vrijdag 24 oktober 2014

Sneak peeks uit mijn autobiografie: hoofdstuk 3

De meeste vrouwelijke hoofdpersonen in mijn autobiografie keren in meerdere hoofdstukken terug. De één meer dan de ander. Sommigen krijgen echter veel ruimte in een bepaald hoofdstuk. Zoals Bulgaarse en Roemeense date in hoofdstuk 3. In de epiloog figureren zij zelfs exclusief. Uit die epiloog publiceer ik overigens niets, want hij is maar twee pagina's lang. Hij bevat wel een grote verrassende wending.

Goed, Roemeense date. Jullie weten al dat ze uit Antwerpen weg is sinds halverwege juni dit jaar. De acute reden daartoe heb ik nooit vermeld en geef ik ook nu niet online prijs. Te privé om op het internet te gooien. Je leest het maar na in mijn autobiografie, als je nieuwsgierig bent. Onderstaande alinea's handelen over de laatste anderhalve week dat zij nog in Antwerpen was en over haar vertrek. Ja, ik zat aardig in mijn rats - het voelde alsof ik in een thriller was beland - en dan krijgt een mens vreemde gedachten. Ik wel tenminste. Die gedachten zijn dankzij het happy end snel in rook opgegaan, dus nee: ik heb geen psychologische hulp nodig. Het waren gedachten die vroeger vaker opdoken. Ook dat lees je gaandeweg wel in mijn autobiografie. De metafoor van de taart met de kers is overigens een belangrijk hedendaags leitmotiv doorheen de autobiografie. Die balk, ten slotte, is een gevolg van het knippen en plakken en krijg ik er niet uit. Sorry!


Gek genoeg  ben ik niet buitensporig nerveus of verdrietig wanneer ik vrijdag 6 juni voor de laatste keer heb afgesproken. Ik kan dan ook terugkijken op een goede voorbereiding. Er zijn vijf punten die ik wil meedelen/vragen. Verdeeld voor en na de seks. Ik werk mijn lijstje af en zij beantwoordt/bevestigt. Wat kan ik meer doen? Ik ken haar planning, weet hoe ze de laatste anderhalve week in België gaat invullen. Ze lijkt haar vertrek minutieus te hebben voorbereid. Fout kan het altijd gaan. Die gedachte blijft de hele resterende anderhalve week in mijn achterhoofd spelen. Ik moet hopen op het beste. Zodra ze op haar voorlopige bestemming is, neemt ze zo snel mogelijk contact op. Ik laat het haar een paar keer beloven. Het is angstig afwachten tot dinsdag 17 juni, dé dag. 







Ik weet hoe laat het vliegtuig vertrekt en landt. Tot 14:00 uur die 17e juni hoef ik mij geen illusies te maken dat ik iets van haar hoor. Daarna begint het zenuwslopende wachten. Uren glijden voorbij. ‘I will call you when I’m at the airport’, had ze in mei gezegd. Om 16:00 uur is ze echt wel van het vliegveld vandaan. Geen SMS, geen belletje. Ik hoor niets, ook niet tijdens België – Algerije. Tegen acht uur geloof ik er niet meer in. Om 20:45 uur stuur ik de vrijdag ervoor beloofde mail. Hij staat al gereed.

Ik slaap die nacht bar slecht. Ik ben niet bang dat er iets ergs is gebeurd. Ik weet dat ik mijn geduld moet bewaren. Ik kan het niet. Dit is te belangrijk voor mij. Het verschil tussen alles of niets. Tussen de dood of de gladiolen. Ik besluit snel te zullen flippen, mocht ik niks van haar horen. Mijn gedachten daartoe gaan van een bezoekje aan Bulgaarse date op donderdag – om netjes afscheid van haar te nemen (alsnog) voordat ik daadwerkelijk ga flippen - naar een goede manier om zelfmoord te plegen. Een taart zonder kers is niet genoeg voor mij.

Woensdagochtend vroeg is er geen mail, geen SMS. Mijn humeur wordt donkerder en donkerder.  Tijdens de vroege lunch vraag ik me af waarom, als ze me om wat voor reden dan ook niet meer wil contacteren (wat ik respecteer), ze dan haar e-mailadres niet deletet. Je kunt er immers donder op zeggen dat je via dat kanaal van Johan blijft horen. ‘Misschien hoor ik wat rond 11:30 uur’, spreek ik mijzelf moed in. Dat was de Antwerpse tijd waarop ze vaak op mijn SMS-jes antwoordde.

Verdomd! Rond 11:30 uur fluit mijn Smartphone naar me. Teken dat ik een SMS heb. ‘Hello dear Johan. This is xxx, I’m safe at xxx. Kisses.’ Dat ze zegt dat zij het is, is logisch. Ze zou me met een nieuw nummer contacteren. Ik reageer vriendelijk en zakelijk. Geen verwijten dat ze me weer een nacht van mijn nachtrust heeft beroofd door niet op dinsdag te sms-en zoals beloofd. Ik kan gewoon niet boos op haar worden. Je plet nu eenmaal niet moedwillig de kers op de taart. Hij staat erop!  
 

Geen opmerkingen: