donderdag 23 oktober 2014

Sneak peeks uit mijn autobiografie: hoofdstuk 2

In mijn twintiger jaren was ik een zeer rusteloos type. Ik wist bij tijden niet wat aan te vangen met mijn leven. Dat had zijn invloed op mijn contacten met vrouwen. Met één vrouw in het bijzonder. Amanda (uiteraard niet haar echte naam! Geen enkele dame met wie ik ooit seksueel contact had wordt met haar echte naam opgevoerd in mijn boek. Mocht ik die al weten). Helaas is ze al sinds 2008 niet meer onder ons, leerde ik begin dit jaar. Ze stierf aan kanker. Een ziekte die wel vaker opduikt in mijn autobiografie.

In totaal heb ik haar zo'n vierenhalf jaar opgezocht voor seksueel contact en een hart onder de riem (zowel voor mij als voor haar). Dat begon in Rotterdam, maar ik heb voor dat contact in  de loop der jaren aardig wat moeten reizen, want ze was door omstandigheden niet honkvast. Hieronder volgen de alinea's waarin ik de aanleiding van dat gereis en het gereis zelf heb opgeschreven. In de alinea daarvoor behandelde ik het gegeven dat ik me te veel afhankelijk van haar voelde, wat effectief een probleem was in al die jaren van ons contact en dat ook in de onderstaande alinea's doorwerkt. Sommige zinnen kunnen daarbij hard dan wel confronterend overkomen. Let ook op mijn totaal veranderde houding tegenover raamprostitutie in 20 jaar tijd!



Februari 1993. We hebben wederom een afspraak in haar studio. Ze is te laat. Drie kwartier. Al die tijd kan ik niet naar binnen. Van het bestaan van mobiele telefoons heb ik geen weet. Ik wacht buiten voor de deur. Het is berekoud en alleen door te ijsberen, weet ik mezelf warm te houden. Uiteindelijk daagt Amanda op. Ze verontschuldigt zich. File en zo. Enigszins gepikeerd lig ik ten slotte in een bondage op de grond. Amanda start een conversatie. ‘Zie je niks bijzonders aan me?’ Niet direct. Zelfde haarkleur, zelfde postuur. ‘Vind je niet dat ik er bloot bijloop?’ Ja, nu je het zegt. Ze draagt niet veel kleding. Een rood jasje en een kort rood rokje. Het jasje staat open. Ik zie haar zalige borsten. ‘Ik heb dit expres vandaag aangetrokken. Dit is de laatste sessie in de studio Johan. Ik heb de studio verkocht. Ik kan er niet meer tegen steeds te moeten zitten wachten op mogelijke klanten. Financieel gaat dat ook fout. Ik werk nu in de rosse buurt in Den Haag, achter het raam. Als je wilt, kun je me daar op komen zoeken. We spelen dan gewoon een spel zoals je gewend bent. Ik heb de spullen ervoor en haal je wel op van het station. Denk er maar over na.’



