zondag 26 oktober 2014

Sneak peeks uit mijn autobiografie: hoofdstuk 5

Dit hoofdstuk is zo goed als geheel gewijd aan SM. Zowel de actieve als de psychologische component komt aan bod. Wat de actieve SM betreft, hoef je niet bang te zijn dat ik 26 jaar SM-sessies ga samenvatten. Zou een beetje té zijn, niet :-)? In onderstaande alinea's licht ik alvast wel een tipje van de sluier op over het hoe en waarom van mijn SM-beleving.


Ik ben deze eeuw jarenlang behoorlijk fanatiek geweest in mijn SM-beleving. Hoe meer je ermee bezig bent, hoe groter de kans dat je steeds dieper gaat. Zo is het althans bij mij verlopen. Zo verloopt het bij veel mensen. SM begint vaak onschuldig. Ook jij zou er zo mee kunnen beginnen. Ja jij! Heb je ooit de film 9 ½ Weeks met Kim Basinger en Mickey Rourke gezien? Dan weet je wat ik bedoel. Het is helemaal niet zo moeilijk ermee te beginnen. Experimenteer zelf eens met je partner. Alles wat je nodig hebt in den beginne is een duidelijke rolverdeling. Wie is de dominant(e)? Wie is de sub? Houd het simpel. Neem wat soepel touw en iets dat kan dienen als blinddoek. De dominant(e) bindt de sub met het touw aan de spijlen van het bed vast. Doe hem/haar vervolgens de blinddoek voor. De sub is reeds machteloos en je kunt van alles met hem/haar doen. Plagen, strelen. Met je handen, met ijsblokjes, met een veer. Voor de meer gevorderden: kaarsvet op het lichaam laten druppelen. Veel is er niet voor nodig en ik maak me sterk dat menig koppel weleens fantasieën in die richting heeft. Sommige mensen laten het daarbij. Anderen experimenteren verder en gaan steeds dieper in hun respectievelijke rollen op. Het spel wordt heftiger, harder. Er valt al eens een flinke pets met een zweep of met de hand. Knijpers of klemmetjes komen om de hoek kijken. Men bezoekt een SM-party. En er zijn mensen die uiteindelijk uitkomen op een seksleven waarin SM een grote zo niet allesbepalende rol speelt. In het extreme geval eindigend in een 24/7-relatie. 24/7 is een term die aanduidt dat een koppel in principe constant in een SM-rolverdeling verkeert. Ben je dan een vreemde vogel? Ja, als je de werkelijkheid van het alledaagse leven daardoor uit het oog verliest. Ik ken weinig literatuurvoorbeelden van mensen die erin slagen een 24/7-relatie jaren te laten voortduren. Uiteindelijk werk je elkaar op de zenuwen en verwacht de één steeds meer (onrealistische) dingen van de ander. Dat is het gevaarlijke aan SM. Je moet te allen tijde je eigen grenzen in de gaten houden. Je constant afvragen waar je mee bezig bent en hoeveel verder je wilt gaan.



Mijn allereerste SM-ervaring, ik ga niet voor de eerste keer terug in de tijd, geldt trouwens als een schoolvoorbeeld van wat een Meesteres met je kan doen. Ze noemde zichzelf Anita,  was blond en mollig en werkte in een privéhuis aan de Heemraadssingel te Rotterdam. Op zaterdagavond 15 juli 1988 bel ik aan. ‘Uh, ik wil graag SM.’ ‘Dat is goed. Kom maar boven.’ Boven is op zolder waar zich een compleet ingerichte SM-ruimte bevindt. Ik ben behoorlijk zenuwachtig en onzeker. Het is de allereerste keer dat ik mij hieraan waag. Ik heb geen andere kennis dan mijn eigen fantasieën die zijn gebaseerd op drieregelige advertenties in de krant. Het is zelfs mijn allereerste seksuele ervaring. ‘Het is toch niet gevaarlijk?’, vraag ik haar terwijl we de trap oplopen. ‘Nee hoor, wees maar niet bang.’ Ik betaal voor een uur en kleed me uit. Zij laat me in dat uur kennismaken met enkele facetten van het spel. Ik moet haar laarzen kussen, ze geeft me de zweep. Niet al te hard. De climax volgt op het eind. Ik lig vastgebonden op de bondagebank. Ze pakt een dildo en neukt me ermee in mijn anus. Ik kom klaar met een geweldig orgasme. Voor het eerst van mijn leven word ik in mijn anus genomen en ik word er verdraaid zo geil van dat ik klaarkom. Iets wat daarna niet meer gebeurt. Het anaal genomen worden wel, het gelijktijdig klaarkomen niet. Het was ‘beregeil’ (favoriete uitdrukking van Amanda) en ik ervoer het als de normaalste zaak van de wereld zo klaar te komen (aan masturberen, deed ik op die leeftijd geeneens!).



Fysiek heb ik mijn grenzen tijdens een SM-spel. Het heeft bijvoorbeeld geen zin te  proberen mij omhoog te takelen of aan een ingewikkelde constructie vast te zetten. Dat laat mijn lichaam niet toe. Het beweegt nu eenmaal snel alle kanten op.  Spanking, caning, de zweep. Ik verdraag het. Goed hard als het moet. Toch roep ik altijd eerder om genade dan een doorgewinterde slaaf. Me tot moes laten slaan zodat je achterwerk helemaal pimpelpaars ziet, is dus onder normale omstandigheden ook niet aan mij besteed. Het blijft in de regel bij enkele sporen die een goede week zichtbaar zijn. Dan zit ik aan de top van mijn incasseringsvermogen. Dat incasseringsvermogen is behoorlijk opgeschroefd in al die jaren, wat niet van de ene op de andere dag ging. Wilde ik dat werkelijk? Dit is een strikvraag!



Bij mij draaide de pijnbeleving vanaf dag 1 rondom het in staat zijn mijn pijngrens te verleggen. Ondanks mijn handicap en mijn fysieke bouw. Ik ben zeer slank. Heb geen grammetje overtollig vet. Mijn manier van voortbewegen, vreet energie. Ik kan eten wat ik wil, een dokter zal nooit obesitas bij mij constateren. Desondanks kan ik nu redelijk veel pijn doorstaan. Niet dat ik het op het moment zelf als uiterst prettig ervaar. Veel onderdanigen geraken in een soort van roes door pijn. Sub-space in SM-jargon. Oorzaak is de aanmaak van endorfinen in de hersenen. Daardoor zou je pijn beter kunnen doorstaan. Vergeet die theorie wat Johan betreft. Pijn voelt voor mij aan als pijn en is op het moment zelf niet fijn. Geen roes, geen sub-space. Achteraf wel een gevoel van trots. Trots dat ik de pijn heb doorstaan. Dat ik het lang heb kunnen uithouden voordat ik om genade vraag. Genade wil zeggen dat je aan de top van je incasseringsvermogen zit. Pijn aan tepels via klemmen, kaarsvet of gewoon de handen van de Meesteres die er pijnlijk aan draaien/trekken. Pijn aan ballen en lul door klemmen, kaarsvet of de zweep. Pijnlijke rode billen dankzij zweep, plak of cane (Spaans rietje). Ik heb het in steeds grotere proporties mogen ontvangen. Ik bleef mijzelf uitdagen. Begin januari 2012 had ik het echter gehad met het mezelf fysiek blijven uitdagen.
 

Geen opmerkingen: