Er is een fout opgetreden in dit gadget

vrijdag 29 november 2013

Kies je favoriete vrijdagavond CD voor 2014!

Aangezien ik toch weer occasioneel aan het bloggen ben, kan ik net zo goed de traditie van een muzikale track van een bepaalde CD op de eerste vrijdagavond van de maand voortzetten. Ik spaar jullie voor de rest van 2013 de Smashing Pumpkins. De laatste twee nummers die ik nog had moeten tonen, zijn toch slechts niemendalletjes. Voor 2014 bied ik je bovenal de keuze uit twee CD's die beide in 1994 uitkwamen. Volgend jaar dus ook alweer precies 20 jaar geleden. Beide CD's betreffen bovendien debuutalbums.

Wie hoor je liever op vrijdagavond voorbijkomen? In april ...


... of in oktober


Concreet: kies tussen het album 'Dummy' van Portishead of 'Worst case scenario' van dEUS. De hier gekozen nummers zijn niet per se representatief voor het hele album!

Vind je beide opties niets, dan heb ik nog een derde keuzemogelijkheid voor je. April 2014 is het 20 jaar geleden dat Kurt Cobain zich een kogel door het hoofd schoot. Je mag dus ook nog kiezen voor een jaar lang zulke fijne liedjes als het nu volgende ...

 
 
Meeste stemmen gelden en stemmen kan tot en met 31 december 00:00 uur!

donderdag 28 november 2013

Het moest een keer gebeuren dit jaar

Veel vroeger dan gepland, was ik vanmiddag alweer bij Roemeense date op bezoek. Eigenlijk had ik mij ingesteld op zondag, maar die dag heeft ze vrijaf genomen. Zaterdag kwam mij niet goed uit, dus dan maar vandaag. Als werkloze kun je schuiven met je bezigheden. Dat is dan ook een van de weinige voordelen van die status.

Het verblijf was oké. De ene keer met een vrolijke noot en de andere keer meer serieus. Er was één probleem: little Willie gaf niet thuis. Wat we ook probeerden. Hij bleef in zijn kleine stand staan. Eerste keer dit jaar dat ik zonder orgasme naar huis ging. Ik tilde er niet zwaar aan. Eigenlijk is dat ergens wel goed. Zo beseffen we beiden weer dat het ook wel eens niet wil lukken.

Waar het aan lag? Goh, er zijn zoveel mogelijke oorzaken. Onvoldoende mentale voorbereiding, slecht geslapen, gewoon even improductief op dat moment. You name it. Volgende keer beter.

Darwin had ze nog niet bestudeerd. 'I only do those things I have to do.' Een van de serieuze kanten van het verhaal van vanmiddag. Ik had haar vorig jaar al verteld over het ontstaan van mijn handicap. Ze vroeg er opnieuw naar en was opnieuw geschokt dat het zo kan gebeuren. 'Life sucks', was mijn reactie.

Voor de rest vond ze me weer vrolijk en optimistisch wat haar goed deed. 'I don't know where you get this optimism. Where is it sold?' The world is a stage and men are merely players. En ik ben een verdomd goede toneelspeler. Ik leid iedereen om de tuin zo lijkt het. Want, zo vrolijk en optimistisch ben ik totaal niet.

Het duurt te lang voordat er beweging in mijn werkende carrière komt. Ondertussen blijven onverwachte rekeningen binnenstromen waar een mens ook niet vrolijk van wordt. Het is een kwestie van alle zeilen bijzetten en geen vreemde financiële bokkensprongen maken.

Is het dan verstandig iedere maand geld aan Roemeense date uit te geven? Goh, die uitgave valt nog wel op te vangen en als ik het geld niet zou uitgeven, betekent dat niet dat ik dan gelijk weer ontzettend rijk ben. En ik krijg er veel voor terug. Hunkeren we niet allemaal naar aandacht, affectie?

Het leven is keuzes maken. Soms keuzes die je op zich graag anders had gezien. Het is of Roemeense date of helemaal niets wat intimiteit. Helemaal niets is wel erg weinig ... Dat kan ik niet hebben.

