Er is een fout opgetreden in dit gadget

vrijdag 28 maart 2014

Fotograferen met Smartphone is lachen

Mijn camera die ik vorig jaar van ex-collega's heb gekregen, is stuk. De aan- en uitknop werkt niet meer. Wil ik in Boekarest foto's maken, zal ik het dus met mijn Smartphone moeten doen. Nadat Roemeense date mij vorige week toonde hoe dat gaat, ging ik vandaag een klein rondje maken om zelf wat foto's te trekken. Lachen ...!(?)

Zoals bekend, heb ik maar één linkerhand. Om daarmee foto's te nemen met de camera was al een heel gedoe, maar het ging. Een Smartphone ligt veel onpraktischer in die ene hand. Bovendien had ik vaak geen benul of ik nu iets had gefotografeerd of niet, want het apparaat maakt niet altijd geluid op het moment zelf. Laat staan dat het nooit doet wat ik wil dat het doet.

Bon, tot mijn verrassing bleek ik bij thuiskomst toch 17 foto's te hebben getrokken. De helft mislukt, de andere helft aardig geslaagd. Ik laat er hieronder een paar zien. Oefening baart kunst, zegt men. Ik moet dan maar nog veel oefenen.

                                                   Klein gedeelte van stripmuur

                                                   Maxi bellenblaas


                                                   Cheers!

donderdag 27 maart 2014

Dit jaar verschijnt eindelijk mijn autobiografie!

Ik ben er al 12 jaar in fases mee bezig, dus het mag ook wel een keer. Uiterlijk in het najaar wil ik 'm dan eindelijk gaan publiceren. Onder één voorbehoud: mijn bezoeken aan Roemeense date moeten dan ook echt ten einde zijn gekomen, zoals voorzien. Zolang die nu nog (even) voortduren, komt er geen autobiografie. Ik wil de episode met haar van begin tot eind erin verwerken.

Twaalf jaar geleden had ik al meer dan genoeg stof. Daar is natuurlijk nu veel meer bijgekomen. Dat betekent dat ik selectief moet zijn in mijn schrijfstijl. Nu ben ik sowieso al geen voorstander van het wijdlopig uitschrijven van gebeurtenissen. Degenen die één van mijn eerdere boeken hebben gelezen, weten dat. Hoeveel pagina's de autobiografie gaat tellen, weet ik nog niet. Ik ben momenteel aan het redigeren. Schrijven, schrappen. Afhankelijk van de ontwikkelingen in de komende weken kan er het één en ander bijkomen. Of juist niet.

De titel? Dat is ook een verhaal apart. Twaalf jaar geleden luidde die 'Voor wie wacht, komt alles steeds te laat'. Een quote uit de song 'Rigoreus' van The Scene. Op zich een titel die de lading dekte, want ik heb al heel mijn leven het gevoel dat ik regelmatig achter de feiten aanloop en te traag handel. Toch wilde ik 'm duidelijker hebben. 'Wie zoekt, die vindt niet', was daarom de volgende titel. Dekt de inhoud van mijn autobiografie volledig. Ik ben op zoek in het leven, maar vind het niet. Ook deze titeloptie is uiteindelijk gesneuveld. Het wordt 'Afscheid is nooit definitief; een psychologische autobiografie'.

Hè, weer een dubbele titel? Sorry, ik lijk er patent op te hebben. Afscheid is nooit definitief wordt absoluut duidelijk als je het boek leest en verwijst sneaky ook naar mijn laatste avonturen met een vrouw, zijnde Roemeense date. De ondertitel moet er mijns inziens echt bij, want het is niet zomaar een autobiografie. Het psychologische gehalte erin is hoog. Niet wetenschappelijk, maar ik fileer mezelf en anderen tot op het bot.

Hieronder volgen alvast de hoofdstuktitels.

Inleiding
1. Psychologische zelfanalyse
2. De wereld stopt niet bij Rotterdam
3. Vreemde vogels tref je overal
4. Over leven en dood
5. Tattood for life
6. De ideale job bestaat voor mij kennelijk niet
7. De gifbeker moet weer helemaal leeg
8. Verleden verwerkt en nu?

