zondag 27 april 2014

Het werk van God

De Bijbel is een vervelend, inconsistent boek en God een vervelend en bemoeizuchtig manneke. Zover ben ik nu wel na lezing van de brieven van Paulus, het Nieuwe Testament en het Oude Testament tot in Jozua. Als je de Bijbel letterlijk leest, snap je echt niet dat er nog mensen zijn die in God geloven.

Neem nu Jezus die niet bepaald mals was voor de Farizeëers. Waarom niet? Omdat ze vasthielden aan de geboden die God aan Mozes had opgedragen. Ja, nogal wiedes. De Farizeëers wisten kennelijk maar al te goed wat voor onheil erop stond wanneer ze dat niet deden. Wat zou jij in hun schoenen hebben gedaan? Dan kon Jezus nog zoveel verkondigen met zijn nieuwe religie. Hij had trouwens een aardje naar zijn vaartje, want Jezus handelde bij tijd en wijlen ook behoorlijk autoritair en hardvochtig.

God was niet echt mals voor het volk Israël nadat hij hen uit Egypte had helpen vluchten. Veertig jaar lang dolen door woestijnen. Als er dan ook maar even werd geklaagd, richtte God een massaslachting aan waarvoor hij vandaag de dag zonder twijfel voor het Internationaal Strafhof zou moeten verschijnen. En dan moest Mozes, de arme man die meerdere malen door zijn eigen volk op de proef werd gesteld, vlak voor het binnentrekken van het beloofde land op 120-jarige leeftijd sterven aan de Jordaan, omdat ook hij God een keer niet welgevallig was geweest. Had hem nog een paar maanden gegund en een sterfbed in het beloofde land laten beleven. What's the difference? Nee, God is een uiterst vervelend, autoritair manneke in het OT. Geen vegetariër, wel een liefhebber van 'lieflijke reuken'. Dat laatste geeft hem dan weer iets kinderlijks.

Goed tot zover mijn interpretatie van de Bijbel. Een boek dat je in zijn historische context moet zien, wordt mij altijd voorgehouden. Niet al te letterlijk nemen dus, maar de moraal erachter probeteren te interpreteren naar huidige tijden. Iets wat de rooms-katholieke kerk zelf niet echt wil doen, haar inzichten vernieuwen. Vandaag vindt bijvoorbeeld weer een stokoude traditie plaats, de heligverklaring van twee overleden pausen: Johannes XXIII en Johannes-Paulus II.

Rik Torfs, doctor in het Kerkelijk Recht en tegenwoordig eerst en vooral rector van de KU Leuven, gaat alvast niet kijken, zei hij in de Gazet van Antwerpen gisteren. Volgens hem worden er de laatste jaren te veel mensen heilig verklaard, tot de tuinman van een vroegere paus aan toe. Hij had één andere interessante opmerking in het interview. Gevraagd of de pausen zelf onvoorwaardelijk in God geloven, antwoordde hij dat ook zij vast wel eens twijfelen. Maar, je kunt nu eenmaal niets uitsluiten: niet dat God niet bestaat en niet dat hij wel bestaat.

In dezelfde krant viel tevens een interview met Thé Lau te lezen. Zanger van The Scene die onlangs naar buiten bracht dat hij nog maar enkele maanden te leven heeft vanwege uitgezaaide kanker. Hij gaat niet bij de pakken neerzetten en plant enkele afscheidsconcerten, de publicatie van zijn vijfde roman en een vakantie naar Frankrijk. Verder wil hij vooral nog veel tijd met vrouw en kinderen doorbrengen met wie de band naar eigen zeggen nu intenser is dan ooit. Zijn doorzettingsvermogen roept diep respect bij mij op! Bij dit alles vertrouwt hij niet op God. Dood is dood.

Toch is ook een atheïst als Thé Lau niet helemaal ongevoelig voor religieuze gedachten. Getuige de volgende song. En hoe zit dat bij mij na lezing van zo'n twee derde van de Bijbel? Ik stel mij pragmatisch op. Ik leef zoals ik denk dat het goed is, ook al zit er veel scheefs aan. Ik heb in elk geval een goed hart en ben veel menslievender dan de God uit de Bijbel. Dan moet het met mij toch goed komen na mijn dood, niet?

  

dinsdag 22 april 2014

N-VA draaikonterij

Een maand verwijderd van de 'moeder aller verkiezingen' is één ding wel duidelijk: het wordt een kwestie van allen tegen één. Alle Vlaamse en Waalse partijen tegen Bart De Wever. Alhoewel geen enkele partij De Wevers N-VA uitsluit als mogelijke regeringspartner is er tot nu toe geen enkele die er veel goesting in heeft met de N-VA te regeren. Niet op Vlaams niveau, niet op federaal niveau. Dat heeft De Wever aan zichzelf te danken.

Archieffoto

Allereerst en vooral vanwege zijn draaikonterij omtrent zijn eigen positie. Vorig jaar luidde het dat hij een eventueel premierschap, Vlaams dan wel federaal, niet zou ontlopen. Ook al zou hij zijn huidige post als burgemeester van Antwerpen niet per se willen verzaken. Later heette het dan dat hij er nog niet uit was. Een maand voor de verkiezingen blijkt hij er nog niet uit en noemt hij het premierschap 'het ergste dat mij kan overkomen'. Of is hij er toch wel uit? Vandaag brachten diverse media het nieuws dat niet De Wever, maar nummer twee in Antwerpen ineens in beeld is om Vlaams premier te worden. Mocht N-VA de grootste partij in Vlaanderen blijken te zijn na de verkiezingen. Alhoewel zijn tegenstanders dat graag mogen betwijfelen, lijkt dat wel een vaststaande zekerheid. 

Archieffoto

Die nummer twee is Liesbeth Homans. Net als De Wever heeft ze de genuanceerdheid niet hoog in het vaandel. Ze zegt wat ze denkt, tegen schenen schoppend als het moet. Dat maakt haar als Antwerps schepen voor onder andere het OCMW en de Antwerpse districtskantoren niet bepaald populair.

Ik heb zelf niet zoveel moeite met hun directe aanpak. Wijt het aan mijn Rotterdamse komaf. Ook ik ben direct, soms te. Waar ik wel moeite mee heb, is de draaikonterij van De Wever en Homans. Ook Homans draaide vandaag om de berichtgeving heen. Ze 'zou haar verantwoordelijkheid nemen als het erop aankomt, maar ambieert niets'. Wat is dat nou voor gezever? Ben je nu premierskandidaat of niet? Dat kun je toch gewoon bevestigen of ontkennen? De Vlaamse kiezer heeft het recht te weten met wie hij straks voor vijf jaar zit opgescheept. Bart De Wever, Liesbeth Homans of komt er nog een derde konijn uit de hoge N-VA hoed?  

Het vreemde is dat al deze onduidelijkheid de N-VA kiezer niet lijkt te deren. Hebben ze zoveel vertrouwen in De Wever of is het een indirecte indicatie van hun eigen draaikonterij? 
  

donderdag 17 april 2014

Er valt nog veel te winnen voor mij in Vlaanderen

Het is niet dat ik een morbide persoon ben, alhoewel zelfmoordgedachten mij niet vreemd zijn geweest in het verleden. Hoe dan ook, ik heb altijd een interesse gekoesterd in het werk in de uitvaartbranche. Waarom? Dood gaan we allemaal en dan kun je het maar beter op zo'n manier doen dat alles vooraf goed is geregeld. Financieel en ook emotioneel voor jezelf.

Vandaag had ik een gesprek bij Dela. Jullie vast wel bekend. Verzekering en verzorging van begrafenis/crematie en de nasleep. Ik had maanden geleden al mijn belangstelling getoond in de post van zelfstandig adviseur. Me daarna teruggetrokken, omdat het mij te veel een sales functie lees en Johan en verkoop: dat gaat normaal niet samen. Kreeg na de terugtrekking toch het verzoek eens vrijblijvend te komen praten.

Zelf heb ik geen begrafenisverzekering bij Dela. Zit bij de Nederlandse concurrent. Mijn ouders hadden zich wel bij Dela aangesloten. Ik wist vooraf dus wel een beetje hoe de werkwijze van Dela verloopt. Het werd mij nog eens uitgelegd. Verder vernam ik wat de job van zelfstandig adviseur precies inhoudt en wat je er financieel van mag verwachten.
De commissie is zeer goed te noemen. Zij het dat er wel een eigen risico in zit wanneer klanten niet betalen en dat je rekening moet houden met je eigen sociale bijdragen. Verder krijg je eerst een opleiding en word je de eerste maanden verder begeleid. Je hoeft dus niet direct alleen in het diepe te springen.

Natuurlijk moet je wel potentiële klanten over zien te halen daadwerkelijk klant te worden. En hopen dat ze dat blijven op een goede manier. Dat is het riskante gedeelte van de job. Het is in elk geval een product dat ik wel zou willen proberen te verkopen. Dat kan ik van heel weinig producten zeggen. Vreemd genoeg ligt er nog een gigantische markt open. Van alle Belgen heeft slechts 13% (!) een uitvaartverzekering, zo vertelde mijn gesprekspartner mij vanmiddag. In Nederland is dat 75%. Er valt voor mij dus nog veel te winnen in Vlaanderen.





Ik heb bedenktijd gekregen. Ik wacht eerst mijn lopende sollicitaties af. Ga eerst naar Boekarest. Daarna beslis ik. In juni moet mijn werkloosheidsuitkering weer omlaag gaan. Uiteindelijk is het dan waarschijnlijk hoog tijd om eens werk omhanden te hebben. Liefst natuurlijk een vaste job. Ik zou het anders altijd met Dela kunnen proberen. Wellicht gekoppeld met ander freelance werk? Freelancen, mag dan weer.

Ik weet het nog niet. Van uitstel komt geen afstel, maar ik ben blij dat ik nog wat bedenktijd heb. Geen eenvoudige keuze. 

zondag 13 april 2014

Marokkaanse Antwerpenaar legt Vlaamse politici vuur aan de schenen

Nog een kleine anderhalve maand en het is de dag van de 'Moeder aller verkiezingen'. Je kunt geen krant meer openslaan, geen actualiteitenprogramma op tv aanzetten en geen nieuwssite aanklikken of de datum van 25 mei wordt je ingeprent. In Vlaanderen en Wallonië. Alle politieke kopstukken doen hun verhaal. De standpunten raken bekend. Toch vindt Rachid Abourig, in Antwerpen geboren met de Marokkaanse nationaliteit, dat de heren en dames politici het wel wat eenvoudiger mogen uitleggen. Hij nodigt ze daartoe uit tijdens een autoritje met zijn alter ego 'Bear Grills'.


Abourig is een jonge Marokkaan met een normale job. Hij heeft een vrouw die een hoofddoek draagt en hij eet uiteraard geen varkensvlees. Nochtans klinkt zijn Antwerps zo Antwaarps als maar kan. Dat is één van de troeven in zijn gefilmde gesprekken die een grote internethit zijn in Vlaanderen op dit moment.


Bron foto: www.deredactie.be

Meest opvallende gesprek in zijn wagen tot nu toe is uiteraard dat met VB-kopman Filip Dewinter. Tijdens een 17 minuten durend gesprek ventileert deze zijn bekende aversie tegen de islam. Onderdrukking van de vrouw, geen respect voor democratie, Vlaanderen dreigt erdoor te worden overvleugeld. Abourig vraagt hem wat hij nog meer moet doen om als volledig geïntegreerd te worden beschouwd. Op de opmerking van Dewinter dat hij in gesprekken met moslima's te weten is gekomen dat zij zich onderdrukt voelen door het dragen van de hoofddoek, vraagt Abourig om hoeveel dames het dan wel niet gaat. Het antwoord van Dewinter stelt hem niet tevreden en dat laat hij blijken ook. Toch blijven de twee heren uiterst beleefd tegen elkaar.

Naast Dewinter zaten ook al de dames Monica De Coninck (federaal minister arbeid, sp.a) en Liesbeth Homans (Antwerps schepen en mogelijk nieuwe Antwerpse burgemeester, mocht Bart De Wever Vlaams of federaal premier  worden, N-VA) in de wagen. Benieuwd wie er nog meer bij hem instappen.

In Noorwegen hadden we al een presidentskandidaat die zich vermomde als taxichauffeur om zo te weten te komen wat er onder de mensen leeft. Dit is in feite het tegenovergestelde. De politici onderwerpen zich aan een vragenvuur van een gewone burger. Een Marokkaanse Antwerpenaar. Ik zie dit in Nederland niet zo snel gebeuren op deze manier. Het zegt iets over het politieke klimaat in Vlaanderen. Ondanks alle politieke doemdenkerij lijken de burgers, ook de allochtonen, hier toch meer betrokken bij de politiek dan in Nederland. Zal vooral te maken hebben met de ingewikkelde politieke constellatie van het land. Er valt hier echt iets te kiezen. Meer of minder België, om het heetste hangijzer maar te noemen.

