donderdag 29 augustus 2013

Blijf volgend weekend weg uit Antwerpen!

Ik houd dit weekend radiostilte. Plan niet eerder een nieuw blog voor zondagavond. Maar ik laat jullie niet alleen zonder een welgemeende waarschuwing: bedenk je twee keer voordat je je op vrijdag 6, zaterdag 7 en zondag 8 september naar district Antwerpen, postcode 2000 begeeft!

Wat is er dan aan de hand? Grootscheepse rampenoefening? Nee, veel lawaai en hordes mensen op de been. Tijdens die drie dagen staan er vier grote evenementen gepland die massa's volk gaan trekken. Alle bij elkaar over de 100.000 man. Ik overdrijf niet!

Om te beginnen zijn er op vrijdagavond al twee spektakels gepland op nog geen 500 m lopen afstand van elkaar. Terwijl de supporters van de Rode Duivels die avond hun helden kunnen toejuichen op een groot scherm op de Grote Markt (tip: gebruik vooral veelvuldig het woord 'België'. Zal Bart De Wever vast appreciëren, mocht hij dan nog aan het werk zijn op het Schoon Verdiep LOL), kan men zich op de Groenplaats in nostalgische sferen storten tijdens het Bevrijdingsbal. Onderdeel van de Bevrijdingsfeesten die ook nog op zaterdag staan geprogrammeerd.

Op diezelfde zaterdag is er op 't Zuid Laundry Day. Dat is geen gemeenschappelijke wasdag, maar een groots dancespektakel. Komen makkelijk zo'n 60.000 man op af, kijkend naar zo'n 100 dj's in verschillende stijlen.

Op zondag zijn er ten slotte klassieke concerten op het Sint-Jansplein. Daar zal het meest beschaafde volk rondlopen, vermoed ik.

Al met al wordt het dus een gekkenhuis in Antwerpen volgend weekend. Benieuwd of de politie en hulpdiensten dat allemaal kunnen gaan bolwerken.

Omdat ik van Blewbird de opmerking kreeg dat mijn muziekkeuze de laatste tijd nogal slapjes is, laat ik jullie de komende dagen achter met een stevige portie hardcore. DJ Korsakoff is één van de vele dj's die draaien tijdens Laundry Day. Deze schone Nederlandse draait het liefst hardcore. Zo beter Blew? Speciaal voor jou ook meer dan tien minuten lang DJ Korsakoff :-).

woensdag 28 augustus 2013

Streep door pre-D-Day 1

Van alle ex-collega's hebben er sinds het faillissement half juni drie reeds een andere job gevonden. De rest was net als ik vandaag opgeroepen voor een voorlichting over outplacement. Niet verplicht voor personen onder de 45. De allerjongste collega, halverwege de 20, liet dan ook verstek gaan. Ik ging eens zien wat het mij eventueel zou kunnen opleveren. Niets concreets en ook niet in een snel tijdsbestek. Aangezien ik geen verplichting heb, dankte ik na de voorlichting hartelijk voor de eer.

Wat houdt die outplacement in? De VDAB heeft het uitbesteed aan een privébedrijf. Die gaat de deelnemers in groepen onderbrengen die dan één keer per week drie uur bij elkaar komen om zaken te bespreken en uit te wisselen: wat zijn je rechten en plichten, wat wil je/kun je, hoe stel je een goed CV en een goede sollicitatiebrief op? Dit gedurende één jaar. Eenmaal begonnen, moet je 'm ook afmaken, zolang de werkloosheidstatus een feit is.

Sorry, er zitten nuttige elementen in, maar net zo goed zaken die voor mij van geen belang zijn. Wat mij meer tegenstond, al naar de uitleg luisterend, is het groepsgebeuren. Ik heb vaker aan zulke groepsgebeurtenissen deelgenomen. Groepscursus Frans, groepscursus wat zijn mijn kansen als verse Nederbelg op de Belgische arbeidsmarkt. Allemaal leuk en aardig, maar ik koop er te weinig voor. Ik heb veel meer aan maatwerk, één op één begeleiding. Tijdens mijn privélessen Frans, bijvoorbeeld, leerde ik veel en veel meer dan dat je met 20 man tegelijkertijd een cursus Frans volgt.

Sinds mijn terugkeer van mijn Europese reis hanteer ik één credo: ik doe iets goed of ik doe het niet. Ik heb de leeftijd bereikt dat ik me niet meer wil laten vangen in halfbakken scenario's waar ik uiteindelijk niet veel mee opschiet. Wat ik wil en kan in het kader van een carrièreswitch, weet ik niet. Dat ik het niet snel te weten ga komen en zeker ook niet snel genoeg zou kunnen handelen met die outplacement, mocht ik ineens een Aha-Erlebnis krijgen, wist ik vanmiddag al wel snel. Hier ga ik niet in mee.

Het maakt mijn opgave om te beslissen wat ik voor de rest van mijn werkende carrière kan en wil gaan doen er in elk geval gemakkelijker op. Vrijdag is het eerste gesprek met de loopbaanbegeleidster in Den Haag. Dat past theoretisch gezien precies in mijn straatje: een op één en ik ben niet van plan één jaar lang daarmee aan de gang te gaan. Vrijdag zien of de klik er is, of zij mogelijkheden ziet mij te helpen en zo ja tegen welke condities. Als ik voor de Haagse optie kies, moet ik eigenlijk dit weekend al voor mezelf de knoop doorhakken welk pad ik dan bij haar ga volgen: dat van het proberen te vinden van een vaste job of het onzekere bestaan van zelfstandige. Of eerst als tussenstap een opleiding volgen?

Als de klik er niet is of als zij geen mogelijkheden ziet, komt het helemaal op mijn eentje aan om een oplossing te zoeken. Moeilijk, maar niet onmogelijk. Ik ben wel vaker in mijn leven van het één in het ander gerold. Maar ik zou echter graag nu meer structuur aan mijn leven geven, in plaats van door te blijven  rollen.

Door woensdag 28 augustus 2013 kan een dikke streep. Het enige wat nu nog op het programma staat voor vandaag is zien of PSV stand houdt in Milaan. Donderdag 29 augustus uitbreiding oorlog in Syrië? Ben benieuwd hoelang Obama en Cameron nog willen wachten. Ik laat jullie achter met opnieuw een clip van een schone jongedame. Ze weten hun plaatjes ook wel te kiezen op Studio Brussel.





maandag 26 augustus 2013

D-Day week

Het is alweer bijna drie maanden geleden dat mijn Europese reis eindigde met mijn terugkeer uit Parijs. Sindsdien is er veel gebeurd en toch ook weer niet. Feitelijk moet het na deze werkweek allemaal nog beginnen.

Dat ik weer in de status van werkloze zou terugvallen, wist ik bij terugkeer al. Ik was er tijdens mijn hele reis al vanuit gegaan. De officiële aankondiging vlak voor de eerste officiële werkdag na mijn trip kwam dus niet als een verrassing.

Ik had al plannen gemaakt tijdens mijn vakantie. Wilde uiteraard eerst mijn boek schrijven en dan aan de gang met nieuwsbrieven. Het boek is uit. Je kunt het al meer dan een maand bestellen. De verkopen mogen nog wel wat omhoog jongens. Zo moeilijk is het niet. Klik bovenaan in de rechterkolom en je hebt het boek al bijna besteld. Waarom zou je het doen? Zoals een Vlaamse lezeres het formuleerde: 'Ik heb het boek gekocht en in één ruk uitgelezen. Misschien denk je "niet aan mij besteed". Niets is minder waar:' Toegankelijkheid en volledige integratie van mensen met een beperking in de maatschappij zijn zaken die iedereen aangaan. Gehandicapten en niet-gehandicapten. Denk daar maar eens over na en bestel dan alsnog, mocht je het als trouwe lezer van dit blog nog niet hebben gedaan!

Het idee van de nieuwsbrieven was geen lang leven beschoren. Te weinig kans op voldoende inkomsten. Ik verving het door plan B, het geven van workshops. Tot nu toe, ik ben een maandje bezig met promoten, heb ik één aanmelding voor één workshop. Gaat zo ook niet lukken.

Er bestaat ook een plan C: weer een normale vaste baan vinden. Hoe doe je dat en belangrijker: wat zijn je eventuele wensen daarbij? Plan C is deze maand aardig in het slop geraakt, maar krijgt deze week weer een (tijdelijke) boost. Woensdag hoor ik wat de VDAB van plan is en in de aanbieding heeft om mij weer aan het werk te krijgen via outplacement, opleidingen etc. Ik blijf natuurlijk een 'moeilijker geval' gezien mijn beperking.

Nog voordat ik de uitnodiging hiertoe had ontvangen, had ik mijzelf al aangemeld voor loopbaanbegeleiding in Den Haag. De mogelijkheid van een terugkeer naar Nederland ligt nog steeds op tafel. Niet dat ik per se moet, maar misschien biedt het een beter toekomstperspectief qua werk. Misschien ook niet. Vrijdag ga ik eens zaken uitvogelen met mijn loopbaanbegeleidster aldaar tijdens het intakegesprek. Zien wat zij voor mij kan betekenen en hoe.

Als ik VDAB en Den Haag dan achter de rug heb, moet ik eerst voor mezelf uitmaken wat ik nu professioneel wil: vaste baan, volledig zelfstandig? Wat, waar? Er zit ook alweer een plan D in mijn hoofd, ter vervanging van plan B. Het is leuk, interessant en kan wat worden. Mits toekenning van Europese of andere gelden. Hoe dan ook, het is wel iets wat ik niet in mijn eentje kan realiseren. Dat is mijn makke: ik bedenk de laatste jaren de meest fantastische projecten, maar de uitvoering sterft negen van de tien keren altijd al ergens halverwege vanwege te gecompliceerd. Het meest gecompliceerde plan tot nu toe, de Europese reis, is dan gek genoeg wel van de grond gekomen.

Komend weekend moet ik toch de eerste beslissingen nemen op basis van wat ik woensdag en vrijdag hoor. Voorlopig laat ik VDAB en Den Haag ook na deze week waarschijnlijk naast elkaar voortlopen. VDAB, omdat ik sowieso mijn uitkering niet in gevaar wil brengen en ik zo 'tijd koop'. Den Haag, omdat ik serieus overweeg hoe dan ook een nieuwe carrièreswitch te maken,  hetzij vast hetzij als zelfstandige. De vraag is welke richting ga ik dan op?

Woensdag en vrijdag zijn dus een soort pre-D-Days voor komend weekend. Morgen ben ik allereerst naar Rotterdam. Puntjes op de i zetten inzake enkele financiële zaken rondom het geldbeheer van mijn moeder. De tijd is er rijp voor dat ik mij meer in haar financiële aangelegenheden ga verdiepen. Niet dat ze er lichamelijk of geestelijk slecht aan toe is, wel als voorzorgsmaatregel voor het geval er op een dag iets gebeurt.

Morgenavond dus geen blog. Als troost laat ik jullie achter met een hartverwarmend liedje.

zondag 25 augustus 2013

De dame met het witte hondje

Zoals vrijdagavond reeds voorzien, was het zaterdagmiddag geen bijzonder best weer in Antwerpen. Ik hield mijn gebruikelijke middagwandeling derhalve kort en eindigde al snel in Plansjee om er de krant te lezen. Helaas, De Morgen was al in beslag genomen. De bardame kon me na enige minuten wel Het Laatste Nieuws bezorgen. Daar heb ik normaal al niet veel belangstelling voor en nu eigenlijk helemaal niet. Mijn aandacht was bij binnenkomst al door iemand anders in beslag genomen.

Ze zit ook de krant te lezen. Een dame, ik schat van ongeveer mijn leeftijd (excuses, mocht ik er flink naast zitten!), met een wit hondje. Het hondje is gelijk één en al nieuwsgierigheid en komt op mij af als ik op de bank een paar meter verderop ga zitten. Het beest blijkt een perfect motief voor de eigenaresse en mij om gedurende ons gezamenlijk verblijf in het café wat woorden te wisselen.


Het was ongeveer zo'n soort hond.
Als iemand het ras bij naam kent ...

De dame slaat aan het puzzelen. Ik probeer toch maar wat van Het Laatste Nieuws op te steken. Het hondje houdt mij goed in de gaten en komt af en toe op de bank van zijn bazinnetje op mijn bank afgelopen. Vlakbij houdt hij dan halt. Als ik mijn hand opsteek om hem te aaien, schrikt die terug en begint te blaffen. Waarop het baasje zegt dat die dat niet moet doen. Mij raadt ze aan mijn hand anders te houden, maar ook daar wil hij niet aan.

Van kleine blaffende hondjes word ik niet bang. Zeker niet als blijkt dat ze bang voor mij zijn. En al helemaal niet als ze een leuk uitziend bazinnetje hebben. Ze is en blijft de hele tijd alleen. Heeft ze een vriend/man op wie ze wacht? Ik zie niet zo snel een trouwring aan haar vingers. Ik waag het er echter niet op te informeren of ze op iemand zit te wachten. Kan haar sowieso niet proberen te 'versieren', want ik had alleen maar geld voor een colaatje voor mezelf op zak gestoken en kan dus niets aanbieden.

Stel je voor dat ik het wel had gekund en ook nog gedaan. Stel verder dat ze had gezegd 'Nee, dank je, maar ik wacht op mijn vriend'. Dan sta je toch mooi voor paal. Aan de andere kant: zo kom ik dus nooit aan de vrouw! Mocht ik haar nog een keer alleen in Plansjee treffen, al dan niet met hond, dan zal ik wel meer lef gaan tonen. Twee keer zolang op een vriendje wachten, is niet waarschijnlijk. Toen ik na een goede drie kwartier huiswaarts keerde, puzzelde zij rustig verder. 'Salut!'

Als de dame in kwestie dit stom toevallig leest of ter ore komt: laten we de volgende keer eens een echt gesprek opstarten. Eén gespreksonderwerp hebben we alvast: je hond.

vrijdag 23 augustus 2013

Fotoreportages die je waarschijnlijk niet op mijn blog ziet dit weekend

Vanmiddag zag ik drie bemanningsleden van het Italiaanse schip Amerigo Vespucci rondlopen nabij het Hendrik Conscienceplein. Keurig in herkenbaar matrozenpak, inclusief handschoenen,. Zotten, met dit warme weer! De Amerigo Vespucci is een groot zeilschip dat vandaag en morgen bezocht kan worden aan het Steen. Had erover gelezen, was het glad vergeten. Had vanmiddag ook geen fototoestel bij me en was sowieso te ver van het Steen verwijderd. Morgen zou een nieuwe kans zijn, maar de weersvooruitzichten zijn niet zo best voor Antwerpen dit weekend. Je zult het dus met onderstaand plaatje van de Gazet van Antwerpen moeten doen, wat mij betreft.

tall ship komt aan in antwerpen

Zondag strijkt de Vlaamse Cultuurmarkt weer neer op de Grote Markt, de Groenplaats en de Meir. Het is de officiële opening van het nieuwe culturele seizoen in Vlaanderen. Ik weet het en vergeet het niet. In principe wil ik daar wel een fotoreportageblog aan wijden, zondagavond. Maar, omdat ook die dag de regen waarschijnlijk spelbreker gaat zijn, moet je er niet al te veel op rekenen. Ik ben niet van plan me nat te laten regenen. Voordeel is dat er genoeg Antwerpse media zullen zijn die het er wel voor over hebben LOL.

Ik ga de zon in nu het nog kan. Fijn weekend!

donderdag 22 augustus 2013

Europees buitenlands beleid is een farce

Vandaag is de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders in Caïro. Het bezoek stond al langer gepland, nog van voor de onlusten van vorige week. Reynders heeft het toch door laten gaan en de strijdende partijen in Egypte nog eens het Europese standpunt verkondigd dat ze er samen uit moeten komen. Dat hadden ze nog niet eerder gehoord uit Europa ... Zijn Nederlandse collega Frans Timmermans en EU Hoge Vertegenwoordiger Buitenlands Beleid en Veiligheid Catherine Ashton hadden enkele weken geleden krek hetzelfde gezegd.