Wat mag je vooral verwachten? Veel psychologie dus. Seks, normale seks en SM. Religie. Dood. Werk. Handicap. Er lopen twee verhaallijnen door mijn boek: 1. de omgang met mijn beperking. Door mijzelf en mijn directe omgeving.  2. De zoektocht naar een stukje geluk/affectie/liefde/zekerheid in het leven. Gemakkelijke kost is het niet. Het is hard, confronterend. Ik stel mezelf niet mooier voor dan ik ben. Als je mij dacht te kennen: forget it!

Ik houd jullie op de hoogte van mijn vorderingen!



I

zondag 23 maart 2014

De Partij van het Verval

Geert Wilders had vandaag zijn fameuze Marokkanen-vraag moeten herhalen op een partijcongres van Vlaams Belang in Antwerpen. Wilders heeft dat bezoek echter afgeblazen. Officieel vanwege veiligheidsredenen, aldus Filip Dewinter. Ik denk eerder dat Geert Wilders prioriteit geeft aan het op de been houden van zijn Partij van het Verval.






http://weblogs.nos.nl/methetoogopmorgen/files/2009/11/geert-wilders.jpg
Wilders in vrolijker tijden

Tja, dat krijg je als je zegt wat je denkt zonder de intelligentie van een Pim Fortuyn te hebben. Het is niet voor niets dat de erfgenamen van Fortuyn in Rotterdam een vrijage van Wilders met hen resoluut lieten stuklopen, alweer een paar jaar geleden. Huidig fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam in de gemeenteraad, Joost Eerdmans, zond afgelopen week nog maar eens een tweet de wereld in dat LR absoluut niet geassocieerd wil worden met de PVV. Wilders kan dus wel doen alsof hij een tweede Pim Fortuyn is die zegt waar het op staat. Hij zal die status enkel nooit en te nimmer bereiken, want daarvoor ontbreekt hem gewoon alle intelligentie en politiek vernuft.

De enige parallel die wel opgaat tussen Wilders en Fortuyn is de huidige leegloop binnen de PVV en die binnen de LPF na het verscheiden van Fortuyn. Allebei met een gigantische rotvaart. Nog even en de PVV is met al die uittredende Kamerleden nog slechts een miniem partijtje.

In eigen land heeft Wilders zichzelf dus aardig de nek omgedraaid, zo lijkt het. Hoe zit dat internationaal? Filip Dewinter had hem maar wat graag de Marokkanen-vraag horen stellen vandaag. Allicht. Vlaams Belang speelt al jaren geen rol van betekenis meer in de Vlaamse of federale politiek. Hoe zeer Dewinter zelf ook weet te schofferen. Hij hoopte derhalve op een originele inbreng van buitenaf. Wellicht heeft Wilders dat schofferen wel bij hem afgekeken, ook al wilde hij nog maar een paar jaar geleden 'helemaal niets met VB te maken hebben'. Dewinter na-apen hij dus beter niet kunnen doen.

Bestaat er dan helemaal geen probleem met allochtonen in Vlaanderen/België? Zeker wel! Ze zijn oververtegenwoordigd in allerlei statistieken waarin je liever niet voorkomt. Criminaliteit, werkloosheid, armoede. We hebben het probleem van de Syriëstrijders. We hadden tot voor een jaar geleden Sharia4Belgium. Toch slaat de boodschap van Dewinter en kornuiten niet meer aan bij de Vlamingen. Het is te plat, te veel erover, inhoudsloos. Daar heeft Bart De Wever handig op ingespeeld. Hij belooft de Vlaming niet alleen de verlossing van die luie, incompetente Waalse geldverspillers, maar ook orde en tucht. Sinds zijn Antwerpse burgemeesterschap woedt in Antwerpen bijvoorbeeld een 'war on drugs'. Dat zien Antwerpenaren, autochtoon en allochtoon, graag. Daadkracht. Zo heb je vanzelf geen behoefte meer aan het schreeuwerige lawaai van Dewinter van wie je weet dat hij toch nooit politiek aanvaard wordt en daarom nooit potten zal kunnen breken.   

Die kant van politieke onbeduidendheid lijkt het nu ook op te gaan met de PVV. Fractieleden in de Tweede Kamer, gemeenten, provinciale staten en Europa verlaten als ratten het schip. Officieel, omdat ze na de fameuze Marokkanen-vraag tot de inkeer zijn gekomen dat dit 'een brug te ver is'. Dat is natuurlijk je reinste flauwekul. Dat Wilders een koran verbrandde, pleitte voor een kopvoddentaks en Tweede Kamerleden om de haverklap schoffeert, was dus kennelijk wel allemaal oké.

