woensdag 26 november 2014

Geen inspirerender vooruitzicht dan op reis te gaan

Het zijn rare laatste weken van het jaar. Werk vlot niet. Mijn eigen toko niet en het zoeken naar een vaste job niet. Kreeg de laatste week wel twee tijdelijke jobs aangeboden. De eerste lijkt te eindigen in een hoax. De tweede moet ik nog op solliciteren, als die eerste echt in een hoax eindigt. Met de maand december in zicht dreigt het jaar 2014 als een nachtkaars uit te gaan, maar zie daar: ik moet ineens ook weer werk gaan maken van mijn Europese reis.

Na dit jaar alleen in Boekarest te hebben geïnterviewd, wil ik in 2015 maar liefst acht steden aan doen. Anders wordt mijn langjarig project Mensen met een beperking aan het woord wel heel erg langjarig ... Vier dagen Boekarest kon ik dit jaar nog wel uit eigen zak bekostigen. Acht steden in goed een maand tijd wordt een ander verhaal. Dat gaat serieus in de kosten lopen.


Reiskosten, verblijfkosten, natje en droogje. Met mijn beperking kan ik niet goedkoop gaan kamperen of op een slaapzaal in een hostel gaan slapen. Ik heb de luxe van een hotelkamer zonder geruis van een snurkende buurman of buurvrouw nodig om verzekerd te zijn van een nachtrust. Een nachtrust die mij fysiek in staat stelt de volgende dag weer op sjouw te gaan.

Waar ga ik dan zoal op sjouw? Ik plan in Wenen te starten. Daarna volgen Bratislava, Boedapest, Ljubljana, Zagreb, Sofia, Athene en Rome. Ook nu is het de bedoeling dat ik in iedere hoofdstad minstens één of twee mensen met een beperking interview over hun leven in die plaats en dat land. Met de interviews uit 2013 erbij zit ik dan op 22 van de 28 EU-landen en krijg je al een goed beeld van de verschillen en overeenkomsten in het leven met een beperking tussen bijvoorbeeld Boekarest en Berlijn en  Vilnius en Rome. Dat er verschillen zijn, hoeft geen verbazing te wekken. Als ik uiteindelijk alle Europese hoofdsteden minus die van Cyprus (immers geen volledig land) heb bezocht, is er een journalistiek project tot stand gebracht waar je u tegen kunt zeggen.

Er is geen inspirerender vooruitzicht voor mij op dit moment dan de hoop in de lente van 2015 opnieuw op pad te gaan. Ik heb me echt vastgebeten in dit project. Mensen met een beperking  verdienen het dat hun stem wordt gehoord. Ze zijn nog steeds het haasje als het gaat om aandacht voor zaken als werk, inkomen, toegankelijkheid. Eenmaal ik alle verhalen uit praktisch alle landen van de EU heb verzameld, vormen ze een krachtig statement. Dat ik er een paar jaar over doe, heeft financiële en praktische redenen. Op reis in de wintermaanden is in mijn fysieke geval niet slim. Maanden achtereen op reis idem dito. Ik moet het dus wel spreiden. In het huidige tempo zou ik het project in 2016 moeten kunnen afronden. 

Voor een trip van acht steden moet ik net als in 2013 een beroep doen op externe financiering. Vorige week ontving ik een mooi bedrag van een gulle gever. Een bedrag waarmee ik een goede start van de trip kan aanvangen. Het financiert een aardig deel van de reiskosten of vier à vijf hotelkamers of goeddeels mijn natje en droogje. Hoe je het ook wendt of keert, het is niet genoeg voor de complete reis.    

Daarom verwijs ik nu direct door naar mijn sponsorpagina. Je moet het ijzer smeden als het heet is :-). Van daaruit kun je verder navigeren naar al mijn belevenissen en interviews in Europa tot nu toe. http://www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be/pages/159714/Sponsoring_reis_trip_2015.html

Alles hangt natuurlijk wel af van de omstandigheden in de lente van 2015. Laat ik daar eerlijk over zijn. Ik moet het fysiek aan kunnen. Ik moet er de gelegenheid voor krijgen qua werk of juist geen werk. En last but not least moet vriend Poetin geen nieuwe rare dingen gaan doen in het oosten van Europa. De trip naar Boekarest hield al een zeker risico in. Voor Sofia, Bratislava en Boedapest gaat dat ook gelden zolang de Oekraïne-crisis door ettert.

Afijn: ik ga me vanaf december toch alvast voorbereiden op deze geplande trip. Die voorbereiding voorkomt een al te donkere, sombere, pessimistische maand die ik normaal ervaar in de laatste weken van het jaar. Wie mijn gemoed verder wil opvrolijken met een sponsorbijdrage dank ik uiteraard van ganser harte vooraf.

Om toch in donkere sferen te blijven, ik kan het niet laten, maar weer eens een nummertje van Portishead. Ik heb onlangs besloten mede dit nummer ten gehore te laten brengen op mijn begrafenis, de laatste reis in een mensenleven. Een reis die ik graag nog even uitstel tot ver na de voltooiing van mijn Europese reis overigens Ik ben nu nog jong en fysiek in goede conditie. Deze jaren moet die Europese reis plaatsvinden.

  
   

donderdag 20 november 2014

Digitale revolutie in goed 20 jaar tijd

In waar eens de dienst Marketing en Communicatie van de stad Antwerpen zat, recht tegenover mijn woonst, huizen nu sinds september dit jaar studenten in hun kot. Ik heb er vrij uitzicht op en wanneer ze hun gordijnen niet hebben gesloten, kan ik bij sommigen zien wat ze zoal doen. Nee, ik ben geen oude gluurder, maar je kijkt af en toe wel eens uit het raam ter afleiding. Mijn werkplek bevindt zich daar nu eenmaal.

