Er is een fout opgetreden in dit gadget

maandag 30 september 2013

Economische onheilstijdingen weer te over

Terwijl ik van buiten het lawaai hoor van luidruchtige eerstejaars studenten die hun ontgroening aan het ondergaan zijn, maak ik mij binnen vooral zorgen over het opnieuw de kop opstekende economisch onheil.

Tel even mee: Italië zit weer in een crisis dankzij de heer Berlusconi voor wie zijn parlementaire onschendbaarheid belangrijker is dan het erbovenop helpen van zijn land. Hadden ze hem niet naar een bunga bunga eiland ver weg van Italië kunnen sturen?

De VS stevenen weer eens af op een shut down. Ik snap steeds minder hoe dat land de belangrijkste economische grootmacht kan blijven met zo'n slecht functionerend parlementair systeem. Wees eerlijk: Democraten en Republikeinen zitten elkaar alleen maar dwars en je kunt ze ook niet op een gezamenlijke langetermijnvisie voor het land betrappen. Zorgelijk. We weten allemaal dat als het prille economische herstel daar weer instort, we het hier in Europa ook opnieuw kunnen vergeten.

Want het is niet alleen Italië. Er doen verhalen de ronde dat ook Portugal in 2014 opnieuw in economisch slecht weer terechtkomt. Terwijl de lente daar nog helemaal niet was aangebroken. Griekenland dreigt af te glijden naar een eilandenrijk van een dubieus, donkerbruin soort.

In Nederland is het eveneens kommer en kwel. Economisch en politiek. Ik houd mijn hart vast als het kabinet Rutte valt. Wat er van België politiek gaat worden, moeten we in 2014 ook maar afwachten. Economisch is er niet heel veel aan de hand. Di Rupo I moet nog iets van 350 miljoen bezuinigen voor 2014.

Die eerstejaars studenten zijn nu wel leuk bezig met hun ontgroening, maar op wat voor arbeidsmarkt ze over vier jaar terecht gaan komen, moeten ze maar bezien. Ook in België is de jeugdwerkloosheid fors.

Zelf hoop ik in oktober toch weer aan de slag te geraken of het definitieve pad daar naartoe te zijn ingeslagen. Hoop doet leven, niet waar? Op 1 oktober zal ik er echter geen moeite voor kunnen doen. Morgen naar R'dam voor tandartscontrole en gelijk maar even bij mijn moeder langs. 's Avonds waarschijnlijk Ajax - AC Milan kijken. Morgenavond dus geen blog. Ter compensatie een lekker depressief nummer uit de jaren 90 :-).



zondag 29 september 2013

Antwerpse filmliefhebbers in spanning

Ik ben er al zo'n jaar of drie niet meer geweest, Cartoon's Cinema in de Kaasstraat. Niet heel ongewoon. Er zijn periodes in mijn leven dat ik om de week/veertien dagen in de bioscoop zit. Er zijn net zo goed periodes dat ik jaren geen bioscoopzaal binnenga. Heeft te maken met tijd, geld, zin en nog een heleboel andere zaken. Voorlopig kan ik niet meer naar Cartoon's Cinema, ook al heb ik nu zeeën van tijd: de bioscoop is failliet.

curator erg optimistisch over toekomst cartoon s

Zo druk als op deze foto was het er meestal nooit tijdens mijn bezoeken. Ik zat eigenlijk constant in een half lege filmzaal, waarvan er drie of vier waren. Cartoon's programmeerde geen James Bond, Harry Potter of de geijkte schiet- en smijtfilms. Dat had er natuurlijk veel mee te maken. Toch is dat lage bezoekersaantal niet de acute reden van de sluiting. Cartoon's was eigendom van een Nederlandse holding van arthouse bioscopen. Een van de twee aandeelhouders van die holding is overleden en de ander besloot bepaalde onderdelen af te stoten. Waaronder dus Cartoon's.

De bioscoop draaide voor het grootste gedeelte op vrijwilligers. Desondanks leed het vorig jaar een verlies van bijna 137.000 euro. Wie zou zo'n verlieslatende onderneming willen overnemen? De curator is alvast optimistisch en meldde zaterdag in de Gazet van Antwerpen dat zich vijf serieuze investeerders hebben gemeld. De krant wist zelfs het gerucht te melden dat dEUS-zanger Tom Barman daar ook bij hoorde. Barman blijkt in de jaren 90 stage te hebben gelopen bij Cartoon's en staat bekend als filmfreak. Het gerucht werd in dezelfde krant echter alweer gelijk naar het rijk der fabelen verwezen.

Goed, vijf serieuze investeerders dus. Stel dat ze gaan samenwerken, dan zou dat neerkomen op zo'n 28.000 euro per investeerder om de schuld over 2012 weg te werken. Dan moet er uiteraard geld bijkomen om alles weer op te starten en draaiende te houden. Het pand was tijdens mijn bezoeken in goede staat, zij het niet toegankelijk voor mensen in een rolstoel. Ik heb geen illusie dat men daar gelijk eveneens werk van gaat maken.

Volgens mijn eenvoudige rekencapaciteiten moet de tent toch makkelijk weer kunnen gaan draaien als iedere investeerder er in eerste instantie 60.000 euro in stopt. We zullen zien. De curator gaat in gesprek. Wordt vervolgd.

Bron tekst en foto: www.gva.be

vrijdag 27 september 2013

Helaas, geen foto's van Filip en Mathilde

Nieuwbakken koning en koningin Filip en Mathilde houden in iedere Belgische provincie, er zijn er tien in totaal, een 'Blijde Intrede'. Vandaag was de provincie Antwerpen aan de beurt en de belangrijkste stad daarin kon natuurlijk niet worden overgeslagen. Bart De Wever keek vooraf niet echt uit naar het bezoek, maar zei dat hij zich van zijn taak zou kwijten.

Ik liep vanmiddag rond 14:00 uur derhalve op goed geluk richting stadhuis. Veel te vroeg en de verkeerde locatie. Ze kwamen pas om 17:00 uur aan bij het MAS. Het plein voor het stadhuis is immers in beslag genomen voor 'extreme biking' in het kader van Antwerpen Europese Sporthoofdstad, zo bleek. Extreme biking is gezeten op een soort van mountainbike op/over boomstammen en rotsblokken springen. Ge moet er maar goesting in hebben.

 
 
Bij de kathedraal kwam ik eerst deze componist tegen. Normaal speelt hij zijn eigen composities op de Meir. Veel goestin om aan de slag te gaan, had hij nog niet.
 
 
 
De renovatie van de kathedraal is trouwens nog steeds niet afgerond. Momenteel werkt men aan de buitenkant van de Belfortoren.
 
 
Zo ziet het plein voor het stadhuis eruit op dit moment. Zand, rotsblokken en boomstammen.
 
 
 
 
En daar kun je dan de volgende stunts op uithalen (1).
 
 
 
Veilige landing (2). 
 

 
 



donderdag 26 september 2013

Het nieuwe netwerken en het oude solliciteren

Ik ben slecht in netwerken. Altijd al geweest. Mijn netwerk hangt aan elkaar van oud-collega's, medebloggers en mensen met wie ik ooit eens contact heb gehad. Hetzij bewust, hetzij onbewust. Meestal weet ik geeneens meer waarom ik met die onbewusten ooit in contact ben geweest.

Tussen al die contacten zit niet iemand die mij momenteel een nieuwe job kan binnenpraten. Al houd ik sommigen wel warm door te vragen hun ogen en oren open te houden. Maar, dat is niet genoeg. Ik moet mij meer gaan mengen op netwerksites en zeker op LinkedIn. Tegenwoordig schijnt geen enkele onderneming nog een nieuwe medewerker aan te nemen zonder eerst zijn/haar LinkedIn-profiel te hebben bestudeerd.

Uiteraard heb ik er één. Al vanaf 2006. Ik heb 'm jarenlang enigszins verwaarloosd. Geen idee waar het nu eigenlijk goed voor was. Ik mag dat verwaarlozen nu dus absoluut niet meer doen. Sterker nog, ik heb behoefte aan aanbevelingen. Moet mijn mondje roeren in groepen.

Tot zover de theorie. In de praktijk ben ik zoals altijd tegendraads. Wie vind je vooral op LinkedIn? Er zijn mensen die een profiel hebben om aandacht te trekken. Ze maken connecties en netwerken op die manier. Dat heb ik ook altijd gedaan. Anderen gooien zich in groepsdiscussies. 'LinkedIn is de board room, Twitter het praatje bij de koffieautomaat op het werk en Facebook is de bruine kroeg', zo hield loopbaanadviseuse mij voor.

Mooie metafoor. Dan nog. Wanneer ik LinkedIn serieus bestudeer en de beleidsmakers/ de beslissers loskoppel van de niet zo invloedrijke gebruikers, zie ik dat die belangrijke mensen zich vooral in de marketing/sales en andere sectoren waar ik geen ambitie in heb, bevinden.

Natuurlijk zijn er ook journalisten actief op LinkedIn, maar die kan ik ook op Twitter terugvinden en daar een discussie met ze aangaan. Hoeveel discussies moet je eigenlijk voeren om op te vallen tegenwoordig? Het lijkt erop dat je zichtbaarheid in de sociale media het belangrijkste wervingscriterium is geworden. Als dat zo is, wat heeft het solliciteren dan nog van belang? Als iedere beetje recruiter vandaag de dag bovenal LinkedIn afschuint, wat is dan het nut van het plaatsen van vacatures en vooral ook het reageren erop. Je kunt nog zo'n mooie sollicitatiebrief schrijven en een pracht van een CV hebben: zodra men iets van je vindt op de sociale media wat men niet aanstaat, ben je gezien. Is dat terecht?