Ze verlaten nu voornamelijk het schip, omdat ze doorkrijgen dat de kapitein hard bezig is zelf het schip te laten zinken. Er zijn maar weinig bemanningsleden die ervoor kiezen om vrijwillig mee ten onder te gaan. Dit ondanks Wilders reputatie van een ijzeren partijdiscipline en dictatoriaal leiderschap. De heren Hitler en Stalin zouden niet meer bijkomen van het lachen in hun graf, als ze weet zouden hebben van het amateurisme inzake Wilders politiek leiderschap.

Wat moeten we ten slotte aanvangen met Wilders en de kliek die hem wel trouw blijft? Wilders gaat echt niet inbinden. Forget it. Hij zei het gisteravond zelf nog. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Zie Dewinter. Wilders is wat dat betreft geen slimmere kat. Snel definitief van het toneel verdwijnen, zie ik hem echter ook niet doen. Daarvoor is zijn aanhang toch te groot. Hij zal blijven provoceren, de grenzen blijven verleggen. Hij is al een politieke paria, dus hij heeft niets meer te verliezen.

De laatste dagen heb ik veelvuldig de volgende gedachte: Wilders zit met zijn harde kern in een vliegtuig. Opeens verdwijnt dat vliegtuig compleet van de radar. Na twee weken is het nog niet gevonden. Een passend einde voor een partij in verval. Eigenlijk is het verkeerde vliegtuig spoorloos geraakt ...

donderdag 20 maart 2014

Het definitieve afscheid komt eraan

Slechts nieuws voor alle trouwe volgers van mijn avonturen met Roemeense date: hooguit nog een maand of drie en dan zijn ze afgelopen. Het hing al tijden in de lucht, dus als een verrassing of zelfs een schok kwam dit nieuws niet voor mij vandaag.

Het eerste kwartier op haar kamer deed nog niets vermoeden. Ik vertelde over mijn vooruitgang inzake mijn zoektocht naar werk en het lezen van de Bijbel. Zij leest de Bijbel niet. 'I don't need the Bible to believe in God. I pray.' Verstandiger. Als je het boek eenmaal leest, val je snel van je geloof af.

De seks ging als een tierelier. Binnen een stijf kwartiertje was het gepiept. Niks geen droog klaarkomen. Geeneens veel kinky vluchtweggetjes. Gewoon zes dagen niet masturberen en jezelf mentaal oppeppen dat het dan wel ter plekke moet gebeuren. Zelf het initiatief in het begin nemen en een goede blowjob helpen daarnaast ook. 'You shouldn't masturbate before coming to me.' Duidelijk. Twee dagen van tevoren al aan de gang gaan, levert toch een zekere orgasmeluiheid op de dag zelve op. Ik zal me voortaan bedwingen de keren dat ik nog naar haar toega.

Na gedane zaken vraag ik haar toch nog maar een keer of zij geen nieuws heeft. Na een kleine aarzeling komt het er alsnog uit. 'Well, in June I go to xxx and I don't think I will come back. I have to stop this work. You know that. If I can find something else there, I won't return. Are you sad now?'

'No, not sad. It's good you finally took a decision. I hope we will stay in contact. You won't change your mail address?' 'My phone, yes, but my mail no. Of course we keep contact.'

'If you stop, I stop too. I've been thinking this for already a long time. I don't want to go to another girl.' 'It's better you don't. Nobody will give you what I did (...).' Zeker van haar eigen wat dat betreft, is ze dus wel :-). 'It's better you find a girl who has a disability too.' 'I know, but it's not that easy. For instance, should I date a blind girl: I won't be able to help her a lot and the other way around. Or a girl in a wheelchair.' 'No, you must find a girl who is disabled just like you or less.' Probeer haar maar te vinden. 'Maybe, you find someone in Romania.' 'I love Romanian girls.'

