uit is om met haar intieme momenten te kunnen beleven. Blijft de vraag wanneer die dag aanbreekt. Door haar in de maand mei niet te bezoeken, mis ik een maand kennis over haar wederwaardigheden en zaken kunnen in theorie snel evolueren in een maand tijd.

Bon. We kopen er beiden niets voor als ik volgende week mijn superemotionele, zelfs pathetische, kant laat zien. Dat ben ik dus ook niet van plan. Wil haar wel enkele woorden meegeven ter voorlopig afscheid. Mocht dat toch onverhoopt definitief blijken te zijn in juni, dan wil ik voor mezelf weten dat ik heb gezegd wat er te zeggen viel en is het verder oké. Ik hoop van ganser harte dat haar voornemen slaagt en dat ze op een dag een ander leven weet op te bouwen.

Ja, Johan doet weer lekker ingewikkeld op deze zondagmorgen. Het is het gevolg van mijn verleden dat ik met me meedraag. Een verleden dat mij uiteindelijk juist ook bij haar heeft doen belanden. Een feit waar ik nog steeds dankbaar voor ben, want de intimiteit die ik bij haar ervaar, is voor mij uniek. Bulgaarse date gaf mij een fijn voorproefje, Roemeense date laat mij telkens weer van het hoofdgerecht genieten. Daarnaast heeft ze een goudeerlijk karakter en matchen we perfect. Roemeense date heeft mijn denkwereld over/behoefte aan intimiteit de finale boost gegeven sinds de dag dat ik ben begonnen haar te bezoeken.

Een toepasselijk liedje in deze van Abba.




 
 
 

  

vrijdag 19 april 2013

Voor één keer kun je beter naar André van Duin luisteren

Ik heb wel eens laten vallen dat ik vroeger een soort van fan was van André van Duin. Een jeugdzonde. Ik kijk en luister allang niet meer naar hem, maar zag toevallig net een tweet van Cornald Maas voorbijkomen waarin hij suggereert dat dit lied van Van Duin alsnog tot koningslied gebombardeerd moet worden. In plaats van de bagger die vandaag aan het volk werd voorgesteld.

Goed. Van Duin dus. Let ook even op zijn evenbeelden in het koor. Die rechts bovenaan: daar kun je met enige fantasie Elio di Rupo in herkennen!

donderdag 18 april 2013

Verplaats Sinksenfoor naar het Antwerpse havengebied!

Antwerpen was weer eens volop in het Vlaamse nieuws vandaag met een oud-burgemeester die aan een doctoraat gaat werken, een verbod voor de jaarlijkse Sinksenfoor en een samenwerking met de andere Vlaamse havens. Creatief als ik ben, zie ik voor de punten twee en drie een mooie toekomst samen.

We wisten al dat Patrick Janssens aan de Universiteit Antwerpen gaat doceren. Dat is slechts een deeltijdsbaantje, dus er kon nog wel wat bij. Dat is een doctoraat over stadsontwikkeling geworden aan de London School of Economics. Janssens zit voorlopig dus onder de pannen. Hij is tot de verkiezingen van 2014 ook nog Vlaams parlementslid. Dat blijft hij, zij het op de achtergrond. De kans op een terugkeer naar de politiek na zijn doctoraat noemt hij zelf 'klein'.

Met Janssens gaat het dus goed, een half jaar na de verloren gemeenteraadsverkiezingen. Ondertussen is Antwerpen op het eerste gezicht niet veel veranderd onder burgemeester Bart De Wever. Hij bezigt weliswaar sterke uitspraken richting criminelen, drugsgebruikers en Syrië-gangers, maar het aantal oude dametjes dat dagelijks van hun halsketting wordt beroofd, is voorlopig nog lang niet aan het dalen. Geen goed veiligheidscijfer voor hem wat dat betreft dus.

Niks veranderd in Antwerpen? Toch wel. De Sinksenfoor moet halsoverkop uitwijken naar een andere locatie.

noodscenario voor sinksenfoor in de maak
De Sinksenfoor. In Nederland noemen we het kermis. Bron foto: www.gva.be

Decennialang vond de Sinksenfoor in de maand juni plaats op de Gedempte Zuiderdokken aan de Vlaamse - en Waalse Kaai. Tot grote ergernis van een aantal omwonenden die reeds vorig jaar al naar de rechter trokken om het jaarlijkse spektakel te verbieden. Dit met het bestemmingsplan voor het gebied in de hand. Dat ook al decennia oude plan voorziet voor die plek een parkgebied en geen publieke ruimte voor een evenement zoals de Sinksenfoor. Het vorige stadsbestuur, onder leiding van Janssens, won vorig jaar echter nog de juridische strijd van de bewoners.

Het huidige stadsbestuur kreeg vandaag nul op het rekest en kan met de foorkramers op zoek naar een andere locatie. Volgens het Schoon Verdiep was hier al rekening mee gehouden en zijn er noodscenario's waar men verder niet over uitwijdt. Nee, allicht niet. Welke andere Antwerpenaar staat te trappelen de Sinksenfoor een maand lang in zijn achtertuin te mogen begroeten?

Het Antwerps grondgebied is maar klein en er wonen al meer dan 500.000 mensen op die kleine oppervlakte. Waar je de Sinksenfoor ook wil vestigen, er zullen altijd mensen zijn die gaan klagen over geluidsoverlast. Of je moet de haven als locatie nemen. Boor je gelijk een nieuwe doelgroep aan bezoekers aan: de matrozen van de talloze schepen die Antwerpen aandoen. Laten de Vlaamse havens Antwerpen, Gent, Oostende en Zeebrugge toevallig net vandaag een samenwerkingsakkoord hebben ondertekend om hun concurrentiepositie op het internationale vlak te verstevigen.Welke internationale haven kan zeggen dat het een hele maand lang een Sinksenfoor ter vermaak biedt? De doorsnee Antwerpenaar komt met deze zet ook nog eens in de haven. Voorwaarde is wel dat er goed vervoer wordt geregeld. Die kosten haal je er volgens mij wel uit.

woensdag 17 april 2013

Kijkt Filip vanavond ook naar het interview met WA en Maxima?