Bron cartoon: www.cartoonsbyspud.com


woensdag 25 september 2013

Kiezen tussen twee kwaden

'Hoe is het met Johan?', vroeg de hoofdredacteur van het SM-blad toen we in zijn wagen onderweg waren naar Den Haag voor een interview. Ik vertelde hem dat het niet overhoudt en dat ik vooralsnog niet kan kiezen tussen blijven in Antwerpen of terug naar Nederland. Zijn reactie sprak boekdelen over hoe de situatie nu is in Nederland. 'Je moet het zelf weten, maar als ik jou een advies mag geven, zou ik nog lekker even in Antwerpen blijven zitten. Het wordt met de dag slechter in Nederland.'

Hij staafde deze uitspraak met een rits persoonlijke voorbeelden. Voorbeelden die ik ook zelf aan den lijve heb ervaren. Jullie betalen in Nederland echt schandalig veel aan ziektekostenpremie! Abnormaal. Weliswaar gaat er hier in België 7,5% van je maandloon verplicht af naar het Belgische ziektekostenstelsel, maar je betaalt hier in België voor de rest veel minder premie. Als erkende gehandicapte mag ik in Vlaanderen gratis rondreizen met tram en bus. Kom daar in Nederland eens om. Het zijn zaken die tellen, zeker als je het voorlopig van een werkloosheidsuitkering moet hebben.

Maar ja, daar zit hem de kneep. Kom ik nog een keer uit die niet plezante situatie hier in Antwerpen? Ik heb mijn leeftijd tegen, mijn beperking. Om van mijn onkunde een gesprek op hoog niveau in het Frans te voeren maar te zwijgen. Iets wat de hoofdredacteur niet kon vatten. 'Waarom moet men in Antwerpen nu zo nodig goed Frans kunnen spreken? De Vlamingen hebben een hekel aan de Walen!' Tja, toch is het zo.

Blijf voorlopig zitten waar je zit, luidde dus zijn simpele advies. Een advies dat ik zeer ter harte neem. Als ik vandaag dan weer de algemene beschouwingen volg in de Tweede Kamer, mij de hele discussie over de ZZP'ers herinner en me sowieso voor de geest haal dat mensen met een beperking steeds meer moeite ondervinden om het hoofd boven water te houden in Nederland, kom ik tot dezelfde conclusie.

'Je zit te veel in je "comfortzone", zei loopbaanadviseuse dan weer gisteren in hetzelfde Den Haag. Andere locatie natuurlijk :-). 'Als je zaken wilt veranderen en je denkt dat je in Nederland meer kans maakt, moet je hier actief gaan zoeken. Bijvoorbeeld door eerst wat vrijwilligerswerk te gaan doen. Wat heb je te verliezen?'

Wat ik heb te verliezen, is tijd en moeite. Wil ik aan een vaste job geraken, dan maak ik in de theorie daar meer kans op in Nederland. Gezien mijn achtergrond en kunde. In de praktijk kan dat echter wel eens vies tegen gaan vallen. Natuurlijk vinden mensen nog steeds een (nieuwe) baan, maar of dat in mijn situatie ook zo gaat zijn? Ondanks of dankzij mijn CV?

We zijn nog niet zover gekomen dat al duidelijk is wat mij het beste gaat passen: of zoeken naar een vaste job of toch zelfstandig. Het ei van Columbus dient zich bij dat laatste maar niet aan en verwacht financieel rendement is toch wel een vereiste om wat dan ook voor jezelf te beginnen. Je kunt nu eenmaal niet leven van de filantroop uit te hangen.

 Het is met andere woorden nog steeds het bekende verhaal van should I stay or should I go. 'Stay', zegt de één. 'Go', zegt de ander. Allebei hebben ze in mijn ogen, wat mijn concrete situatie betreft, gelijk. Ik moet een keer besluiten, maar heb nog geen overtuigende argumenten gehoord om tot een keuze te komen. Het wordt hoe dan ook een Salomonsoordeel.

                                                                              Stay

 
 
Go
 
   

zondag 22 september 2013

Wat ik vrijdagavond nu weer meemaakte!

Afgelopen vrijdag ging ik nog eens naar het Fetish Café in Antwerpen. Dan geldt er geen dress code en is er geen party. De meeste bezoekers zitten gewoon wat met elkaar te kletsen, waarbij je haast zou denken dat je je in een normaal café bevindt. Alhoewel er altijd wel een paar gasten zijn die aan SM gerelateerde kleding/accessoires dragen, al dan niet in verband met een workshop. In elk geval zijn die vrijdagavonden zeer geschikt om mijn sociale contacten te onderhouden zonder dat je direct in een heftige SM-sfeer belandt. Wel zo prettig gezien mijn huidige inactieve status. Iets wat ik overigens niet aan de grote klok hang daar. Tegen elven ging ik gewoontegetrouw naar huis. Toen ik restaurant De Peerdestal passeerde, gebeurde het volgende.

Op een bankje bij het restaurant zit een dame te roken. Hoe oud zou ze zijn? Ergens begin 50, schat ik. Ik ben haar net voorbijgelopen als ze mij aanspreekt: 'Heb jij geen zin om even te komen zitten?' Ik loop terug, nieuwsgierig geworden. 'Ik heb geen honger', zeg ik. 'Ik heb geen honger?' 'Ja, deze bank hoort bij het restaurant toch?' 'Je kunt hier gewoon zitten hoor. Ik ben er ook niet binnen geweest.'

Mijn eerste woorden verraadden al mijn Nederlandse komaf. Ze gaat daarop in en vraagt me of ik in Antwerpen woon, zo ja: hoelang al en waar ik dan in Nederland heb gewoond. Ze is nogal nieuwsgierig, want wil ook weten waar ik liever woon: Antwerpen of Rotterdam. Mij kan het geen zak schelen. Kan net zo goed in Den Haag of Vilnius wonen, maar dat zeg ik haar niet.

Ze begint een verhaal over een Marokkaans restaurant in Rotterdam onder een gewelf waar ze een keer fantastische couscous heeft gegeten (iemand in R'dam een idee waar dit kan zijn?) en dat er vroeger ook een goed Marokkaans restaurant in Antwerpen zat.

Waarom heb ik haar aandacht getrokken en wat wil ze nu eigenlijk van mij? Ik ben geen adonis, heb mijn handicap en scoor nooit goed bij de vrouwen als het op de eerste blik aankomt. Ik ben dus achterdochtig. Alhoewel ze niet dronken is, lijkt ze me toch een beetje tipsy.

'Kan ik je uitnodigen nog wat met mij te drinken in dat café op de hoek daar. Als het nog open is? Hoe heet het ...?' 'Plansjee. Nee, dank u. Ik ben op weg naar mijn bed.' 'Oh, nou ja dan ga ik ook naar huis. Ik moet ook die kant op.' Die kant is richting Hendrik Conscienceplein.

Ik ben dus nog niet van haar af. We beginnen te wandelen. Ze steekt haar arm onder de mijne. 'Dat is geen goed idee vanwege mijn motoriek.' 'Oh sorry.' Hallo zeg, we kennen elkaar net tien minuten.

Het voetgangerslicht bij de Sint-Katelijnevest springt op rood. 'We kunnen nog oversteken, kom.' 'Nee, ik blijf staan.' 'Oké, tot een volgende dan.' En ze steekt snel over. Als de paar auto's voorbij zijn, steek ik ook over. Het licht staat nog steeds op rood, maar ik loop zo vaak door rood licht hier. Als het veilig is. Zij loopt ondertussen zo'n 50 meter voor mij en kijkt gelukkig niet meer om. Ik heb haar in mijn bijna 7 1/2 jaar Antwerpen nog nooit gezien. Waar woont ze?

Ik zie haar de Borzestraat inschieten en een deur ingaan, vlak naast de B&B. Moet ik onthouden. Loop gemiddeld 15 keer per week langs de Borzestraat dus het is een wonder dat we elkaar nooit eerder hebben gezien.

Hoe moet ik dit voorval nu weer interpreteren? Je weet dat mijn datingpogingen tot nu toe weinig resultaat opleveren. Of het ooit wat gaat worden? De een is sceptisch over internetdating. De ander lyrisch. De laatste keer dat iemand van het vrouwelijk geslacht mij spontaan in het wild uitnodigde bij haar te komen zitten, was in 1993. Dus, wat moet ik hiermee? Het was een aardige dame, maar een beetje opdringerig. Zal aan haar tipsy toestand hebben gelegen. Wees eerlijk: zou jij als vrouw zomaar een wildvreemde kerel op straat aanspreken en hem uitnodigen nog wat te drinken op café? Ik bedoel maar.

Ervan uitgaande dat ik haar de eerstkomende 7 1/2 jaar niet opnieuw tref in Antwerpen, zal ik derhalve maar afwachten wat er verder gebeurt. Ik zit ook weer niet totaal zonder vrouw, als ge begrijpt wat ik bedoel. Laat ik mij eerst de komende week terug op mijn werkende toekomst storten. Op maandag en dinsdag is er geen blog. Morgen zit ik met de hoofdredacteur van de Massad in een SM-studio in Den Haag voor een interview. Pik dat werk toch maar weer op. Kan het geld gebruiken en het houdt je van de straat. Dinsdag zit ik opnieuw in Den Haag, dit keer voor loopbaanbegeleiding deel 2. De rest van de week hoop ik een plannetje dat zich in mijn hoofd heeft genesteld verder te onderzoeken: heeft het potentie of schiet ik het net als alle voorgaande ideeën af? Het heeft met mensen met een beperking te maken. Met name die in Oost-Europa wonen. Ja, ik kom niet meer af van mijn fascinatie voor die regio. Ik hoor je denken, maar dit plannetje is toch echt wel strikt werkgericht geïnspireerd. Er valt daar nog een heleboel te verbeteren en als ik kan bedenken hoe ik daar voor mijzelf een werkende rol erin kan verschaffen: wie weet.

