Er is een fout opgetreden in dit gadget

woensdag 31 juli 2013

Vlaams nieuwsanker houdt het na bijna 30 jaar voor gezien

Jan Becaus neemt vandaag afscheid als nieuwslezer van het VRT-journaal. Na een dienstverband van bijna 30 jaar mag hij op pensioen. De VRT en vele Vlamingen zijn er vol van. Geen Becaus meer die het nieuws aan de kijker presenteert. Hoe moet dat nu verder? Ik zou zeggen: Jan, geniet van je vrijheid en that's it.


Bron foto: VRT

Ik heb Becaus misschien drie keer bezig gezien in de meer dan zeven jaar die ik nu in Antwerpen woon. Per stom toeval. Ik ben geen journaalkijker. Al 20 jaar niet meer. Op een dag in 1993 besefte ik dat het journaal in de avond niet meer is dan het herkauwen van nieuws dat je al de hele dag tot je hebt kunnen nemen. Let wel: in 1993 was er nog geen internet met nieuws dat je om iedere seconde om de oren vliegt! Ik luisterde toentertijd wel veel naar de radio, waar ik het nieuws gedurende de dag hoorde dat ik 's avonds dan nog eens kreeg voorgeschoteld. Zonde van mijn tijd om daar naar te blijven kijken, besliste ik.

Mijn moeder is een trouwe kijker van de Nederlandse journaals. 'Moet je ook doen. Dan zie je wat er gebeurt.' Anno 2013 heb ik daar al helemaal geen journaal voor nodig. Alles wat ik wil zien, kan ik op internet zien. Bovendien heb ik nooit behoefte gehad aan confronterende beelden om het nieuws te kunnen duiden. Ik kan mij zo wel voorstellen hoe een oorlog eruit ziet, een gebombardeerde stad, een verongelukte bus of trein. Anders zijn er nog altijd foto's (en tegenwoordig dus YouTubes) die dat perfect visualiseren.

Waarom zou ik in 1993 of nu in 2013 nog naar het journaal moeten kijken? Voor de duiding? Daarvoor moet je juist niet bij het journaal zijn. Dat brengt alleen het nieuws an sich. Soms met een verslaggever ter plekke die ook niet meer weet te vertellen dan wat je op de beelden ziet.

Sorry Jan, ik wil je afscheidsfeestje niet verpesten en houd dus op met mijn gemopper. Je wordt geroemd om je voortreffelijke uitspraak. Van het Nederlands en het Engels. Het viel mij die schaarse keren dat ik je bezig zag inderdaad op dat jij praktisch geen Vlaams accent bezigt. Dat is niet zo verwonderlijk, want je stamt nog uit de tijd dat dit bij de VRT strikt verboden was. Over je Engels kan ik niet oordelen, aangezien ik het nooit heb gehoord.

Jan Becaus heeft nu tijd voor andere dingen. Het zij hem gegund. Hoe hij zijn bijna drie decennia als nieuwslezer zelf heeft ervaren, kun je lezen in een interview met hem.

dinsdag 30 juli 2013

Mensen oplichten via internet blijft een makkie

De meeste computergebruikers weten nu zo langzamerhand wel dat je e-mails van PNB Parisbas Fortis, bpostbank, ING, Rabobank etc. meteen kunt deleten. De inhoud is altijd hetzelfde: er is zogenaamd een beveiligingsupdate uitgevoerd en je moet enkele persoonlijke gegevens invoeren om je account te updaten. Of je account is zogenaamd geblokkeerd en die persoonlijke gegevens zijn nodig om de blokkade op te heffen. Wie nu nog niet weet dat hier oplichters achter zitten die op je geld uit zijn, leeft in een glazen wereld.


Bron afbeelding: http://weblogs.nrc.nl

De politie Antwerpen kwam vandaag met een waarschuwing over een nieuwe vorm van internetoplichting. Ik beeld me in dat deze ongeveer als volgt verloopt.

'Good afternoon sir, this is Radjesh of Microsoft in India (de bellers spreken veelal met een Indisch of Oosters accent). There are some hardware problems with your computer. It looks like your computer is infected by a virus. I would like to take over your computer, so we can solve this. Could I get your pass word, please?'

'Oh jee', denkt degene die Radjesh aan de telefoon heeft, 'een virus! Wat nu? Daar wil ik zo snel mogelijk vanaf.' En hij geeft Radjesh vervolgens zijn paswoord, want ja: Radjesh moet toch op afstand dat virus verwijderen. Dat doet Radjesh dus niet. Hij zegt in zijn eigen 'dank je wel', struint rond in je computer op zoek naar bankgegevens en geheime codes en gebruikt deze om je bankrekening te plunderen.

Mensen, denk na! Hoe kan Radjesh in India nu weten dat er net op jouw computer een virus zit? Is Microsoft soms 'watching us from a distance'? Als er al een wereldwijd virus actief is, dan komt Microsoft met een persbericht waarin staat vermeld wat je moet doen. De mannen van Bill Gates hebben echt wel iets beters te doen dan de miljarden Microsoft-gebruikers één voor één te bellen om hun computer weer virusvrij te maken. En hoe zou Microsoft trouwens aan je telefoonnummer moeten komen? De meeste mensen gebruiken geeneens een legale, geregistreerde versie van Microsoft op hun pc of laptop!

We stinken er altijd weer in. Eerst door Nigeriaanse fraudeurs, toen door zogenaamde mails van je bank en nu door zogenaamde Radjesh uit India. Wat wordt de volgende oplichterstruc? Wedden dat ook die weer gaat werken?

De waarschuwing van de politie Antwerpen staat onder andere op de site van de VRT.

maandag 29 juli 2013

Minder gehaast voorkomt grote verkeersongelukken

Het was twee keer goed raak met dodelijke verkeersongevallen in één week tijd. Eerst het treinongeluk in Spanje en gisteren het busongeluk in Italië. Dat busongeluk verbaast mij niet helemaal. Ik leg uit.

Busongeluk Italië. Bron foto: www.standaard.be

Tijdens mijn Europese reis maakte ik drie busritten achter elkaar. Van Estland naar Letland, van Letland naar Litouwen en van Litouwen naar Polen. Ongelukken zijn er toen gelukkig niet gebeurd, maar waren niet uitgesloten geweest. Dit is wat ik erover noteerde in mijn boek.