Er valt veel aan te merken op het Nederlandse bijna koningspaar. Ze gaan teveel geld verdienen voor wat ze er feitelijk voor doen, Willem Alexander moet nog maar bewijzen dat hij het überhaupt kan en zijn bijnaam 'Prins pils' definitief verleden tijd is. Maxima is het kind van een foute vader. Maar ja, in hoeverre kun je haar dat persoonlijk aanrekenen? Zij heeft haar ouders niet uitgekozen. Zou ze haar vader dan moeten negeren? Dit alles in overweging genomen, moet ik toch zeggen dat de Oranjes hun PR een stuk beter voor elkaar hebben dan hun Belgische collega's.


Afgaande op deze foto weet ik niet of
het ooit iets gaat worden met WA als
koning. Hij komt sullig over.
Bron foto: www.royalty-online.nl

Toegegeven, de Oranjes kunnen er ook een potje van maken. Belastingontduiking, dubieuze investeringen in Mozambique. Echter, als het erop aankomt, staat het hele volk (of een groot gedeelte nochtans) als één man achter het koningshuis. En ze zijn zo open mijnheer. WA was van geen groot sportevenement weg te slaan de afgelopen jaren en dreef zijn enthousiasme zelfs soms te enthousiast door. Maxima is dan weer een meester(es) in het tonen van haar geslaagde integratie en haar aandacht voor de kwetsbare groepen in de samenleving.

Vanavond geven ze een interview op de Nederlandse tv. Publieke én commerciële omroep. Potentieel een paar miljoen kijkers. Slimme zet van de Oranjes om zich nog eens aan den volke te tonen als een gewoon paar met drie schattige dochters. Een gewoon paar dat alleen wel toevallig over twee weken koning en koningin wordt.

Daar zouden prins Filip en prinses Mathilde als toekomstig koningspaar nog heel wat van op kunnen steken vanavond.


Bron foto: www.monarchie.be

Voorlopig kunnen Filip en Mathilde alleen nog maar dromen van het koningschap. Koning Albert wordt dit jaar al 79, maar abdicatie is een woord dat hij voorlopig niet over zijn lippen krijgt. Oké, de situatie in België blijft politiek gezien explosief. Zeker tot de moeder aller verkiezingen in 2014. Maar er speelt meer.

Filip en Mathilde lijken een perfect koningskoppel. Vier schattige kinderen. Ook Filip de sul van het stel en Mathilde die de broek aan heeft thuis. Filip doet zijn best. Gaat mee op zakenreizen, doneert aan deze en gene. Ook Mathilde zet zich in voor de medemens en is een knappe dame om te zien. Waar je Filip en WA nog wel met elkaar kunt vergelijken qua populariteit en toegedachte kwaliteiten, is er echter één groot verschil tussen Mathilde en Maxima. Mathilde spreekt niet best Nederlands. Met die onkunde maakt ze zich al niet populair onder de Vlamingen.

Het grote verschil tussen Filip en WA is hun houding ten opzichte van het gewone volk. WA die de Nederlandse sporters (of het nu hockeydames of kleiduivenschieters zijn, al heeft hij vast een voorkeur voor de eerste) enthousiast toemoedigt. Dat zul je Filip nooit zien doen. Naar verluidt zat hij tijdens de laatste thuiswedstrijd van de Rode Duivels zowat te pitten op de tribune.

Kortom: wat WA te veel heeft, mist Filip: de kunde om enthousiast over te komen en mensen zodoende ook enthousiast voor jou te maken, ondanks je toegedachte intellectuele beperkingen. Daar moet Filip dus eens aan gaan werken. Mathilde zou ook wat losser mogen worden en wat aan haar Nederlands doen. Moet je eens zien wat voor verandering dat gaat opleveren.

Het toekomstige Belgisch koningspaar moet derhalve vanavond zeker kijken naar hun Nederlandse collega's en daarna eens met de VRT en VTM bellen voor een interviewtje. Na raadpleging van koning Albert uiteraard.   

dinsdag 16 april 2013

Fotoblog: te overwinnen Antwerpse obstakels voordat mijn reis überhaupt kan beginnen

Alhoewel ik niet afreis naar de meest onderontwikkelde Europese landen wat toegankelijkheid voor mensen met een beperking betreft - Bulgarije, Roemenië: daar moet je volgens mij niet zijn als het om goede toegankelijkheid gaat - ben ik ervan overtuigd dat ik onderweg veel nu nog onbekende obstakels ga tegenkomen. Bekende obstakels mag ik echter ook al in Antwerpen verwachten. Vandaag een fotoblog daarover. Voor de fotografiefreaks onder jullie: mijn digitale camera en ik zijn nog niet de beste maatjes. Ook al kun je er inderdaad met één hand mee fotograferen, dat wil niet zeggen dat het soepel gaat. We moeten nog aan elkaar wennen. Deze foto's zijn dan ook slechts een eerste oefening.

1. Naar Centraal Station

Vlakbij mijn woonst is een tramhalte. Beide trams die er stoppen, doen Antwerpen Centraal aan. Dat is handig. Niet iedere tram moet ik echter zomaar instappen.

 
De nieuwste trams in Antwerpen zijn toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Ze hebben dus een lage instap en zijn breed. Die leveren voor mij dus geen problemen op om in- en uit te stappen met een koffer.
 
                                        
 
 
Hoe anders is dat met de vele oude trams die nog in Antwerpen rondrijden. Smalle klapdeurtjes waartussen je, zelfs zonder iets in de hand, slechts met moeite jezelf naar binnen en buiten moet zien te wurmen. Natuurlijk zijn daarin ook nog treetjes. Geen doen dus in mijn fysieke situatie inclusief koffer.
 
 
                                        
 
 
Kortom: om heelhuids op Antwerpen Centraal te geraken, moet ik toch echt een toegankelijke tram nemen.
 



Op Antwerpen Centraal

Ben ik eenmaal bij Antwerpen Centraal aangekomen, wachten mij daar ook nog zaken waar ik rekening mee moet houden.

                                      
 
 
Ik had verwacht dat dit rad voor de ingang van Antwerpen Centraal ondertussen wel verdwenen zou zijn. Paasvakantie is immers allang voorbij. Oké, je ziet hem van verre en je hoeft niet echt om te lopen, maar hij verspert toch een gedeelte van het voetgangersgebied. Hopelijk is die op 7 mei alsnog pleite.
 
 
                                      
 
 
Brussel-Zuid, eerste aankondiging linksboven, daar moet ik naartoe om überhaupt vanuit België in Berlijn te geraken.
 
 
                                       
 
 
Tickets heb ik al. Ik kan het loket voor internationaal reizen dus links laten liggen.
 
 
                                         
 
 
Maar dan: de treinen naar Brussel-Zuid vertrekken bijkans allemaal van de diepst gelegen perrons, niveau -2. Zie je mij al met die zware koffer in die ene bruikbare hand drie (rol)trappen naar beneden gaan? Ik ook niet.
 
 
                                        
 
 
Gelukkig is de NMBS wel zo slim geweest om bij de verbouwing van Antwerpen Centraal een lift te installeren.
 
Conclusie: in Brussel-Zuid geraak ik wel. Ook dat treinstation is heel modern. Hoe het vanaf Brussel-Zuid gaat verlopen naar achtereenvolgens Berlijn, Kopenhagen, Stockholm, Helsinki, Tallinn, Riga, Vilnius, Warschau, Praag, terug naar Brussel-Zaventem en Antwerpen en ten slotte Antwerpen-Parijs en vice versa? Dat moeten jullie vanaf 7 mei maar gaan volgen.  

  



maandag 15 april 2013

Alles draait om flexibiliteit

Herken je die waarneming dat je in je eigen omgeving veel meer op een dag doet dan op het werk? Met minder stress en meer resultaat? Het gaat niet altijd op. Je moet het wel kunnen, in je eentje werken. Afleiding en een slechte dag zijn dodelijk voor deze aanname. Ik had vandaag geen last van afleiding of een dag waarop niets lukt. Sterker nog: ik heb flink doorgepakt en ben alweer een stuk verder met waar ik letterlijk en figuurlijk naartoe wil de komende maanden. Alles draait hierbij om een flexibele instelling.


Hm, dit is dan weer iets té flexibel.
Bron foto: www.cracked.com

Het begon eigenlijk afgelopen zaterdag al. Koud 14 uur thuis van mijn laatste werkdag kreeg ik al een inval over hoe ik dingen moet gaan aanpakken, mocht mijn huidige job inderdaad binnenkort passé zijn. Dat ik die inval perfect kan combineren met een terugkeer naar Nederland, ligt voor de hand aangezien ik mijn gedachten daarop concentreer.

Vanmiddag om 17:00 uur had ik het volgende puzzelstukje in deze op zijn plaats gelegd. En zo bouw ik rustig verder. Niets forceren, dat levert niets op. Dat heb ik na al die jaren Antwerpen waarin ik in tijden van werkloosheid wanhopig op zoek was naar de geniale inval om aan inkomen te geraken wel geleerd. Ook mijn huidige invallen zijn niet uniek, maar zouden wat kunnen worden. Ik laat mijn gedachten rustig voortwerken. Met nog meer puzzelstukjes die regelmatig op hun plaats vallen, moet het totale concept me wel duidelijk voor ogen staan eens mijn Europese reis is afgerond.

Ook wat die reis betreft, heb ik vandaag een aardige slag geslagen. Enkele afspraken definitief vastgelegd, alvast wat zakgeld in vreemde valuta ingeslagen en de leenkoffer eens vol ingepakt. Gewicht viel mij goed mee. Zou er denk ik zelfs nog wel de trein mee in kunnen komen met alleen die ene linkerhand. Trein uit, gaat niet lukken. Kun je altijd hulp vragen. Aan zowel een koffer als aan een reistas + rugzak blijven voor- en nadelen zitten. Ik denk voorlopig dat degenen die zeggen dat een rugzak in mijn fysieke situatie ook niet geweldig is het bij het rechte eind gaan hebben. Koffer mee op reis dus.

Zo beweeg ik mij for the time being geheel flexibel door mijn voorlopig laatste twee volledige weken thuis in Antwerpen. Of het zo flexibel en zonder zorgen blijft, is niet zeker. Ik heb vanochtend ook maar een hotel in Utrecht geboekt. Voor het geval dat ik beslis toch niet bij mijn moeder te logeren. Kan de boeking nog altijd annuleren. Mijn moeder is de laatste dagen iets minder panisch in haar pogingen mijn reis te doen stoppen, maar dat kan snel weer omslaan. Bovendien is het verre van zeker dat ik per se drie dagen bij haar moet verblijven in Rotterdam om zaken te regelen in verband met een eventuele terugkeer later dit jaar. Dan kan ik beter in 24 uur op en neer naar Nederland met een overnachting niet ver van de plaats van het interview.

Tweede tricky zaak is mijn laatste bezoek aan Roemeense date voordat ik vertrek. Heb ik gepland in het laatste weekend van april, met enige ingebouwde flexibiliteit. Mijn maandelijkse bezoek aan haar is nou net een van de gewoontes waarmee ik het moeilijk heb deze weer tijdelijk op te geven. Het is weliswaar niet de eerste keer dat ik het een tijdje zonder haar gezelschap moet doen, maar je weet nooit hoe de zaken ervoor staan bij terugkeer in juni. Allez, ik ben van zins haar nog een hart onder de riem te steken tijdens dat laatste bezoek. Weet al ongeveer hoe ik dat moet verwoorden.