'I don't read nowadays. I only listen to music. Music makes me happy.' We hebben het er nog niet uitgebreid over gehad, maar ik weet absoluut zeker dat onze muzieksmaak hemelsbreed verschilt. Muziek maakt mij zelden vrolijk. Ik leg er wel graag verbanden mee in zoverre het gaat om gebeurtenissen. Weg is ze nog niet, voor de rest komt de beschrijving van de dame van Nick Cave aardig overeen met Roemeense date.





maandag 25 november 2013

Over blijde en geen verrassingen

Ik loop alweer meer dan vijf maanden werkloos thuis. Het begint te wennen. In die zin dat ik er voorlopig even vrede mee heb. Zodra ik een interessante job zie, solliciteer ik. Ik informeer bij sommige jobs zelfs tussentijds nog eens proactief om te vernemen hoe het met mijn sollicitatie staat. Wat kan een mens nog meer doen?

Nou, in december plan ik een beslissing te nemen over de vraag of ik al dan niet een cursus ga volgen in een geheel andere richting. Zal ik uit eigen zak moeten betalen, want valt niet onder VDAB-vergoedingsregeling. We hebben het gelukkig niet over duizenden euro's die ermee zijn gemoeid. Zelfs geen vele honderden. Zaterdag 7 december is er een open dag aan het Antwerpse instituut waar ik die cursus wil gaan volgen. Ik zal dan eens mijn licht daar opsteken en daarna moet de beslissing maar snel vallen. Wil 2014 niet in ledigheid doorbrengen tijdens de wintermaanden, ook al is dat o zo verleidelijk.

Wat werk betreft, vallen er dus geen blijde verrassingen te noteren. Wat was dan wel die in de titel genoemde blijde verrassing? Och, dat is privé. Herinner je je nog dat ik Roemeense date twee weken geleden heb bestookt met info over Darwins evolutietheorie? Ik had haar toen gevraagd me te laten weten wat ze van dat mailtje vond. Dat deed ze in eerste instantie niet en ik rekende er al niet meer op. Duidelijk iets te veel gevraagd. Verder geen ramp.

Tot ik vanochtend mijn mailbox opende en ineens het lang verwachte antwoord van haar tussen mijn mails zag staan. Wat nog mooier is: ik had al kennis van haar echte voornaam - die we onderling overigens nooit gebruiken. Ik houd het bij haar werknaam - nu ken ik ook haar achternaam. Lijkt een futiliteit, maar voor mij is het dat niet. Het is toch een teken dat ze mij zodanig vertrouwt dat ze ook haar achternaam durft prijs te geven. En dat doet een mens goed.

Binnenkort hopelijk een volgende aflevering met haar. Om alvast in de stemming te komen (niet waarheidsgetrouw!).

  

vrijdag 15 november 2013

Documentaire 'Sletvrees' heft seksueel perceptieverschil tussen man en vrouw niet op

Waarom noemen we een vrouw die veel van seks houdt, en dus ook met veel mannen het bed heeft gedeeld, een slet en hoe kunnen vrouwen het best genieten van seks zonder zich te schamen? Dat zijn de twee primaire vragen in de documentaire 'Sletvrees' van Sunny Bergman die gisteravond bij de VPRO op Nederland 3 viel te zien. Een onderhoudende documentaire, maar het bracht mij niet dichter bij het begrijpen van de vrouwelijke seksualiteit.


De filmposter, bron: www.vpro.nl

De documentaire houdt verschillende facetten van de vrouwelijke seksualiteit tegen het licht. Hoe er in het verleden tegenaan werd gekeken en nu, hoe vrouwen zelf seksualiteit ervaren (als single en in een relatie) en zelfs hoe mannen moeite proberen te doen om de vrouwelijke behoefte aan seksualiteit in te vullen. En dat doen wij nog steeds maar zo zo beste lotgenoten. Ik ga niet de hele documentaire zitten analyseren. Dat zullen andere media vast al tot in den treure hebben gedaan. Ik wil er een paar dingen uitpikken die mij persoonlijk intrigeerden.

1. Vrouwen komen niet snel tot een orgasme en het is voor hen niet het belangrijkste

Dat wisten we in feite al uit alle boeken en studies die er over het onderwerp vrouwen en seksualiteit zijn geschreven. Wat mij hier nu zo in interesseerde, is dat de vrouwen met wie ik het bed heb gedeeld wel  altijd van het andere cliché uitgaan: mannen willen hoe dan ook altijd klaarkomen.