'Ik heb er nooit bij stilgestaan, maar er rijden iedere dag weer heel wat bussen kris kras door Europa. Overdag en ’s nachts. De bus is bijvoorbeeld het ideale vervoermiddel om van de ene naar de andere Baltische staat te rijden. De rit duurt steeds een kleine vierenhalf uur en de meest luxueuze bussen zijn voorzien van video en audio, maar helaas niet geschikt voor rolstoelers. Van Tallinn naar Riga en van Riga naar Vilnius reed ik telkens met een bus van Lux Express die over zulke luxe voorzieningen beschikte. (1)  

Niet dat ik gebruikmaakte van de video en audio om de reistijd aangenaam door te brengen. Ik vestigde mijn aandacht liever op de chauffeurs. Op de eerste rit had slechts één chauffeur dienst. Op de andere rit waren het er twee. De heren chauffeurs hanteren een hoge snelheid en dat levert gevaarlijke situaties op als ze willen inhalen op een eenbaansweg. Om de haverklap reed de chauffeur  aan de uiterste linkerkant van de baan. Als het even kon, haalde hij de wagen voor de bus in en keerde dan weer snel terug naar de goede rijbaan. Ik ben altijd al het type meerijder geweest en nu hield ik helemaal scherp in de gaten of de chauffeur de afstand tot de tegenligger op de rijbaan in de tegenovergestelde richting wel goed inschatte. Anders krijg je mooi een frontale botsing. Tijdens de rit van Riga naar Vilnius was het extra opletten geblazen. Ik zag dat de chauffeur vermoeidheidsverschijnselen vertoonde. Hij geeuwde, wreef in zijn ogen, streek met zijn hand door het haar, slingerde af en toe een beetje op de rijbaan. De bijrijder werkte onverstoord verder op zijn laptop. Kennelijk is hij dit gedrag van zijn collega gewend. Het was overigens half vier in de middag en we waren rond half één vertrokken. Mijn medepassagiers lazen, sliepen of letten gewoon niet op. Het deed mij realiseren hoe busongelukken eenvoudig kunnen ontstaan. De tijdschema’s waarbinnen moet worden gereden, zijn strak en als je dan ook nog eens in een file vertraging oploopt (wat doen al die vrachtwagens op de weg? Er rijden veel te veel trucks rond. Onbegrijpelijk. In Polen reden we een uur in een file van enkel vrachtwagens), moet je die vertraging terug zien in te halen. Het feit dat ik dit allemaal uittik, verraadt dat er op mijn ritten geen ongelukken zijn gebeurd.'
 
Het had dus zomaar verkeerd kunnen aflopen ... 

zondag 28 juli 2013

Fotoreportage optocht Antwerpse schuttersgilden

Om 14:00 kondigden de Antwerpse trommelaars de aankomst aan van de Antwerpse schuttersgilden die op de Grote Markt hun bekwaamheid in het boogschieten kwamen beoefenen en demonstreren. Het duurde een tijd voordat dit een aanvang nam en de meeste mensen, waaronder ikzelf ook, bleven daar vooralsnog niet op wachten. Derhalve geen plaatjes van het boogschieten, wel van de optocht.

Meer foto's op www.facebook.com/johan.peters.39. Meer over de historie van de schuttersgilden op Anieuws.  


   

   

Vanavond misschien eigen foto's

Vanmiddag zijn de schuttersfeesten op de Grote Markt in Antwerpen. Schuttersfeesten van de schuttersgilden. Bij gelegenheid - ik heb vandaag ook een zakelijke afspraak, maar weet nog niet hoe laat - ga ik wel wat foto's nemen. Zolang ze mij niet neerschieten. Die plaats ik vanavond dan op deze plek. Kom ik niet met eigen foto's, zul je het met deze geleende archieffoto van de Gazet van Antwerpen moeten doen. Keer vanavond dus nog eens terug naar dit blog. Altijd goed voor de bezoekersaantallen (LOL).

schuttersgilden feetsen op grote markt

vrijdag 26 juli 2013

Eigenlijk vind ik dit helemaal niet erg

Vandaag brachten de Belgische media het bericht dat Sharia4Belgium kopstuk Noureddine Abouallal, of Abu Mujahid, uit Antwerpen om het leven zou zijn gekomen in de Syrische burgeroorlog. Die oorlog is een verschrikking, maar dat Abu daar nu ook net de dood in heeft gevonden, doet mij helemaal niets.

Even voor de onwetenden: Sharia4Belgium is een groepering van Antwerpse moslimextremisten. Ik heb veelvuldig geblogd over hun leider Fouad Belkacem in het verleden. Die zit momenteel weer eens in de gevangenis vanwege zijn haat zaaiende preken. Toen dat vorig jaar ook al het geval was, 'promoveerde' Abu van tweede man tot woordvoerder. Hij hield er dezelfde taal op na als de grote leider.

Lang duurde dat niet, want hij vertrok in 2012 met vrouw (tot de islam bekeerde Antwerpse) en zoontje naar Syrië. Het was ook zijn vrouw die het nieuws wereldkundig maakte.


Abu Mujahid

Er vechten waarschijnlijk zo'n 100 Belgische moslims in Syrië, waaronder enkele bekeerde Belgen. Bekeerd door Sharia4Belgium. Over hun lot is nog niet veel bekend. Er zouden er een aantal zijn gesneuveld. Dat nu juist een kopman van de organisatie zelf eraan is, kan ik gezien deze achtergrond niet erg vinden. Hij wilde zich in de heilige strijd mengen en dat heeft hij geweten. Ik hoop vurig dat er geen 70 maagden op hem staan te wachten.   

donderdag 25 juli 2013

Daten, blijft een vreemde bezigheid

Sinds mijn terugkeer van mijn Europese reis heb ik mij ingeschreven op twee gratis datingsites. Ben niet van plan ervoor te betalen, want ik schat mijn kansen op het ooit vinden van de juiste vrouw via die weg toch nog steeds niet groot in. Alhoewel: ik heb er al één contact aan overgehouden.

Niet juichen. Voorlopig is het niet meer dan een internetcontact. Of het ooit serieus kan worden, valt pas te bepalen tijdens een eerste en eventuele volgende ontmoetingen in real life. Dat laat nog even op zich wachten zolang de temperaturen zo hoog blijven, want er moet gereisd worden.

Het is ongelooflijk hoeveel vrouwen er op datingsites aanwezig zijn. Veel. Heel veel. Sommigen zitten nog in de kinderen. Daar pas ik voor. Het is al mijn hele leven mijn beleid dat ik niet aan kinderen begin. Volwassen kinderen die het huis uit zijn: geen probleem.  Maar tieners of nog jonger: pas pour moi.

Veel vrouwen geven ontzettend veel info op. Ze lijken wel hyperactief. Het type man dat ze zoeken, moet dat ook zijn. Ik zou mezelf niet lui willen noemen, maar om alle 24 uur die een dag heeft nu ook allemaal te vullen, vind ik ook enigszins overdreven.



Ik geef het toe: waar ik het lastig mee heb, is mijn leeftijd. Ik word 44 in september. Als ik met iemand een serieuze relatie wil aangaan, moet ze toch wel tegen de 40 zijn. Tussen de 40 en de 50 is mijn ideale doelgroep.

Op die leeftijd hebben vrouwen al een stuk of wat relaties gehad, al dan niet kinderen eruit voortkomend. Ze zijn dus enigszins terughoudend, maar zeker niet minder kieskeurig. Probeerseltjes, daar zijn ze niet voor in.