Haar mededeling komt hard aan. Mijn Meesteres die de hoer speelt achter het raam! Eenmaal thuis besluit ik resoluut te stoppen met haar. Dit is een brug te ver. In de jaren 90 laat nogal eens een raamprostituee het leven door toedoen van een klant. Hoe gevaarlijk. Dat haar man het toestaat. Of zou hij haar dwingen? Nee, Amanda heeft een te sterke eigen wil. Ze is getekend door het leven. Verkracht door haar stiefvader. Slechte band met haar moeder. Het pronken met haar lichaam hoort bij haar. ‘Ik zou best in een pornofilm willen meespelen’, vertelde ze me out of the blue op een dag . Een Meesteres in de toegankelijke betekenis binnen de SM-wereld is ze ook nooit geweest. Begonnen als slavin, later overgestapt naar de rol van switch (afwisselend onderdanig en dominant). Ten tijde dat ze de studio van Meesteres Debby heeft overgenomen, is ze alleen actief als Meesteres. Een rol die haar dus niet helemaal ligt, blijkt nu. Wat moet ik doen? Mijn verstand zegt dat dit het einde van de periode Amanda moet zijn. Het is hard, het is verrekte jammer. Hoe dan ook heb ik nu de gelegenheid een punt erachter te zetten. Zo kan ik mijn eigen leven weer in handen nemen, zonder steeds op haar terug te moeten vallen. Ja, maar daar zit ‘m nu juist het probleem. Ik heb het nodig op haar terug te kunnen vallen. Ook al ben ik het volledig oneens met deze stap: als ik nu afhaak, ben ik haar voorgoed kwijt in mijn leven. Kan ik dat aan? Ik schat in van niet en besluit het in Den Haag te proberen. Op een zondagmiddag reis ik af. Ze pikt me op bij Den Haag HS. Vandaar gaan we naar de Geleenstraat. Niet ver ervandaan. ‘Dit is de kamer. Mooi hè?’ Hoezo mooi? Je kunt niet zeggen dat het hier een luxe, compleet uitgeruste SM-studio betreft. Een kamer met een bed en een wastafel. That’s it. Nochtans laat ik mij ook hier door haar domineren waarbij ze haar belofte waarmaakt. Het is improviseren. Toch is het spel niet veel anders dan ik in Rotterdam bij haar gewend was. De speelse Amanda is er nog steeds voor mij. Wanneer ik vertrek, weet ik dat ik een slag met mezelf heb verloren. Ik had het niet moeten doen. Ik moet er niet mee doorgaan. Ik doe het toch. Omdat ik anders niet voor mezelf kan instaan.



Amanda maakt het me niet gemakkelijk. Zo goed lopen de zaken in het Haagse niet. Ze draait lange dagen en verdient desondanks weinig. Zomer 1993 verkast ze daarom naar de Wallen. ‘Ho, daar krijg je me niet naartoe’, zeg ik tegen haar. Ik lijk mijn grenzen te hebben getrokken. ‘Ik begrijp het. Waarom ga je niet terug naar de Henegouwerlaan? … Is er nog.’ Naam ben ik oprecht helemaal vergeten. Ten tijde dat Amanda de studio runde, was het een leuk uitziende, spontane meid. Ik ga naar de studio en tref haar daar inderdaad. Binnen een paar maanden tijd is ze flink verouderd. Ze ziet er niet uit. Wat het spel betreft: dat is ook niet je van het. Ze zou me nooit meer terugzien. Ik was te veel verknocht aan Amanda en haar manier van spelen. Ik ben daadwerkelijk een paar maanden weggebleven bij Amanda. Juli en augustus 1993. Dat had een speciale reden die ik in hoofdstuk 3 introduceer. Uiteindelijk eindig ik maandelijks in een peeskamertje op de Wallen. Waar ik eenmalig furore maak achter het raam na mijn zoveelste beklag tegenover Amanda dat dit geen geschikte werkplek voor haar is. Ze neemt me te grazen door me als travestiet uit te dossen, een blinddoek voor te doen en me zo achter het raam plaats te laten nemen. Volgens haar toonde een stel Japanners grote interesse in me. Het zal voornamelijk verwondering zijn geweest. Zomer 1994 zoekt ze het nog verder op. Groningen. Nee, daar ben ik nooit geweest. Erg lang heeft het niet geduurd daar, ook al waren haar eerste indrukken positief. ‘Zulke aardige mensen.’ Toen ze alweer uit het hoge noorden was vertrokken, vertelde ze me dat ze in Groningen was aangerand door een klant. Ik had geeneens medelijden. Zoiets kun je verwachten, was mijn gedachte. De trips door Nederland wat Amanda betreft, eindigden nabij Den Haag . Daar bezocht ik haar in haar woning van december 1994 t/m november 1995. De zolderruimte was ingericht als SM-speelkamer. Op die laatste locatie heb ik achteraf gezien de minst gecompliceerde sessies met haar beleefd. December 1995 was het definitief afgelopen met de SM bij Amanda.

2 opmerkingen:

lebonton zei

ik kan het niet helpen, maar waar je meldt gepikeerd in een bondage te liggen, zie ik een vreemd borrelhapje voor me ;-)

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Volgens mij is het toch correct Nederlands :-).