Ik had het afgelopen zondag nog voor met Roemeense date. Na twee eerdere bezoeken met moeizaam tot stand gekomen orgasmes wilde ik die zondag absoluut vlammen. Niet voor mezelf, maar wel om haar te tonen dat het seksueel nog prima zit tussen ons. Heb geen zin in toestanden zoals ik die bij Bulgaarse date heb gekend die liep te mokken als ik weer eens niet klaarkwam. Haar argument was dan dat ik mijn geld beter aan een ander kon besteden. Uiteindelijk brak dat gemok van haar ons contact. 

Als het mij alleen maar om het orgasme zou zijn te doen, trek ik me net zo goed thuis wel af. Kost mij geen geld ook. Probeer dat de dames maar eens wijs te maken. Roemeense date afgelopen zondag: 'You pay for it, so when you don't cum I'm not happy (for you).' Met andere woorden: als jij niet klaarkomt, heb ik iets niet goed gedaan. Vrouwen denken blijkens dit voorbeeld dus net zo stereotype als mannen. Misschien ben ik geen echte man, maar dames: heus, een orgasme is voor mij geen absolute must! Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Ik doe iedere keer mijn uiterste best er eentje te krijgen. Niet voor mezelf maar voor jullie! Daarin ga ik verder dan ik zelf nodig acht, om jullie een plezier te geven! Ik vraag me wel eens af hoe dit zou gaan, mocht ik ooit een normale relatie hebben.

Van vrouwen wordt vaak gezegd dat ze heel goed zijn in het faken van orgasmes. Faken om de man een plezier te geven. Een teken dat hij goe bezig is. Ik heb in mijn leven tot nu toe slechts één vrouw meegemaakt die live een orgasme kreeg tijdens seks met mij. Ligt in de eerste plaats aan het soort seks. Ik doe nu eenmaal zelden een standje 69, wat de mogelijkheid van een orgasme bij mijn sekspartner natuurlijk beperkt. Toch heb ik Roemeense date een keer een orgasme laten beleven, volgens haar woorden. Was het waar of was het fake? Alleen zij kent het antwoord. Voelde me wel trots toen, of het nu waar was of niet.

2. Hiërarchie in 'slechte vrouwen'

De documentaire geeft ook een inkijkje in de porno-industrie. Aan het woord komen bijvoorbeeld enkele jonge blonde pornoactrices met een sterk Oost-Europees accent. Zij zien zichzelf absoluut niet als sletten. Wel als actrices die zelf bepalen wanneer ze waarin acteren en zo de regie in eigen hand houden. Daarmee staan ze naar eigen zeggen moreel gezien hoger op de ladder dan bijvoorbeeld prostituees of jonge meiden die met elk liefje het toilet induiken in de disco.

Dat waag ik toch te betwijfelen. Je kunt wel zeggen dat het allemaal acteerwerk is, maar de meeste porno die ik zo nu en dan onder ogen krijg, is van zodanige inhoud dat ik er weinig zelfregie van de dames in terugzie. Komt bij dat anno 2013 veel porno nog steeds zonder rubber (lees: condoom) plaatsvindt. Je mag er dan wel vanuit willen gaan dat alle pornoacteurs en -actrices zich regelmatig laten checken, maar een gevalletje HIV onder een Amerikaanse pornoacteur toonde onlangs nog maar eens aan dat je daar niet al je geld op in moet zetten. Overigens kijk ik zelden naar heteroseksuele man/vrouw porno. Al dat moeilijke gedoe erin en eruit windt mij absoluut niet op. Ik heb het meer op lesbische porno. Shoot me, go ahead. Ik weet dat er nog zat andere mannen zijn die daar ook verlekkerd naar kijken. Niets pervers is de mens vreemd en er zijn nog wel ergere dingen te bedenken.

Vrouwen en seks. Vrouwen en mannen die seks met elkaar hebben. Het blijft een moeizame materie. We beschouwen het vanuit verschillende uitgangspunten. Ik denk niet dat de documentaire daar veel aan verandert. Mogen vrouwen net zoveel seksuele contacten hebben als mannen zonder direct voor slet te worden uitgemaakt? Bij hoeveel contacten ligt dan de grens? Aan drie Britse jongens, pubers, werd de vraag gesteld. Alles boven de tien was bij hen ver erover. Met hoeveel meisjes zij zelf het bed zullen delen eer monogaam te worden, als dat lukt, daar lieten ze zich wijselijk niet over uit. Werd ook niet naar gevraagd.