Om als vrouw met mij in zee te gaan, moet je toch wel een zekere flexibiliteit hebben. Ook ik heb mijn verleden en mijn handicap. Ik vind het niet erg wanneer zij ook een bepaalde handicap zou hebben, maar het moet geen scenario worden dat de lamme de blinde helpt. Om het maar even grof te zeggen.

We zullen zien of ik nog een keer serieus ga scoren. Ik had er meer werk van moeten maken toen ik nog jong was. Nu ga ik mij niet meer per se in het uitgaansleven storten en allerlei evenementen en festivals aflopen om te zien of ik een leuke dame tegen het lijf loop. Dat zou best wel gebeuren, maar die zijn dan weer ... te jong. Al blijft het een genot ernaar te kijken. Zoals bovenstaande gegooglede jongedame. Nee, met tattoos heb ik geen moeite.

woensdag 24 juli 2013

Wat muziek ter verstrooiing

Nu ik weer hele dagen thuis werk, staat de radio een groot gedeelte van de dag aan. Op mijn laptop weliswaar. De zender is uiteraard Studio Brussel. Ook op mijn 50e zal ik daar denk ik nog wel naar luisteren. Hé, John Peel was 63 toen hij stierf en hij was toen nog steeds in rock 'n roll en ook niet vervallen in Engelbert Huppelding of Cliff Richard. Hieronder enkele nummers die ik veelvuldig voorbij hoor komen deze weken en die mij het beste bevallen. In willekeurige volgorde en dEUS laat ik er even buiten, want dat zou al te voorspellend zijn. De tweede video kun je woord voor woord meelezen. Geniale tekst!

 
 
 
 

dinsdag 23 juli 2013

Vreemde ontmoetingen bij Paul van Ostaijen

Alhoewel ik 1001 dingen heb te doen rondom de promotie van mijn boek en het in gang zetten van plan B, vluchtte ik vanmiddag toch voor een uurtje mijn woonst uit. De hitte en herrie van de betonmolen voor mijn raam (staat er al bijna drie maanden!) werden mij even te veel.

Bij Plansjee ging ik op het terras wat drinken. Leuke lui hoor die daar komen. Zeg maar het hippe jonge Antwerpse volk. Vervelende is alleen dat zowat al die hippe jonge Antwerpenaren goed kunnen smoren. Dan zit je in de buitenlucht tussen de sigaretten rokende meute. Niet plezant.

 
 
Na het legen van mijn glas wandelde ik daarom een paar honderd meter verder naar het plantsoentje met het standbeeld van Paul van Ostaijen, een Antwerpse dichter en prozaschrijver uit begin vorige eeuw.  
  

 
 
In dat plantsoentje staan vier houten bankjes. Twee van waarop je Van Ostaijen van voren aankijkt en twee waarop je op zijn achterkant kijkt. De voorkant bankjes staan 's middags altijd volop in de zon. Niet handig bij een temperatuur van zo'n 34 graden. Ik ging derhalve op het tweede bankje achter zitten. Op het eerste bankje zat namelijk een jongedame te grienen.
 
Wat kon daar nu de reden van zijn? Ik voelde me niet geroepen ernaar te informeren. Wilde geen verwensingen naar mijn hoofd krijgen me met mijn eigen zaken te bemoeien. Na een paar minuten stond ze op, ging aan de wandel en verdween uiteindelijk uit mijn gezichtsveld. Haar plek werd binnen de minuut ingenomen door een jonge kerel.
 
Hij had een plastic zakje met twee lychees bij zich en een flesje water en startte een conversatie. Over het weer en of ik een Hollander was. Ja, ik zal nooit meer een Antwerps of Vlaams accent krijgen. Sorry daarvoor. Wat ik deed, wilde hij ook nog weten. 'Journalist, en jij?' Hij was elektrotechnieker in de windmolenindustrie. Niet verkeerd.
 
Toen ons gesprekje weer was stilgevallen, keerde de grienende jongedame terug en ging nu maar even in de zon tegenover ons zitten. Jonge kerel trok een verbouwereerd gezicht en ik keek hem ook vragend aan. De dame hield het niet lang uit en ging terug aan de wandel.
 
Na een minuut of vijf besloot de kerel dat het mooi was geweest en ging weg. Bon, nog vijf minuutjes om even in mijn eigen gedachten weg te zinken? Nee, want daar kwam ze weer en nam haar oude plek weer in. Ze begon zelfs tegen mij te praten. 'Hoe laat is het?' 'Kwart over drie?' 'Weet jij waar het ACP is?' 'Het wat, VAB?' 'Nee, ACP, de dokwerkers.' 'Nee, geen idee.' 'Dan moet ik maar verder zoeken.' En weg was ze, nog steeds zeer bedroefd.
 
Het is zomaar een vermoeden van me, maar waarschijnlijk was ze op zoek naar haar vriendje die dokwerker is en haar heeft gedumpt. Of met wie het helemaal nooit zo serieus is aan geweest als ze had gehoopt. Waarom zou ze anders op zoek moeten naar de dokwerkersbond, de hele tijd in tranen rondlopend? Thuis bedacht ik mij dat die ACP wellicht richting Brouwersvliet is gevestigd ...  

Foto's zijn copyright Johan Peters! Overnemen mag, maar meld vermeld mijn naam dan gewoon even netjes!

maandag 22 juli 2013

Mijn derde boreling is vandaag verschenen!

Rond 14:15 uur zag hij het levenslicht: mijn derde boek. 'Leven met een beperking in Europa; halsbrekende toeren inbegrepen'. Vijfenzeventig pagina's dik, inclusief 20 foto's. Met recht een eindproduct van mijn Europese reis om trots op te zijn!



Nu is het aan jullie om het boek te kopen. Mocht je dat willen en er de financiële middelen voor hebben. Verkoopprijs is 16,73 euro. Daar komt nog zo'n 1,25 euro verzendkosten bij, als je 'm door TNT laat bezorgen. De vraag die ik nu nog moet beantwoorden, is natuurlijk waar je moet bestellen. Volg deze link.

zondag 21 juli 2013

Fotoblog: balletje werpen op de Groenplaats

Ik was tijdens de gymlessen op de middelbare school meer een volleyballer dan een basketballer. Dat had met het simpele feit te maken dat mijn fysieke gesteldheid het makkelijker maakte om te volleyballen (het enige wat je moet doen, is de bal over het net meppen, zij het tussen de lijnen) dan te basketballen (zo'n zware bal in het net mikken, is geen kinnesinne met één hand). Toch lukte het mij af en toe aardig om de bal in het net te krijgen.

Op vrijdag en zaterdag jl. was er een basketbaltoernooi gaande op de Groenplaats. Vier foto's die ik op zaterdag maakte, vind je hieronder.