Dat ik stop met mijn wandelingen naar het Schipperskwartier eens dat Roemeense date er weg is, staat al in mijn brein geprogrammeerd zolang ik bij haar kom. Ik heb dat ook altijd gezegd bij andere dames de afgelopen bijna 26 jaar, maar ik meen het nu wel degelijk serieus. Roemeense date geeft me wat ik nodig heb: affectie, lichamelijke aandacht en platte seks. Zou ik prima bij een andere dame weer kunnen zoeken en misschien ook wel weer grotendeels kunnen vinden. Maar, het blijft surrogaat voor iets groters dat ik in het leven zoek: een liefde voor altijd, zonder ervoor te hoeven betalen en met een grotere zekerheid dat zij het niet op een dag mooi vindt geweest. Dat, beste lezers, ga ik nooit vinden in betaalde seks. Ik heb dat natuurlijk altijd wel geweten, maar bleef desondanks doorgaan vanwege bepaalde spoken uit het verleden. Die zijn nu allemaal netjes de deur uit en daarom kan en wil ik na Roemeense date er echt een punt achter zetten. 26 Jaar betaalde seks is genoeg geweest. Als het in juli inderdaad over en uit is met bezoekjes aan Roemeense date is het op de kop af ook 26 jaar geleden dat ik met betaalde seks begon. Hoe symbolisch.

Ik hoop haar tot die tijd nog een keer of drie/vier te bezoeken. Het definitieve afscheid stel ik dus nog even uit, maar ik kan me er nu op voorbereiden. Heb in elk geval al een selfie van haar en mij. Ze heeft me uitgelegd hoe ik foto's kan maken met mijn smartphone. Valt zelfs voor een digibeet als ik te doen en is praktisch om te weten voor tijdens mijn verblijf in Boekarest.

Over afscheid nemen, zijn duizenden songs geschreven. Vergeef het me dat die nu niet spontaan allemaal in mij opkomen. Vandaar dat ik ter afsluiting vasthoud aan een oude vertrouwde Pumpkins-klassieker. Over een paar maanden vliegt Roemeense date weg uit mijn leven. Het is goed zo. Ik hoop dat ze haar geluk in het leven gaat vinden!


maandag 17 maart 2014

Ik ga niet de oorlogscorrespondent uithangen

Over een kleine twee maanden vertrek ik voor een paar dagen naar Boekarest. Dit in het kader van http://www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be Onder het voorbehoud dat onze vriend Vladimir Poetin zich gedeisd houdt.

Ik volg de ontwikkelingen rondom de Krim/Oekraïne natuurlijk op de voet. Boekarest ligt op veilige afstand van de Oekraïense grens, en nog verder van de Krim. Ik ben dan ook niet bang om direct met de situatie in Oekraïne te worden geconfronteerd. Zolang Poetin zich natuurlijk inhoudt en niet de smaak van het provoceren zoveel te pakken heeft gekregen dat hij zich verder gaat roeren in Oost-Europa.

Veel zou hij er op zich niet kunnen doen. Alle voormalige Oostbloklanden zijn tegenwoordig democratieën en nog belangrijker: lid van de EU en de NAVO. Kan me niet voorstellen dat Poetin op een Derde Wereldoorlog uit is. Toch, hij blijft onberekenbaar. Vandaag is het de Russische populatie op de Krim. Morgen wellicht die in de Baltische staten of Bulgarije/Roemenië die hij wil 'beschermen'. Zolang de EU en de VS op de proppen komen met boterzachte sancties zie ik Poetin in elk geval nog niet inbinden wat Oekraïne betreft. Waarom dat hele land weer niet onder Russische heerschappij gebracht? Het was vroeger immers onderdeel van de Sovjet-Unie?

Over Bulgarije en Roemenië gesproken. Het nieuws daaruit volgend, merk ik dat men in Bulgarije zenuwachtiger is over de situatie in Oekraïne dan in Roemenië. In Bulgarije is al bijna twee weken een crisisteam aan het werk dat de ontwikkelingen nauwgezet volgt. Bij de Roemenen heb ik nog niets gelezen over een dergelijk team, om een voorbeeld te noemen.  

http://www.hotelunique.ro/files/servicii/arcul-de-triumf.jpg
De Arc de triomphe van Boekarest
Hij is kleiner dan die in Parijs

 
Ik heb gisteren mijn Roemeense contact nog eens eraan herinnerd dat hij aan het werk mag om te interviewen personen met een beperking voor mij te vinden. Hij ging er werk van maken en had het verder niet over eventuele spanning in de hoofdstad. Vandaag legde ik mijn eerste interview in Boekarest vast, een 18+-interview. Ja, Meesteressen vind je zelfs in Boekarest. Het daarmee te verdienen geld is een extra zakcentje voor mijn verblijf in de stad. Zij repte ook met geen woord over mogelijk gevaar.

