Er is een fout opgetreden in dit gadget

maandag 26 mei 2014

Waar kun je nog met perspectief wonen en werken in Europa?

De 'moeder aller verkiezingen' is achter de rug. Zoals verwacht, is de N-VA van Bart De Wever de grote winnaar in Vlaanderen geworden. Hij leek er zelf gisteravond alvast niet heel erg blij mee, gelet op zijn zuinige commentaren en bedenkelijke blik. 'Wie zaait, zal oogsten', luidt het spreekwoord. Gezaaid heeft De Wever wel, maar wat de oogst gaat opbrengen?

In Vlaanderen liggen de kaarten op zich eenvoudig. Hij kan zijn gedroomde coalitie met de CD&V aangaan. Misschien voor de vorm de liberalen van Open VLD er nog bij en je hebt krek dezelfde coalitie als in de stad Antwerpen. Op federaal niveau kan hij dit kunstje echter niet flikken.De vraag is of hij op federaal niveau überhaupt een kunstje kan flikken. Daar zal hij toch moeten samenwerken met Waalse partijen. Geen enkele Waalse partij heeft daar vooraf goesting in.

Het is ook afwachten of koning Filip goesting heeft De Wever de opdracht te geven voor het vormen van een federale regering. Voor hetzelfde geld krijgt Elio di Rupo de opdracht. De Waalse en Vlaamse socialisten vormen in het federale parlement immers de grootste fractie. Mocht dit gebeuren, dan kan Bart De Wever zijn federale ambities wel weer temperen.

Hoe het ook zij: de kans op een moeizame en zich voortslepende regeringsformatie op federaal niveau is levensgroot aanwezig. Weer meer dan 500 dagen, zoals in 2010? Ik heb geen goesting dat nog een keer mee te maken. Ik heb sowieso weinig goesting in N-VA-regeringen.

Het wordt voor mij zo langzamerhand eens hoog tijd mijn blik over de grenzen te werpen. Al was het maar, omdat afgezien van dat eeuwige gezever van De Wever het opnieuw in Antwerpen aan een job geraken eveneens een kwestie van meer dan 500 dagen dreigt te gaan worden. Waar zou ik wel succes kunnen hebben om weer aan het werk te geraken?

Ik heb vandaag contact gezocht met het UWV. Kan opnieuw een aanvraag voor wajong indienen eens ik weer in Nederland zou wonen. Uitkering en daarna begeleiding. Wajong is hoger dan de bijstand. Als je tenminste het volledige bedrag krijgt toegewezen na keuring. Aan een uitkering heb ik niets. Heb ik hier in Antwerpen ook. Biedt geen perspectief. Werk vinden in Nederland lijkt voorlopig net zo goed nog een onmogelijke exercitie. Hoeveel mensen lopen niet al jaren bij het UWV zonder perspectief? Het politieke - en sociale klimaat staat mij daarnaast ook in Nederland niet aan.

Waarheen dan? Frankrijk moet ik natuurlijk niet proberen vanwege mijn Frans en de Fransen worden bovendien met de dag racistischer. Duitsland is economisch booming, ik beheers het Duits redelijk en de toegankelijkheid in de grote steden is ausgezeichnet. Echter, die economische boom is deels op mini-jobs gebaseerd en daar koop je als werkzoekende weinig voor.



Werkloosheid blijft het grote struikelblok in de EU. En het probleem is heus niet zo moeilijk op te lossen. Kijk gewoon naar de vacatures die openstaan. De eisen die werkgevers stellen: zoveel jaar ervaring, flexibele opstelling, geen negen tot vijf mentaliteit, bereidheid tot leren etc. Het gaat mij vooral om die eis van ervaring.