 
 


 
        
 
 
   

        
    
 
                   
 

vrijdag 19 juli 2013

Een kleine beschouwing over Zulte Waregem voor Phillip Cocu

Gelukkig, nog slechts twee dagen Tour de France gezever die we moeten overleven en dan is dat ook weer voor 49 weken voorbij. Terwijl er vandaag ook al nieuws was over een schaatsbaan, hallo: het is tropisch buiten!, vergeten sommigen dat de voetbalcompetities ook reeds bijna beginnen. PSV komt op 31 juli in de derde voorronde Champions League uit tegen SV Zulte Waregem, ook wel Essevee genoemd. Om Phillip en zijn mannen wat in te wijden in de club volgen enkele zaken om goed te onthouden.


Phillip Cocu kan Zulte Waregem
beter niet onderschatten
 
Zoals uit de naam al blijkt, is Zulte Waregem een fusieclub, ontstaan in 2001 na de fusie tussen Zultse VV en KSV Waregem. De club begon in de derde Belgische klasse, promoveerde het jaar daarop direct naar de tweede klasse en in 2005 ging het nog een stapje hoger naar de Jupiler League, de Belgische eredivisie. Daar ontpopte de club zich al snel als 'reuzendoder' van de grote topclubs. Heel lang leek het er het afgelopen seizoen op dat Zulte Waregem zelfs kampioen zou worden, maar uiteindelijk streek Anderlecht weer eens met de eer.
 
Heeft Zulte Waregem bekende/goede spelers? Verdediger en aanvoerder Davy De Fauw is ook voor Nederlanders een bekende naam. Verder is middenvelder Thorgan Hazard dé man om in de gaten te houden. Hij stond de afgelopen weken in de belangstelling van meerdere clubs, maar blijft vooralsnog in Waregem dit seizoen. Het spul staat onder leiding van Francky Dury.
 
 
Where the fuck ligt Waregem? Waregem ligt in het zuidoosten van West-Vlaanderen Phillip, tegen de grens met Oost-Vlaanderen. Het stadion ligt in het midden van Waregem en valt makkelijk te bereiken via de E17 Gent-Kortrijk. De Belgische snelwegen zijn berucht om hun files Phillip. Zorg er dus voor dat je op tijd uit Eindhoven vertrekt! Je was overigens bijna nog in Antwerpen terechtgekomen, want er waren plannen om de Europese wedstrijden van Zulte Waregem in het stadion van het failliete Beerschot te laten plaatsvinden. Dat is uiteindelijk niet doorgegaan.
 
Zulte Waregem is nog niet helemaal klaar voor de start wanneer ze naar Eindhoven komen. Kan een voordeel zijn Phillip. Alhoewel ik heb begrepen dat PSV ook behoorlijk aan kwaliteit heeft moeten inleveren.
 
Het wordt een soort voortijdig Nederland - België. Die twee nationale teams zouden elkaar in theorie ook best kunnen gaan treffen in Brazilië. De Belgische competitie heb ik eerlijk gezegd nooit gevolgd, maar ik zou niet zonder meer al mijn geld op PSV inzetten. De Belgen zijn weer in opmars! Onderschat Zulte Waregem dus niet Phillip!  
 


donderdag 18 juli 2013

Van zijn Vlaamse onderdanen moet Albert het ook in zijn laatste dagen niet hebben

Nog drie dagen en koning Albert is geen koning der Belgen meer. Het is zijn eigen keuze geweest, dus ik denk niet dat hij het erg vindt. Filip mag de verkiezingscrisis van 2014 gaan oplossen. Wat doet koning Albert deze laatste dagen? Awel, hij vertoont zich nog eens onder het volk.

Op woensdag was hij in Gent. Dat trok niet veel bekijks van datzelfde volk. Slechts een paar 100 onderdanen wilden hem nog een laatste keer in persoon zien. De Vlamingen hebben ook geen hechte band met het koningshuis. Omdat het te Franstalig gericht is. Omdat ze vinden dat de invulling van het huidige koningschap en de bijkomende bevoegdheden niet meer van deze tijd is.

Vandaag was de koning in Eupen en kijk: de Duitstaligen, zijn kleinste aantal onderdanen (pakweg 77.000), ontvingen de koning met groot enthousiasme. Op het nieuws op Studio Brussel hoorde ik een dame zeggen dat hij 'ein sympathischer Mensch ist'. Dat hoor ik haar niet veel Vlamingen nazeggen.

Morgen bezoekt Albert tot slot van zijn driedaagse trip Luik. Aangezien de Walen ook bekendstaan als warme pleitbezorgers van de monarchie is het veilig om nu al te stellen dat Albert zijn minst fijne herinneringen aan Gent zal hebben. Maar ach, hij is het zeker en vast gewend.

Zondag is nationale feestdag en de troonswisseling. Mocht je net op die dag tussen 17:00 uur en 18:00 uur op vliegveld Zaventem te Brussel willen landen, heb je pech. Al het luchtverkeer ligt dan stil vanwege het koninklijk defilé in de lucht. Het koninklijk gezelschap blijft met beide benen op de grond. Er zouden maar eens ongelukken moeten gebeuren.

VRT-reportage bezoek Albert aan Eupen.  

woensdag 17 juli 2013

Nodigt deze inhoudsopgave uit tot verder lezen?

Morgen ga ik proberen het script van mijn boek over mijn Europese reis te uploaden bij de door mij uitverkoren uitgeverij. Als dat lukt, kan ik het in boekvorm nog eens uitgebreid controleren. Daarna zou publicatie nog slechts een kwestie van tijd en enkele handelingen moeten zijn. Speciaal voor de lezers van dit blog geef ik vanavond al een 'sneak preview' van mijn boek: de inhoudsopgave.

De titel van het boek luidt 'Leven met een beperking in Europa'. De ondertitel luidt 'Halsbrekende toeren inbegrepen'. De coverfoto kennen jullie al.


Nog even wat nuttige info over mijn boek. De tekst is een mix van het verslag van mijn eigen road trip door Europa en de interviews die ik heb gevoerd. Het road trip element komt vooral naar voren in hoofdstuk 1 en het eerste gedeelte van hoofdstuk 2. De tekst daarin is zonder meer luchtig te noemen. Vanaf de tweede helft van hoofdstuk 2 wordt het een stuk zakelijker en verdwijn ik op de achtergrond.

In paragraaf 6.3 keer ik dan weer even terug. Niet omdat ik mijn kennis over de prostitutie zonodig wil profileren. Die betreffende paragraaf gaat in op een vraag die een geïnterviewde zich in de voorgaande paragraaf stelt. Namelijk of een reguliere prostituee op een goede manier om zou kunnen gaan met zijn seksuele verlangen gezien zijn zware beperking. Aangezien ik niemand anders ken dan mezelf die daar iets zinnigs over kan zeggen en het een vraag is die wat meer uitwerking verdient, werp ik mij nog één keer voluit in de schijnwerpers in paragraaf 6.3.