Wie mijn reis wil sponsoren (een kogelwerend vest staat niet op mijn uitgavenlijstje): je hebt nog twee weken de tijd: http://www.worldofcrowdfunding.com/mensen-met-een-beperking-aan-het-woord-naar-roemeni%C3%AB


vrijdag 14 maart 2014

Ik houd de spanning erin

Aan het begin van de maand maart had ik mij voorgenomen deze maand in twee lopende dossiers zoveel mogelijk duidelijkheid voor mezelf te scheppen: de dossiers werk en Roemeense date. We zijn nu halverwege de maand. Hoe staat het ervoor?

Wat werk betreft, dat blijft uiteraard een lange weg. De koers is nu toch wel duidelijk afgebakend en blijft een twee sporen traject. In Antwerpen concentreer ik mij zoveel als mogelijk op een mogelijk ondernemerschap, zonder dat ik daarbij financieel grote risico's ga nemen. Daarom gok ik op een traject waarin je dat mogelijke ondernemerschap kunt uitstippelen met behoud van uitkering. Zolang je maar solliciteert. Moet er natuurlijk wat te solliciteren zijn. Om in dat traject in te kunnen stappen, moet ik nog even geduld hebben tot een informatiebijeenkomst eind mei. Ja, heel fijn dat lange wachten voor een ongeduld als ik. Ongeduld, maar gelukkig ook realist.

Voor een vaste baan met perspectief gok ik toch vooral op Nederland. Nadat ik afgelopen maandag een eerste positief gesprek had met een headhuntress op Rotterdam Centraal, ben ik er halverwege de week in geslaagd nog zo'n dame te strikken die haar antennes voor mij wil uitsteken. Ik verwacht geen wonderen, maar hoe meer mensen meedenken en meekijken, hoe beter. Vroeg of laat zou je toch op een concrete kans mogen hopen.

Het onderwerp werk staat dus in de steigers. Daarom ging ik mij afgelopen woensdag ook weer concentreren op Roemeense date. Er speelt zoveel rondom haar dat ik nu meer dan ooit zicht daarop probeer te houden. Het trof dat het woensdag tijd was voor mijn tweewekelijkse SMS om te polsen hoe de zaken er nu bij haar voorstaan.

Laat deze ochtend had ik nog geen reactie terug. Niets iets om van de in stress te schieten. Moest ik nog eens een SMS-je sturen of niet? Had al verkondigd dat ik dinsdag SMS voor het maken van een nieuwe afspraak. Wachten tot dinsdag? Toch nog eens contacteren? Het eerste was het slimst, maar gezien de omstandigheden koos ik voor het tweede.

Nu binnen een half uur antwoord. 'Sorry dear, I have a lot of things on my mind (...). Thanks for caring about me.' Me dunkt. In juni is het twee jaar geleden dat ik voor het eerst bij haar binnenstapte. Sindsdien zijn we zeer close geworden. Dat gevoel heb ik nochtans en uit haar woorden maak ik altijd op dat zij het ook zo voelt. In SMS-jes blijft ze aan de oppervlakte, maar eenmaal in real life brandt ze los en vertelt en vraagt ze me van alles.

Het is voor mij een compleet nieuwe situatie. Heb in de jaren 90 weliswaar iets soortgelijks meegemaakt, alleen dan het tegenovergestelde: ik hing erg aan een bepaalde persoon. Degene van wie ik begin dit jaar vernam dat ze alweer vijf jaar geleden is overleden. Ik zal niet zeggen dat Roemeense date aan mij hangt, maar ze trekt haarzelf echt wel aan mij op. Aan mijn woorden. Aan mijn kennis. Aan mijn daden. Ook al zijn die niet bepaald groots.

Dat zorgt er dus voor dat mijn verantwoordelijkheidsgevoel, dat ik dan ervaar, momenteel ten volle tot ontwikkeling is gekomen. Kan ik het aan? Tot nu toe zeker wel. Ik weet mezelf vooralsnog ook zeer goed te beheersen. Ik weet dat alleen zij de sleutel tot haar leven in bezit heeft. Ik ben iemand die mee kan denken, mee kan helpen deuren te openen, maar zij alleen bepaalt welke deuren en wanneer.

Alleszins voel ik mij verantwoordelijk voor het zorg dragen voor een goede afloop van deze episode tussen haar en mij. Daar moet en wil ik veel tijd en energie insteken, wat met zich meebrengt dat ik kort op de bal blijf spelen. Vandaar dat ik er vanochtend voor koos mij een tweede keer deze week te laten horen. Bon, ze heeft in elk geval goed door hoe de vork in de steel zit en waardeert het. Dat is mooi.
Ook wat dit dossier betreft, blijft de spanning erin. Het verleden werkt door in het heden en resultaten uit het verleden bieden in dit geval gelukkig geen garanties voor de toekomst. Uitsluitsel voor het einde van de maand? Denk het niet, maar als ik weer onder vier ogen met haar ben, ga ik opnieuw proberen een goed gesprek met haar te voeren. De uitkomst daarvan vind je tegen die tijd omfloerst wel weer terug op deze plek.

Vanmiddag zat de broer van Boudewijn de Groot te spelen op het Hendrik Conscienceplein. Zelfde soort stem, zelfde soort repertoire. Hij zong onder andere het volgende nummer van zijn bekende broer. Het past perfect bij de inhoud van dit blog.

   

dinsdag 11 maart 2014

Het UWV is niet van mij af geraakt (en andersom)

Dat ik nooit meer van mijn lichamelijke beperking afkom, was al bij het verkrijgen ervan een duidelijke zaak. Ik heb daar verder niet over zitten treuren. Leuk is anders, maar gedane zaken nemen geen keer. Vandaag bleek dat mijn beperking ook in de UWV-registratie voor het leven gekend en inzetbaar blijft, emigratie naar het buitenland ten spijt. Dat kan gunstig zijn, gezien mijn voorgenomen terugkeer naar Nederland.

http://www.omscholingdansers.nl/images/newsImages/UWV_logo.png?Action=thumbnail&Width=488&Height=202

Ik ben me nog steeds ook nadrukkelijk op Nederland aan het richten wat mijn werkende carrière betreft. Waarom het hier in Antwerpen een moeilijke zaak is en blijft, heb ik al tot in den treure uitgelegd. Natuurlijk solliciteer ik in het Antwerpse en Brusselse waar mogelijk. Erg veel schot zit daar echter niet in.

Mijn sollicitaties in Nederland lopen eerlijk gezegd eveneens voor geen meter, maar ik ben er nu wel in geslaagd een beetje te netwerken met iemand die mij allicht verder op weg kan helpen. Gisteren had ik een gesprek met haar op Rotterdam CS.

Zij kwam onder andere met de suggestie dat ik eens bij het UWV moet uitzoeken of ik nog steeds de wajong-status 'geniet'. Wajong is de uitkering voor mensen die op jonge leeftijd gehandicapt zijn geraakt. Recht op die uitkering zelf heb ik allang niet meer, maar ik zou wellicht nog wel de status hebben. Daarmee word ik dan interessant voor werkgevers in verband met subsidies en dergelijke. Zeker met de Participatiewet die quota voor gehandicapte werknemers gaat opleggen op komst, zou ik wel eens heel interessant voor werkgevers kunnen worden. 'Je hebt immers een hoge opleiding, werkervaring.' Allemaal niet evident voor veel mensen met een beperking.

Na het gesprek ging ik gelijk maar eens mijn licht opsteken bij MEE Rotterdam in de hoop dat mijn oud-werkgever de vraag kon beantwoorden. Had geen zin van het kastje naar de muur te worden gestuurd bij het UWV. Een mailtje sturen, schijnt niet te kunnen en telefoneren, is niet mijn hobby.

Ik verkreeg het antwoord op mijn vraag niet direct. Wel vanochtend. Het blijkt dat ik die wajong-status inderdaad op zich mijn hele leven behoud. Dat kan dus in mijn voordeel werken terug werk te vinden in Nederland. Moet waarschijnlijk toch eerst de economie gaan aantrekken. Dit jaar komen er voorlopig eerst nog 60.000 werklozen bij en in de sectoren waarin ik solliciteer, zijn veel te veel gegadigden voor die ene toevallige openstaande job. Een terugkeer is daarom ook niet voor vandaag of morgen een feit, maar wel een stap dichterbij gekomen.

vrijdag 7 maart 2014

Vanaf toen ging het mis met Cobain

In 1993 verscheen het derde Nirvana-album, In Utero geheten. Was het een goed album? Sommige muziekrecensenten vonden het net zo geniaal als Nevermind, maar de meesten waren minder enthousiast. Feit is dat Cobain niet op hetzelfde spoor van het tweede album wilde doorgaan en nogal gepikeerd was dat In Utero niet laaiend enthousiast werd ontvangen.Mede daardoor raakte hij de weg kwijt wat uiteindelijk uitmondde in zijn zelfmoord, op 5 april 1994. Anderhalve week daarvoor had hij al zelfmoord proberen te plegen in Rome.