Al met al vertoon ik in mijn omgang met haar ook veel meer flexibiliteit dan in mijn contact met haar voorgangster Bulgaarse date. Bij Bulgaarse date zat altijd een berg emotionele spanning ingebouwd. Heb ik bij Roemeense date veel minder last van. Wat niet wil zeggen dat ik haar minder graag zie. Integendeel! Ik liep vanmiddag trouwens van het geldwisselkantoor naar huis weer eens langs de Schippersstraat. Zien of ik een glimp kon opvangen van Bulgaarse date vanaf het Falconplein. Ze stond op dat moment niet in haar raam. Beter zo.

Eerste ding dat morgen op het programma staat, is een knipbeurt bij alweer een andere kapper. Hij knipte mij voor het eerst in februari dit jaar en dat beviel me wel goed. Zowel qua prijs als qua knipbeurt.

zondag 14 april 2013

Ik probeerde eens een andere krant

Alhoewel ik nu op groot verlof ben en het nieuws  niet meer voor mijn werk hoef bij te houden, ging ik gistermiddag gewoontegetrouw naar Plansjee om even de zaterdagkrant door te nemen. Normaal pak ik De Morgen of indien bezet De Standaard. Ze waren geen van beide vrij dit keer. Zelfs de Gazet van Antwerpen was in beslag genomen. Er stond alleen nog Het Nieuwsblad in het rek.


De voorpagina is nogal druk

Het Nieuwsblad is het populaire broertje van De Standaard. Waar De Standaard een serieus imago heeft, de huidige hoofdredacteur van NRC Peter Vandermeersch komt van De Standaard, heeft Het Nieuwsblad dat niet.

Je ziet het ook af aan de opmaak. Het is nog net geen Het Laatste Nieuws of De Telegraaf met hun grote niet te missen sensationele koppen, maar ook mensen die wat minder goed zien, zullen niet veel moeite hebben met het lezen van de koppen van Het Nieuwsblad.

Betekent dit nu ook dat het nieuws navenant gelijk is aan de stijl? Hoofdredactrice Liesbeth Van Impe zei een paar weken geleden in een interview met De Morgen dat Het Nieuwsblad de politiek serieus volgt, alleen meer in begrijpelijke taal en to the point.

Het trof dat er gisteren een interview in de krant stond met burgemeesters Hans Bonte (Vilvoorde) en Bart Somers (Mechelen) over de jongeren uit hun steden die naar Syrië zijn getrokken of dat overwegen. Dat was een helder interview met gerichte vragen. Niets mis mee. Van Impe zelf wijdde haar hoofdredactioneel commentaar dan weer aan het bezoek van Vlaams minister-president Kris Peeters aan het Zweedse hoofdkantoor van Volvo en de toekomst van Volvo Gent die daarmee samenhing.

Dat was het dan wel wat de binnenlandse politiek betreft. Op de buitenlandpagina's werd nog aandacht besteed aan de verkiezingen in Venezuela van vandaag. Veel meer politiek heb ik niet ontdekt. Voor de rest was het heel veel voetbal en andere sport en het meer smeuige nieuws. Moord en doodslag.

Voor diepgravende analyses en opinies moet je duidelijk niet zijn bij Het Nieuwsblad, maar ach: ik was wel weer bij na een goede 40 minuten. Dat is ook een voordeel: je hebt hem sneller uit. Mijn krant zal het niet worden, maar als er niets andders voorhanden is, kan het geen kwaad hem eens door te nemen.

vrijdag 12 april 2013

Vreemde dag

De laatste werkdag voor mijn langdurig verlof. Het voelde een beetje aan alsof  ik nooit meer terugkeer op mijn werk. Wie weet of dat gevoel uitkomt ...

De dag begon met de mail van een kennis uit Nederland die mij wees op het sociaal akkoord tussen Rutte en de sociale partners. Vooral dan op de afspraak tussen vakbonden en werkgevers om de komende jaren 100.000 mensen met een arbeidshandicap aan een baan te helpen. Weliswaar op vrijwillige basis en niet met een opgelegd quotum zoals het kabinet had gewild.

'Misschien toch tijd om weer eens de grens over te steken Johan.' Dat ik daar sterk aan denk en zelfs al in gedachten mee bezig ben, is geen geheim. Ik moest hem echter meteen uit de droom helpen. Ik wees hem op het vrijwillige element. Bovendien: in de jaren 90 was er ook al eens sprake van quota voor mensen met een handicap in bedrijven en bij de overheid. Is nooit een succes geworden. De overheid haalde zelf haar doelstellingen geeneens. Nu zie je hetzelfde hier in België waar de federale en de Vlaamse overheid het op vrijwillige basis bij henzelf voor elkaar proberen te krijgen. Lukt niet goed. Het is niet dat er geen werkwillige gehandicapten zijn, maar er moet wel een match zijn tussen opleiding en persoon. Dat is voor niet-gehandicapten vaak moeilijk te realiseren en voor gehandicapten geldt precies hetzelfde. Werkgevers blijven kieskeurig en zoeken de perfecte kandidaat. Ze laten nog liever een vacature maandenlang openstaan dan het eens met iemand te proberen die wellicht niet aan alle vereisten voldoet, maar wel de motivatie heeft. Dat is het grootste probleem op de arbeidsmarkt in mijn ogen.

De rest van de dag werkte ik als gebruikelijk. Tegen half vier werd dat onderbroken doordat collega's mij een kaartje aanboden met goede wensen voor een geslaagde en veilige reis. Daar moest ook op worden gedronken. Het toeval wilde dat er nog een fles bubbels in de koelkast stond. Alcohol maakt de tongen los en de grappen over mijn reis waren niet van de lucht. Om vier uur maakte ik mijn oud papier doos leeg en zette ik de computer voor lange tijd uit. Even na half zeven hing mijn moeder weer tien minuten zeverend, niet begrijpend en dreigend aan de telefoon. Ik ga echt een hotelletje Utrecht boeken dit weekend. Komt ze toch niet naartoe, omdat ze niet weet hoe te/wil reizen.

Ik heb nog tweeënhalve week ter voorbereiding. Ik ga die tijd nodig hebben. Moet nog veel concrete afspraken maken. Nederland, Vlaanderen, Denemarken, Zweden, Finland en Litouwen zijn zo goed als rond wat plaats en tijd voor de interviews betreft. Zondag doe ik een koffertest en bekijk ik of een mij te leen geboden laptop inderdaad een betere optie is om mee te nemen. Mijn eigen laptop is nogal groot. Kleiner is handiger.

Ik moet nog oefenen met mij digitale camere, buitenlands geld aanschaffen, een knipbeurt krijgen en nog zoveel meer. Vandaag komt het er niet meer van.

Deze vreemde dag vraagt om een bevreemdende song.

donderdag 11 april 2013

Je moet het maar treffen met je familie

Over precies drie weken zit ik in Nederland voor mijn tweede interview aldaar in het kader van mijn Europees project. Daarna de interviews in Vlaanderen en dan begint het echt grote reiswerk.

Ik heb er zin an. Ik denk dat het mij goed gaat doen uit de sleur van alle dag te springen. Het is ook een project waar ik in geloof. Velen steunen het. Verbaal, financieel, praktisch. Het moet dus wel gaan lukken. Ik heb alleen één kopzorg: mijn moeder.

Sinds ze er weet van heeft, probeert ze het al uit mijn hoofd te praten. Het is te gevaarlijk, het duurt te lang, ik kan het niet aan, iedereen spreekt er schande van etc. Ze hangt altijd al iedere avond aan de telefoon, maar de laatste weken gaat het nergens anders meer over. Ik word er mooi gestoord van.

Natuurlijk is het een hele onderneming. Natuurlijk speelt mijn handicap een beperkende rol. Het is juist vanwege die handicap dat ik het doe. Probeer dat maar eens aan haar verstand te krijgen. Lukt voor geen meter.

Ik was van plan een paar dagen bij haar te logeren om de afwezigheid te vergoeden en kosten uit te sparen, maar hoe meer ze aan mijn kop blijft zeuren, hoe meer ik ertegen opzie. Omdat ik toch minder voorbereidingskosten heb dan begroot, denk ik erover na een hotelletje in Utrecht te boeken. Moet toch daar in de omgeving zijn voor het interview. Eén nachtje valt wel te bekostigen. Mijn eerste interview in Nederland heb ik sowieso al gedaan, dus daarvoor hoef ik niet langer te verblijven.

Is het verkeerd dat ik dit denk? Ik zou helemaal zot worden anders. Je moet het maar treffen met je familie.

woensdag 10 april 2013

Sekswerkers en gehandicapten: geen vanzelfsprekende combinatie

Daar ben ik uit eigen ervaring en tijdens het schrijven van mijn eerste boek al lang en breed achter gekomen. Vandaag kwam mij via via een persbericht van de website www.verhit.nl (18+) onder ogen dat dit probleem nog eens aankaartte. Met een deel van de oplossing.


Archieffoto

Op die site verhit.nl adverteren dames die thuis of op hotel heren tegen betaling hun seksuele diensten aanbieden. Uit onderzoek van de site blijkt dat drie van de vier sekswerkers geen mensen met een beperking willen ontvangen.

Waarom niet? Dat zegt het persbericht er niet bij. Mijn boek vermeldt het wel. Het is vaak de angst dat de seks dan te ingewikkeld wordt. Normale standjes zijn meestal niet (allemaal) mogelijk bij mensen met een beperking en dat is lastig. Verder speelt ook de angst een verkeerde handeling te verrichten een rol. Je hoeft geen geneeskunde te hebben gestudeerd om seks met een gehandicapte te hebben, maar enig geduld en inlevingsvermogen/flexibiliteit is wel gewenst.

Dat veel dames daar geen goesting in hebben, is hun goed recht. Dat ze de vraag van zulke klanten meestan niet echt tactvol beantwoorden, is nogal grof. Daarom hebben ze bij verhit.nl nu alle dames die 'handicap vriendelijk' zijn, opgenomen onder het kopje 'invaliden' op de site. Goed initiatief, alleen had die titel toch op zijn minst 'gehandicapten' mogen zijn of nog beter 'mensen met een beperking'. Invaliden, zo noem je de doelgroep echt niet meer jongens. Dat is not done! Of het het ei van Columbus is? Iedereen kan het één zeggen en het andere doen. Je moet als gehandicapte nog steeds afgaan op beloften en zien  of ze waar zijn. Ik neem niet aan dat ze bij verhit iedere dame aan de leugendetector hebben gelegd.

Ik heb zelf geen ervaring met thuiswerksters/escort girls. Ik loop mijn hele leven al naar privéhuizen dan wel rosse buurten. Ook ik heb vaak genoeg mijn neus gestoten. Ik word altijd wel binnen gelaten, maar er zijn zat keren geweest dat ik een illusie armer niet veel later alweer buiten stond. Snel enkele handelingen en snel geld pakken.

Dat is jammer. Voor mij, maar ook voor de dame in kwestie, want die ziet mij gegarandeerd dan geen tweede keer meer. Terwijl ze, als het mij wel bij haar bevalt, een goede klant aan mij kan hebben. Zowel wat bezoekfrequentie betreft als mijn manier van omgaan met haar. Vraag dat maar na bij Roemeense date :-).

Ook al ben ik nu al een keer of tien bij haar geweest, ook zij zit nog wel met vragen over mijn fysiek. Laatst vroeg ze me of ik ooit wel eens standje 69 heb geprobeerd en wat dan het probleem is. Zoals bekend, lukt dat bij mij voor geen meter en opteer ik er zelf al decennia niet meer voor. Ik heb het haar uitgelegd en denk niet dat ze er nog over gaat beginnen een volgende keer. .

Dat is het recept voor een genoeglijk seksueel samen zijn: goede, open en eerlijke communicatie. Van de kant van de sekswerker uit, maar net zo goed van de gehandicapte zelf uit. Ik sprak jaren geleden een prostituee voor mijn boek die wel klanten met een handicap bediende. Niet iedereen uit de doelgroep bleek even netjes te handelen. Sommigen hielden zich niet aan de afspraken. Er waren er zelfs bij die geen condoom wilden gebruiken. Dat kan natuurlijk niet se.

Er zijn inmiddels acht jaar verstreken tussen het verschijnen van mijn boek en het persbericht van verhit.nl Veel lijkt er nog niet veranderd. Het is als persoon met een handicap nog steeds een kwestie van trial and error om een 'dame van plezier' te vinden die aan je behoeften kan/wil beantwoorden, mocht je daar de noodzaak toe voelen. Ik moet zeggen dat ik persoonlijk nu mijn beste jaren beleef wat dit betreft. Het is twee keer achter elkaar raak geweest in het Schipperskwartier. Mazzel of komt het door mijn grotere inzicht en daardoor slimmer handelen? Ik hoop het laatste, want dan ben ik in elk geval op de goede weg. (al zou ik die graag willen verlaten voor een normale relatie, maar ja: dat verhaal kennen jullie inmiddels ook tot in den treure)  

dinsdag 9 april 2013

Zien de Antwerpse Syrië-gangers de bijen ooit nog?

Op zijn minst twee Antwerpse jongens vechten in Syrië tegen het regime van president Assad. Het zijn geen van origine islamitische jongens, maar bekeerde moslims. Beiden geraakten in contact met Fouad Belkacem van het inmiddels min of meer opgedoekte Sharia4Belgium. Ze trokken naar Syrië zonder dat hun ouders ergens vanaf wisten. Die zijn nu uiteraard heel erg ongerust.

De vader van één van de jongens is zijn zoon achterna gereisd om hem terug te halen. Dimitri Bontinck is ervan overtuigd dat zijn zoon Jejoen (18) helemaal niet vrijwillig naar Syrië is vertrokken. Hij zou er zijn ingeluisd door Belkacem. Deze laatste ontkent in alle toonaarden.

Vader Bontinck is oud-militair en staat dus wel zijn mannetje. 'Het is niet moeilijk Syrië binnen te geraken. Dan begint het pas', liet hij vooraf in de Vlaamse pers optekenen. In diezelfde pers viel vandaag te lezen dat hij al een vermoeden heeft van waar zijn zoon zit. Ervan uitgaand dat de twee levend huiswaarts keren: hoe zal Jejoen er psychisch dan aan toe zijn?

Dat is de vraag die burgemeester Bart De Wever en enkele andere burgemeesters in het Vlaamse zich stellen. In totaal moeten zo'n 80 Belgische jongeren in Syrië meevechten. Zijn die straks bij terugkeer allemaal potentiële moslimfundamentalisten en dus een gevaar voor de maatschappij? De Wever en zijn collega's uit Mechelen en Vilvoorde (respectievelijk een liberaal en een socialist) overleggen donderdagavond op het Schoon Verdiep over deze vraag. Ze vinden dat de federale regering te weinig doet aan dit probleem.

De Wever heeft een punt als hij zegt dat je niet weet hoe die jongelui huiswaarts keren. Het is vast geen pretje om midden in de Syrische burgeroorlog te zitten. Het oplopen van een oorlogstrauma is wel het meest waarschijnlijke.

Maar radicalisering? Ik weet het niet. Uit verhalen in de media leer ik dat de Syrische strijders helemaal niet zitten te wachten op die jonge broekies uit het Westen. Ze kunnen niets en lopen eigenlijk alleen maar in de weg. We mogen ook niet vergeten dat niet alle Syrische verzetsgroepen even fanatiek fundamentalistisch zijn. Belkacem mag dat dan wel zijn, maar hij is gelukkig niet de standaard moslim.

De belangrijkste vraag is echter of die Syrië-gangers hun avontuur wel gaan overleven. De doden vallen elke dag bij bosjes in Syrië, vooral ook onder het verzet. Hoeveel van die 80 jongeren zetten straks terug voet op Belgische bodem en hoeveel onder hen komen uit Antwerpen?

Deze Antwerpse jongeren mogen dan de komende zomers weer meer bijen begroeten in het stadsbeeld. Zowel de Universiteit Antwerpen als de Arenberg schouwburg hebben bijenkasten geplaatst om de Antwerpse bijenpopulatie een handje te helpen. Daar ging het de laatste jaren namelijk bar slecht mee.

De mens blijft een vreemd wezen. Hij vermoordt zijn soortgenoot om het minste geringste, maar aan de andere kant zet hij zich net zo fanatiek in voor het behoud van de bij. Geen psycholoog die dit nog kan uitleggen, vermoed ik.

bijen krijgen een plaats in antwerpen
Bijenkast. Bron foto (klik op link voor het complete nieuws-
artikel): Gazet van Antwerpen

maandag 8 april 2013

De jaren 80 zijn bijna daadwerkelijk geschiedenis

De politieke jaren 80 worden stilaan de jaren stillekes. Nog tien jaar en wie denkt er dan nog aan de Koude Oorlog, aan neutronenbommen, aan de Berlijnse Muur? Nog één generatie en de jaren 80 is definitief naar de geschiedenisboekjes verbannen. Margaret Thatcher is sinds vandaag ook definitief  geschiedenis, voltooid verleden tijd.

Ik was een puber in de jaren 80 en maakte ze bewust mee. Van de vijf grote leiders uit die tijd (groot in de zin van importantie), zijn er nu nog maar twee over: Helmut Kohl en Michail Gorbatsjov. Over Kohl horen we de laatste jaren niet veel meer sinds zijn fysieke problemen, maar Gorbatsjov is nog steeds in the picture. Niet om het minst, omdat hij de jongste was uit het rijtje Reagan, Thatcher, Mitterand, Kohl en Gorbatsjov.