De titel en de subtitels van hoofdstuk 1 zijn een leuke binnenkomer. Zo bedoel ik ze nochtans. De titel is een variant op een filmtitel uit de jaren 80. De subtitels hebben een onderling verband met elkaar. Welke? Degene die in de reactieruimte van dit blog als eerste het juiste en vooral complete antwoord geeft, wint een gratis exemplaar van mijn boek zodra het is verschenen! Nee, ik bedoel niet dat ze alle gaan over transportmiddelen en reizen. Da's te gemakkelijk! Er is een ander verband. Vertel het mij maar. Ik wil én het verband én namen horen. Ik heb die subtitels niet zelf verzonnen.

Het begrip 'inclusie' leg ik uiteraard uit in hoofdstuk 7. Het is jargon in het gehandicaptenbeleid en betekent in feite niets anders dan integratie. 'Inclusief beleid' is beleid dat mensen met een handicap laat integreren in de maatschappij.

'Ook een dun boekje', denk je misschien. Op A4-formaat zijn het een kleine 50 pagina's. A5 is goed voor een kleine 100 pagina's. Het door mij gekozen formaat houdt daar dus het midden tussen. Lettertype is Cambria, lettergrootte 11. Aantal woorden bedraagt 20.550. Hoe meer pagina's, hoe duurder de kostprijs en gezien het aantal kleurenfoto's dat erin staat, zal het toch al niet onder de tien euro gaan uitkomen. Bovendien: je moet niet alles tot op het bot uitkauwen.

Goed, terwijl de eerste lezers van dit blog zich nu hopelijk ernstig over de vraag in de blogtitel gaan buigen en wellicht zich ook het hoofd gaan breken over de prijsvraag, ga ik even naar buiten. Heb de hele dag aan mijn boek zitten werken. Heb wel een ontspannen avondje verdiend. Hier is de inhoudsopgave (sorry voor het rommelige knip- en plakwerk).


Inhoudsopgave 

Inleiding + introductie geïnterviewde personen                               7
 

1.            Trains, automobiles, ships and planes                                 17              

1.1         Per spoor                                                                                              17              
1.2        Busje komt zo                                                                                       18
              
1.3         I am sailing                                                                                          19
              
1.4         The aeroplane flies high                                                                   20
              
1.5         Voyage voyage                                                                                    22              

 

2.            Zo goed mogelijk uit de voeten in je eigen
omgeving                                                                                             
25              

2.1         Klasse hotels en nachtmerrie onderkomens                                25              
2.2        Verblijf  in instelling                                                                            29

2.3         Wonen met hulp van mantelzorgers                                             31              
2.4         Toegankelijkheid mobiliteitsvoorzieningen                                31

 

3.            Struikelgevaar en andere ongemakken                               35

3.1        Overeind blijven en overleven in het verkeer                               35
3.2        Horeca, culturele instellingen en kerken moeten                        38            
              toegankelijker                                                                                 

 

4.            Werk aan de winkel voor fatsoenlijk werk                        41              

4.1        Beperking benutten als eyeopener                                                 41              
4.2        Uit het arbeidsproces/in het arbeidsproces                                 42

4.3        (financiële) Overheidssteun bij vinden werk                                44
4.4        Het falen van de arbeidsbegeleiding                                              45

 5.            Leven van een uitkering en andere financiële
ondersteuning                                                                                               
47              

5.1         Overregulering in de Benelux                                                         47
5.2         Ruimhartige ondersteuning in Scandinavië                               49              
5.3         Bescheiden steun in Oost-Europa                                                  49
5.4         Het kan altijd slechter                                                                      51              
5.5         Armoede in Europa                                                                           52

 
6.           Relaties, seksualiteit en kinderen                                          55

6.1         Relatie houdt stand of breekt                                                         55
6.2         Behoefte aan intimiteit                                                                    55
6.3         Voor- en nadelen betaalde seksuele dienstverlening               56
6.4         Handicap en kinderen                                                                      58

 7.           Inclusie vraagt aanpassing van twee kanten                     59         

7.1        Bewustzijn kweken begint in onderwijs                                        59
7.2         Noodzaak tot aanpassing niet altijd begrepen                           60
7.3         Aanpassing in communicatie                                                          61
7.4         Aanpassing door camouflagetactiek                                             62
7.5         VN Conventie                                                                                        63

 

8.          Blik op de toekomst                                                                        65

             Meer lezen/kijken op internet en anderszins                     
71         

 

 

 

 

 



dinsdag 16 juli 2013

Plan B komt dichterbij

De eerste twee negatieve reacties op sollicitaties zijn binnengerold. Onder andere Amsterdam gaat niet door. Men had 230 kandidaatstellingen ontvangen voor één te vergeven functie. Vijf kandidaten zijn uitverkoren op gesprek te komen. Vijf op 230 is nog steeds maar 1/46.

Ik had ook gesolliciteerd op een vacature in Rotterdam. Iets onder mijn niveau en ja hoor: 'U heeft teveel ervaring in communicatieadvies. Dit is vooral een administratieve functie. Wij zien derhalve geen mogelijkheid tot een match.'

Het gaat weer prima. Plan B komt steeds dichterbij.

Eerst mijn boek zien te publiceren. Wellicht al eind deze week. Anders begin volgende week. Daarna meteen aan de slag met plan B. Anders voorzie ik het volgende scenario.

maandag 15 juli 2013

Jubileum zonder viering

Het is vandaag op de kop af 25 jaar geleden dat ik mijn eerste seksuele ervaring op deed. Ik weet nog precies het adres, hoe ze zich noemde, hoe ze eruit zag, wat we deden. Hoe zij mij naar een orgasme bracht, heeft geen van haar opvolgsters nadien weten te realiseren. Het was behoorlijk kinky.

Die eerste keer was gelijk betaalde seks. Ik kwam ertoe uit jarenlange nieuwsgierigheid. Geen vriendin, nog in de nasleep van een tamelijk desastreus verlopen verliefdheid. Ik moest dan maar eens ingewijd worden door een professionele dame, besliste ik. Haar heb ik daarna nog maar één keer gezien. Ze heeft talloze opvolgsters gehad. Sommigen bezocht ik jarenlang, anderen voor een korte tijd en bij de rest was het een eenmalige aangelegenheid. Er moet nu eenmaal wel een klik zijn.

Ik ben erin gerold en erin gebleven. Zonder dat het bewuste politiek was van mij. Verliefdheden kwamen en gingen altijd vrij snel zonder resultaat voorbij. Tot afspraakjes leidden ze haast nooit, laat staan tot het elkaar vleselijk leren kennen. Als je dan weet waar je de mosterd kunt halen om wel aan die behoefte te voldoen, is het heel verleidelijk in het bekende wereldje rond te blijven lopen. Ook al zou je heel graag daaruit weg willen.