Waardoor is er in Europa zo'n hoge jeugdwerkloosheid? Simpel: welke ervaring kunnen jongeren van in de 20 voorleggen, wanneer ze pas zijn afgestudeerd? Juist! De jeugdwerkloosheid los je alleen op door niet zulke bizarre eisen wat ervaring betreft te stellen. Leid jongeren zelf op in je onderneming. Dan krijgen ze die ervaring vanzelf. Jeugdwerkloosheid grotendeels opgelost en dan zijn er ook weer meer kansen voor oudere werkzoekenden die wel over de ervaring beschikken en dan niet meer vanwege hun leeftijd hoeven te worden uitgesloten. De jongeren zijn immers al aan het werk. Ben ik helder Unizo/Voka/VNO/MKB-Nederland?

Je kunt natuurlijk ook voor jezelf beginnen. Had ik twee handen om te benutten, had ik allang een horecagelegenheid geopend in Antwerpen. Helaas, met één linkerhand doe je niet veel als ondernemer in de horeca-/toerismesector. Vandaar dat ik altijd maar blijf doorzoeken naar een vaste job.

België niet, Nederland niet, Frankrijk niet, Duitsland niet. Ook in de meeste andere Europese landen is het niks. Werkloosheid, slechte toegankelijkheid, armoede. Toch, ergens in Europa zou ik kans moeten kunnen maken. Je hebt een kruiwagen nodig. Iemand die je bij een werkgever op een presenteerblaadje aanbiedt. Ik blijf zoeken. Ik blijf denken. Ik blijf ook zelf projectjes opzetten. Morgen naar Nederland in het kader daarvan.

Er gaat veel veranderen in juni. Johan denkt er hard over na Antwerpen nog dit jaar de rug toe te keren. België kennen we nu wel. Om meerdere redenen zie ik in Antwerpen weinig toekomst meer voor mezelf. Ik moet mijn vleugels opnieuw uitslaan. Weet alleen nog niet waar naartoe. Zo eenvoudig is het nu eenmaal niet in Europa op dit moment. Waar ik op 31 december oud en nieuw vier, staat dus nog helemaal open.    

vrijdag 23 mei 2014

Nerveuze weken

Ik heb expres gewacht met bloggen na terugkeer uit Boekarest tot vandaag. Ik hoopte vandaag een begin te kunnen maken met het tijdperk na de actieve seks met Roemeense date. Ik leefde immers in de veronderstelling dat het vandaag wel eens de laatste keer zou gaan zijn.

Niet dus. Ik kan in de eerste twee weken van juni ook nog bij haar terecht. Had me vooraf voorgenomen daar niet voor te opteren, mocht dat zo zijn. Eens moet je er ten slotte een punt achter zetten. Maar, mijn gedachten veranderden al snel na te hebben vernomen over de laatste stand van zaken bij haar. Zaken waar ik geen letter over deel met jullie.

Niet dat ik graag geheimzinnig wil doen of mezelf ineens censuur wil opleggen na goed twee jaar volledig open kaart te hebben gespeeld aangaande haar op dit blog. Het is echter slimmer om mijn mond te houden. Ik voel me momenteel alsof ik middenin een thriller zit. Nee, ik overdrijf niet. Juni wordt een spannende, nerveuze maand. Daar wilde ik het maar bij houden wat Roemeense date betreft. De details komen wel in mijn ooit te verschijnen autobiografie.

Al met al komt mij dit niet goed uit. Moet toch ook eens zelf orde op zaken stellen. Ben gestopt met het Blik op Bulgarije en Roemenië project. Lovende woorden van de Nederlandse ambassadeur in Boekarest heb ik ervoor gekregen, maar abonnees op de nieuwsbrief? Ho maar. Het was trekken aan een dood paard. Zoals je weet, kun je dat blijven doen totdat je een ons weegt.

Heb alweer een nieuw project in gedachten. Hoop daar volgende week mee te gaan starten, marketing onderzoek technisch gezien. Solliciteren, blijft een ramp. Afwijzing op afwijzing. Niet leuk.