Een voorbeeld uit Boekarest van waar ik op doel: http://www.youtube.com/watch?v=XRxG9kKjyv8

vrijdag 20 september 2013

Weg uit de journalistiek?

Vandaag raakte bekend dat in Nederland veel arbeidsplaatsen gaan verdwijnen bij Sanoma uitgeverij als gevolg van een reorganisatie. Op zijn minst 20 man moeten het bedrijf verlaten. Een anonieme bron weet te melden dat Nieuwe Revu, Flair en Viva ophouden te bestaan. Sanoma bevestigt noch ontkent het bericht. Op 4 november wordt het reorganisatieplan aan de vakbonden bekendgemaakt.

Wekt het verbazing? Ja en nee. Nee, de bladenmarkt heeft al jaren te kampen met teruglopende verkopen. Ieder jaar verdwijnen er weer titels. De titels die nieuw verschijnen, houden het meestal ook niet lang uit. Zo raakte eerder deze week bekend dat het Vlaamse magazine Goedele, van Goedele Liekens, voor de tweede keer wordt opgedoekt. Wat dan wel vreemd is dat Flair in Nederland uit de schappen dreigt te verdwijnen terwijl Flair in Vlaanderen verder blijft bestaan. Dit terwijl ook de Vlaamse bladenmarkt ieder kwartaal krimpt.

Hoe zou je die krimp kunnen stoppen? Reorganiseren, is één methode. Dat kun je echter niet blijven doen. Er moet een voldoende grote kern van journalisten en administratief/commercieel personeel overblijven. Hoe moeten anders de overblijvende bladen worden gevuld en verkocht? Hoe verwerf je nieuwe lezers? Is dat nog wel mogelijk anno 2013? Kijk eens in een willekeurige kranten- of boekwinkel. Je ziet door de bomen het bos aan tijdschriften en kranten niet meer. Ze zijn weliswaar alle bestemd voor een eigen doelgroep, maar de lezersmarkt is echt niet zo verzuild.

Er zitten vast verschillen tussen de lezers van al die afzonderlijke bladen, maar die zijn niet meer van zoveel wezenlijk belang dat ze de lezer ook vasthouden. Geen geld meer voor een tijdschrift? Een paar weken achter elkaar niet interessant genoeg? We doen het de deur uit. Tijdschriften zijn een luxeartikel, geen levensbehoefte. Dat is het probleem en raakt niet meer opgelost. Ook al, omdat op internet veel te vinden is wat je ook in de Flair, de Humo of de Nieuwe Revu leest. Al die bladen hebben niet voor niets een internetrubriek.

Al met al is het natuurlijk de dood in de pot voor degenen die de bladen vullen, de journalisten. Of het nu gaat om roddeljournalistiek of om gedegen onderzoeksjournalistiek: de vijver droogt op. Werd je er al nooit rijk van en kwam je al haast niet binnen bij redacties als outsider, nu lijkt de journalistiek eerder een armoedeval te zijn geworden.

Ik beraad mij nog steeds op een carrièreswitch. Schrijven, blijf ik altijd doen, maar er mijn brood mee verdienen: het wordt met de dag moeilijker. Tijd voor iets anders dus. Dinsdag loopbaanbegeleiding deel twee.

Uit de tijd dat de krant, waarmee het ook niet goed gaat, nog een mijnheer was.

 
 
Bronnen tekst:
 
 
 


donderdag 19 september 2013

Go with the flow

Ik had gisteravond nog veel energie over toen ik na de Lionel Messi show naar bed ging. In mijn hersenen. Van slapen kwam derhalve weer eens niet veel terecht. Te veel malen. Niet vanwege Roemeense date. Of wel. Onbewust had ze me toch weer een impuls gegeven.

Je kent me: ik wil vooruit. Het kan wel zijn dat ik eerst mijn hersenen moet leegmaken om tot juiste beslissingen inzake werk te komen, maar dat moet ik ook niet doen totdat ze zo leeg zijn dat er niets meer aan creativiteit en ideeën in zit. In bed dus viel ineens mijn Vlaamse frank/Nederlandse kwartje: als ik iets voor mezelf wil beginnen, moet ik eerst en vooral stoppen met de zoektocht naar het ei van Columbus.

Je herkent het waarschijnlijk wel als je zelf ook plannen in die richting hebt (gehad): je piekert je suf over het gat in de markt. Die ene kans die niemand nog heeft gezien en die jij dan mooi kan invullen. Ik ben er al naar op zoek zolang ik hier in Antwerpen woon. Ik zie het gewoon niet. Is ook niet erg! Bedacht ik mij gisteravond. Ik moet zelf niet zoeken. Ik moet gevonden worden! Waar zitten de problemen in deze wereld die om een oplossing vragen? Een oplossing die ik kan helpen bewerkstelligen. Voorbeeld: ''You won't hear good stories. Government doesn't do enough for them.' Them zijn mensen met een beperking in Roemenië, mocht je mijn blog van gisteren hebben gemist. Oké, hoe zou ik daar met mijn eigen persoonlijke kennis en de kennis over hoe de gehandicaptenzorg in België en Nederland is geregeld op kunnen inspelen? Waar heeft de Roemeense gehandicaptenzorg met andere woorden behoefte aan? En hoe kom ik daarachter? Veel vragen, maar het is weer een opening naar de oplossing inzake mijn werkende toekomst. Voorgesteld als een driehoek zie ik daarin als ijkpunten: maatschappelijke en politieke betrokkenheid, het leven met een beperking en mijn drang naar avontuur/het leren hoe anderen leven. Niet eenvoudig om mee aan de slag te gaan, maar het is iets. Ik wil er de rest van deze maand werk van maken. Go with the flow.

notenkraam groenplaats mag weer
Voormalige notenkraam Groenplaats. Archieffoto Gazet van Antwerpen

En anders kan ik altijd nog overwegen met een notenkraam op de Groenplaats te gaan staan. Het mag weer! Op mijn voormalige Volkskrant-blog heb ik een paar keer aandacht besteed aan de dame op bovenstaande foto. Zij stond decennia lang met een notenkraam op de Groenplaats totdat het toenmalige college besliste dat ze daar weg moest. Bart De Wever en co hebben nu beslist dat er weer een notenkraam op de Groenplaats mag staan. Of de betreffende dame nog goesting heeft haar plekje weer in te nemen? Het huidige college verwacht meerdere geïnteresseerde kandidaten en opent een biedingsprocedure. Minimumbod is 5.000 euro. Hm, hoe verdien je dat nu weer snel terug?

Ik heb altijd haast. Ik heb niet het eeuwige leven. De aarde ook niet, maar kan nog even mee, 1,75 miljard jaar om precies te zijn. Maak dus nog maar even plannen.

woensdag 18 september 2013

Een slimme meid ...

Nederlanders vanaf laten we zeggen 35 jaar vullen deze zin zo aan. Voor de Nederlanders onder de 35 en de Vlamingen doe ik het even: .. is op haar toekomst voorbereid. Het was de slogan in een overheidscampagne eind jaren 80 om meisjes meer exacte vakken te laten kiezen op school. Vandaag bleek Roemeense date tot twee keer toe goed voorbereid.

We hebben om 15:00 uur afgesproken. Ik arriveer ter hoogte van haar raam aan de Verversrui. Nog geen Roemeense date te zien, dus ik wacht aan de overkant. Het regent behoorlijk. Geen goed tijdstip uitgekozen. Ik sta tegen een muurtje met een hek. Achter het hek staat een jonge meid een sigaretje te roken. 'Do you know me?' ''No.' 'I work there.' Ze bedoelt aan de overkant waar ik moet zijn. 'I'm waiting for your colleague.' Die even later uit een raam links van mij stapt. Even bij de overburen binnengewipt.

We lopen snel naar de overkant waar ik al had opgemerkt dat er allemaal nieuwe meiden staan. 'The other ones stopped. They were Polish.' Oké. Op haar kamer aangekomen, wenst ze me een prettige verjaardag. 'I hope you find work and a relationship.' Dat zou mooi zijn.

'What did you do this day?' 'Not much. It's my birthday.' 'What will you do tonight?' 'Watch football.' 'You like football?' Als het Barcelona is wel ja. Eigenlijk sla ik de groepsfase van de Champions League normaal altijd over, maar Barcelona - Ajax is een te mooi affiche. En het is nu eenmaal een dag waarop even niets moet en alles mag. Dus ook voetbal kijken.

'Still no work?' 'No.' 'And the woman in The Hague?' 'She thinks I'm going too fast.' 'Too fast?' 'Yes, I first have to think things over. One time, I want to start something on my own. The other time, I'm thinking about a fixed job. There's too much in my head.' 'Starting for your own isn't easy.' 'Well, at least my book is selling.' 'It is? I hope you sell thousands of them. What would you do when you were rich?' 'Don't know. Travel ...' 'I would not know either. You get money from the government now you don't work?' 'Yes I do.' 'Is it enough?' 'xxxx. I can pay my rent, electricity, telephone. The rest is for food, clothes, you ...' 'And you did save money.' 'Yes, but I leave that on my bank account.' 'How much is it? I'm just curious.' 'xxx.' 'That's not much.' 'No? What should I have to do with more money? I can't spend it as long as I don't work.' 'Yes, I guess you have other priorities. I'm saving too, but don't have enough yet.' 'How much?' 'xxxx.' 'xxxx? Wow, and that's not enough to build up another life?' 'You know what I want. I want a family. A husband and kids. As long as I don't have a husband, it's better to continue this work a little longer. I also want to have money to give to my children. (...) I already bought a studio in Romania.'  

Roemeense date blijkt financieel beter op haar toekomst voorbereid dan ik altijd had gedacht. Geld is voor mij geen levensbehoefte. Ik zorg ervoor dat ik niet aan de straatstenen kom te staan en helemaal aan de grond zit zoals na mijn eerste jaar in Antwerpen. Voor de rest: zou ik echt vrijuit willen leven en doen waar ik zin in heb, kan ik nog wel even doorsparen. Ik zat bij Delta Publishing ook echt niet in de hoogste salarisschaal. Integendeel. Topinkomens, heb ik nooit gekend.

'Where's your studio? Bucharest? I want to go to Romania next year. If I have the money.' 'No, not in Bucharest. Two hours outside of Bucharest. What do you want to do in Romania?' 'Travel and interview disabled people.' 'You won't hear good stories. Government doesn't do enough for them. It will be hard to find people who do speak English. Maybe the embassy could help you.' 'Or we go together and you translate.' (kan het altijd proberen!) 'Maybe, if I'm still here. (denkt na) I do have a cousin who's very good in languages. English and now she's studying French.' 'You should bring me into contact with her when it's that far.' Ik ben dan wel geen meid, maar zo'n nuttig contact laat ik niet aan mij voorbij gaan, mocht ik volgend jaar inderdaad koers zetten richting Roemenië/Bulgarije en Hongarije.

Haar sigaret is ondertussen op, de kamer gekuist. Zij frist zich nog wat extra op en ik kleed me uit. We kunnen eraan beginnen. Ik geef haar complimentjes en vertel haar hoe blij ik altijd weer ben bij haar. Normale seks, gans anders dan ik gewend ben geweest. We zijn goe bezig, maar Little Willie laat het afweten. Ik was vorige week behoorlijk verkouden en ben eigenlijk nog steeds niet 100%. Zou ermee te maken kunnen hebben. Vervelend, net op mijn verjaardag.

'Maybe, I should beat you with the thing?' Ik heb niet direct door waar ze naartoe wil met die uitspraak en antwoord dan maar bevestigend. Geen orgasme is voor mij geen probleem, maar zolang zij pogingen wil ondernemen. Ze grijpt in haar tas op de rand van het bed. Blijkt daar al een bescheiden arsenaal SM-spul in te zitten. Niveau 50 tinten grijs. Niets waar een die hard SM'er van achterover zou vallen. Een halsband, een zweepje en een strapon (wat dat is, moet je zelf maar even googlen. Ik ga hier geen beginnerscursus SM houden). 'I got it from the Polish girl.' Ze pakt het zweepje. Op mijn verzoek klikt ze mij ook de halsband om. Er zit een riem aan zodat ze me naar haar toe kan trekken. En ja hoor: Little Willie wordt ineens wakker en besluit toch maar aan mijn pogingen gehoor te geven. Typisch geval van conditionering. De hond van Pavlov is er niets bij.

Ze sloeg niet hard en trok ook niet hard. Het besef alleen al dat we van normale seks op SM waren overgeschakeld, bleek een voldoende trigger. 'Sorry, it was difficult for me to cum this time.' Ze maalt er niet om. 'I should use it more (niet bij mij!). Was it good?' Ze zou wat meer moeten praten bij soft-SM. 'I don't know the right words.' 'You just have to command. Tell the person he has to obey you.'

De seks verliep vandaag dus anders dan gepland. Gelukkig was er op het einde geen noodzaak aan een zuur gezicht bij haar, want ik kwam klaar. Ook daarmee bleek ze voldoende voorbereid. Gaan we natuurlijk niet altijd zo doen, maar als ik aan die noodrem moet trekken. Soit. Ze kent mijn verleden, ik ken het. Definitief 100% SM-vrij zal mijn seksuele interesse ook nooit worden. Onmogelijk. Daarvoor heb ik het te lang gedaan. 'Next time, we do normal again', geef ik haar wel bij afscheid mee. 'Of course.' Thuisgekomen, stuur ik haar nog een SMS-je waarin ik schrijf dat ik het fijn vond bij haar te zijn op mijn verjaardag. Geen woord over de SM. Ze antwoordt plezierig terug: 'I'm glad I made you happy on your birthday.'

We begrijpen elkaar. Mijn intentie om volgend jaar naar Roemenië te gaan, is zeer serieus. Ben benieuwd of zij mij inderdaad op de een of andere manier kan begeleiden bij de realisatie ervan. Dat is een vraag voor later. Misschien is het ondertussen beter me voortaan iets meer op te peppen voordat we weer aan de gang gaan. Bijvoorbeeld met onderstaande.

Reageren, mag. Ik ben vanavond wel voetbal aan het kijken.

dinsdag 17 september 2013

De jaarlijkse laarzendag

Ik ben er een maandje te vroeg mee. Echter, gezien het weerbeeld en de bijbehorende temperaturen hebben veel dames in Antwerpen hun laarzen alweer uit de kast gehaald. Vaste bezoekers van dit blog weten ondertussen wel dat dit een genot voor het oog is voor ondergetekende. Ga zo door dames!

Omdat het laarzenseizoen dus alweer volop aan de gang is, doe ik vandaag volop mee met mijn jaarlijkse laarzendag via enkele her en der gegooglede foto's. Je kent daarbij mijn uitgangspunt: hoe langer de laarzen, hoe beter.

Morgenmiddag bezoek ik normaal gesproken Roemeense date als verjaardagscadeautje aan mezelf (44 vanaf morgen wie het per se wil weten). Het laat zich raden waar het blog van morgenavond dan over handelt. En nee, Roemeense date heb ik nog nooit in laarzen aanschouwd. Jammer ergens ...


Nederlands model Doutzen Kroes
in laarzen van Emilio Pucci

Bron: http://bootlovers.typepad.com


Over de knie laarzen van ontwerper
Christian Louboutin
Bron: www.neimanmarcus.com


Op goed geluk gegoogled


Bron: www.worldofstock.com





maandag 16 september 2013

Terugkeer van een oude bekende

Toek ik 25 mei 2006 definitief in Antwerpen arriveerde, was hij alweer een tijdje vertrokken: Dyab Abou Jahjah, de oprichter van de Arabisch-Europese Liga. Zijn geest hing hier nog wel rond. Mij was bijvoorbeeld ten zeerste ontraden mij in Borgerhout te vestigen, onder andere vanwege gebeurtenissen in 2002 waar Abou Jajhah bij betrokken was geweest. Van Fouad Belkacem en zijn Sharia4Belgium hadden we toen nog niet (veel) gehoord.


Abou Jahjah in 2004
Bron foto: VRT

De AEL werd in 2000 opgericht door Abou Jahjah en had als voornaamste doel 'het versterken van de maatschappelijke positie van de moslimgemeenschap in België en de rest van Europa.' De AEL nam deel aan de federale verkiezingen, in 2002, samen met de pvda. Een succes werd dat niet echt.

Waarschijnlijk zouden de AEL en zijn oprichter Abou Jahjah in de marge zijn gebleven, als op 24 november 2002 niet de vlam in de pan was geslagen in Borgerhout. Een 66-jarige Antwerpenaar schoot toen zijn 27-jarige Marokkaanse buurman dood. Er braken rellen uit in Borgerhout en Abou Jahjah werd al snel bestempeld als aanstichter ervan. Een aanklacht waarvan hij zes jaar later in hoger beroep definitief werd vrijgesproken.

Abou Jahjah zat toen al in Libanon, hij is van Libanese komaf. Na eerdere tussenstops in het Antwerpse Boom en het Brusselse Schaarbeek. In 2008 was er van de AEL ook zo goed als niets meer over. Radicale moslims die het niet eens waren met de manier hoe zij in Antwerpen leven, hadden zich vooral aangesloten bij Sharia4Belgium.

Sharia4Belgium bestaat officieel niet meer. Zijn leider Fouad Belkacem zit al een tijdje in de bak wegens haatdragende video's en bedreigingen. Nummer twee is eerder dit jaar in Syrië gesneuveld. En wat maakt Abou Jahjah vandaag in De Standaard bekend? 'Ik kom terug naar België.'

Misschien ben ik weer te achterdochtig, maar hij moet op z'n minst hebben ingeschat dat zijn sterren nu weer gunstiger staan. Er kleeft geen strafblad meer aan hem en hij kan de oorspronkelijke AEL-missie terug oppikken zonder hinder van Belkacem. Want, waarom komt hij terug? Hij wil een nieuwe beweging oprichten, zei hij op de Vlaamse Radio 1. 'Geen kopie van de AEL. Wat we gaan doen, kan veel groter en sterker en efficiënter worden dan de AEL ooit geweest is.' Niet dat het meteen een politiek kader krijgt. 'Het is zeer zeker niet de bedoeling om volgend jaar deel te nemen aan de verkiezingen. Wat er in de toekomst gebeurt, valt niet uit te sluiten.'