We zijn dus 25 jaar verder. Reden tot een feestje? Dacht het niet. Daarvoor heb ik teveel gezien, gehoord en meegemaakt wat je liever niet ziet, hoort en meemaakt. Het wordt ook hoog tijd dat ik erin slaag eens uit de wereld van de betaalde seks weg te blijven. Roemeense date zeg ik niet zomaar gedag, maar na Roemeense date is het als het even kan voor altijd gedaan met de betaalde seks. Alhoewel ik nooit nooit zeg. Het vlees is zwak, de plekken waar je de verleiding kunt vinden bekend en de behoefte toch altijd aanwezig. Zij het dat die behoefte wel geëvolueerd is met de tijd. Het kinky, het spannende, het fysiek mijn eigen grenzen opzoeken, is voorbij. Het enige waar ik nu naar verlang is echte, blijvende intimiteit. Met dank aan Roemeense date en haar voorgangster Bulgaarse date. Blijvende intimiteit vind je alleen in een standvastige relatie.

Was het leuk die allereerste keer? Ja, ik heb er goede herinneringen aan. Ik wist praktisch gezien van toeten noch blazen, maar ze heeft me professioneel ingewijd. Naar zo'n tevredenheid dat het smaakte naar meer. Wat dat betreft, ging het beter dan het voorbeeld waar Doe Maar zo'n zeven jaar daarvoor over zong.

zondag 14 juli 2013

Op de bank bij Dirk

Veertien jaar geleden heb ik 12 sessies cognitieve gedragstherapie gevolgd bij een psychologe. Ik zat toen helemaal in de knoop met mijn eigen gedachten en kon die knoop onmogelijk zelf weer ontwarren. Ik leerde veel van haar en sindsdien gaat het mentaal gezien goed met me, met zijn ups en downs. Echter, één ding is haar niet gelukt, moet ik vaststellen: ik leer het niet af het verleden het verleden te laten en uitsluitend alleen naar de toekomst te kijken. Bij alles wat ik anno 2013 doe en van plan ben, haal ik het verleden erbij. Dat ik zus en zo handel, komt door dat en dat. Geen speld tussen te krijgen, maar het is wel vermoeiend jezelf er steeds mee te confronteren. Misschien moet ik eens op de bank gaan liggen bij Dirk De Wachter.


Bron foto: www.radio1.be

Dirk is psychiater-psychotherapeut aan het Universitair Psychiatrisch Centrum van de KU Leuven en redelijk bekende Vlaming. Wanneer de media behoefte hebben aan een psychologische verklaring van iemand of een fenomeen/gebeurtenis, is de kans groot dat Dirk opdraaft om die duiding te geven. Gisteren stond er maar weer eens een interview met hem in De Morgen. Dat ging over de vorming van zijn eigen psyche in Parijs en zijn professionele specialiteit: borderline, dat hij als een maatschappelijk ziektebeeld omschrijft.

Dirk mag mij dus uitleggen waarom ik het verleden en het heden zo hardnekkig aan elkaar blijf knopen. Weet niet of hij daarin zou slagen. Uiteraard moet hij dan eerst meer achtergrondinfo over mij hebben en zouden we het probleem sowieso niet in één sessie kunnen tackelen. Mijn psychologe in Rotterdam had het toentertijd niet zo op psychotherapie en zweerde bij cognitieve gedragstherapie. Cognitief kun je een hoop verklaren, maar ik loop nu toch vast. Wie weet dat Dirk een geweldige ingeving heeft om mij verder te helpen. Daar komt bij dat ik best wel eens op een bank zou willen liggen om mijn verhaal te vertellen. Wie weet, geeft het nieuwe inzichten.

Zie dit blog als een open invitatie aan Dirk en een introductie van hem voor mijn Nederlandse lezers. Als je meer over hem wilt weten, moet je maar even googlen op de titel van zijn laatste boek 'Borderline times'. Dirk heeft kennelijk nog geen Wikipedia-pagina.

Voor wie vindt dat hij erg veel op Nick Cave lijkt: dat vindt hijzelf ook. In De Morgen zei hij daarover dat Cave een curieus iemand is die niet de platgetreden paden volgt en dat hij dat ook niet doet. De gelijkenis is een mooi excuus voor een song van Cave op deze zondagmorgen.

 


 

vrijdag 12 juli 2013

Geniale uitvluchten van het Antwerpse dievengilde

De perscommuniqués van de Antwerpse politie blijven een bron van vermaak. Niet om de gepleegde feiten. Wel vanwege de verklaringen van gekliste dieven. Er schuilen een heleboel stand-up comedians onder het Antwerpse dievengilde.


Bron cartoon: http://inkingdesign.files.wordpress.com/2011/10/robbery-by-another-name.jpg

Twee voorbeelden van dievenhumor waarmee de politie vandaag naar buitenkwam.

1. Dief wil aandacht

Een man had ingebroken in een winkel aan de Frankrijklei. Een buurtbewoner merkte hem op en belde de politie. Die kon hem op heterdaad betrappen. De man bekende dat hij aan het inbreken was, want 'hij was op zoek naar aandacht'.

2. Als de ene autodief het niet doet, doet de ander het wel

De politie kreeg een melding dat in de Riemstraat - Goedehoopstraat een man in alle geparkeerde auto's aan het kijken was. Verdacht uiteraard. In de Goedehoopstraat trof de politie hem aan bij een geparkeerde wagen die hij had geopend en toen hij de politie zag snel weer dichtdeed. Eerst verklaarde hij dat het zijn wagen was, dan die van een kennis. In zijn rugzak bleken een gps en aanstekers afkomstig uit de wagen te zitten. Hij gaf de diefstal dan maar toe met als verklaring dat 'hij toevallig had gezien dat de wagen niet op slot was'. Daarom nam hij de gps eruit, 'anders zou iemand anders het wel doen'.

Kostelijk! Een andere veel gebruikte smoes is dat men stom toevallig net op die plek aanwezig was en zelf de situatie ook verdacht vond.

Voor een dagelijkse portie humor van het Antwerpse dievengilde kun je terecht op de site van de Antwerpse koerier, rubriek 100-101-112.  

donderdag 11 juli 2013

Falconplaya en Vlaamse feestdag

Toen ik gistermiddag langs het Falconplein naar en van Roemeense date liep, had ik uiteraard mijn fotocamera weer eens niet bij me. Ik kon toen derhalve geen foto's nemen van wat op dat ogenblik gaande was op Falconplaya. Fitness/dans voor dames. Was best amusant om te zien. Vanmiddag ben ik nog eens gaan kijken, maar even na tweeën was er niet veel beweging op het podium. Mensen zaten wel lekker in de zon. Falconplaya (op het Falconplein ligt nu een berg zand, vandaar) duurt nog t/m zondag en er moeten nog wel de nodige optredens en activiteiten plaatsvinden de komende dagen.


      

Voor wie nu nog niet weet waarom het vandaag de Vlaamse feestdag is: schaam je! Ik heb het ieder jaar uitgelegd in mijn blogs op 11 juli. Sinds 11 juli 2006! Google het anders maar. Bart De Wever kan tevreden zijn over de Antwerpse invulling ervan. Pal voor zijn deur op de Grote Markt brengt de VRT vanavond een op en top Vlaams programma. Ik pas.