Helaas mogen inwijkelingen niet stemmen voor de regionale en federale regeringen. Ik moet mijn zegje dus doen via het Martin Gaus-principe: 'Blijf kijken, blijf schrijven.' Er volgen nog wel meer blogs met als thema de verkiezingen van 25 mei.

De gesprekken met de genoemde politici vind je terug op de volgende Facebook-pagina:
https://www.facebook.com/beargrillsvanantwaarpe  
 

donderdag 10 april 2014

Ik lig weer op koers

De sessie met Meesteres van vorige week vrijdag was absoluut niet gepland. Budgettair niet en fysiek niet. Gelukkig heb ik deze maand een bescheiden financiële meevaller waaruit ik het kon financieren. Gelukkig zijn de sporen al zo goed als niet meer zichtbaar, dacht ik toch. Twee keer gelukkig, want vandaag bracht ik mijn wel gebudgetteerde en fysiek voorziene bezoekje aan Roemeense date.

Ik had me bij het maken van de afspraak gisteren al verontschuldigd voor eventueel paniekvoetbal richting haar de afgelopen week. Ze reageerde met een typisch vrouwelijke opmerking: 'Honey, I'm glad you did. It shows you care about me.' Alsof ze daar ooit aan heeft moeten twijfelen ... In elk geval wilde ik er vandaag niet zelf opnieuw over beginnen.

Op haar gebruikelijke openingsvraag 'Tell me (something)' begin ik dan ook over de mislukte sollicitatie afgelopen dinsdag. Zij gaat er echter al snel overheen met een uitleg over haar eigen situatie en waarom ze mijn SMS-jes waarschijnlijk niet heeft gezien. 'You were really worried?' Nou en of. Alhoewel ik me had voorgenomen het te verzwijgen, vertel ik haar in geuren en kleuren over het feit dat de stress vanwege haar mij had gebracht naar Meesteres met het verzoek om een harde sessie. 'What did she do?' 'Hard whipping and caning. It was visible on my back very well, but not anymore now.' 'Did it help?' 'Yes, I felt relieved after it.' 'Oh baby ...' Ze staat op en ik krijg nog wat extra knuffels en kussen. Bij het uitkleden, toon ik haar mijn rug. 'See, no traces left.' 'Yes, I see something here.' Hm ...

Omdat ik vooraf niet goed wist hoe ze op dit hele gebeuren zou reageren richting mij in person, ben ik tijdens het gesprek toch iets gespannen in gedachten. Al laat ik het in mijn woorden niet merken. Wel alsnog tijdens de seks. Als er bij mij enige positieve druk op staat, ben ik al snel geiler dan normaal. Dat bemerk ik thuis, dat was vorige week het geval en ook nu. Wicked Willie stijf krijgen, is totaal geen probleem en ze brengt me moeiteloos naar een hoogtepunt. Ruim binnen de tijd en eigenlijk zonder enig kinky spelelement, wat 'dirty talk' daargelaten.

Na afloop liggen we nog geruime tijd samen. We praten over haar toekomst. Ik blijk vorige keer toch niet helemaal de clue te hebben begrepen. Ze gaat niet het land uit. Niet voorgoed tenminste. Wel op vakantie in juni. Bij terugkeer hoopt ze in zo'n situatie te verkeren dat ze kan stoppen met dit werk. Niet zozeer vanwege die vakantie. Dat stoppen, is ze nu al aan het voorbereiden. Zover mogelijk.  Als alles gaat verlopen zoals gehoopt.

'I will miss you', vertelde ik haar tijdens de seks. Reken maar van yes. In al die 26 jaar van normale sekscontacten springen die laatste twee jaar met haar er met twee koppen en schouders bovenuit. Dit ga ik nooit meer beleven. Denk ik toch. Het vriendschappelijke contact met haar, dat moet ik nu al goed zien te regelen. Zeker gezien de afgelopen weken. Ik doe het tijdens het samen liggen. 'I want to ask you one thing before it's too late.' 'Ask me.' 'What is a good frequency for you to keep contact once you've stopped? Once a month? Once every two months? I don't want to send you 100 mails each week.' 'Mail me when you feel like it. If I read them, I answer.' Haar mails lezen, doet ze nu net niet frequent. Kan me dus beter niet te veel en te vaak laten gaan  ...

