zondag 15 juni 2014

Auteur zoekt uitgeverij

Nog een paar dagen en ik zet mij aan de allerlaatste alinea's van mijn autobiografie 'Afscheid is nooit definitief; een psychologische autobiografie'. Twaalf jaar na de eerste versie ben ik nu zover dat ik hem kan en wil publiceren. Ook al blijft het explosieve materie. 

Ik zou mijn autobiografie zelf kunnen uitgeven. Maar, omdat het letterlijk mijn levenswerk is, zie ik het liever gebeuren door een uitgeverij. Je autobiografie schrijf je immers maar één keer in je leven. Dan wil je niets aan het toeval overlaten. Hopelijk leest iemand met contacten bij een uitgeverij, of een uitgever zelf, dit blog en is de nieuwsgierigheid gewekt. Wat mag je verwachten van mijn boek? Ik geef alvast de inleiding prijs. Geïnteresseerden mogen zich uiteraard altijd melden. 

Inleiding 

Ik ben het kind van de rekening. Mijn leven is de optelsom van talloze incidenten en al dan niet toevallige ontmoetingen die mij doen voortgaan, zonder dat ik ook maar op enig moment compleet grip op mijn leven krijg. Tot nu toe althans. De uitkomst van die optelsom kan geen normaal mens verzinnen. Toch is alles wat ik in dit boek heb opgeschreven 100% waargebeurd.

Ik heb dit boek bestempeld als een psychologische autobiografie. Zo moet je het ook lezen. Ik vertel mijn levensverhaal en ontleed daarbij mijn eigen gedachtegang en die van de vrouwelijke hoofdpersonen die erin voorkomen. In dat psychologisch ontleden ga ik zeer ver. Personen met wie ik in een innige relatie sta, doorgrond ik psychologisch volledig. Voor zover mogelijk. Om te begrijpen wat mij bindt aan hen en om zo op die behoefte tot binding in de omgang in te kunnen spelen. Dat begrijpen, lukte in het verleden beter dan het inspelen op. Het laatste ging vaak gepaard met paniekvoetbal van mijn kant uit. Paniek die leidde tot handelingen waar ik niet veel later al snel spijt van kreeg. Op de leeftijd van bijna 45 jaar ben ik nu zover om te durven zeggen dat ik het inspelen op eindelijk onder de knie begin te krijgen. Niet van harte, maar het lukt tegenwoordig negen van de tien keer zonder al te veel stress en paniek.  

Doorheen het verhaal vallen twee rode draden te ontdekken: de omgang met mijn handicap, door mijzelf en mijn directe omgeving, en mijn zoektocht naar een stukje geluk/affectie/liefde/zekerheid in dit leven. Zekerheid is daarbij het sleutelwoord! Ik ben er geobsedeerd naar op zoek geweest, maar ik heb het nooit gevonden. Niet in relaties, niet in vriendschappen, niet in werk.  

Omdat ik het niet vind, blijven mislukkingen uit het verleden aan mij knagen. Ik ben absoluut overtuigd van het adagium dat het verleden doorwerkt in het heden. Hoeveel psychologische trucjes je er ook op loslaat om vervelende gebeurtenissen uit het verleden te doen vergeten. Je kunt die gebeurtenissen een plaats geven, ja. Totaal vergeten, is een te moeilijke exercitie. Voor mij tenminste. Ik kan mijn verleden nooit helemaal van me afschudden. Dat is de eerste uitleg voor de titel ‘Afscheid is nooit definitief’. De tweede laat zich snel volgen bij lezing van dit boek. Ik kan emotioneel geen afscheid nemen van het lijstje vrouwen voorafgaand op deze inleiding. Ook niet van degenen die, helaas soms al decennia, uit mijn leven zijn verdwenen. Ja, dat zit psychologisch niet goed bij mij. Ik weet het. Waarom denk je dat ik mijn autobiografie juist op deze manier heb vormgegeven?

Mijn leven is een achtbaan van seksuele uitspattingen, mislukkingen en zelfmoordneigingen. Maar ook van koppig doorzetten en niet opgeven. Om die laatste twee eigenschappen word (werd) ik door bijna iedereen die mij kent, ook door menige vrouw in dit boek, bewonderd. Of dat ook bij de lezers van deze autobiografie het geval gaat zijn, wacht ik af. Bereid je in elk geval voor op een verhaal dat bol staat van de eerste drie elementen. Bedenk wel altijd dit: wat ik in het verleden ook allemaal heb gedaan, het is voortgekomen uit die ene basale behoefte: het vinden van geluk/affectie/liefde/zekerheid in dit leven. Ergens ben ik de weg die daar naartoe moet leiden volledig kwijtgeraakt. Ik verwacht niet meer die weg ooit nog te vinden en blijf daarom nu voorlopig emotioneel geparkeerd staan op de plaats waar ik ben. Met het navolgende verhaal als erfenis van bijna 45 jaren van mijn leven.   

2 opmerkingen:

Blewbird zei

Het zou andersom moeten zijn. En dat was het vroeger ook.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Tegenwoordig schrijft iedereen boeken. Uitgeverijen hebben keus genoeg.