vrijdag 14 maart 2014

Ik houd de spanning erin

Aan het begin van de maand maart had ik mij voorgenomen deze maand in twee lopende dossiers zoveel mogelijk duidelijkheid voor mezelf te scheppen: de dossiers werk en Roemeense date. We zijn nu halverwege de maand. Hoe staat het ervoor?

Wat werk betreft, dat blijft uiteraard een lange weg. De koers is nu toch wel duidelijk afgebakend en blijft een twee sporen traject. In Antwerpen concentreer ik mij zoveel als mogelijk op een mogelijk ondernemerschap, zonder dat ik daarbij financieel grote risico's ga nemen. Daarom gok ik op een traject waarin je dat mogelijke ondernemerschap kunt uitstippelen met behoud van uitkering. Zolang je maar solliciteert. Moet er natuurlijk wat te solliciteren zijn. Om in dat traject in te kunnen stappen, moet ik nog even geduld hebben tot een informatiebijeenkomst eind mei. Ja, heel fijn dat lange wachten voor een ongeduld als ik. Ongeduld, maar gelukkig ook realist.

Voor een vaste baan met perspectief gok ik toch vooral op Nederland. Nadat ik afgelopen maandag een eerste positief gesprek had met een headhuntress op Rotterdam Centraal, ben ik er halverwege de week in geslaagd nog zo'n dame te strikken die haar antennes voor mij wil uitsteken. Ik verwacht geen wonderen, maar hoe meer mensen meedenken en meekijken, hoe beter. Vroeg of laat zou je toch op een concrete kans mogen hopen.

Het onderwerp werk staat dus in de steigers. Daarom ging ik mij afgelopen woensdag ook weer concentreren op Roemeense date. Er speelt zoveel rondom haar dat ik nu meer dan ooit zicht daarop probeer te houden. Het trof dat het woensdag tijd was voor mijn tweewekelijkse SMS om te polsen hoe de zaken er nu bij haar voorstaan.

Laat deze ochtend had ik nog geen reactie terug. Niets iets om van de in stress te schieten. Moest ik nog eens een SMS-je sturen of niet? Had al verkondigd dat ik dinsdag SMS voor het maken van een nieuwe afspraak. Wachten tot dinsdag? Toch nog eens contacteren? Het eerste was het slimst, maar gezien de omstandigheden koos ik voor het tweede.

Nu binnen een half uur antwoord. 'Sorry dear, I have a lot of things on my mind (...). Thanks for caring about me.' Me dunkt. In juni is het twee jaar geleden dat ik voor het eerst bij haar binnenstapte. Sindsdien zijn we zeer close geworden. Dat gevoel heb ik nochtans en uit haar woorden maak ik altijd op dat zij het ook zo voelt. In SMS-jes blijft ze aan de oppervlakte, maar eenmaal in real life brandt ze los en vertelt en vraagt ze me van alles.

Het is voor mij een compleet nieuwe situatie. Heb in de jaren 90 weliswaar iets soortgelijks meegemaakt, alleen dan het tegenovergestelde: ik hing erg aan een bepaalde persoon. Degene van wie ik begin dit jaar vernam dat ze alweer vijf jaar geleden is overleden. Ik zal niet zeggen dat Roemeense date aan mij hangt, maar ze trekt haarzelf echt wel aan mij op. Aan mijn woorden. Aan mijn kennis. Aan mijn daden. Ook al zijn die niet bepaald groots.

Dat zorgt er dus voor dat mijn verantwoordelijkheidsgevoel, dat ik dan ervaar, momenteel ten volle tot ontwikkeling is gekomen. Kan ik het aan? Tot nu toe zeker wel. Ik weet mezelf vooralsnog ook zeer goed te beheersen. Ik weet dat alleen zij de sleutel tot haar leven in bezit heeft. Ik ben iemand die mee kan denken, mee kan helpen deuren te openen, maar zij alleen bepaalt welke deuren en wanneer.

Alleszins voel ik mij verantwoordelijk voor het zorg dragen voor een goede afloop van deze episode tussen haar en mij. Daar moet en wil ik veel tijd en energie insteken, wat met zich meebrengt dat ik kort op de bal blijf spelen. Vandaar dat ik er vanochtend voor koos mij een tweede keer deze week te laten horen. Bon, ze heeft in elk geval goed door hoe de vork in de steel zit en waardeert het. Dat is mooi.
Ook wat dit dossier betreft, blijft de spanning erin. Het verleden werkt door in het heden en resultaten uit het verleden bieden in dit geval gelukkig geen garanties voor de toekomst. Uitsluitsel voor het einde van de maand? Denk het niet, maar als ik weer onder vier ogen met haar ben, ga ik opnieuw proberen een goed gesprek met haar te voeren. De uitkomst daarvan vind je tegen die tijd omfloerst wel weer terug op deze plek.

Vanmiddag zat de broer van Boudewijn de Groot te spelen op het Hendrik Conscienceplein. Zelfde soort stem, zelfde soort repertoire. Hij zong onder andere het volgende nummer van zijn bekende broer. Het past perfect bij de inhoud van dit blog.

   

3 opmerkingen:

lebonton zei

die twee dossiers ken ik. totaal nieuw is de broer van boudewijn de groot, nooit geweten.

Annette zei

Het lied vouwt alles samen ;)

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

@Ton: ik ook niet. Afgaande op zijn songteksten en zijn stem, was hij op zijn minst een goede kloon. En misschien heeft Boudewijn de Groot wel een zingende broer?
@Annette: dat was ook precies de bedoeling :-).