De eerste vrijdag van april 2014 is het de vierde. Dan kan ik maar één nummer tonen, Come as you are. 'I swear I don't have a gun.' Die had hij dus wel degelijk. Deze eerste vrijdag van de maand maart doe ik het met een nummer van In Utero, Heart-shaped box. Heb het zelf nooit een geweldig nummer gevonden.


dinsdag 4 maart 2014

Daar ging een deel van mijn persoonlijk verleden

Na zowat op de kop af acht jaar trouwe dienst zag ik mij gisteren genoodzaakt een nieuwe GSM aan te schaffen. Mijn oude beestje, pre-smartphone, werkte technisch gezien nog prima. Ik kreeg alleen de aan- en uitknop haast helemaal niet meer ingedrukt. Dan wordt het lastig telefoneren en SMS-jes sturen ...

Op dus naar de Mobistar-shop gistermiddag. Modellen genoeg. Was niet van plan honderden euro's neer te tellen voor zo'n ding. Was tevens niet van plan een abonnement te nemen. Daarvoor gebruik ik een mobiele telefoon veel te weinig. Internetten en e-mailen, doe ik wel op mijn laptop. Daar heb ik ook al geen telefoon voor nodig.




http://i-cdn.phonearena.com/images/reviews/148023-image/Samsung-Galaxy-Trend-Plus-Review-005.jpg

Het werd uiteindelijk een Samsung Galaxy Trend. Vraag me niet waarom. Nu ja, dat ik geen iphone zou nemen, stond al vanaf het begin vast. Steve Jobs en zijn nazaten kunnen me wat. Veel te duur spul. Dan liever een goede kloon. Maar, waarom de Galaxy Trend en niet de Galaxy 1 t/m ...? I just don't know.

Het winkelpersoneel bij Mobistar geeft ook de ballen uitleg over hun producten. Er staat wel bij wat het zou moeten kunnen, maar als leek op smartphone gebied zijnde zegt dat mij totaal niets. Gelukkig verwisselde de verkoopster nog wel de simkaart van toestel en stelde ze het nieuwe apparaat op de juiste manier in. Binnen een kwartier stond ik op straat met mijn allereerste smartphone ever, 150 euro lichter.

Na wat gehannes kon ik mijn eerste test-SMS verzenden. Bellen/gebeld worden en SMS-en. Meer moet dat niet zijn, remember. En toen besefte ik dat ik niet alleen technisch afscheid had genomen van mijn oude GSM, maar ook persoonlijk.

Ik had alle SMS-jes die ik de afgelopen anderhalf jaar met Roemeense date uitwisselde nooit gewist. Sommige waren best lange epistels en ik vond het gewoon zonde om ze weg te gooien, ook al zat ik ze heus niet iedere dag verliefd te lezen. Ik herlas ze nooit. Het was het idee. Je moest eens weten wat ik allemaal niet bewaar aan tastbare herinneringen aan contacten van vroeger. Brieven, kaarten, foto's. Doe ik er concreet iets mee? Welnee, maar ik wil het verleden levend houden. Zoiets. In dat licht moet je ook die bewaarde SMS-jes zien.

Ik heb mijn oude GSM nog. Ik neem aan dat als ik de simkaart er terug in stop ik de SMS-jes ook weer zie. Helemaal gedeletet zijn ze dus nog niet. Het zit er echter dik in dat ze op den duur toch in de vergetelheid geraken. Jammer, maar niet getreurd. Ik heb ze ook niet nodig na de periode van mijn actieve bezoekjes aan Roemeense date. We houden contact eens ze stopt met werken. Die toezegging kreeg ik afgelopen donderdag van haar. Wie maalt er dan nog om een stuk of 50, 75 SMS-jes?