Het valt me mee dat ik onder dit alles tamelijk kalm blijf. Zal de leeftijd zijn. Toch, af en toe heb ik echt de neiging compleet te willen gaan flippen. Flippen, houdt in mijn geval in de boel de boel te laten, mijn koffer te pakken, ergens heen te reizen en alles en iedereen het maar lekker laten uitzoeken met Johan. Met de noorderzon vertrekken in andere woorden. Tja, had in de 19e eeuw prima gekund, ook met mijn huidige financiën. In de 20e eeuw waarschijnlijk ook nog wel. Nu zou ik snel stranden.

Ik ben mentaal moe, maar ga toch door. Wat moet ge anders? Zien welke kant het opgaat in juni. Ik durf niets meer te voorspellen. Ik vertrouw op mijn eigen veerkracht en houd me vast aan de mensen om me heen waarop ik kan bouwen. Nothing else matters.


donderdag 15 mei 2014

Eerste indrukken uit Boekarest

Mijn reis naar Boekarest vindt onder een minder gunstig gesternte plaats dan mijn reis van vorig jaar. Nochtans ben ik er nu en maak ik er het beste van.
Het begon er vooraf al mee dat ik de gedachte leenlaptop niet mee kon nemen. Bleen een Trojaans paard te bevatten. Had hem vorig jaar beslist zonder dierenstal aan de rechtmatige eigenaresse terugbezorgd. Zag mij dus op het laatste moment genoodzaakt een tablet aan te schaffen, want mijn eigen laptop is veel te omslachtig om mee te nemen. Op een tablet moet je geen interviews gaan zitten uittikken. Eigenlijk ook al niet bloggen. We zullen zien hoe dit uitpakt.
Mijn moeder zeurde me vooraf mijn kop gek dat ik niet moest gaan vanwege de onrust in Oekraine. Ik ging toch, ge kent mij. Uiteraard belt ze me nu weer elke dag gek. Niet vanwege de Russen, maar vanwege de regen.
De vlucht verliep zonder problemen. Ben wel gigantisch opgelicht door een taxichauffeur. Ik zat er live bij, had het maar al te goed door. Wat kun je doen? Je zit in die taxi die rijdt. Geenzin ergens onderweg eruit te worden gezet. Het eerste vooroordeel jegens Roemenen bevestigde hij aldus met glans. Gefeliciteerd makker!
Tot zover het slechte nieuws. Het weer is al aan het opklaren, mijn eerste interview is achter de rug. Ik heb al enkele wandelingen gemaakt. Boekarest valt mij niet tegen. Goed, de autorijders parkeren hun vehicle onbeschoft op de stoep. Ja, de bestrating is niet om over naar huis te schrijven. Toch valt er ook wel veel moois te zien in de stad.
Morgen staan twee interviews op het programma. Interviews met belangrijke personen in de wereld van de Roemeense NGO's voor gehandicapten. Zaterdag sluit ik de interviewreeks af met het meest "spannende" interview: met een Roemeense Meesteres. Daarmee maak ik het verloren bedrag aan die oplichter weer goed. Echter, ik verdien er zo dus niets mee.
En hoe staat het met de vrouwen? Er lopen schone en minder schone dames rond in Boekarest. Hetzelfde als elders. De schoonste voor mij zit nog steeds in Antwerpen. Werd gisteren niet veel wijzer van haar in onze sms-uitwisseling. Ze klonk echt niet als iemand die binnen een maand haar leven radicaal gaat veranderen. De beruchte 5% en is dat goed nieuws voor mij? I just don't know. Ik zou wensen dat ze gewoon eens een keuze maakt waar ze zelf wijzer van wordt. De pot en de ketel. Ook ik kom maar niet tot een beslissing over mijn eigen werkende carriere.

dinsdag 6 mei 2014

Ik zeg alvast gedag

Dit is mijn voorlopig laatste blog voor de komende twee weken. Met een workshop in Utrecht en een trip naar Boekarest op de agenda heb ik voorlopig even andere zaken te doen. Mijn verblijf in Boekarest kun je hopelijk volgen op www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be Als de techniek mij niet in de steek laat. Reken in elk geval niet op foto's tijdens mijn verblijf. Wellicht dat ik erin slaag een paar goede te maken om ze bij terugkeer te posten, maar fotograferen met mijn smartphone wordt geen eitje.