Nu kun je zeggen dat hoe vaker de boodschap wordt herhaald, hoe beter hij uiteindelijk moet overkomen. Ik denk eerder dat het tegendeel het geval is: de partijen in Egypte ontvingen Reynders weliswaar 'met alle egards', maar de regering zal vast hebben gedacht 'weer zo'n Europeaan die zijn neus in onze zaken steekt'. Met weer diezelfde riedel bovendien.

Zolang er geen eengemaakt Europees buitenlands beleid is, zal Europa niet veel in de internationale politiek te brokkelen hebben. Ashton is dan weliswaar de hoogste politieke representant, maar als zij moet constateren dat ze nog niet haar hielen heeft gelicht en de Nederlanders en Belgen gaan doodleuk ook nog eens naar Caïro om te zeggen hoe het moet: wat is dan eigenlijk de waarde van haar functie?

Didier Reynders in Caïro.

Nog zoiets waar mijn verstand niet bij kan: de VN Veiligheidsraad. Kon het afgelopen nacht weer niet eens worden over een veroordeling van het meest recente geweld in Syrië, omdat de Russen en Chinezen weer eens dwars lagen. Dat veto van de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad is echt een gigantische weeffout in de hele organisatie van de VN.

De wereld zag er ten tijde van de oprichting ervan anders uit dan nu. De geopolitieke situatie van toen in gedachten nemend, viel die vetomogelijkheid te billijken. Nu bijna 70 jaar later is het de doodsteek voor een krachtdadige Veiligheidsraad. Wie neemt het überhaupt nog serieus? Assad niet. Die weet dat hij op de Russen en Chinezen kan vertrouwen. De Noord-Koreanen ook niet. Zij hebben eveneens een bondgenoot in de Chinezen. En ook als de Veiligheidsraad zich ooit over Egypte moet gaan uitspreken, zullen de Egyptenaren er niet wakker van liggen. Egypte is voor zowel de VS als de Russen van te groot strategisch belang. De Britten en de Fransen zitten er goed beschouwd voor spek en bonen bij.

Je wordt er allemaal niet vrolijk van. Maar snel een zomers muziekje opzetten (vandaag weer eens gehoord op Stu Bru. Zender blijft stijgen in de marktaandelen. Nu hoogste score ooit, 13,4%, en ook onder de Nederlanders is de populariteit nog steeds groot. Vergeet de Nederlandse radioshit en stem af op www.stubru.be!).

woensdag 21 augustus 2013

Marlies Dekkers Antwerpen blijft open

Toen ik nog bij Delta Publishing op 't Zuid werkte en lijn 8 nog in Antwerpen rondreed, het tweede is alweer langer verleden tijd dan het eerste, reed ik met die tram iedere ochtend en middag door de Nationalestraat. Onherroepelijk richtte mijn blik zich dan even op de winkel van lingerieontwerpster Marlies Dekkers.

Toen ik nog in Rotterdam woonde en bij MEE Rotterdam werkte, zat ik helemaal goed. De Rotterdamse winkel van Dekkers zit zo goed als tegenover het pand van MEE. Gek genoeg trok die vestiging nooit mijn aandacht. Nu sta ik erom bekend dat ik niet altijd goed uit mijn doppen kijk. Ik merkte die Rotterdamse winkel eigenlijk pas voor het eerst op toen ik al bijna bij MEE weg was! Als je niet aan de overkant hoeft te wezen, waarom zou je dan die kant opkijken?

Marlies Dekkers maakt lingerie voor wereldsterren. Lady Gaga en Britney Spears dragen haar beha's en andere spannende kleding, hoorde ik op het nieuws. Toch is haar bedrijf MD Group BV vandaag failliet verklaard door de Rotterdamse rechtbank. Tegelijkertijd bracht Dekkers het nieuws naar buiten dat ze toch een investeerder heeft weten te vinden, zodat ze in afgeslankte vorm haar bedrijvigheid kan voortzetten. De Morgen weet te melden dat de Antwerpse vestiging daarbij ook openblijft.

Voor alle Antwerpse vrouwen die willen kunnen zeggen dat ze een Marlies Dekkers beha met dubbele bandjes aanhebben, het unieke aan Dekkers' beha's en je weet maar nooit of dat indruk maakt op manlief, is dat natuurlijk goed nieuws. Ik kom zelf niet vaak meer in de Nationalestraat. Weet dus niet snel of Dekkers in afgeslankte vorm ook een afgeslankt assortiment gaat aanbieden. De winkel is momenteel trouwens nog dicht zag ik op internet vermeld staan.

Voor Dekkers is het te hopen dat ze met het verse geld en de afgeslankte vorm nu wel overeind blijft. Een zakenvrouw van het jaar 2007  kan anno 2013 toch niet al haar zakelijke instinct zijn verloren? Of zegt zo'n titel helemaal niets over het economische vernuft van de winnares?

Voor de fans en geïnteresseerden hieronder enkele creaties die dus in elk geval in Antwerpen en Rotterdam in soortgelijke uitvoeringen te koop blijven.


Bron: www.ikonrtv.nl

 
Archieffoto


Bron: www.stylehive.com

dinsdag 20 augustus 2013

Agnes Obel voor de voetbalhaters

Voor degenen die vanavond niet gaan kijken of PSV zich ook tegen AC Milan positief in de kijker weet te spelen, heb ik mooie muziek van Agnes Obel als alternatief.

Obel raakte in 2010 bekend met de hit 'Riverside'. Dat nummer, en de hele CD 'Philharmonics' waar het vanaf komt, is een mix tussen klassiek, piano/cello, en zang. Op 30 september verschijnt haar tweede CD 'Aventine'. Hieronder twee tracks van 'Riverside' en de eerste single van de nieuwe CD, getiteld 'The curse'. Haar video's zijn ook altijd zeer apart.

 
 
 

maandag 19 augustus 2013

Wanneer ben je een 'persoonlijke mislukking'?

Er is weer het nodige aan de hand in Antwerpen. Met dank aan Antwerps schepen Liesbeth Homans.

Antwerps schepen voor onder andere samenlevingsopbouw en inburgering Liesbeth Homans (N-VA) liet in een interview met De Standaard dit weekend optekenen dat te veel mensen te snel spreken van racisme. Letterlijk zei ze onder meer: 'Racisme wordt vandaag vooral als een excuus voor persoonlijke mislukking gebruikt.' Ze ontkent niet dat er racisme bestaat. Van autochtonen naar allochtonen en vice versa. Ook in Antwerpen. Maar mensen gebruiken de term dus te vaak volgens haar.

Het is een rare uitspraak van Homans. Als een Marokkaan zegt dat hij wordt gediscrimineerd op de arbeidsmarkt, in ieder onderzoek komt het naar voren dat het gebeurt, is het volgens Homans dus niet zeker dat het hier gaat over racisme, maar zou het net zo goed kunnen gaan om een 'persoonlijke mislukking'.

Ik vraag me in de eerste plaats af wat zij precies onder een persoonlijke mislukking verstaat. Dat moet worden gedefinieerd. Iemand die aan drugs verslaafd is, kun je een persoonlijke mislukking noemen. Een dief. Is dat een persoonlijke mislukking? Niet per se. Als hij/zij uit de handen van de politie weet te blijven en af en toe een goede buit weet te scoren, zou ik die persoon eerder slim of sluw noemen. Mensen die buiten de boot vallen op de arbeidsmarkt vanwege ziekte, handicap of wat dan ook: persoonlijke mislukkingen?

Liesbeth Homans, archieffoto

Ik geef Homans in zoverre gelijk dat het woord racisme te pas en te onpas wordt gebezigd. Als iets je niet aanstaat, spreken veel mensen gelijk al van racisme of fascisme in het heetst van de strijd. Dat deed men in de jaren 70 en 80 al in Nederland. De Amsterdamse krakers bezigden het woord fascisme richting stadsbestuur en regering maar al te graag. Tijden veranderen, maar sommige gewoonten blijven overeind.