Eén Britse dame had in haar leven seks met 140 mannen gehad, ze had het bijgehouden(!), en was nog steeds single. Is zij een slet? Niet per se voor mij, maar ik zou mij toch wel hebben bedacht, mochten wij elkaar zijn tegengekomen in een relatie en had ik het geweten. Ben je dan wel geschikt voor een relatie? Ik betwijfel het.

Zelf moet ik natuurlijk ook mijn mond houden. Het aantal seksuele contacten in de vanille sfeer ligt bij mij ruim boven de tien. Valt eigenlijk nog wel mee in 25 jaar tijd, wetende dat ik het zuiver van betaalde seks moet hebben waarin keus genoeg is. Ik reken daar echter de SM niet bij. Met reden, want geen seks met de Meesteres, al mag je wel op haar verschijning geilen.

Zoals bekend, hoop ik nog eens de vrouw van mijn dromen tegen het lijf te lopen. Tot die tijd houd ik het strikt bij Roemeense date, zolang zij de mogelijkheid biedt. Er valt voor mij nog genoeg bij en met haar te ontdekken. Ik heb de indruk dat ze ons seksueel contact als plezant ervaart en niet ambetant of tegen haar zin. Dat vind ik belangrijk. Goede seks is maatwerk waarin je moet blijven investeren. Daar heb je twee partijen voor nodig. Ook al komen ze van andere planeten. Zover ben ik nu wel na meer dan 25 jaar ervaring met vrouwen.

donderdag 14 november 2013

Gefeliciteerd Stuart Staples!

Iedereen is één keer per jaar jarig, zo ook popmuzikanten. Vandaag is Stuart Staples jarig, zanger van de Britse band Tindersticks. Ik ga er geen gewoonte van maken voortaan van iedere jarige rockster een video te posten, maar bij Staples maak ik een uitzondering.

Ik hoorde vanochtend van zijn verjaardag op Studio Brussel. Ook daar staan Tindersticks normaal niet veel op de playlist. Je moet ervan houden en eerlijk gezegd: ook ik kan niet te lang naar zijn nasale stemgeluid luisteren. Ik heb dan ook maar één CD uit de jaren 90 van ze, 'Curtains'. Toevallig draaide Christoph Lambrechts vanochtend net van die ene CD het volgende nummer. Toch wel een beauty en om te tonen dat mijn muzieksmaak toch wel breder is dan wat jullie gewoonlijk voorgeschoteld krijgen, doe ik Christoph nog een keer na.

                                          

dinsdag 12 november 2013

Novemberweer, november melancholie

Op weg naar en terug van Den Haag keek ik uit het treinraam naar buiten. Miezerig weer, grijs, nevel. Typisch novemberweer. Precies waarom ik deze maand zo haat. Bij Den Haag CS staat de eerste oliebollenkraam al. Nog zo'n reden om november te haten: de naderende feestdagen in december. Wees eerlijk: november en december zijn zakelijk gezien bar slechte maanden, als je het niet van feestdagen moet hebben.

Het was vandaag mijn laatste reis naar Den Haag in het kader van de loopbaanbegeleiding. Wat is eruit gekomen? Wil ik iets totaal anders doen wat werk betreft, dan moet ik het gaan zoeken in de sociale hulpverlening. Dat is heel breed en loopt bij wijze van spreken van medewerker bij het COA of werk gerelateerd aan een NGO tot aan werken voor mensen met een beperking als bijvoorbeeld psycholoog of coach.

Ga daar maar eens de juiste betrekking bij zoeken op je 44e. Belangrijk is natuurlijk dat je realistisch blijft: een vierjarige universitaire opleiding gaan starten, is waanzin en geen enkele uitkeringsinstantie zou daarmee instemmen. Toch heb ik iets van scholing nodig om me theoretisch vaardig te maken. Daarna zou ik dan wel of in dienstverband of als zelfstandige in die richting aan de slag kunnen. Ik moet de komende tijd eens zien wat er mogelijk is hier in Antwerpen. Heb al wat voorstudie gedaan, maar eenvoudig is het allemaal niet.

Of ik moet de journalist blijven uithangen. Een vaste job in die sector is huilen met de pet op, zoals we weten. Dan heb ik dus noodzaak aan meer personal branding vaardigheden. Het jezelf goed kunnen verkopen. Want anders blijft het freelancen een gebed zonder einde, ook met de Bulgarije/Roemenië nieuwsbrief.