Waar Abou Jahjah gaat wonen, is nog niet bekend. De VRT gokt op Brussel. Moeten de niet-islamitische Vlamingen schrik krijgen van zijn terugkeer? Hijzelf zegt van niet: 'Iedereen wordt mettertijd een andere man. De ideeën zijn misschien niet zo verschillend, maar de stijl is misschien wel veranderd met de leeftijd, met de ervaring.'

Wordt vast en zeker nog vervolgd. Reken maar dat de media hem in de gaten gaan houden.

Lees verder

Wikipedia

Volledige berichtgeving site VRT

zondag 15 september 2013

Moet ik blij zijn met de autovrije zondag?

De binnenstad mag vandaag dan wel autovrij zijn, als ik zie wat daarom allemaal wordt georganiseerd, ben ik bang dat het op deze zondag weer op een gekkenhuis uitdraait. Met bijvoorbeeld nog meer stoepfietsers dan anders. Ook al kunnen ze nu makkelijk op de rijweg fietsen. Goed idee, dat Antwerpen Autovrij ...? Zie ook www.antwerpenautovrij.be Vorige edities brachten makkelijk meer dan 100.000 man op de been, afhankelijk van het weer.

vrijdag 13 september 2013

Bijna grandioos de mist in op vrijdag de 13e

Ik ben vandaag niet onder een ladder doorgelopen. Ik ben ook geen ladders tegengekomen. Ik hoefde ook geen schrik te hebben voor een zwarte kat. Er huizen niet veel katten in mijn woonomgeving en die er wel zijn, zijn niet zwart. Ik ben op de been gebleven en niet in valkuilen getrapt. Ik hoefde ook niet met vlucht HEL666 mee. Kortom: voor mij totaal geen koude drukte vandaag ...? Hm, toch een klein beetje. Vooraf en op de dag zelf.

Het werd zo langzamerhand weer eens tijd Roemeense date te contacteren. Mijn verjaardag staat immers voor de deur. Hoe gaan Roemenen om met bijgeloof en vrijdag de 13e? Ik heb dat gisteren uit voorzorg proberen te googlen.

Bijgeloof komt nog in grote mate voor in Roemenië, zo las ik. Over vrijdag de 13e las ik niets specifieks. Alleen een oud bericht uit 2004 over een bijgelovige Roemeen die op vrijdag de 13e de dood vond door een steek van een zeldzame wesp in zijn keuken. Terwijl hij juist alle voorzorgsmaatregelen tegen rampspoed die dag had genomen.

Ik nam dus maar de gok en contacteerde Roemeense date eind van de ochtend. Gelovig is immers niet hetzelfde als bijgelovig. Ze reageerde vrij snel en positief. Bezoekje aan haar op mijn verjaardag zou geen probleem moeten zijn, conditio sine qua non. Je moet jezelf ook af en toe iets leuks gunnen. Dat houdt het leven plezierig en je verjaardag is wat mij betreft een perfecte aanleiding daartoe. Wordt volgende week vervolgd.

Ik maakte wel bijna een grote blunder vandaag. Ik hoorde op Studio Brussel iets over een dode Dolby en daarna I scare myself van Thomas Dolby. Ik luisterde met een half oor, want was met iets anders verderop bezig en concludeerde in de gauwigheid dat Thomas Dolby was overleden. Ik plaatste een beetje vage tweet met een video naar dat nummer. Las ik enkele uren later dat niet Thomas Dolby, maar Dr Ray Dolby is overleden, uitvinder van audio-equipment. Ooooops, snel mijn tweet gedeletet. Die was kennelijk nog niemand opgevallen. Thomas Dolby is nog steeds alive and kicking, afgaande op zijn website.

Toch bijna een vrijdag de 13e ongelukje. Ter compensatie aan iedereen die ik valse schrik heb aangejaagd nog maar eens I scare myself. Blijft een song van uitzonderlijke schoonheid die het verdient ook in het jaar 2213 nog te worden gedraaid!


donderdag 12 september 2013

Welk beeld heb jij van mij?

In het kader van mijn loopbaanbegeleiding, afgelopen dinsdag officieel gestart en vanwege de vertrouwelijkheid zal ik er niet veel over uitweiden op deze plek, heb ik een vraag aan jullie.

Ik moet aan een aantal mensen vragen welk beeld zij van mij hebben als ze aan me denken. Ik heb eerst gegrasduind onder de mensen die mij reeds meer dan/bijna tien jaar kennen. Zij kwamen met zinnen waarin de steekwoorden waren 'volhardend', 'eigenwijs', 'doorzetter' en 'creatief'.

De trouwe volgers van dit blog kennen mij, op een enkeling na, nog geen tien jaar. Bovendien hebben wij elkaar, opnieuw enkele uitzonderingen daargelaten, nooit in het echt ontmoet. Het lijkt me interessant ook van jullie te horen wat jullie beeld van mij is. Schets in enkele zinnen, geen A4 vol maar ook niet in één lullig zinnetje, hoe ik op jullie overkom. Mijn dank is vooraf al groot.

Ja, ik ben eigenwijs, maar ook emotioneel. Dat uit zich regelmatig in mijn muziekkeuze. Ik laat nog eens een paar fijne video's op jullie los. Te beginnen met Johnny Cash. Je weet wel waarom (op iedere denkbare radiozender is aandacht aan hem besteed vandaag).



Het origineel is van ons aller Nick Cave.

 
 
Cave ontdekte ik in de jaren 90. Toen begon ook de nu volgende fijne band. Als ik mij nu met één songschrijver moet associëren, is het zonder twijfel Beth Gibbons. Let op: video duurt 71 minuten! Het is het complete concert op Glastonbury van dit jaar.
 
 
                                      
 
De beste band op dit moment vind ik dan weer de onderstaande. Sinds afgelopen zomer zijn ze weer helemaal in mijn blikveld beland.
 
                                    


woensdag 11 september 2013

Reuzenpanda's moeten Franse bevelen gaan leren in plaats van Vlaamse

Er zijn niet veel reuzenpanda's in de wereld. In de Benelux zijn ze tot nu toe in geen enkele dierentuin te bewonderen. Daar gaat vanaf lente 2014 verandering in komen. Pairi Daiza, een dierentuin annex themapark in de Waalse provincie Henegouwen, krijgt vanaf volgend jaar voor een periode van 15 jaar twee reuzenpanda's te leen: het mannetje Xinhui en het vrouwtje Haohao. Iets wat vooral flaminganten in het verkeerde keelgat is geschoten.

Premier di Rupo, toch op handelsmissie in China, heeft de laatste formaliteiten rond de komst van de twee panda's afgerond met zijn Chinese ambtsgenoot Li Keqiang. Onmiddellijk deden er in Vlaanderen verhalen de ronde dat di Rupo lui-même ervoor heeft gezorgd dat de dieren naar de provincie Henegouwen, zijn thuisbasis, verhuizen en niet naar de Antwerpse zoo. Die zoo zei in een reactie dat een echte dierentuin een betere habitat zou zijn. Antwerps burgemeester Bart De Wever noemde Pairi Daiza 'een veredeld pretpark'.


Bron foto: VRT

Het verhaal achter de komst van deze panda's is niets meer en niets minder dan een zoveelste voorbeeld van communautair gehakketak waarbij de Vlamingen zich slechte verliezers tonen. Afgaande op de totstandkoming van de deal zoals die in de Vlaamse media is opgetekend.

Pairi Daiza onderhandelt al anderhalf jaar met de Chinese autoriteiten over de komst van de dieren. De Antwerpse zoo claimt wel ook goede troeven te hebben om ze op te vangen, maar heeft voor zover mij nu bekend nooit een verzoek daartoe ingediend bij de Chinese overheid. Ik mag toch aannemen dat ze van de mogelijkheid daartoe op de hoogte zijn. Als je zelf geen actie onderneemt, moet je ook niet raar opkijken dat de concurrentie er met de buit vandoor gaat.

Want, het gaat niet alleen maar om het feit dat panda's zulke schattige beesten zijn die we in stand willen houden. Het gaat vooral om het economische aspect. Een Amerikaanse professor becijferde dat de komst van twee panda's naar de dierentuin van Memphis de lokale economie jaarlijks 15 miljoen euro oplevert. De dierentuin zelf trekt 20% meer bezoekers.(GvA) Geen wonder dat De Wever en de Antwerpse zoo deze vette buit ook hadden willen vangen. Jammer jongens, volgende keer beter opletten en sneller handelen.

Ondertussen staat deze affaire al bekend als 'Pandagate' en is het aannemelijk dat di Rupo er vragen over moet gaan beantwoorden in het federaal parlement. Vlaams premier Kris Peeters wil samenzitten met di Rupo om een goede uitleg te krijgen, maar 'heeft geen behoefte aan een panda-rel'.

Voor iedereen die bezorgd is over het welzijn van de panda's in Henegouwen: wees gerust. Ze komen terecht in 'een ultramodern complex', in de Chinese tuin. Bovendien komt een team met 'panda-experts' mee dat al die 15 jaar de panda's opvolgt en 'hun kansen op het krijgen van een babypanda zal maximaliseren'.

Verder lezen

Site van de VRT

Site van Pairi Daiza

maandag 9 september 2013

Wat te doen met Bashar al-Assad?

De kans bestaat dat als ik morgenmiddag laat terugkeer uit Den Haag van de eerste officiële sessie inzake loopbaanbegeleiding de VS ondertussen is begonnen met het bestoken van Syrische doelen. De Syrische president Assad heeft al gedreigd terug te slaan. Ik verwacht niet direct dat hij de internationale trein tussen Den Haag en Brussel-Zuid op het oog gaat hebben, dus ik reis wat dat betreft zonder angst.