Wat Homans dan weer niet slim doet, is het gebruik van de term racisme te koppelen aan 'persoonlijke mislukking'. Degenen die echt te lijden hebben onder racisme schoffeer je onnodig enorm. Ook al heb je als Homans zijnde juist niet de bedoeling hen als zodanig aan te duiden, de link wordt toch wel gelegd. En degenen die ten onrechte van racisme spreken de sticker 'persoonlijke mislukking' op te plakken, geeft niet het idee dat je veel voor hen wilt doen. Dat komt de harmonie onder de Antwerpse bevolking niet ten goede.

Als Homans' opvattingen in deze de maatstaf zijn voor hoe de N-VA naar het land België in zijn totaliteit kijkt, wordt het er hier in 2014 niet beter op met de verwachte grote verkiezingswinst voor de partij.



zondag 18 augustus 2013

Fotoreportage Antwerps Bollekesfeest

Het Antwerpse Bollekesfeest vindt ieder jaar in augustus plaats en is bedoeld om de Antwerpenaren en de toeristen 'te laten genieten van alles wat Antwerpen heeft te bieden'. Dit geldt vooral op het gebied van drank en voedsel, maar bijvoorbeeld ook op het gebied van cultuur en sport. Normaal vond het evenement op het Zuid plaats, maar dit jaar werd het verplaatst naar de Antwerpse binnenstad. Een ideale gelegenheid voor mij om er met mijn fototoestel op uit te trekken. Als je heel snel bent, kun je vandaag nog de laatste dag meemaken. Mochten mijn foto's daartoe aanzetten. Alle foto's zijn zaterdagmiddag tussen 14:15 uur en 14:45 uur genomen.


Ik begon mijn wandeling op de Grote Markt. Daar kun je onder andere onder begeleiding het Schoon Verdiep (= werkkamer van de burgemeester in het stadhuis) bewonderen. Dat heb ik niet gedaan.

 
Ik hoorde muzikale klanken vanuit de Kaasrui komen. Een duo speelde vooroorlogse (ik bedoel WO II) klassiekers, zoals Lilly Marleen. Maar dan met een op Antwerpen toegespitste tekst.
 
 
 
 
Terug naar de Grote Markt. Daar staan een stuk of zeven kramen met etenswaren. Allemaal Antwerpse streekproducten. Zoals van deze kaasmeester.

 
Ook op de aangrenzende Suikerrui vind je eetkramen. Daar kun je meer exotische producten tegenkomen.
 
 
 
 
De Antwerpse bierbrouwer De Coninck is hoofdsponsor van het gebeuren. Een 'Bolleke', zoals het bier ook wel wordt genoemd (naar de vorm van het glas waarin het wordt geschonken. Zie het glas voor de man in het gestreepte shirt), kun je dan ook overal verkrijgen. Zoals op de Groenplaats.
 
 
 
Door de gehele binnenstad staat duidelijk aangegeven waar zich wat afspeelt.
 
 
 
En de koetsier die normaal van voor het stadhuis met zijn passagiers vertrekt? Hij moet deze dagen uitwijken naar het begin van de Groenplaats, aan de zijkant van het Hilton Hotel. 






vrijdag 16 augustus 2013

AllesToegankelijk

Ik zag vanmiddag een tweet voorbijkomen over de brochure 'Toegankelijkheid: winst voor iedereen' van het netwerk 'AllesToegankelijk'. In dit netwerk werken 25 organisaties samen aan een betere toegankelijkheid van de Nederlandse horeca en detailhandel. Een goede zaak!

De brochure geeft voorbeelden van maatregelen  die ondernemers kunnen nemen om meer mensen met een beperking als klant/gast te ontvangen en aan zich te binden. Dan hebben we het over alle soorten beperkingen: auditief, visueel, motoriek, verstandelijk, psychisch.

Volgens de brochure heeft 15% van de Nederlandse bevolking in een of andere mate een beperking. Door niet genoeg aandacht te besteden aan de toegankelijkheid van hun zaak, café, restaurant lopen ondernemers in de horeca en detailhandel dus veel potentiële omzet mis.

Zoals gezegd, is dit een mooi initiatief. Maar het is zeker niet het eerste. Begin deze eeuw werkte ik nog bij MEE Rotterdam. Ook toen was er al een project over toegankelijkheid in de horeca dat MEE samen had opgezet met, ik meen, het Zadkine College. Leerlingen van de opleiding horeca kregen onverwacht in een oefenrestaurant op school ineens mensen met een beperking te bedienen. Ook ik was toen een keer 'mystery guest'.

Zulke projecten, brochures en dergelijke zijn heel aardig en zeker nuttig. Het is alleen naar mijn mening niet voldoende. Het gaat niet om de vriendelijke bereidheid van de ondernemer om alsjeblieft ook te denken aan mensen met een beperking met in ruil daarvoor een al dan niet vette worst voor de neus gehouden. Het zou gewoon standaard praktijk moeten zijn dat men ook rekening houdt met mensen met een beperking.

Toegegeven, die brochure is wel daarop gebaseerd door ervanuit te gaan dat in 2015 de VN Conventie aangaande de Rechten van Personen met een Beperking ook in Nederland eindelijk algemeen is geratificeerd. De wet daartoe gaat dit najaar voor advies naar de Raad van State.



In mijn boek 'Leven met een beperking in Europa; halsbrekende toeren inbegrepen', staan veel voorbeelden van ontoegankelijke horeca, hotels, openbaar vervoer etc. Niet alleen van wat ik zelf heb meegemaakt, maar ook van wat mijn gesprekspartners mij vertelden. Het is namelijk een algemeen probleem. Om alleen daarin meer inzicht te verkrijgen, is mijn boek feitelijk verplichte lectuur voor iedere ondernemer en dienstenaanbieder!

Via deze link kom je bij de genoemde brochure.

woensdag 14 augustus 2013

Waar blijft de tijd?

Afgelopen maandag hoorde ik het nummer 'Spraakwater' van Extince weer eens voorbij komen op Studio Brussel. Een hit uit 1995. Opa Johan wordt oud. Ik vroeg me af wat hij tegenwoordig uitspookt. Hier in Antwerpen hoor ik niets meer over hem. Volgens zijn Wikipedia-pagina is hij nog steeds rappende en bezig aan nieuw werk.

Diezelfde pagina refereert ook aan de vete die Extince had met de Osdorp Posse in hetzelfde jaar. Als ik het me goed herinner, ging het erom dat Def P en zijn mannen Extince verweten bij hen de kunst van het rappen in het Nederlands te hebben afgekeken en vervolgens geïmiteerd om er een hit mee te scoren. Dit terwijl zij consequent nooit werden gedraaid op 3FM. De eerste Nederlandse rapoorlog was geboren. Eentje die nog lang zou voortwoekeren, maar uiteindelijk is bijgelegd.

Dat Osdorp Posse niet op de playlist stond, valt te begrijpen afgaande op songs als 'Uitkeringslijers', 'Blijf maar baren' en 'God voor dommen'. Als Osama bin Laden halverwege de jaren 90 ook maar een beetje notie van Amsterdamse rap had gehad, was Def P bekeken geweest. In 2009 hield Osdorp Posse het voor gezien. Ondertussen wel bewierookt en geprezen door de Nederlandse muziekpers.

De jaren 90, mijn muzikale decennium. Ik kan het niet genoeg herhalen. Terwijl ik zat te YouTuben op video's van Osdorp Posse maakte YouTube mij ook opmerkzaam op een live-video van The Gathering op Pinkpop. De link? Ik zat net naar een video van Osdorp Posse op Pinkpop te kijken. Die video van The Gathering betrof de song 'Strange machines'.

In geen eeuwen meer gehoord!!! Ik wist direct dat ik dat toentertijd een geweldig nummer vond. Bij het kijken naar de clip wist ik ook direct waarom. De stem van Anneke van Giersbergen. Loepzuiver en zo'n indrukwekkend volume. Ik heb dat optreden op Pinkpop nooit op tv gezien. Ik weet zeker dat ik anders in die jaren spontaan op haar zou zijn gevallen. Wat een knappe meid toen!

YouTube was ten slotte zo aardig mij ook te attenderen op Anneke van Giersbergen anno 2012. Niet meer met The Gathering. Wel nog steeds met een stem als een klok en nog steeds een zeer knappe verschijning.