De switch trekt mij wel aan. Ik ben al mijn hele leven bezig met proberen mensen op weg te helpen. Roemeense date is zeker niet de eerste. Of het mij tot nu toe goed is gelukt? Daar mogen de personen zelf over oordelen.

Ik zal de laatste weken van 2013 nog flink aan de bak moeten om 2014 geen vooraf verloren jaar te laten worden. Toch wil ik nu even melancholisch doen. Ik introduceer maar gelijk een nieuwe traditie. Iedere maand november mag je onderstaande song verwachten. En nu houd ik mij echt weer een poosje stil op dit blog. Werk roept.



maandag 11 november 2013

Evolutieleer na de seks

Na een kwartier wilde seks (ik had me expres extra opgegeild, na de voorgaande twee keren te moeizaam te zijn klaargekomen) bleef er gisteren nog een kwartier over voor contemplatie. Ik wist al dat Roemeense date niet in haar vrolijkste bui was. Het gesprek kwam daardoor haast automatisch weer op God uit van haar kant en de vraag waarom ik niet in hem geloof. Op de een of andere manier, sorry ik ben de details kwijt, kwam ik uit bij Darwin en zijn evolutieleer. Ze kende de naam wel, maar de theorie niet. Of ik daar meer over kon vertellen?

Mooi, lig je nog na te hijgen en dan moet je in zo eenvoudig mogelijke bewoordingen de evolutietheorie van Darwin uitleggen. Ik heb die theorie nota bene in het Engels gelezen, maar dat is alweer een jaar of drie terug. Ik schraapte in gedachten enkele zaken bij elkaar die ik mij nog herinnerde en vertelde ze aan haar. Roemeense date luisterde aandachtig en wilde na afloop nog meer erover weten.

'I do have the book in English, but it's not easy to read if you don't have any background knowledge.' 'I'm afraid I won't understand it then.' 'I could surf on the internet for you to find some easy explanations and mail them to you. If I could have your e-mail address.'

Ik kreeg haar e-mailadres. Ik heb haar gisteravond gelijk enkele links toegestuurd.  Bleek dat ik in mijn verhaal alweer iets had omgedraaid. Ik had de vis zich op het land laten evolueren, terwijl het juist een landwezen was dat evolueerde in de huidige walvis. Bon, weet niet of ze zich mijn verhaal nog in detail herinnert.

Haar GSM-nummer had ik al. Nu heb ik ook haar e-mailadres. Misbruik ga ik er niet van maken. Ik hoopte erom te durven vragen op het moment dat ze zou stoppen, zodat we nog in contact zouden kunnen blijven. Ik heb het nu al en stoppen zit er voor haar momenteel nog niet in. Ook door wat ze daarnaast vertelde, heb ik een onrustige nacht achter de rug. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel doet danig van zich spreken. De avonturen met Roemeense date beginnen proporties aan te nemen die ik niet heb durven voorzien. De afstand tussen ons, die ik bewust in stand hield en wil houden, wordt kleiner en kleiner. Bellen/SMS'en doe ik vanuit mezelf niet zo veel. Geen fan van. Een mailtje sturen, gaat me heel wat sneller af. Houd ik mij aan mijn goede voornemen, ook als ik signalen blijf ontvangen dat ze het niet meer weet? Heb ik het recht dan wel de plicht dan meer op de voorgrond te treden? Hoe doe ik dat dan het best? Ik heb immers ook niet de wijsheid voor haar in pacht. Tricky questions ...

Waarom trouwens dit blog? Om jullie voornamelijk ook te wijzen op mijn nieuwste journalistieke uitspatting wat bloggen betreft: http://blikopbulgarijenroemenie.blogspot.com Daar moet je voortaan zijn. Jullie hadden gelijk: Johan kan toch niet stoppen met bloggen. Ik gooi het nu echter wel over de zakelijke boeg. Met zo nu en dan nog een persoonlijk blogje op Antwerps geraas en geruis. Als ik de noodzaak ertoe voel. Nothing really ends.

maandag 4 november 2013

Discovering the Romanian way of living with a disability

Johan Peters, a freelance journalist from Antwerp, plans to visit Romania, Bulgaria Hungary in 2014 to find out how life is for disabled people in these countries, after doing something similar in 12 other countries this year. He describes his plans and his journey in a series of stories for Romania-Insider.com.

I recently started a long lasting project. I intend to visit practically all member states of the European Union to find out how people with a disability live in each separate country. In 2013 I started with a trip through 12 countries: The Netherlands, Belgium, Germany, the Scandinavian countries, the Baltic countries, Poland, Czech Republic and France. In 2014, Hungary, Romania and Bulgaria are next on my list. Some people from Hungary and Romania who live in Antwerp told me the situation with regard to disabled people in their home country is much worse than in Belgium. Is this indeed the case and how can it be improved? That’s the main thing I would like to find out during my trip to these countries.

I’m very much aware it’s tricky to compare countries only on their finances. For instance, the financial situation of disabled people in Poland or the Czech Republic can’t be compared to the cases in the richer European countries. Which doesn’t mean the financial situation of disabled Polish and Czech people is therefore equally worse than elsewhere. The finances of Romanian and Bulgarian people with a disability can’t be compared to their German or Belgian fellowmen either.

What interests me most in this project is the question whether people with a disability are able to live their life in a ‘normal’ way as much as possible. Whether they do have chances to develop themselves by good education and whether they have a fair possibility to find a job in the case they’re capable to study and work. Whether the government actively supports the facilities they need. In other words: whether there’s a policy of inclusion present.

Inclusion isn’t only a matter of finances and work. It all starts with the accessibility of the environment in which a person with a disability lives. Are the pavements accessible for people in a wheelchair? Is there adjusted public transport available? Are the houses adjusted? Are there guidelines for blind people in and around public buildings or are they allowed to take their guide dog with them? Even in countries, which are said to have very good accessibility facilities for disabled people, like the Scandinavian countries, this is not always the case everywhere.
I’m looking for people with a disability in Bucharest who would like to tell me about these things in a personal conversation.

You will have to speak and understand English, because I’m afraid I won’t be able to learn Romanian before my trip starts . I’ve not planned a concrete date for this trip yet. It will be during spring 2014. Since I have difficulty walking myself it’s impossible for me to move around during a hard Romanian winter with snow and ice. Speaking about such weather conditions: I’m also curious to hear how you manage to cope with them.

People who’d like to participate in my project are invited to send me an email at info@mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be or (more easy to spell) mail.johanp@gmail.com. In case you want to have a look at my previous voyage first, check out my special site www.disabledpeoplespeak.be. Among other things, all the interviews I had in the 12 countries mentioned can be read there. This way, you will have an idea of my interview style and what our talk could be about. Finally, I’m also looking for local sponsors who are willing to provide me practical aid: a hotel or B&B that is willing to offer me free sleeping space for three nights, a taxi company that could offer free transport. Any help is welcome since I fund this whole project strictly out of my own finances.



Second project
Besides my intention to visit Hungary, Romania and Bulgaria and talk to people with a disability on the spot I also have an exclusive second project in mind with regard to your country.

I would like to get into contact with people who work with/for disabled people to find out how the care for those people is being arranged. Are there any needs as far as equipment is concerned? Is there maybe a professional lack of knowledge of how to inspire people with a disability to make best of life themselves?

Before I started to live in Antwerp I worked with an organization that supports people with a disability in Rotterdam (I’m originally Dutch). They are part of a national umbrella organization which has some 20 locations throughout the country. I still have very good contacts with that organization and I can imagine it would be interesting for Romanian social workers that work on a daily basis with disabled people to have a look at how things are arranged in the Netherlands.

I could make the contacts for those interested in Romania to visit their Dutch colleagues and arrange your stay in the country. Of course, this will take considerable time for me to work on. That’s why I would need a contribution for my part of work, but I guess the Romanian government or even the European Union could contribute financial support – if there’s interest for this plan, of course. Let me know through one of the e-mail addresses mentioned above.

Both projects look like a big uncertain adventure to me at the moment. It’s a challenge to travel to the real frontiers of the European Union and to experience a totally different environment. After all, Romania hasn’t been a member of the EU that long and there’s still a significant gap with regard to the rest of Europe. However, through the internet and in my social contacts I’ve learned that Romania is a beautiful country with a rich culture.

The contact I have with people in- and outside Romania confirm this image. Therefore, I look forward to visiting your country in 2014. In the case my projects turn out to be useful to improve the image and daily life of people with a disability in your country, I’m more than pleased to contribute to it. I await your suggestions and reactions with great interest!

By Johan Peters, Guest Writer