 
 
Het podium stond er al voor 14:30 uur. Veel activiteit viel er nog niet op te bekennen.
 
 

Ondertussen hadden de Antwerpse/Vlaamse bejaarden zich verzameld op het Hendrik Conscienceplein om daar hun Vlaamse liefde tot uiting te laten komen via het zingen van Vlaamse liederen. Flaminganten maakten gretig van de gelegenheid gebruik hun Vlaamse boodschap via T-shirts en dergelijke aan de man te brengen.


        

Vrijdag 12 juli is het weer een normale dag in Vlaanderen.
 



 

woensdag 10 juli 2013

Conflicterende emoties

Ik ben met verschillende ingrijpende zaken tegelijk bezig in mijn leven. Mijn huidige leven gaat in de laatste maanden van dit jaar op de schop. Werk, privé, seks. Alles gaat op de een of andere manier veranderen. Dat is  nodig, maar zorgt momenteel wel voor een emotionele hutspot in mijn hersenen. Roemeense date roerde er vanmiddag eens flink in en deed er nog een ingrediëntje bij.

Ik bezocht haar reeds vanmiddag aangezien ze zondag jarig is. Ik neem aan dat ze dan wel leukere dingen gaat doen dan kerels aan hun trekken laten komen. Zoals altijd was ik haar eerste klant van de dag en gewoontegetrouw vroeg ze hoe het met me ging na te hebben verklaard dat ze zichzelf niet al te jofel voelde. 'I've got to get out of here.'

'When I hear the problems you have, my problems are easy ones. Why don't you get out of here? You have to take the decision once.' Dat blijft lastig. Wat ze wil met haar leven is wel duidelijk. 'I just want a normal life with a husband and kids. Nothing special ...' Nothing special, maar de omstandigheden zijn er nog niet naar. Ik heb vandaag maar één keer gezegd dat ik haar zou willen helpen als ik wist hoe. Ze weet het nu wel. Ik kan haar antwoord ondertussen ook dromen: 'I have to help myself.'

De seks was meer dan oké. Ik voel me er steeds beter in worden. Dat op mijn 43e. 'How is dating going?' 'I'm busy. Maybe there will be a result one day.' 'You will please your lover, you know.' 'If it ever gets that far.' Roemeense date is de perfect match voor me om me in de kunst der liefde te bekwamen.

Na gedane zaken, deed ik haar nog een tricky bekentenis. 'During my trip, I was looking around for a possible girl. I compared them to you.' 'Why? I hope you're not in love with me.' 'I know I wouldn't stand any chance, don't worry. No, I have to make some comparison and I like the way you look, the colour of your hair ...'

Ze hoeft zich geen zorgen te maken. Ik gebruik mijn verstand. Aan de andere kant: zij is naar iets op zoek, een stabiel leven, wat ik haar heel graag zou willen bieden. Dat vreet enigszins aan me. Don't get me wrong: je kunt dit ook strikt zakelijk opvatten. Nochtans ben ik voor haar niet de aangewezen persoon. Ik weet het. 'You're not saying much.' 'I'm thinking.' 'What?' 'A lot of things.' Sommige gedachten houd ik beter voor me.

'I hope to see you next month. Keep me informed.' 'If I stop, I will tell you.' Zondag stuur ik een SMS-je om haar te feliciteren. In augustus hoop ik haar mijn derde boek te kunnen presenteren. Ik ben een sentimentele dwaas, maar zonder haar inbreng in mijn leven de maanden voorafgaande aan die reis zou ik de reis toch met heel andere uitgangspunten hebben aangevangen. Alle persoonlijke beslissingen die ik gedurende die vijf weken heb genomen, waren wel degelijk ook door mijn contact met haar beïnvloed. Ze mag dus kennis nemen van mijn journalistieke pennenvrucht in boekvorm, ook al kent ze geen Nederlands.

De komende maanden beloven spannend te worden: boek, werk, dating, seks. Alles staat op de planning. Beslissingen moeten worden genomen, dan wel zullen zichzelf op enig moment aandienen. Eén ding staat vast: na Roemeense date voor mij even geen betaalde seks meer, mochten mijn datinginspanningen op dat moment nog steeds niets hebben opgeleverd. De emotionele omgang met een prostituee is vermoeiender en ingewikkelder dan het onderhouden van een normale relatie, zo lijkt het nu. Of ik maak het mezelf te moeilijk. De waarheid zal ergens in het midden liggen.

Als je wilt weten hoe  dit allemaal afloopt, moet je me maar blijven volgen. Vanavond even geen passende afbeelding of muziekje. Ik denk dat mijn verhaal vandaag wel zonder kan. Het was weer een bewogen dag ...

Ik gun me voor de rest van deze woensdag wat rust om de emoties te laten bezinken. De laatste twee werkdagen en dit weekend wil ik mijn boek afronden wat tekstuele aanpassingen, paginanummering en dergelijke betreft. Kan ik mij vanaf maandag over het vraagstuk van de publicatie gaan buigen. De vaart moet erin blijven. Voor ik het weet, is de zomer voorbij en er staat mij nog genoeg te wachten dit jaar. Wat Roemeense date betreft, leef ik vanaf nu helemaal van dag tot dag. Het gaat geen jaren meer duren en dat is goed voor mij en vooral voor haar. Als ze de juiste beslissing kan en durft te nemen.

dinsdag 9 juli 2013

Mam, ik ben 102!!!

Dinsdagmiddag, even voor half drie. Ik zit op een bankje op de Sint-Paulusplaats even te drinken en bij te kleuren wanneer een jongedame mij achterlangs passeert. Geagiteerd pratend tegen haar GSM. 'Mam, ik ben 102! 102!!! Gisteren was ik nog 96 en nu binnen een dag 102!'

Ze neemt plaats in het wachthokje bij de halte van lijn 7 enkele meters verderop. Ik hoor haar nog steeds verontwaardigd het getal 102 herhalen. Ze zal tussen de 18 en 20 zijn, schat ik. Ze heeft het dus duidelijk niet over haar leeftijd. Ze mag gezien worden. Mooie benen op hoge schoenen. Ze weegt zeker geen 96 kilo, laat staan 102. Ik heb ook nog nooit gehoord dat iemand in één dag zes kilo kan aankomen. Dan moet je toch wel heeeeeeeeeeel veel eten.

Waar dit gesprek dan over ging? Al sla je me dood. Wellicht ging het over een positie op een of andere lijst. Uitloting voor een bepaalde studie. Deelname aan de Miss België verkiezing ... Mocht jij jezelf herkennen in dit verhaal en het raadsel willen oplossen: be my guest baby. Ik vrees dat we er voor altijd naar kunnen blijven gissen.

Muziekje van The Sundays, 23 jaar geleden, van het album 'Reading, writing and arithmetics' voor de onbekende rekenende schone.

 

maandag 8 juli 2013

Broeden op plan B

Al sinds het nakende faillissement van mijn laatste werkgever vraag ik mij af of ik voor de rest van mijn werkende leven opnieuw in een vaste baan moet/wil stappen. De zekerheid van een vast inkomen iedere maand is natuurlijk heel aantrekkelijk, maar er zitten ook genoeg minpunten aan een vaste job.

Vaak is er wel een mede-collega die je het liefst met beide handen zou wurgen. Je moet altijd op tijd je bed uit. Weer of geen weer. Vaak heb je het idee dat je bepaalde zaken zelf veel beter zou doen dan van bedrijfswege gebeurt.

Ik ben eerlijk tegen mezelf. Een voldoende hoog inkomen als freelance journalist is voor mij in de nabije toekomst niet weggelegd. Met alleen kleine klusjes en eventuele zelf uit te geven nieuwsbrieven red ik het sowieso niet om überhaupt een redelijk inkomen bij elkaar te schrapen. Ik broed derhalve op een plan B analoog het Roemeense restaurant (wat er ook niet van gaat komen).





Commerciële handelsruimten te huur in Antwerpen Centrum.
Achtereenvolgens Koepoortbrug, Zirkstraat en twee keer
Kaasrui. Eigen foto's dus copyright ligt bij mij!

In Antwerpen Centrum staan genoeg handelsruimten leeg om iets mee te doen. Ik zoek echter niet direct een handelsruimte alleen. Ik ben eerder op zoek naar een woning + handelsruimte/magazijn voor een redelijke prijs. Die handelsruimte zou ik dan willen benutten voor commerciële activiteiten. Eigen activiteiten, maar ook die van anderen. Wanneer ik de huur en de overige vaste kosten van die woning/ruimte al kan halen uit al die activiteiten tezamen, zit ik al op het goede spoor.

Zelf denk ik aan het geven van workshops rondom vraagstukken over leven met een handicap. Wilde toch alweer die richting op. Verder zou de ruimte door derden heel goed benut kunnen worden voor exposities of bijvoorbeeld yogalessen. Zolang je maar niet aan allerlei bijkomende eisen moet voldoen, zoals horecavergunningen en dergelijke.

In feite zit ik nu met twee vragen. Mag je zoiets opzetten wanneer je huurder bent van een pand en geen eigenaar? Waar vind ik een geschikt pand waar ik kan wonen en mijn activiteiten ontplooien?

Ik moet het uitzoeken. Deze maand staat echter eerst de publicatie van mijn boek op het programma en ik wacht mijn lopende sollicitaties even af. In de maand augustus, mocht ik dan nog geen uitzicht op een vaste job hebben, stort ik mij op plan B. Ik kan dus nog drie weken vrijblijvend broeden. Wie ondertussen een antwoord heeft op één van mijn vragen of allebei, mag zich altijd melden. Het hoeft niet per se in Antwerpen te zijn. Nederland is net zo goed in de race.
 
 
 

zondag 7 juli 2013

Wanneer verdient een boek het predikaat klassieker?

Mijn eerste twee boeken krijgen bij mijn leven nooit het predikaat klassieker. Ik weet het en ik heb er geen moeite mee. Ook mijn binnenkort te verschijnen derde boek gaat zeker en vast niet voor die titel strijden. Daarvoor zijn de onderwerpen van mijn boeken niet tijdloos genoeg en ik gebruik nu eenmaal geen prachtige prozaïsche volzinnen. Zijn dat overigens voorwaarden om een boek een klassieker te noemen? Ook voor Pride and prejudice van Jane Austen?


Bron cover: http://cf.foreveryoungadult.com

Ik ben het momenteel aan het lezen en bijna gevorderd tot ongeveer een derde van het verhaal. 'Het is een echt vrouwenboek', zei de verkoopster van Othello mij vorige week toen ik afrekende. Ze bedoelde het psychologisch, een boek over hoe vrouwen zijn en zich gedragen. 'Vrouwen zijn interessant genoeg', repliceerde ik. Vind haar overigens ook steeds leuker worden. Vooral nadat ik vorige week een mooi gekozen tattoo op haar rechter onderarm ontwaarde waarvoor ik haar een complimentje gaf. Ze nam hem zichtbaar aangenaam verrast in ontvangst. Sorry, ik dwaal af.

Mogen we Pride and prejudice een klassieker noemen aan de hand van de criteria tijdloosheid en het gebruikte prozaïsche taalgebruik? Het boek handelt over liefde en verliefdheden. Een tijdloos onderwerp. Zoveel boeken hebben de liefde als (hoofd)onderwerp. 'Rood' van Saskia Noort dat ik op mijn reis heb gelezen, handelt er ook over, maar zie ik toch nooit als klassieker eindigen. Omdat ook Saskia geen prozaïsche volzinnen schrijft?

Dat doet Saskia inderdaad niet. Jane Austen wel? Mwah. Haar taalgebruik is wel dat van twee eeuwen geleden. Het Engels is ondertussen geëvolueerd. We schrijven niet meer 'chuse' maar choose. 'Every body' en 'every thing' schrijven we tegenwoordig aan elkaar. Anders zou de betekenis van die woorden heel anders zijn vandaag de dag.

Met die prozaïsche volzinnen valt het wel mee bij Austen. Waarom wordt het boek dan toch als een klassieker aangeduid door Penguin? Omdat het verhaal niet alleen tijdloos is, maar ook een weergave van een tijdsbeeld. En dat zal de lezer weten ook! Het verhaal wordt zowel vooraf als achteraf academisch ontleed. Praktisch elke zin. Beetje overkill, als je het mij vraagt.

Het is alleszins best amusant leesvoer, zelfs voor een vrouwenboek (LOL). Maar, als de boeken van Jane Austen twee eeuwen na dato als klassiekers door het leven gaan, is er toch ook nog hoop voor mij. Mijn boeken zijn immers wel allemaal een weergave van een periode in de geschiedenis der mensheid en dat over specifieke onderwerpen. Wie weet waardeert men in het jaar 2300 mijn werken wel ten zeerste.

Eerder mag ook. Ik hoop het boek over mijn Europese reis nog deze maand te publiceren. Dan mogen jullie het als eersten de hemel in prijzen. Stay tuned voor updates erover!  

vrijdag 5 juli 2013

Guess what? Het is de eerste vrijdag van de maand!

Weten jullie nog wat dat inhoudt? Nou? Juist ja, een track van het legendarische (voor mij toch) album 'Siamese dream' van The Smashing Pumpkins uit 1993. We zijn ondertussen aanbeland bij track 7 en dat is ook gelijk mijn lievelingsnummer van deze plaat. De herstart van deze serie blogs had niet beter kunnen zijn. Luister naar het prachtige 'Soma'. (Ik geef toe: live zal Billy Corgan nooit zo mooi (ahum) kunnen zingen als op CD)