Waar YouTube allemaal niet goed voor is. In een half uurtje tijd een stukje vergeten muzikale geschiedenis opgerakeld, inclusief het aanschouwen van een mooie dame. Je kunt je middag slechter besteden.

Met dank aan YouTube volgen hieronder vijf video's. Daar moeten jullie het mee doen tot vrijdagavond. Donderdag is een feestdag in België. Wat werk betreft, hoef ik dan niets te verwachten. Ik heb sowieso geen sollicitaties meer in Antwerpen lopen. Laatste is vandaag afgevallen. Ik ben morgen daarom naar Rotterdam om daar wat zaken te regelen betreffende mijn moeder.

Video's

1. Extice - Spraakwater
2. Osdorp Posse - Braakwater (het muzikale antwoord in de vete) Klik op de link!
3. Osdorp Posse - God voor dommen
4. The Gathering - Strange machines
5. Anneke van Giersberg - Take me home

 
 
                                         http://www.youtube.com/watch?v=V2Q4580r53M

 
 

dinsdag 13 augustus 2013

Antwerpse haven lijkt klaar voor Triple-E schepen

De haven van Antwerpen is technisch in staat zogenaamde Triple-E schepen te ontvangen. Dat zijn schepen die tot wel 18.000 teu (teu is de afmeting van een container. Zie ook Wikipedia) tijdens één enkele reis kunnen vervoeren. Je hebt schepen van minder dan 1.000 teu tot aan 18.000 teu. De meeste schepen die de oceanen over varen liggen in de klasse 8.000 tot 12.000 teu. De kleinere varen vooral op de korte routes.

Zeer grote containerschepen, de E en Triple E, worden nu volop gebouwd en moeten vanaf 2014 steeds meer in de vaart komen. Dat de Antwerpse haven er klaar voor is, is vanuit concurrentieel oogpunt van belang. Rederijen zetten steeds grotere schepen in en als je die als haven niet kunt ontvangen vanwege te geringe diepgang of omdat de kades te smal zijn, verlies je dus klandizie.

Het Agentschap Maritieme Dienstverlening en Kust heeft een simulatie gemaakt om te zien of twee Triple-E schepen elkaar kunnen passeren. De ene verlaat daarin de Antwerpse haven, de ander vaart er naartoe. Ze komen elkaar tegen in de bocht van Bath. Het kan allemaal net. Met wat passen en wringen, blijkt uit deze video van de VRT. Op deze video zie je de naam Maersk Line op de schepen staan. Dat is niet zo vreemd, want Maersk Line is de grootste rederij ter wereld en ook één van de gangmakers in het Triple-E verhaal.


Zo moet de Triple-E van Maersk eruit gaan zien
Bron afbeelding: www.motorship.com


De vraag is natuurlijk of het noodzakelijk is steeds grotere schepen in te zetten. Rederijen doen het niet zozeer omdat ze veel meer te vervoeren vracht verwachten. Wel uit efficiencyoverwegingen. Die grotere schepen worden, hoe gek het ook klinkt, ook steeds zuiniger. Of ze ook een grotere kans op milieurampen herbergen in geval van een ongeluk? Dat hangt in de eerste plaats van de lading af.

Ik zag vanmiddag trouwens een vacature bij een rederij in hartje Rotterdam, medewerker communications. Ik weet voldoende van de scheepvaart af om daar een sollicitatiepoging te wagen. Laat ik dat dan ook maar eens gaan doen.


maandag 12 augustus 2013

Intiem afspraakje vol verrassingen

Rare jongens die homo's. Als sportief slot van hun World Outgames in Antwerpen hadden ze gistermiddag een hardloopwedstrijd georganiseerd. Die voerde onder andere dwars door het Schipperskwartier. Daar heb je als homo-/biseksuele man of lesbienne normaal toch niet veel te zoeken ... Was het om ook deze wedstrijd een erotisch tintje te geven? Eerste verrassing.

Ik sta er even naar te kijken aan het begin van de Oudemansstraat. Wil niet te vroeg tegenover het raam van Roemeense date verderop in het Schipperskwartier post vatten. Wie komt er uit de nachtwinkel in de Oudemansstraat gelopen? Roemeense date. Normaal loop ik via het Falconplein naar haar raam. Ik ben haar daar ook al een paar keer tegengekomen. Ik ben vandaag echter via de Grote Markt naar de rosse buurt gelopen en waarom zij nu ineens inkopen in de Oudemansstraat doet? Verrassing twee.

Ze ziet er goed uit. Ik vertel het haar. 'You look good. Are you happy? You are smiling.' 'No, I'm not happy. I smile, because I look better then. What is going on?' Een sportieve homo holt ons voorbij richting Sint-Pietersvliet. 'A running for gays.' 'Really?' 'Yes, there have been sports for gays, lesbians and bi-sexuals already the whole week.' 'Oh my god!' Die hele World Outgames zijn dus totaal aan haar voorbijgegaan. We weten inmiddels dat zoiets in Rusland ondenkbaar is. Ik denk dat het ook in Roemenië niet evident is een dergelijk evenement te organiseren.

We lopen naar haar raam en daar aangekomen de twee trappen omhoog naar haar werkplek. Ze heeft niet bepaald de meest toegankelijke kamer in het Schipperskwartier. Zolang ik geen moeite heb met de trappen hoor je mij niet klagen. Na de traditionele omhelzing start ze zoals gebruikelijk met wat kuis- en poetswerk. Het geeft mij altijd een geruststellend en veilig gevoel haar zo proper bezig te zien. Ze stelt de gebruikelijke vragen. 'How is work?' 'I sent an application to ... Must hear something this week or next week.' 'How is dating going?' 'Nothing much happens.'

Ze is inmiddels aangekomen bij het sanitaire gedeelte. 'Tell me something.' Die vraag kon ik verwachten. Ik kaats 'm terug: 'Tell me something: how is your dog?' Daar is het gelukkig goed mee. Als ze eenmaal klaar is met kuisen, kleedt ze zich uit. 'Do you mind if I smoke first?' Het is voor haar en mij gezonder als ze het niet doet, maar het is haar leven dus ze moet het zelf weten. Ze is gelukkig geen kettingrookster en het zijn hele dunne sigaretjes die haast geen ambetante rook afgeven. Ook ik sta ondertussen in mijn Adamskostuum.

'Come sit on the bed. Sit.' 'You are becoming dominant?', vraag ik met een lach. Soort van. Ze kent de hoofdlijnen van mijn SM-verleden. Het leek me wijs haar daar vorig jaar iets over te vertellen. Al was het maar vanwege mijn tatoeage. Ze wil er meer over weten. 'What did your Mistress do to you?' Ik zie het nut er niet van in om alle details te gaan opsommen. Zou alleen maar shockeren. Ik begin met een algemeen verhaal dat er een onderscheid is tussen soft- en hard-SM. Dat is al voldoende voor haar. Ze wil meer weten over soft. Verrassing drie.

Waarom? Ze blijkt in haar gedachten met het idee te spelen ook wat aan soft-SM te gaan doen. Ze krijgt er in elk geval vraag naar, leer ik uit haar verhaal. Ik leg uit wat soft-SM bijvoorbeeld kan inhouden: blinddoeken, teasen, de man laten knielen en voeten of schoenen laten kussen. Dat laatste doe ik voor. Zover hoefde ik nu ook weer niet in detail te gaan voor haar. Ik kan me indenken dat ze het een interessante optie vindt, want immers minder kerels aan en vooral in haar lijf dan. Geen seks met de Meesteres. En natuurlijk verkoopt wat variatie in het aanbod altijd goed.

Genoeg voor het moment. Terwijl zij zich nog wat extra opfrist op het bidet, kan ze het toch niet nalaten te vragen over hard-SM. Ik vertel over zwepen en de cane. Lastig, als je dat laatste niet visueel kunt tonen. 'It's very painful.'