Bron foto: www.knack.be

Ik las vandaag dat de Amerikaanse televisiezender HBO bezig is met een serie over de jaren van Gorbatsjov als secretaris-generaal van de Communistische Partij van Rusland. In Hollywood moet men tegelijkertijd bezig zijn met een film over hem.

Dat hebben Reagan, Mitterand, Kohl en Thatcher nog niet op hun conto kunnen schrijven. Oké, Reagan was zelf een wandelende B-filmster bij leven, maar dat telt nu even niet. Je kunt dus zeggen dat de USSR op dit punt toch de slag gewonnen heeft van het Westen.

Over Ronald Reagan horen we de laatste jaren weinig meer, behalve dan van een paar verstokte Amerikaanse economen die zijn economisch beleid blijven verdedigen tot de laatste snik. Mitterand wordt vooral herdacht vanwege zijn slippertjes. Hoe gaan we ons Margaret Thatcher straks herinneren? Iron lady, Falkland oorlog, mijnstaking. Ja, maar toch ook grauw en rauw Groot-Brittannië. Een land waarin het echt niet zo plezant wonen was. Getuige de muzikale Britse poperfenis uit de jaren 80. De Britse popmuziek was voor een belangrijk deel niet al te vrolijk. De regeerperiode van Thatcher was op één band in het bijzonder van bepalende invloed: The Smiths. Zonder Thatcher geen The Smiths. Die stelling durf ik rustig aan.


zondag 7 april 2013

Het jaar begint nu pas echt

We leven 7 april. Het jaar 2013 is dus al een tijdje aan de gang. Vanaf deze week gaat die echter pas echt beginnen voor mij. En dat heeft niet alleen met de nakende lente te maken.

Ik heb nog één volle werkweek voor de boeg. Daarna breekt een grote verlofperiode aan die duurt tot maandag 17 juni. Of misschien wel langer. De vooruitzichten op het werk zijn de afgelopen week er niet beter op geworden. Eerder slechter. Had ik er begin dit jaar al een hard hoofd in, dan is dat nu alleen nog maar harder geworden. De kans is zeer reeël dat ik bij terugkeer niet veel later mijn bureau voorgoed kan leegmaken. We zullen zien.

Allereerst staat de Europese trip nu op het programma. Ik ben gisteren eens naar een rugzak gaan kijken. Kijken en uitproberen. Nog niet kopen. Het vergt handigheid om met één hand een rugzak op je rug te bevestigen, maar het zou moeten kunnen lukken met wat oefening. Tezamen met mijn standaard reistas zou ik dan genoeg liter moeten meesjouwen om al mijn spullen in op te bergen. Een grotere reistas op wieltjes als alternatief vraagt ook aardig wat behendigheid, merkte ik tijdens hetzelfde uitproberen. Dat begint al met de hendel uit te trekken en weer in te duwen. Er komt nog aardig wat oefening bij kijken eer ik op reis kan.

Vanmiddag hoop ik wat te experimenteren met een digitale camera. Ook leuk. Lukt het om met één hand goede stabiele foto's te maken? Stel je zo'n ding eigenlijk makkelijk in met één hand?

Na mijn laatste werkweek wordt het echt lachen: rugzak aanschaffen, buitenlands geld inslaan,  nog honderd andere zaken regelen voordat je op reis kunt. Tussendoor zeker niet vergeten om na te denken over de werkende toekomst na de reis. Oké, ik wil een boek publiceren over mijn reis, maar mag niet meteen verwachten dat het een bestseller wordt.

Keer ik terug naar Nederland? In principe wel. Een woning vinden is niet het moeilijkste. Wel een verhuurder die de woning aan jou wil verhuren. Op de particuliere markt vragen ze allen een inkomensbewijs. Niet verwonderlijk natuurlijk. Hoe kom je in deze tijden aan een vaste job of voldoende freelance werk? Af en toe zie ik een op het eerste gezicht interessante vacature voorbij komen op internet. Meestal is dat het dan weer net niet. Ik moet dit jaar toch een keer raak schieten.

Klinkt bovenstaande je allemaal bekend in de oren? Mij ook. We leven 7 april en effectief ben ik nog niet veel opgeschoten in vergelijking met 1 januari. Of toch: de reis staat op stapel, de werkende toekomst ligt voor 90% zeker ook niet meer in Antwerpen. Dat staat allemaal wel vast nu. Blijft over de benodigde actie om dingen te realiseren. Nog één week werken en ik heb er meer tijd en energie voor.

Wie zich al 19 jaar niet meer druk hoeft te maken over al dit soort moeilijke vraagstukken is de heer Kurt Cobain. Hij hield het immers op vermoedelijk 5 april 1994 voor gezien. Volgend jaar word je er zeker mee doodgegooid begin april, maar ook de afgelopen week wisten de media ons er al aan te herinneren.

vrijdag 5 april 2013

Het weekend in met Kim De Gelder, de Antwerpse Zoo en The Smashing Pumpkins

Nee, het heeft allemaal niets met elkaar te maken!

Twee weken na zijn veroordeling heeft de Vlaamse commerciële omroep VTM briefjes in handen gekregen die De Gelder heeft zitten schrijven tijdens zijn rechtszaak. In die briefjes schrijft hij zijn gedachten op over waarom hij de moorden in Fabeltjesland en op de oude vrouw Elza Van Raemdonck heeft gepleegd.

Worden we veel wijzer van die briefjes? Niet echt. Hij verwijst naar zijn jeugd als motief waarom hij aan het moorden is geslagen. Vermeldt dat hij als tiener eerst zelfmoord wilde plegen en later zijn ouders vermoorden. Dat is allemaal nog enigszins 'logisch'. In zijn laatste briefje schrijft hij dan weer dat hij zich spiegelt aan Osama bin Laden, 'een moslim met verstand'. Ook deze briefjes geven dus geen sluitend antwoord op de vraag wat hem bewoog en of hij nu compleet gek is, slechts gedeeltelijk of het gewoon faket. De briefjes zijn te lezen op de site van VTM.

Even dreigde er een staking in de Antwerpse Zoo. Het horecapersoneel was ontevreden over een aantal zaken. Ook de dierenverzorgers dreigden zich bij de staking aan te sluiten. Ik vroeg me gisteren al twitterend al af of de dieren er nu onder moesten gaan leiden. Gelukkig zijn de directie en de vakbonden na een goed gesprek vandaag tot een vergelijk gekomen. Er moeten nog wel wat financiële zaken worden uitgeklaard, maar er komt geen staking. Wie dat wil, kan dit weekend dus gewoon naar onder andere de olifanten kijken. Alhoewel, misschien ben je dan iets te vroeg. Er gaan namelijk hardnekkige geruchten rond dat voormalig publiekslieveling, toenmalig baby-olifantje Kai-Mook, maandag weer terugkeert naar de Antwerpse Zoo. Al dan niet tijdelijk.

Het is de eerste vrijdag van de maand. Tijd dus voor de maandelijkse track van het album Siamese dream van The Smashing Pumpkins uit 1993. Vandaag een van mijn lievelingsnummers eruit: track nummer 4, 'Hummer'. Muzikaal is dit nummer heel mooi opgebouwd. Nee, het is geen eens klereherrie!

donderdag 4 april 2013

Steun mijn Europese reis zonder dat het jou iets kost!

Nog slechts een kleine maand rest tot aan het begin van mijn Europese reis. Dit hoeft echter niemand ervan te weerhouden mijn reis nog financieel te sponsoren de komende dagen.

Ja, ik weet het: het is crisis en we moeten allemaal op de centen letten. Daar heb ik alle begrip voor. Voor die mensen die gewoon echt niets kunnen missen, maar wel sympathiek tegenover mijn reis en project staan (mocht je het nog niet weten: interviews in 12 Europese landen met mensen met een beperking om zo de toestand van deze doelgroep in Europa in kaart te brengen. Zie ook www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be), heb ik nu een mooie optie om toch te doneren, zonder dat het jou iets kost!

Klik op http://www.facebook.com/aventuraplus/posts/415632928533380 en geef vervolgens een like. Kleine moeite, groot plezier. Iedere like levert mij namelijk één euro op!

Mag ik op jullie medewerking rekenen?

woensdag 3 april 2013

Waarom krijg ik nu nooit eens zo'n lumineuze ondernemersinval?

De werkloosheid stijgt. In Nederland en België. De respectievelijke overheden zetten alles op alles om de arbeidsmarkt weer erbovenop te helpen. Vooral de jeugdwerkloosheid is een probleem. Sommige jongvolwassenen weten echter nieuwe kansen te creëren en met succes. Het geheim zit 'm in een lumineuze inval. Ik vermoed dat dit ook het verhaal is achter een wel heel bijzondere Rotterdamse academie: de Paaldans-Academy.


Foto: www.theaterzuidplein.nl

Begin vorig jaar viel mij die academie voor het eerst op, in de tram gezeten op weg naar de tandarts in Schiebroek. De academie zit in een pand aan de Schieweg. Op het raam staat Paaldans-Academy. Je kunt je er de wildste voorstellingen bij maken ...

Op de site blijkt dat de dames erachter het serieus aanpakken en het niet als een vulgaire bezigheid presenteren. Integendeel, paaldansen blijkt goed voor lichaam en geest. Je kunt het als een sportieve uitdaging zien, je kunt het meer schalks doen en ja: ook sensueel.

De Academy biedt niet alleen workshops aan, maar verzorgt ook optredens en complete evenementen. Afgelopen maart zelfs in Theater Zuidplein. Gezien het feit dat de tent alweer een tijdje bestaat, neem ik aan dat de toeloop van geïnteresseerde dames op z'n minst niet tegenvalt.

Wat mij dan bedrukt doet afvragen wat ik verkeerd doe met mijn werkende leven? Goed, ik ben geen vrouw en kan fysiek gezien niet paaldansen, maar het lijkt mij een creatieve en financieel succesvolle invalshoek. Een stuk creatiever dan mijn eigen plannen als zelfstandige ooit zijn geweest. Ergens mis ik dat geniale ondernemersgen.  

maandag 1 april 2013

Studio Brussel: wie is er niet beroemd door geworden?

Op 1 april 1983 begon Studio Brussel met uitzenden. Vandaag bestaat deze Vlaamse publieke radiozender dus precies 30 jaar. Zelf ben ik er pas begin deze eeuw naar gaan luisteren, met dank aan breedbandinternet. Het klonk toen ongeveer hetzelfde als nu wat de muziekkeuze betreft. Dat blijkt niet altijd zo te zijn geweest, las ik afgelopen zaterdag in De Morgen. In de beginjaren draaide men op Stu Bru ook artiesten die je nu vooral met andere zenders associeert. Ik noem Clouseau.

Uiteraard zijn in die 30 jaar vele dj's actief geweest voor Stu Bru. Hieronder een kleine fotocollage van degenen die het dankzij Stu Bru tot Bekende Vlaming hebben geschopt, vooral ook dankzij de overstap naar tv. Er zijn er meer, maar kan ze moeilijk allemaal opnoemen.


Bart Peeters


Peter Van de Veire



Roos van Acker


Sofie Lemaire

De eerste Stu Bru dj die ik frequent beluisterde in mijn beginjaren was Ayco Duyster. Ze presenteert nog steeds op Stu Bru. Ik vind haar bij verre de meest aangename dj. Ze heeft een mooie radiostem en is heel rustig in haar presentatie. Geen opgewonden gedoe.



Mijn felicitaties gaan uiteraard naar Stu Bru. Op naar de volgende 30 jaar! Zelf eens luisteren?: www.stubru.be

Morgen zal ik er niet naar kunnen luisteren, want ik zit dinsdag in Rotterdam. Tandartscontrole. Morgenavond dus ook geen blog.