Veel zou ik de komende twee weken overigens niet te melden hebben gehad. Over de moeder aller verkiezingen kan ik ook in de week voorafgaand nog berichten. En natuurlijk erna. Zeker als de federale regeringsformatie opnieuw 500 dagen gaat duren, wat niet is uitgesloten.

Persoonlijk moet ik in de komende twee weken een besluit gaan nemen wat te doen met mijn werkcarrière. Er zijn nog enkele openstaande sollicitaties. Er is de Dela-optie. Ik kan ook out of the box gaan handelen. Heb een idee voor een cartoonserie met een figuur met een beperking. Moet ik wel leren tekenen ...

Dan is er ten slotte nog mijn autobiografie. Zo goed als af. Ga ik 'm publiceren? Kans daarop is 95%, maar die resterende 5% kan het verschil maken. Waar heb je dat eerder gelezen? Juist: afwachten hoe het met Roemeense date afloopt tijdens mijn normaal gesproken laatste bezoek aan haar na Boekarest.

Ik ben dus niet volledig uit het oog hier op dit blog, maar je moet even geduld oefenen voor een update. Eerst Utrecht en Boekarest.

http://www.bezoek-utrecht.nl/sites/default/files/ckfinder/images/12.Oudegracht%20%27s%20avonds-%203972-A4s1%20(c)%20Jurjen%20Drenth_Toerisme%20Utrecht.jpg
Oudegracht Utrecht
Bron foto: www.bezoek-utrecht.nl 


http://www.arup.com/~/media/Images/Projects/B/Bucharest_Historic_Centre/Bucharest_Historical_Centre_2_900x415_Arup.ashx?mh=800&mw=1000 
Historisch centrum Boekarest
Bron foto: www.arup.com


 



vrijdag 2 mei 2014

'You got a second chance'

'You know what is strange? Maybe, strange isn't the right word. When the other girls see you walk, they feel pity for you. I don't.' Het zijn de laatste zinnen van Roemeense date voordat we naar beneden gaan. Ik mijn eigen leefwereld in. Zij terug aan het werk. 'That's because you know how I am. They don't.'

Gedurende de 50 minuten voordien heb ik me weer van mijn kwetsbare kant getoond. Niet met opzet. Het gesprek tussen ons ging die richting uit na de seks. Terwijl ik haar streel over haar rug met mijn linkerhand. Op haar invitatie. 'You can caress me?' 'With my left hand, yes.' 'Let me see your right hand. You can't stretch your right hand? How do you cut your nails?' Ik doe een poging. 'You can stretch it!' 'Yes, only for a few seconds. I have no control over it.'

'Did someone ever kiss you on your lips?' Het is één van mijn favoriete momenten wanneer ze mij vol op de mond zoent tijdens de seks. 'No, of course I kiss other girls. On the cheeks. Not on the lips.' 'I'm glad I can give that to you.' 'I love it. I love your body as well.' 'You're not in love with me? When I look in your eyes ...' 'No, I'm not. I could easily fall in love with you. But, I don't stand a chance, so I don't. I'm realistic ...' 'If I could divide myself in 100 parts.' 'Do so many men love you?' 'Not love, but many like me.'

En zo ging het door. Ervoor. Erna. Veel uitwisselingen over mijn handicap. Dat ik toch altijd zo vrolijk en optimistisch ben. Na een herhaalde uitleg van hoe ik eraan ben gekomen, luidde haar reactie: 'You got a second chance. You make something from life.'