Ik heb er jarenlange ervaring mee, met redelijk harde SM. De laatste tijd had ik er echter definitief niet veel goesting meer in. Ik had mijn fysieke grenzen bereikt. 'SM was a way of challenging my body. It gave me a good feeling being able to stand it. Can you understand that?' Dat kan ze. 'I've done it 25 years ...' '25 Years????????', klinkt het verwonderd vanaf het bidet, 'that's very long. It's good you stopped.' Dat is het. Het is mooi geweest. De eerste tien jaar waren overigens vooral speelse sessies geweest met af en toe een ferme tik. Pas de laatste 15 jaar kun je echt over hard-SM spreken in mijn geval.

We beginnen. 'Now, you want tender sex.' 'Yes, since I've been coming to you, I realize this is what I need now. It's because of you I stopped SM.'  Een glimlach siert haar gezicht. (Ik laat Bulgaarse date bewust even erbuiten. Bulgaarse date deed mij voor het eerst dit realiseren. Ik durfde toentertijd de stap echter nog niet te zetten. Roemeense date gaf het beslissende zetje. Alleen al daarvoor blijft ze de rest van mijn leven hoog in mijn achting, wat er ook gebeurt). De truckendoos wat normale seks betreft, gaat weer open. Standje 69 uitgezonderd. Vanille seks is fijn, maar om mij binnen de tijd een orgasme te laten bereiken, moet ik negen van de tien keer toch om iets kinky's vragen. Ze is het gewend en heeft er geen moeite mee aan die vraag te voldoen. 'You've been into SM too long. That's why.' Ongetwijfeld. Maar mijn algemene gemoedstoestand is net zo goed een bepalende factor en ze had eerder al opgemerkt dat die niet helemaal 100% is vandaag. 'You did look worried for a moment. Why?'' 'I have much on my head. I'm thinking what to do with my life.' Zorgen zijn niet bevorderlijk voor goede seks, ook al schakel je ze tijdens de daad zelf uit. 

Afijn, ik kom uiteindelijk klaar. Zij blij, ik opgelucht. Scheelt weer een sip gezicht en de verzuchting 'Baby, you didn't cum'. Dat dateert overigens alweer van 2012. We pakken de draad van het SM-gesprek weer op. Ik vertel haar dat het een serieuze investering vergt: kleding, laarzen ('many men have a boot fetish. Me too'), wat slagmateriaal. Dat ze niet moet verwachten ineens tonnen geld te gaan verdienen. Dat sommige mannen er zeer vreemde fantasieën op nahouden. Serieus meerdere keren gehoord van diverse Meesteressen: er zijn kerels die zich willen laten castreren tijdens een SM-sessie. Heb nog niet van één Meesteres gehoord dat zij er ook op in is gegaan. Schrik in haar ogen. 'SM is all about imagination. The Mistress must anticipate on what the slave is imagining.' Dat blijkt de sleutelzin die het allemaal verklaart voor haar.

Het gaat allemaal zo'n vaart niet lopen bij haar. Ik verwacht haar de volgende keer niet terug te zien geheel gekleed in zwart leer en met kniehoge laarzen aan. Ze ziet zelf niets in harde SM. Ik zie haar dat ook niet doen. Dat moet je in je hebben als vrouw en ook echt willen/tegen kunnen. Soft-SM zie ik haar eventueel wel doen op verzoek. Ze heeft de looks ervoor en mannen teasen en naar je hand zetten, dat valt goed te leren. Het zal toch niet bij mij zijn. Alhoewel de SM-rituelen en de aankleding erom rond altijd een grote aantrekkingskracht op mij zullen blijven uitoefenen en een beetje teasen best spannend kan zijn, ga ik voorlopig alleen nog maar voor de gewone seks. Met haar en in zijn algemeen. Ik vind het voor het moment mooi geweest met SM na 25 jaar.

'If you need any tips or advice, just ask me.' Ze houdt het in gedachten. Zo nemen we afscheid na nog drie laatste zoenen. Haar toekomstplannen buiten de seks om zijn 'just day dreams' op dit moment. Volgende maand maar eens vernemen hoe het dan gaat met haar eventuele aanvullend nieuw aanbod. To be continued ...

And don’t you forget it!
Ik zie haar niet transformeren in zo'n strenge Mistress met een bullwhip
Bron afbeelding: http://drchunli.tumblr.com

zondag 11 augustus 2013

Jeroen Meus wil ook Nederland veroveren

'Wie mag die Jeroen Meus dan wel zijn?', vraag je je als Nederlander nu wellicht af. Meus is de hipste tv-kok van Vlaanderen. Hij presenteert het kookprogramma 'Dagelijkse kost' op Eén. In het kader daarvan zijn reeds vier boeken met recepten uit het programma verschenen en daarmee, beste landgenoten, gaat hij nu ook in Nederland aan de weg timmeren. Is de bedoeling.

Volgens zijn uitgever is Meus al heel populair bij de Nederlanders in de grensstreek. De rest van Nederland moet vanaf dit najaar gaan volgen. Hoe men dat wil bereiken? Door te beginnen bij het begin: met boek 1 uit 2011.


Over het algemeen blieft de noorderbuur de Vlaamse keuken wel, maar heeft die noorderbuur ook het culinaire vernuft zich aan die Vlaamse keuken te wagen? Geen paniek. In dat eerste deel staat 'een mooie mix van gerechten voor Jan en alleman. Makkelijk bereid, eenvoudig geserveerd, maar bovenal eerlijk en smaakvol. Dagelijkse kost zorgt voor culinaire inspiratie van feestdag tot blauwe maandag'.

De Nederlanders hoeven zich sowieso niet te laten ontmoedigen, want ook de kookkunst van de gemiddelde Vlaming is niet superieur. 'Meus leert Vlaanderen koken', heet de trigger van het tv-programma 'Dagelijkse kost' niet voor niets. 'Hij maakt goeie, degelijke Vlaamse kost en zoekt het soms wat verder weg.' Kun je niet wachten totdat zijn eerste boek in de Nederlandse winkels ligt? Kijk dan vanaf 26 augustus dagelijks naar Eén of snuffel eens rond op de webpagina van het programma. Kun je zelf oordelen of hij een kookgenie is of dat jij het als Nederlander links laat liggen.

Overigens is Meus gisteren getrouwd in Leuven met zijn Stéphanie De Roover. Samen hebben ze een zoontje van een jaar. Het paar werkt ook samen in hun restaurant Luzine in Wilsele, vlakbij Leuven.

donderdag 8 augustus 2013

Doorbreekt Vlaamse homoprostituee taboes?

De Vlaamse bezoekers van dit blog hebben er al twee dagen lang van kunnen vernemen. Voor de Nederlandse lezers is dit verhaal waarschijnlijk nieuw. Het gaat weer over seks, prostitutie en het hebben van een beperking. Dit keer in de hoofdrol: Lyle Muns, 19 jaar.


Bron foto: VRT

Lyle was voorzitter van de Vlaamse Scholierenkoepel. Hij had nog een maandje te gaan, maar trad uit eigen beweging af nadat een blog dat hij vorige week publiceerde ineens deze week volop de aandacht kreeg. Dat blog ging over zijn bijbaantje: hij is een prostituee voor mannen. De publiciteit daarover vond hij onverenigbaar met zijn functie.

Normaal gesproken zou ik er verder geen woorden aan vuil hebben gemaakt op dit blog. Ik schrijf zelf al te vaak over seks en prostitutie (LOL), maar vandaag las ik een vervolgverhaal in De Morgen over Muns dat me deed besluiten het betreffende blog toch eens te lezen.

Muns verdedigt zijn beroep met het voorbeeld van de relatie die hij heeft opgebouwd met Paul, een man bij wie 13 jaar geleden MS is vastgesteld. Deze Paul had al in tien jaar tijd geen intiem contact meer gehad met een man. Muns is zeer close geraakt met Paul. Ze hebben beiden een goed gevoel bij het contact, waarbij Muns naar eigen zeggen veel leert van dat contact en er openlijk vooruit komt dat hij in de regel ook de hoer speelt om het geld.

Muns is met alle huidige heisa wel bezorgd: zal hij straks na afstuderen nog een baan weten te vinden nu iedereen weet wat hij vandaag de dag doet? Het lijkt mij een terecht punt van zorg. Ik heb er al vaker aan gememoreerd: je krijgt een stempel van  de maatschappij die uitermate hypocriet omgaat met het prostitutievraagstuk. Bovendien: hoe langer je in het wereldje blijft rondlopen, hoe moeilijker het is eruit te geraken. 

Ik ga hier verder het betreffende blog niet zitten ontleden. Wil je het lezen: het staat nog steeds online.

Ik moest door het verhaal over Paul weer aan Rudi Van Damme denken, de zwaar gehandicapte man uit Lokeren die ik voor mijn boek interviewde. Dat interview staat uiteraard compleet op mijn site.

Het onderwerp seksualiteit stond bij aanvang van mijn reis niet op mijn shortlist aan onderwerpen die ik ter sprake wilde brengen. Waar mogelijk, wilde ik het wel hebben over relaties en eventuele kinderen die daaruit voort zijn gekomen of nog moeten komen. Rudi bracht zelf zijn behoefte aan intimiteit met een vrouw ter sprake toen we het hadden over de breuk met zijn ex. Als vanzelf ging het gesprek toen over in seksuele dienstverlening aan mensen met een beperking. Bij terugkeer van mijn reis stond voor mij vast dat ik toch ook daaraan aandacht moest besteden in mijn boek. Rudi was weliswaar de enige die het ter sprake heeft gebracht, maar wel op een mooie manier. Hij noemt intimiteit in het interview 'de kers op de taart' in het leven. Die kers is er nu niet meer voor hem.

Lyle heeft ervoor gezorgd dat Paul terug die kers op de taart heeft. Hulde daarvoor. Ik hoop dat Lyle niet het gelag ervoor gaat betalen door afwijzingen vanuit de maatschappij en een compleet mislukte carrière. In het verlengde daarvan hoop ik daarentegen dat hij met zijn verhaal bijdraagt aan het doorbreken van twee Vlaamse taboes: het werken als sekswerker, en dat een 'normaal' beroep vinden, en seksuele dienstverlening aan mensen met een beperking. Zijn verhaal, dat van Rudi en mijn eigen ervaringen mogen worden gehoord en op juiste waarde beoordeeld.

Ik hoop morgen een afspraakje met mijn eigen kers te kunnen maken :-). Onder andere via haar besef ik altijd dat het beroep van prostituee niet alleen maar hosanna is. Ik hoop dat Lyle dat ook in het achterhoofd blijft houden.


woensdag 7 augustus 2013

Van het één naar het ander

Ik heb me afgelopen maandag aangemeld voor loopbaanbegeleiding. In Den Haag. Intakegesprek eind augustus. Zie het als plan C. Mocht plan B onvoldoende snel van de grond komen, wil ik op iets terug kunnen vallen. Omdat ik meer werkende toekomst voor mezelf zie in Nederland dan in Antwerpen ondanks alle bedenkingen inzake de huidige stand van zaken in mijn geboorteland, kies ik voor loopbaanbegeleiding daar en niet hier in Antwerpen. Zou in Antwerpen ook weer eeuwen duren voordat het kan worden aangevat en ik heb altijd haast.

Ondertussen ben ik wel gestart met plan B. Het plan is nu te bezien of ik via het zelf geven van workshops voldoende inkomsten kan genereren. Je bedenkt een prijs, je maakt een rekensom en je denkt 'hm, dat zou realistisch moeten zijn'. Dan komt het aan op het verkopen van je product om de som te laten kloppen.

Hoe verkoop je je workshops? Voorlopig via de bekende kanalen. Twitter, LinkedIn. Mijn Facebook vrienden zijn voor een groot deel ook degenen die dit blog volgen. Ik neem aan dat jullie niet zitten te springen om een workshop 'Emigreren naar Vlaanderen' of 'Interviewtechniek' te volgen. De rest van de wereld kennelijk ook nog niet. Bezoekers trekken de betreffende pagina's wel. Aanmeldingen blijven uit. Moet ik eerst gratis try-outs doen? Moet ik andere promotiekanalen inschakelen? Zijn die dan wel effectiever? Het is weer het aloude probleem dat ik wel weet waar ik mezelf zou kunnen verkopen, maar dat ik geen idee heb wat werkt en niet en ik heb geen zin om dat allemaal op goed geluk uit te gaan vinden. Ben ik te ongeduldig voor. Misschien moet ik juist wel iets gaan doen in mijn leven wat helemaal geen promotie/marketing nodig heeft. Of zoiets überhaupt voorhanden is? Dat mag de Haagse loopbaanbegeleidster mee helpen uitzoeken.

Dit alles deed me vandaag ook weer denken aan Roemeense date. Zij zit immers ook met zoveel toekomstplannen die ze nog niet in daden weet om te zetten. Ik hoop voor haar dat het bij haar geen jarenlange geschiedenis gaat worden zoals bij mij. Vrijdag eens SMS-en met haar om een afspraakje te maken voor binnenkort. Ik ben weer toe aan een half uurtje intimiteit. Voor de lezers van mijn boek: laatste alinea hoofdstuk zes refereert natuurlijk aan haar. Ik heb haar identiteit in mijn boek alleen nog meer low profile gehouden dan op dit blog.

dinsdag 6 augustus 2013

Normaal krijg ik de zenuwen van jazz

Vooral van experimentele jazz. Daar kan ik dus echt niet naar luisteren. Gelukkig zijn er ook jazz-nummers (jazzy nummers) die mij niet op de zenuwen werken. Voorbeelden? Twee oudjes en een nieuwe. Of de derde echt als jazz kan worden bestempeld? Hm, ik vind het alleszins jazzy klinken (vanaf 1:32). De tweede clip en eigenlijk daarmee dit muzikale blog heb je te danken aan Studio Brussel. Daar draaiden ze vanmiddag dat nummer.




maandag 5 augustus 2013

De kunst van het interviewen

Na twee afleveringen Zomergasten mogen we constateren dat ook Wilfried de Jong niet de gedroomde presentator van het programma is. Met Hans Teeuwen heb ik nooit veel gehad. Teeuwen zelf viel me vorige week nog mee. Zijn fragmenten waren interessant genoeg. Dat gold ook voor die van Nelleke Noordervliet gisteravond. Maar de gesprekken tussen De Jong en zijn gasten komen maar niet op gang.

Ik ga niet beweren dat ik een betere interviewer ben dan De Jong. Ik durf wel te beweren dat zijn interviewtechniek die blijkbaar naar tevredenheid werkte bij Holland Sport en 24 uur met ... niet de juiste interviewtechniek is voor Zomergasten. Hij stelt ook bijna geen vragen!

Gisteravond: we keken naar een documentaire over Rotterdam uit 1952. Doodsaaie documentaire, maar allez daar gaat het nu niet om. Vooraf zei De Jong dat we op verzoek van Nelleke vooral op de gezichten van de mensen moesten letten. Na afloop vroeg hij totaal niet naar het waarom en hoe daarvan. Ik bedoel: ik zag veel rokende mannen met diepe groeven in hun gezicht, de meeste stuurs kijkend. Wat voor bedoeling had Noordervliet hiermee? We zullen het nooit meer weten.


Bron foto: www.nrc.nl

Mijn tip aan De Jong: verander van interviewtechniek. Wees niet meer de De Jong van die andere programma's. Ga eens recht zitten en bereid je vragen beter voor.

Zelf had ik tijdens mijn reis ook een soortgelijk moment dat ik van interviewtechniek moest wisselen. Normaal stel ik vooraf zo'n tien vragen op aan de hand waarvan ik dan probeer dieper op de persoon in te gaan. Dat lukt negen van de tien keer. Soms tref ik echter een persoon die niet veel kwijt wil. Het overkwam me in Litouwen bij het interview met Monika.

We hadden afgesproken in een restaurant om 13:00 uur. Tijdens een lichte maaltijd interviewde ik haar. Vooraf had ze nogal 'geheimzinnig' gedaan over haar handicap. Ik had dus niet veel scherpe vragen vooraf kunnen opstellen. Het waarom van haar geheimzinnigheid werd mij tijdens het interview wel duidelijk, maar daarmee had ik het interview nog niet gered. Ze wilde in eerste instantie te weinig kwijt.