Bron foto: CNN
 
 
Hij ziet eruit als de ideale schoonzoon en is een knap uitziende man, Bashar al-Assad. Helaas is hij niet zo vredig als dat hij eruit ziet. We kennen allemaal het verloop van de Syrische burgeroorlog die nu al meer dan twee jaar aan de gang is. Ook zonder de vermeende inzet van chemische wapens spelen zijn troepen een vuil spelletje om Assad aan de macht te laten blijven.
 
Zijn vader was een gevreesd dictator. Politieke analisten hoopten dat zoon Assad een andere koers zou gaan varen. Eigenlijk werd hij beschouwd als de eerste Arabische nieuwe leider, nog lang voordat we van de Arabische Lente hadden gehoord. Een verwachting die snel in duigen viel. De repressie onder Assad was en is net zo hevig. Hij verdedigt zijn machtspositie met alle middelen, geoorloofde en vooral ongeoorloofde.
 
Heeft Assad nu chemische wapens ingezet of niet? Afgaande op YouTube video's en getuigenverklaringen zou je concluderen dat op 21 augustus chemische wapens in Damascus zijn gebruikt. Het was geen geheim dat Assad over zulke wapens beschikt. Ik las vandaag dat hij de grondstoffen daarvoor onder andere nota bene heeft gekocht in Groot-Brittannië van 2004 tot 2010. Let wel: dat was dus zowel onder Labour als onder de huidige Conservatief-Liberale regering. David Cameron heeft een pak boter op zijn hoofd ...
 
Assad beschikt dus over de wapens, de Russen hebben hem vandaag gevraagd ze onder internationaal toezicht te plaatsen, en de getuigenissen van het gebruik ervan lijken voor zich te spreken. Toch komt president Obama tot nu toe niet met het keiharde bewijs. De Amerikaanse regering baseert zich op afgeluisterde gesprekken, YouTubes en dergelijke. Daaruit kun je wel een schuldig zijn deduceren, maar het is nogmaals geen keihard bewijs. Dat blijft de zwakke schakel in de Amerikaanse roep om een actie tegen Assad op te starten.
 
Nog even los van de schuldvraag: wat willen de Amerikanen met een aanval bereiken? Ze geven zelf al aan dat ze Assad niet naar de andere wereld willen helpen, bang als ze zijn (terecht) dat Syrië daardoor nog meer in een spiraal van geweld en fundamentalisme verstrikt raakt. Met mogelijke explosieve gevolgen voor het hele Midden-Oosten.
 
Het meest waarschijnlijke scenario is dat de Amerikanen militaire doelen willen aanvallen om zo de slagkracht van Assads leger te verminderen. Ja, en dan? Zolang de rebellen geen militair overwicht krijgen, bijvoorbeeld via militaire steun uit het Westen, blijft de Syrische burgeroorlog voortwoekeren.
 
Sarcastisch gezien, is dit juist het meest gewenste scenario voor de grote wereldmachten. Laat die Syriërs elkaar maar uitmoorden. Wij blijven aan de zijlijn staan en voeren af en toe een toneelstukje op in de VN-Veiligheidsraad. Zolang het tot Syrië beperkt blijft, vinden zij het dan best.
 
Helaas, het conflict beperkt zich allang niet meer tot Syrië. Libanon, Turkije, Jordanië. De landen zitten vol met Syrische vluchtelingen. Het verwondert mij dat Turkije zich zo terughoudend blijft opstellen. Daar moet toch grote Amerikaanse druk achter steken.
 
Terug naar de VS. Het wachten is op de belangrijke speech van Obama om het Congres te overtuigen voor te stemmen inzake een militaire operatie. Linksom of rechtsom: Obama kan nu niet meer terugkrabbelen. Doet hij dat wel, is het gedaan met zijn leiderschap. Hij gaat doorzetten, wat Poetin en anderen ook nog proberen.
 
Een Derde Wereldoorlog zie ik hier nog niet uit voortkomen. Een oplossing voor het Syrische conflict evenmin. Wanneer die maximaal 90 dagen van een Amerikaanse actie voorbij zijn, kunnen we ons derhalve nog steeds de vraag stellen 'Wat te doen met Bashar al-Assad'?
 
Ik wens jullie veel wijsheid toe bij het bedenken van een antwoord. Morgenavond is er geen blog.  
 
 

zondag 8 september 2013

Onmisbaar in duiding Belgische politiek: Carl Devos

Waar in Nederland Ferry Mingelen de bekendste politieke duider van het land is, moest hij niet binnenkort met pensioen (?), is die rol in Vlaanderen weggelegd voor een heuse hoogleraar politicologie aan de Universiteit Gent. Zijn naam: Carl Devos. Zijn ster is al een aantal jaren rijzende en gezien zijn leeftijd, hij is van 1970, kan hij nog wel een paar jaar mee. Nu al valt hij overal te bewonderen en te volgen: op de universiteit, bij de VRT, op Twitter en vanaf de komende week ook met een wekelijkse column in De Morgen. Peiling? Devos geeft commentaar. Uitspraak van deze of gene partijbons? Devos geeft duiding.


Archieffoto Knack

Ik volg Devos met name op Twitter, @devoscarl, en ik moet zeggen dat ik zijn tweets van een hoog gehalte vind. Hij komt altijd direct to the point en weet de kern in een actuele politieke discussie feilloos te raken.

Het is in Nederland niet evident om de politieke voorkeur van een politieke duider te kennen. Heb jij Ferry Mingelen weleens horen vertellen welke partij hij stemt? Devos doet daar minder moeilijk over. In een interview met De Morgen van zaterdag 7 september omschrijft hij zichzelf als een socialist aan de rechterzijde wat economisch beleid betreft. Dit wil niet zeggen dat hij in zijn duiding ook een duidelijke linkse voorkeur heeft. Integendeel: hij neemt iedere partij even secuur onder de loep.

Tot en met mei 2014 gaat hij zeker en vast overuren kloppen met de gewestelijke en federale verkiezingen voor de boeg. Voor een niet-wetenschappelijke analyse kun je tegen die tijd altijd bij mij terecht. Voor de onderbouwde analyses, kun je bouwen op Devos. In de krant. Op radio, tv en internet.  Hij valt niet weg te slaan de komende negen maanden. En daarna, want ook regeringsformaties behoren uiteraard tot zijn aandachtsterrein.

Mooi beroep. Misschien ook iets voor mij?

vrijdag 6 september 2013

Mijn minst gewaardeerde blog van deze week

Dat weet ik nu op voorhand al. Houd nog even vol, ik ben bijna klaar met het album 'Siamese dream' van The Smashing Pumpkins op de eerste vrijdag van de maand.

Ondanks jullie blijken van niet-waarderen, ga ik volgend jaar stug door met het een jaar lang vertonen van een song van een album dat dan precies 20 jaar geleden uitkwam. Het goede nieuws is dat jullie dan een keuze kunnen hebben gemaakt. In december dit jaar maak ik de twee genomineerden bekend. Degenen die mijn muzieksmaak en de popgeschiedenis een beetje kennen, weten nu al welke twee bands met hun debuutalbum uit 1994 ik ga nomineren. Je hebt dus nog ruim drie maanden om te bedenken waarmee je in 2014 een jaar lang wilt worden geconfronteerd LOL.

Terug naar de Pumpkins. We zijn aanbeland bij track nummer 9, Mayonaise. Dat heeft verder niets met Belgische friet van doen. Het is één van de rustigste songs op het album. Bereid je voor de eerste vrijdag van oktober maar alvast voor op het langste nummer van Siamese dream dat tevens de grootste bak Pumpkins-herrie is.

donderdag 5 september 2013

Fotoblog vredig Antwerpen

Na alle bekentenissen en gedachtesprongetjes van de afgelopen dagen houd ik het vandaag en morgen simpel op mijn blog. Ik begin met een serie foto's uit Antwerpen, genomen op donderdagmiddag 5 september. Het was warm. Gek genoeg was het ook zeer kalm in Antwerpen centrum. Natuurlijk, de scholen zijn weer begonnen en de meeste werkenden zitten weer op het werk. Maar, het was uitzonderlijk rustig. Stilte voor de storm die dit weekend losbarst?

De tribunes op de Grote Markt staan al klaar voor degenen die morgenavond de match tussen Schotland en de Rode Duivels op een groot scherm willen zien. Het scherm zelf viel nog niet te signaleren. Dit is de tribune bij de Kaasrui.

 
 
Ook het standbeeld van Brabo is ingepakt door tribunes.
 
 
 
Op de Handschoenmarkt valt deze containerkunst te bewonderen. De horeca is er overigens niet blij mee, want de terrassen vallen nu precies in de schaduw en dat kost klanten.
 
 
 
Het is trouwens kunst in het kader van 350 jaar Antwerpse Kunst Academie.
 
 
 
Op de Groenplaats moeten morgenavond de Bevrijdingsfeesten losbarsten. Zou je vanmiddag nog niet zeggen.
 
 
 
Oh ja, en dan is er zondag ook nog dit op het Hendrik Conscienceplein. 
 




woensdag 4 september 2013

Wat willen jullie weten over de Bulgaren en Roemenen?

Bulgaren en Roemenen kunnen nu al vrij door Europa reizen. Werken in andere Europese landen ligt iets ingewikkelder: ze moeten eerst een werkvergunning zien te verkrijgen. Vanaf 1 januari 2014 vervalt ook deze plicht. De Britse en Nederlandse regering vrezen dat hele volksstammen aan Bulgaren en Roemenen hun land gaan binnenvallen. De regering di Rupo heb ik er nog niet echt over gehoord. Is die Britse en Nederlandse angst terecht?