Allez, ik lig weer op koers met Roemeense date. Een pak van mijn hart. Om dat te begrijpen, moet je mijn verleden kennen. De autobiografie erover komt eraan, maar kan en ga ik nu nog niet publiceren. Eerst moet Roemeense date stoppen met dit werk. Want, anders krijgen we te veel mogelijke privacy inbreuken. Normaal gesproken, plan ik nog twee bezoeken aan haar voordat het juni is. Nog twee keer seks en intimiteit met Roemeense date. Dan is het voorbij. Ook vandaag herhaalde ik wel een keer of twee dat ik voor haar hoop dat haar wens uitkomt. Er is geen woord van gelogen.

Welke muziek past enigszins bij dit verhaal? Johnny Cash is altijd goe. We hebben het vandaag niet veel over God gehad, maar hij is altijd in de buurt wanneer ik haar bezoek :-).



 

zondag 6 april 2014

Spoorloos

Update: ze is vanmiddag weer boven water gekomen. Had niets gezien ... Vrouwen: ze bezorgen me nog eens een hartverzakking! Wordt vervolgd ...


Roemeense date is spoorloos. Ze beantwoordt geen SMS-jes en e-mails meer. Op het adres waar ze werkt(e), staat één van de vijf kamers te huur. Haar kamer? Gek genoeg zijn haar gsm-nummer en e-mail beide nog niet opgeheven.

Negeert ze mij? Is er iets aan de hand? Ze deed al zeer geheimzinnig tijdens mijn laatste bezoek. Als ik ergens niet tegen kan, dan is het geheimzinnigheid. Zeker niet van iemand met wie je denkt een goede band te hebben. Zeg dan gewoon dat je weggaat en toch geen contact wilt/kunt onderhouden. Daar heb ik dan alle begrip voor, maar acties zoals de huidige zijn niet goed voor mijn gemoedsrust. Je mag best weten dat ik verdomd slecht slaap de laatste weken. En dan heb ik komende week zelf twee sollicitaties op het programma staan ...

'You have to forget her', zei Amerikaanse vriendin/Meesteres afgelopen vrijdag tegen mij. 'You can't build up something personal with a hooker.' Voor het eerst in ongeveer een jaar tijd had ik haar uit eigen beweging verzocht om een harde, pijnlijke sessie. Om stoom af te blazen, stress kwijt te raken. In de hoop daarna weer logisch te kunnen nadenken. Die sessie zat wel snor. Ik zie de sporen volop. Het is maar goed dat ik de komende tijd even voor niemand naakt hoef ...

Waarschijnlijk heeft Meesteres gelijk. Maar, ik kan Roemeense date nog niet opgeven. Wil haar nog niet opgeven. Niet na al die gesprekken met haar waarin ze toch veel vertelde en heel open was. 'Such girls are very good actresses.' Meesteres heeft er duidelijk niet veel vertrouwen in. Mijn vertrouwen in de mensheid is nog steeds groot, maar krijgt weer een aardige knauw als er niet snel duidelijkheid komt. Vooralsnog heb ik geen idee waar ik zoeken moet. Ja, ik kan wel bedenken welke wegen ik zou kunnen bewandelen, maar: of het überhaupt slim/zinvol/kansrijk is dat te doen?

Die autobiografie van mij zit er nu wel zeer snel aan te komen, als dit zo doorgaat. In elk geval slurpt dit hele gedoe de komende tijd veel van mijn energie op. Bloggen, zal op een nog lager pitje komen te staan. Even geen prioriteit. Ook al gebeurt er genoeg in mijn privé en is de 'Moeder aller verkiezingen' aanstaande. Zou er beroepshalve over moeten reppen, maar het kan me voorlopig gestolen worden.

Ik ben met andere woorden tot nader order dus ook zo goed als spoorloos op dit blog.

vrijdag 4 april 2014

I swear I don't have a gun

Officieel is het morgen op de kop af 20 jaar geleden dat Kurt Cobain zich een kogel door het hoofd schoot. Tenminste, de één houdt 4 april als datum aan. De ander 5 april. Dan heb je het toch goed gedaan als muzikant. Als je ook rond je sterfdatum verwarring kunt zaaien.

Zoals vorige maand beloofd, vanavond de song 'Come as you are' van het album 'Nevermind'. En wel om dat ene zinnetje: 'I swear I don't have a gun.' We weten inmiddels al 20 jaar beter. Wat zou hij allemaal nog in het vat hebben gehad anders?