Daar zit je dan met je pen en papier. Hoe kon ik dit interview nog redden? Op goed geluk besloot ik dan zelf ook maar om de hete brij heen te gaan draaien. Ik legde pen en papier opzij, keek haar eens aan en begon afgeleide vragen te stellen. Zo wist ik beetje bij beetje alsnog voldoende informatie uit haar te trekken voor een volwaardig interview. Mijn boek is dus zeker niet zonder slag of stoot tot stand gekomen!

Voor degenen die zich willen bekwamen in interviewtechniek: vanaf oktober verzorg ik bij voldoende belangstelling een workshop hierover. En nee, ik verwacht Wilfried de Jong echt niet als deelnemer daaraan.

zondag 4 augustus 2013

Onafhankelijk Vlaanderen blijft voor sommigen een grote natte droom

Zodra de kat van huis is, dansen de muizen. Bart De Wever is met vakantie en N-VA Kamerlid Theo Francken neemt gelijk de kans waar zijn zegje over de toekomst van België te doen. Ik heb het complete interview met hem in de papieren De Standaard van gisteren niet kunnen lezen, maar wat er online staat, is al genoeg om mijn repliek te schrijven.

Theo Francken: “Ik ben klaar voor onafhankelijkheid”
N-VA Kamerlid Theo Francken. Bron foto: De Standaard

Volgens Francken is 'hij helemaal klaar voor de Vlaamse onafhankelijkheid'. Hij ziet een parallel met Schotland en Catalonië, twee andere Europese regio's die streven naar onafhankelijkheid. Het stoort hem dat 'geen enkele Vlaamse krant die onafhankelijkheidsgedachte steunt'.

Nee, natuurlijk niet Theo! Allereerst is de officiële partijlijn nog steeds dat de N-VA streeft naar een 'confederaal model', ook al weten jullie zelf geeneens wat dit precies moet inhouden. Dat wordt immers pas eind dit jaar bepaald. Waarom zouden de Vlaamse media dan aandacht gaan schenken aan jouw natte droom en die van Bart De Wever van een onafhankelijk Vlaanderen? Zolang de N-VA niet de absolute meerderheid in Vlaanderen en op federaal niveau behaalt, kun je trouwens blijven dromen wat je wilt. Alleen krijgen jullie die afscheiding er toch niet door, want behalve het bijna gedecimeerde Vlaams Belang streeft geen enkele Vlaamse partij de onafhankelijkheid na.

En waarom zouden ze ook? De optelsom die het land België is, biedt altijd nog meer voordelen dan een onafhankelijk Vlaanderen. Wat te doen met de euro? Voldoet een onafhankelijk Vlaanderen wel aan de Europese norm? Waarschijnlijk. Wat te doen met defensie? En tegen wie moet Vlaanderen zich dan verdedigen? Dat zal niet direct tegen de Nederlanders zijn. Nog geeneens tegen de Walen. Wel tegen al-qaida. Wel tegen cyberterroristen. Heeft een onafhankelijk Vlaanderen de financiële middelen en de knowhow daartoe? Heb je wel eens over de Vlaamse wegen gereden Theo? Die zijn toch ook niet echt aantrekkelijk om in een onafhankelijk Vlaanderen een nog grote verkeersimplosie op te moeten vangen. And last but not least: wat doen we met Brussel, Theo?

Jij weet net zo goed als ik dat de Walen Brussel echt niet aan de Vlamingen cadeau gaan geven als bruidsschat voor de onafhankelijkheid. Of de EU en de NAVO nu zitten te wachten op communautair gesteggel over de Brusselse erfenis in het geval van een Vlaamse onafhankelijkheid waag ik ook te betwijfelen.

Tot slot: jij kan dan wel klaar zijn voor de Vlaamse onafhankelijkheid, is het merendeel van de Vlamingen dat ook? Ja, je hoeft mij niet te vertellen dat veel Vlamingen ontevreden zijn over de manier waarop het land wordt geregeerd. Ik volg de opiniepeilingen ook. Dat wil echter nog niet zeggen dat ze, als puntje bij paaltje komt, ook voorstander zijn van een volledige boedelscheiding. De onzekerheid die dat met zich mee gaat brengen, kan voor veel Vlamingen net zo goed een ongewenst effect zijn.

Natte dromen zijn plezant Theo, maar je krijgt ze normaliter alleen tijdens de puberteit. Die lijkt me bij jou en Bart De Wever toch al een tijdje achter jullie te liggen ...   

vrijdag 2 augustus 2013

Te warm om te hakken?

Vanaf vanmiddag 14:00 uur hadden de 'houthakkerspelen' aan de gang moeten zijn op de Antwerpse Grote Markt. Wist niet of ik dat letterlijk moest nemen, dus besloot er naartoe te wandelen ondanks de hitte. Van enige activiteit, laat staan het hakken van hout, was op het genoemde tijdstip nog lang geen sprake. Het stond wel degelijk aangekondigd. Ik denk dat als het al doorgang heeft gevonden, het niet te lang heeft geduurd vanwege de hitte. Of men heeft met een botte bijl staan hakken ...

 
 
 
 
Het is weer de eerste vrijdag van de maand dus tijd voor de volgende track van het Pumpkins' album 'Siamese dream' uit 1993. Track 8: Geek U.S.A. De zang van Billy Corgan in deze live video is weer uitermate bedroevend van kwaliteit, maar het gitaarspel en de drums vergoeden veel. En och: waar kom je voor tijdens zo'n festival? Om lekker uit je dak te gaan toch?
 


 
 

donderdag 1 augustus 2013

Het zit weer niet mee

Het is alsof de duvel ermee speelt. Ik ben meer dan ooit gemotiveerd om mijn leven een andere wending te geven. Voorlopig komt daar echter niets van terecht door allerlei bureaucratische toestanden.

Ik zit al twee maanden te wachten op mijn werkloosheidsuitkering. Ondertussen al een aardig bedrag. Eerst moest mijn schuldvordering jegens mijn ex-werkgever worden geregeld. Na mijn eerste aanvraag voor de uitkering kreeg ik twee weken later bericht van de vakbond dat er nog een formulier ontbrak in die aanvraag. Of kameraad dat even wilde komen afleveren. Als mevrouw de kameraad nu zo slim was geweest mij daar bij de aanvraag gelijk op te wijzen. Had weer twee weken gescheeld. Vandaag hoorde ik dat de RVA mij eerst persoonlijk wil spreken over mijn journalistieke bezigheden eer het bedrag vrij te geven. Men is kennelijk bang dat ik van twee walletjes ga eten. Jongens, als ik goud geld verdiende als journalist, zou ik geeneens een uitkering hoeven aan te vragen. Toch? Bureaucratie ten top! Bah! Het is maar goed dat ik mijn geld nooit over de balk smijt. Normaal gesproken, zou ik nu eind augustus de dan ondertussen nog meer aangegroeide smak geld eindelijk moeten ontvangen.

Plan B heb ik ook al moeten wijzigen. Een makelaarskantoor in Rotterdam vertelde mij dat een verhuurder er waarschijnlijk geen problemen mee zou hebben, wanneer ik workshops in een huurwoning in die stad zou organiseren. Die workshopruimte laten benutten door anderen in mijn stille uurtjes wordt dan weer als onderverhuur beschouwd. En dat ziet men liever niet. Heb nog geen antwoord uit het Antwerpse op dezelfde vraag. Het zou me verwonderen, zou dat hier geen problemen opleveren. Plan B is nog niet van de baan, maar moet wel alsnog een soloactie worden. Zien of ik dan voldoende inkomsten ga overhouden. Research deze maand. 

En zo is er alweer een week voorbij. Het enige positieve wat er te melden valt, is dat mijn hoofd nog steeds helder staat en ik niet in een depressie ben geraakt. Ik zie het nog steeds zitten. Feit blijft dat het nu nooit eens meezit in mijn leven. Dat is ...

 
 
Ik ga nog een tijdje naar buiten. Veel te warm in mijn woonst. Hopelijk de laatste hittegolf van dit jaar. Kost me veel te veel elektriciteit. Koelkast weet niet van ophouden.