Tja, ik probeer het. Het is verdomme maar goed dat ze bij lange na niet weet wat voor puinhoop mijn leven jarenlang is geweest. Dat die tweede kans voor mij eigenlijk niet had gehoeven, met de kennis van nu. Natuurlijk, ik ga door. Al was het maar, omdat zelfmoord ook niet zo eenvoudig valt te bewerkstelligen met die ene linkerhand. Ik heb het genoeg keren in mijn leven gewenst, soms geprobeerd. Ik houd mijn mond erover tegen haar.

'You make me happy. You give me motivation.' Was mijn opmerking tegen haar voor de seks op de vraag waarom ik nu weer zo vrolijk leek. Ik was ook best goed gestemd. Totaal niet neergeslagen, ondanks de wetenschap dat dit één van de laatste bezoeken betekende. Normaal gezien dan. 'You make me happy', was exact een zelfde zinnetje uit haar mond een kleine 20 minuten later.

Al met al is de band tussen ons weer sterker geworden. 'I understand better now why you like me so much.' Goed, dat is winst. Daarvoor loop ik nu al meer dan 44 jaar op aarde rond, waarvan 36 jaar met mijn beperking. Eindelijk contact met een vrouw die me heeft gegeven wat ik zoek in het leven: genegenheid, affectie, liefde, seks, motivatie. Meesteres is mij net zo dierbaar, maar mijn relatie tot Haar is toch anders. Immers nooit intimiteit, liefde bij Haar gekregen. Daarvoor moet je niet bij een commerciële Meesteres zijn. Wel een luisterend oor buiten de SM, maar die drang naar een intiem contact met een vrouw raak je niet kwijt met een luisterend oor.

Nu ben ik dus op het punt dat ik genoegen neem met mijn geslaagde contact met Roemeense date. Toch nog iets gelukt op het vlak van liefde en seks. Een genoegen zelfs met de wetenschap dat het met de intimiteit en de seks zeer waarschijnlijk snel is gedaan. Haar vakantie in juni staat zo goed als vast. '95%.' Haar afscheid van de prostitutie daarna ook, als het aan haar ligt. Alhoewel geen van beide definitief zeker is. 'The 5% can make the difference.'

Hoe dan ook, ik neem momenteel genoegen met de levenslessen die ik de afgelopen twee jaar bij Roemeense date heb ervaren. Ik ben blij dat ik die twee jaar met haar heb meegemaakt. Toch nog een mooie periode in die second chance. Een periode die ik zoals bekend niet compleet wil laten eindigen. Wel wat de seks betreft, kan niet anders, niet wat het contact aangaat. We zullen zien hoe het gaat verlopen na mijn laatste geplande bezoek aan haar, na terugkeer uit Boekarest. Ik heb al een idee in wat voor stemming ik dan naar haar toe wil gaan. Niet verdrietig, maar ook niet per se geil. Denk dat ik de seks dan zelfs laat voor wat het is. Alleen strelen, zoenen, praten. Lijkt me het meest gewenste scenario.

Het zit er bijna op. Twee jaar Roemeense date in mijn tweede kans. Wat zij allemaal niet teweeg heeft gebracht.




  

donderdag 1 mei 2014

Kurt Cobain kende zijn klassiekers

Een dag vroeger dan gebruikelijk, maar ik verwacht morgen weer een blog over Roemeense date te publiceren. Die psychologisch deugddoende routine wil ik niet verbreken. Daarom vandaag al de maandelijkse Nirvana-clip.

Nirvana werd een begrip voor een hele generatie jongeren en daarmee samenhangend hun levens- en muziekstijl. Maar, waar haalde Cobain de muzikale mosterd vandaan? Hij bleek vooral geïnspireerd door Sonic Youth. Van die band heeft hij bij mijn weten nooit een song gecoverd op plaat. Wel van David Bowie. Nu ben ik allesbehalve wild van David Bowie, maar dit is sowieso een mooi nummer.