Niet als ik af moet gaan op een enquête die de BBC eerder dit jaar liet uitvoeren in Bulgarije en Roemenië. De vraag was in welke vreemde landen de inwoners zouden willen gaan werken, stel dat ze concrete ideeën daartoe hebben. Wat bleek: vooral Duitsland, Spanje en Italië waren in trek. Kennelijk floreren de Spaanse en Italiaanse economie nog altijd beter dan de Roemeense en Bulgaarse.

De Britten en Nederlanders, en in mindere mate de Belgen, worden dus weer eens bang gemaakt terwijl dat misschien nergens voor nodig is. Bang vanwege verlies van werk en inkomen. En bang, omdat we eigenlijk niet veel weten over de Bulgaren en Roemenen. Wat zijn dat voor mensen? Horen ze eigenlijk wel thuis in het welvarende Europa?

Om met die laatste vraag te beginnen: historisch gezien wel ja. Als we ervan uitgaan dat het begrip Europa toch min of meer de erfenis is van het Romeinse Rijk. De Romeinen kwamen in de tweede eeuw na Christus aan in de gebieden die we nu Bulgarije en Roemenië noemen. Daar woonden toen al de Thraciërs.

Wat voor mensen zijn Bulgaren en Roemenen op cultureel en persoonlijk vlak? Hoe leven ze? Tijdens mijn toenmalige bezoeken aan Bulgaarse date en mijn huidige bezoeken aan Roemeense date heb ik het er wel eens over gehad met de dames. Ze zijn niet echt vol lof over hun land. Ze zijn beiden geboren vlak voor de val van de communistische regeringen. Sindsdien is de democratisering met horten en stoten verlopen. Ook nu de landen al bijna zeven jaar lid zijn van de EU horen we af en toe nog verhalen over corruptie. De Bulgaren betogen al bijna drie maanden onafgebroken tegen hun socialistische regering, juist vanwege de corruptie.

Maar er vallen ook andere zaken te vertellen. Wist jij dat Roemenië het laatste Europese wilde landschap herbergt? Dat we de insuline aan een Roemeen hebben te danken? Dat zowel de Roemeense als Bulgaarse literaire wereld zeer productief is?

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben heel voorzichtig begonnen aan een nieuw projectje. Ik wil de Nederlanders en  Vlamingen meer leren over die Bulgaren en Roemenen. Gewoon om elkaar beter te leren kennen en begrijpen. Dat leren kennen kan op veel terreinen: politiek, cultureel, literair, muzikaal etc. Dat kan van heel summier tot heel gedetailleerd. Van kleinschalig tot grootschalig.

Dat is momenteel ook een beetje de makke van dit project: ik heb voor mezelf nog niet helder voor ogen wat ik er zelf mee kan bereiken. Als ik het alleen op het politieke ga gooien via de journalistieke weg, weet ik nu al dat het hopeloos gaat stranden. Leuk om voor mezelf ermee bezig te zijn, maar er financieel wijzer van worden: forget it. Zou ik het over de culturele/literaire boeg gooien, zie ik wel mogelijkheden. Mijn wildste plan is een tentoonstelling in te richten, met behulp van (Europese) fondsen, met voorbeelden van Bulgaarse en Roemeense kunst, literatuur en muziek. Daar zou je dan regelmatig evenementen aan kunnen koppelen die ook weer inkomsten moeten gaan opleveren.

Eer we zover zijn, leven we ergens in 2014. Voorlopig start ik heel voorzichtig, zonder veel promotie. Ik moet ook nog aandacht blijven besteden aan de verkoop van mijn boek, solliciteren (ook al zie ik de laatste weken geen enkele geschikte vacature meer onder ogen. Vandaar ook de gedachtesprong naar dit project) en dinsdag zou de loopbaanbegeleiding moeten gaan beginnen. Als daaruit zou komen dat ik alsnog schaapherder moet worden, tja dan heeft het ook geen zin met de Roemenen en Bulgaren verder te gaan.

Bij gelegenheid en goesting werk ik dus op kleinschalige wijze verder aan het Bulgarije/Roemenië-project. Je kunt het volgen op http://www.zelfstandigjournalistantwerpen.be/pages/189239/Bulgarije_Roemeni_.html Deel je gedachten met mij over welke richting ik het best in kan slaan. Wat vind jij het meest interessant om over die landen te weten te komen?

De bovengenoemde BBC-enquête.

Een video over de Britse angst voor een Roemeens/Bulgaarse invasie.


.  / 

dinsdag 3 september 2013

Should I stay or should I go?

De beslissing of ik in Antwerpen blijf of terugkeer naar Nederland hangt niet alleen af van mijn werkende toekomst. Net zo belangrijk is de vraag in welke politieke context ik mij het meest thuis ga voelen. De Nederlandse politieke situatie lijkt er niet beter op geworden tijdens de zomervakantie. Dit terwijl de 'moeder aller verkiezingen' in België voorlopig met iets minder angst en beven tegemoet kan worden gezien.


Bron foto: Wikipedia

Laten we eerlijk zijn: niemand in Nederland zit erop te wachten dat het kabinet Rutte II de rit volledig uitzit. Dat Diederik Samsom gaat scheiden, zal de meeste Nederlanders een worst zijn. Mij ook. Dat Samsom en Rutte geen daadkrachtig paar vormen om Nederland er bovenop te helpen, is veel kwalijker. Het wordt zelfs van kwaad tot erger. Nu interesseert het mij geeneens wie de meeste schuld draagt aan het huidige wanbeleid. Dat Mark Rutte er niets van bakt, wisten we al van zijn eerste kabinet. Toen had hij nog het excuus dat hij in een samenwerking met de PVV zat, in een minderheidsregering. Inmiddels is wel duidelijk dat Rutte gewoon incapabel is het land te regeren. Samsom krijgt van mij geen beter rapportcijfer. Mooie praatjes vullen namelijk geen gaatjes. Dat hebben zijn stemmers snel doorgekregen.

Ondertussen staat Geert Wilders weer eens triomfantelijk aan kop in de peilingen. Als puntje bij paaltje komt in het stemhokje, zal die voorsprong wellicht weer verdwijnen. Feit blijft dat ook een volgende regering weer van stukken aan elkaar gaat hangen met een gedecimeerde PvdA en VVD. Geen best vooruitzicht. En de Nederlander: hij ploeterde voort.


Archieffoto

Ondertussen is de regering di Rupo in België populairder dan ooit. De premier en zijn kornuiten scoren weliswaar slechts een mager zesje, maar de Belgen zien toch steeds meer dat de regering haar best doet en in elk geval regeert. Tegelijk met de stijgende populariteit van di Rupo, zelfs in Vlaanderen, kalft de populariteit van Bart De Wever in Vlaanderen langzaam maar zeker af.

Zijn N-VA zou bij verkiezingen nog steeds veruit de grootste partij blijven met 30% peilden De Morgen en VTM afgelopen weekend. Dat is echter wel eens tegen de 38% geweest. Net in datzelfde weekend brak er een woordenstrijd los tussen nummer twee op de N-VA lijst, Siegfried Bracke, en De Wever. Ik bespaar jullie de details, maar Bracke sprak in De Standaard voor zijn beurt door te stellen dat de N-VA ook wel zonder zicht op een confederatie in een volgende regering zou kunnen stappen. Als het economische beleid van die nieuwe regering de N-VA dan maar zou aanstaan.

Verwarring alom in politiek België. Deed de N-VA afstand van het zo gewenste confederaal model? Wat inhoudt dat de gewesten in politiek opzicht veel onafhankelijker worden van de federale regering. Op maandag floot De Wever Bracke terug in zijn hok. Geen sprake van dat de N-VA afstand doet van het confederalisme! Benieuwd hoeveel virtueel zetelverlies de partij hierdoor gaat oplopen. De Vlaming moet toch gaan inzien dat de N-VA een partij is die zelf niet weet wat ze wil.

Belgisch minister van Buitenlandse Zaken,
Didier Reynders. Hier samen met collega
Frans Timmermans. Archieffoto

Het risico op een nieuwe ellenlange politieke patstelling op federaal niveau na de verkiezingen in mei 2014 neemt zo langzaam maar zeker af. De Wever moet op zijn tellen gaan passen. Bovendien pleiten de kopstukken van de huidige regeringspartijen al openlijk voor een voortzetting van de huidige coalitie. Aan Vlaamse en Waalse kant. Didier Reynders voegde zich vandaag in dat rijtje. Bij Reynders moet je altijd uitkijken. Het één zeggen betekent niet altijd automatisch het andere doen bij hem. Het is nochtans een signaal.

Concluderend: wat wordt het beste land om in te wonen, kijkend naar de politieke constellatie. België of Nederland? Nu lijkt het België, maar er zijn hier al genoeg gekke dingen in de politiek gebeurd. Ik zou er geen vergif op willen innemen dat het zo blijft. Dat het in Nederland snel beter gaat worden, lijkt me uitgesloten. De vraag blijft dus boven de markt hangen: 'Should I stay or should I go? If I go, there will be trouble. If I stay, it will be double.' Of juist andersom?


maandag 2 september 2013

Het ambetante en aanstekelijke van religie

Vlak nadat ik mijn handicap had verkregen na een val op mijn achterhoofd begon ik met bidden. Het zal een kinderlijke reactie op mijn nieuwe fysieke situatie zijn geweest. Van huis uit ben ik nooit met het christelijke gedachtengoed opgevoed en ook de scholen die ik bezocht, hadden niets christelijks in hun pedagogische tactiek.

Dat bidden heeft een paar jaar geduurd. Niet iedere avond. Wel frequent. Ik bad niet om mijn beperking weer ongedaan te laten maken. Dat dit niet zou gebeuren, had ik snel door. Ik bad om mezelf richting te geven in mijn jonge leven met die beperking. Zo rond de start van mijn puberteit was het gedaan met bidden. Sindsdien heeft religie wel altijd mijn aandacht behouden.

Op de middelbare school schreef ik een scriptie over Maarten Luther. Vond hem wel een 'toffe peer' met zijn stellingen die hij op de kerkdeur spijkerde en zijn visie dat de gelovigen zelf de Bijbel moeten lezen. Die Bijbel kwam bij mij in 1993 in huis.

Ik ontmoette dat jaar Jeannette op een terrasje in de Rotterdamse Oude Haven. We zouden elkaar t/m 1995 nog een paar keer in real life treffen. Een relatie heeft er nooit ingezeten, maar ze vond het interessant met mij op te trekken. Ik was in haar ogen een bijzondere jongen, gezien mijn handicap en de manier waarop ik mij door het leven bewoog. Ze heeft het nooit hardop uitgesproken, maar haar optrekken met mij had ook een religieuze insteek. Jeannette was zeer gelovig en de Bijbel leert nu eenmaal dat je ook om de 'zwakkeren' moet geven.

Ik heb het nodige van haar geloofsovertuiging meegekregen en meegemaakt. Door haar verhalen over haar relatie tot Jezus besloot ik toch een keer de Bijbel te kopen en zelf in het boek te lezen. Ik kon mij er echter niet in vinden. Abraham die zijn zoon offert, die er slavinnen op nahoudt. De beproevingen van Jozef. In het NT stond de houding van Jezus tegenover de Farizeeërs mij niet aan. Ik snap na al die jaren nog steeds niet wat die Farizeeërs nu precies hebben misdaan. In mijn B&B in Riga lag het Nieuwe Testament. De enige bijbel, of tenminste een gedeelte ervan, die ik op heel mijn reis heb gezien. Het was een Engelstalige, verspreid door een Amerikaanse christelijke organisatie. Dat het mij maar veel inspiratie en kracht mocht geven, stelde het voorwoord. Af en toe bladerde ik er eens in en las een psalm. Twintig jaar later kon ik er nog steeds niet bij dat ik via zo'n boek mijn leven zou moeten laten bepalen.

Ooit kwam ik met Jeannette in een baptistenkerk terecht. Zij was baptiste, wat volgens haar 'niet zo'n streng geloof was'. De predikant ging in zijn preek in op het conflict tussen de Israëliërs en de Palestijnen. Hij vergeleek de laatsten met de Farizeeërs en we weten dat het met hen niet goed is afgelopen. Tijdens een diner had ik er nog een discussie met Jeannette over. 'Je kunt in het Midden-Oosten conflict niet zeggen dat de ene partij alleen maar goed is en de andere pertinent slecht. Ook de Israëliërs hebben schuld.' Haar antwoord: 'Politiek interesseert me niet. Mij gaat het om mijn liefde voor Jezus.' Ja, maar ondertussen luister je wel naar zo'n partijdige preek. Ze heeft me nooit kunnen 'bekeren'. Niet dat ze het probeerde. Ze stierf alweer bijna 4 1/2 jaar geleden aan baarmoederhalskanker, ondanks vele gebeden voor herstel ... Ik moet nog regelmatig aan haar denken. Ze stierf veel te jong, nog geen 40.

Ik blijf de gelovige dames tegen het lijf lopen. Nu dus Roemeense date. Ook zij doet geen moeite mij te bekeren. Kan wel merken aan  haar antwoorden dat ze het jammer vindt dat ik niet geloof. Ik snap waarom zij kracht probeert te putten uit haar geloof en gebeden en respecteer het. Roemenen zijn een religieus volk en krijgen de orthodoxe leer met de paplepel ingegoten. 'I understand why you don't believe in God. In Belgium and The Netherlands, people don't believe anymore.' Veel minder in elk geval. Geloven en geloven is trouwens niet hetzelfde. De orthodoxe kerk is in feite een afsplitsing van de rooms-katholieke. Voortgekomen uit de Byzantijnse kerk van de derde eeuw na Christus en definitief afgesplitst in 1000 of 1100 zoveel. Ik heb die kennis ook maar uit boeken, maar Roemeense date bleek van niets te weten. Is het belangrijk? Goh, niet wat je directe verhouding tot God betreft, maar het lijkt me toch handig om te weten hoe je geloof is ontstaan en waarom. Afijn, Roemeense date is niet zo van de geschiedenis. Verklaart een boel.

Er zullen vast nog wel meer gelovigen mijn pad gaan kruisen in mijn leven. Ik ben er niet expres naar op zoek. Ik ben ook niet van plan om uiteindelijk toch mijn hoop op God te vestigen. Ik kan niet oprecht geloven dat er iemand hoog boven ons is die van iedereen in de gaten houdt hoe het met zijn/haar leven ervoor staat. Of die persoon nu God, Allah, Buddha, Jaweh of weet ik veel heet. Het is een geruststellende gedachte. Te weten dat er iemand is die over je waakt, naar je luistert, je begeleidt in je leven. Was het maar waar. Dan zou ik er ook direct voor tekenen. Dat is het aantrekkelijke van het geloof. Het ambetante is uiteraard dat het niet waar is. Ga ik toch vanuit. Alhoewel: waarom loop ik dan al die gelovige dames tegen het lijf die een grote invloed op mijn doen en laten blijken te hebben?

Meer over mijn ervaringen met en houding tot het geloof in mijn ooit te publiceren autobiografie. Dat ooit kan overigens nog wel even duren aangezien ik het niet gepast vind mijn leven op straat te gooien terwijl ik met sommige genoemde personen in mijn autobiografie nog steeds in contact ben.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Maar zijn ze altijd zo vredelievend?

zondag 1 september 2013

Als God dit nu eens leest

Goedgemutst belandde ik vanmiddag weer in de inmiddels overbekende kamer in het Schipperskwartier. Na een hele maand vertwijfeling en stagnatie in augustus wat mijn werkende toekomst betreft, heb ik er nu weer meer vertrouwen in dat ik uiteindelijk wel de juiste weg zal weten te vinden. Het intakegesprek met de loopbaanadviseuse afgelopen vrijdag verliep voor beide kanten plezierig en met meer dan voldoende aanknopingspunten om aan de slag te gaan. Zeer binnenkort. Mijn hoofd stond vanmiddag dus helder toen ik bij Roemeense date aanbelandde.

Eigenlijk smokkelde ik vandaag een week. Volgende week zondag is het pas een maand geleden dat ik in augustus bij haar was en ik hecht er toch zeer aan normaliter die periode van één maand in acht te houden. Maar, omdat ik deze maand ook graag op mijn verjaardag een bezoekje aan haar breng, indien mogelijk, moest ik wat schuiven met mijn principes.

Ze vraagt me hoe het met me is. Ik vertel haar over mijn bezoek aan Den Haag en dat ik hoop dat daar iets positiefs uit gaat komen. 'How are you?' 'I'm sorry, I didn't read your book. I'm praying every night and reading prayers takes much time. There are long prayers.' Oeps, daar gaan we weer. Ze zit terug in de knoop met haarzelf. 'I pray to be strong.' 'I don't believe in God, but I respect your choice. I hope you will get faith out of praying and that it will help you. Once you've got enough faith, you can take decisions.' 'You have a good heart. Even if you don't believe in God, he knows that.' Dan sta ik er dus niet slecht op bij God.

De seks is fijn, zoals tedere seks hoort te zijn. Ze maakt grapjes over mijn 'baby body' en is zoals gezegd teder. Zoals ik had verwacht, is het met de SM geen vaart gelopen. 'If someone would ask me, I would do. Only soft-SM. Nobody asked until now.' 'Maybe we could do it next time.' Even teasen. 'With you? No, you are getting out of SM.' Die stoute gedachte kan dus de prullenbak in. Goed zo.

Na gedane zaken noteert ze dat ik weer een en al vrolijkheid ben vandaag. Zoals gezegd, ik heb weer energie. Eén zwaluw maakt nog geen zomer en die is toch al, meteorologisch gezien, voorbij. Ik durf in elk geval weer vooruit te kijken en klamp me niet langer vast aan plannetjes B, C, D t/m Z. Laat die loopbaanbegeleiding mijn gedachten en ideeën eerst maar 'trechteren', zoals de adviseuse het een vrijdag noemde. 'Eerst moet de ballast van het verleden eruit en dan zul je zien dat je ergens op uitkomt dat nu al ergens in je onderbewuste schuilt, maar dat je nu nog niet ziet.'

Ondertussen hoop ik dat als God mij inderdaad op een afstandje volgt ondanks mijn pertinente atheïstische houding hij vooral ook wil denken aan Roemeense date. Het is een schat van een meid. Over een goed hart gesproken: zij heeft het absoluut. Ze moet eens door haar vicieuze cirkel heen kunnen breken. Ik krijg het niet bewerkstelligd. God zou het moeten kunnen.

Over 2 1/2 week al het vervolg? Was/is mijn planning. 'I should take a holiday for two weeks. I think I will do it after your birthday. I like to give you your birthday present you wish for.' Gaat er dus nog even om spannen. 'If possible, I would like to visit you on September 18th. If it's not possible, it's okay.' Ik ga me niet aan haar opdringen. Nooit.