Wat doen de dames en heren studenten zoal? Rondhangen, sjauwelen en serieus aan het werk zijn achter hun computer. Daar wil ik het even verder over hebben. Als ik hen namelijk zo bezig zie, moet ik weer aan mijn eigen studietijd denken.

Ik begon in 1988 aan een studie Rechten aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. Mag verder geen naam hebben. Ik heb er goed drie maanden  rondgelopen, toen was duidelijk dat ik een verkeerde studiekeuze had gemaakt. Daarna ging het naar de Hogeschool voor Economische Studies in dezelfde stad voor een studie EL, Economisch-Linguïstisch. Talen en economische vakken, vooral. Verder nog wat recht en psychologie.

Daar op de HES kreeg ik voor het eerst te maken met de computer. Het werd geen gelukkige kennismaking. Om überhaupt iets op dat ding uit te kunnen voeren, moest je eerst allerlei codes in MS DOS invoeren. Probeer die maar eens allemaal te onthouden!

http://www.inventinginteractive.com/wp-content/uploads/2010/12/msdos.jpg

Informatica ging niets voor mij zijn. Toch kocht ik een paar jaar na mijn afstuderen in 1993 mijn eerste computer en in 1998 ging ik zelfs online. Nog via het inbellen met de huistelefoon. Hoop lawaai, langzaam en natuurlijk behoorlijk prijzig.

En kijk eens waar we nu staan anno 2014, 21 jaar later na afstuderen. Breedband internet is de standaard, er is wifi. MS DOS? Wie kent dat nog? Ja programmeurs. Maar zelfs een digibeet als ik zet nu zonder stress de computer aan die uit zichzelf opstart en je kunt direct beginnen.

Wie had dat 20 jaar geleden kunnen bedenken? De studenten van vandaag mogen blij zijn dat ze nu studeren en niet aan het begin van de digitale revolutie. Zou ik pas vandaag de dag aan een studie moeten beginnen, had ik in elk geval betere keuzes gemaakt, want ook de EL-studie heeft me beroepsmatig niet ver gebracht. But, it's no use crying over spilt milk. 

vrijdag 14 november 2014

Een sterretje aan de hemel

Ik heb nog niet veel uitvaarten bijgewoond in mijn leven. Familie en bekenden genoeg die zijn ontvallen, dat wel. Vooral familie van mijn vaders kant. Enkele van zijn broers en zussen, zijn vader en moeder. Omdat mijn vader behoorlijk gebrouilleerd was met zijn familie, kwamen we er sinds mijn tienerjaren al niet meer. Toen menig broer, zus en zijn vader en moeder stierven, ging hij toch nog naar hun begrafenis. Tegen mij zei hij dat ik niet per se aanwezig hoefde te zijn. Dat zei hij niet alleen vanwege de verziekte familieverhoudingen. Hij vond het voor mij ook niet zo praktisch om in de rouwstoet naar de begraafplaats mee te lopen.

Zodoende heb ik tijdens mijn Rotterdamse jaren slechts twee begrafenissen lijfelijk bijgewoond. Die van mijn opa van moeders kant en van mijn vader zelf. In Antwerpen stond de teller tot nu toe op één. Vandaag is er een tweede uitvaart bij gekomen.

Ik introduceerde het in mijn blog van gisteren al. De uitvaart van een jongetje van vijf dat is overleden aan een hersentumor. Ik had geen enkele relatie tot het kind. Had hem tot vandaag nooit gezien. Zijn moeder evenmin. Ik ken dan wel weer de huidige vriend van de moeder en op uitnodiging van hem woonde ik de uitvaartdienst bij.

Er is veel volk op afgekomen, merk ik wanneer ik tegen tienen het crematorium bereik. Ik condoleer alvast de kennis. De moeder, die een eindje verderop staat, heeft het op dat moment al niet meer. Die val ik beter even niet lastig nu. We kennen elkaar immers niet.

De dienst begint even na kwart over tien en duurt een uur. De meter, vrouwelijke peetouder, leest een tekst voor en kan haar tranen niet bedwingen. De moeder leest een tekst voor, in tranen. Ze mist haar kind nu al. Dat nu een sterretje aan de hemel is. Iemand leest namens oma een tekst voor. Juffen delen hun ervaringen met het overleden kind. De juffen zingen met de klasgenootjes een refrein uit een kinderliedje. Je bent een knappe jongen als je het dan zelf toch ook niet even te moeilijk krijgt.

Om dat in de hand te houden, concentreer ik mij op wat ik om mij heen zie. Op een scherm worden foto's van het jongetje geprojecteerd. Niet een heel uur naar kijken. Ik had het al over klasgenootjes. Ik zit helemaal achteraan de zaal, buitenstaander als ik ben ga ik mij niet vooraan begeven, en kijk met regelmaat naar een jongetje dat vooraan bij het podium zit. Hij kan na verloop van tijd de aandacht niet meer vasthouden en begint wat te draaien, te rekken en te strekken. Ik kan een binnenpretje vanwege dit schouwspel niet onderdrukken.

Het geheel duurt dus een uur. In goede banen geleid door een medewerkster van het crematorium. Na alle toespraken en afgespeelde kinderliedjes wordt iedereen verzocht een laatste keer persoonlijk afscheid te nemen voor het podium met een foto erop. 'Bijvoorbeeld door een buiging te maken of uw hand op de urn te leggen.' Niemand legt de hand op de urn. Sommigen maken een buiging. Anderen staan  een paar seconden stil. Doordat ik helemaal achteraan zat, ben ik ook één van de laatsten die voor het podium staat. Ik kijk naar de foto met het lachende jongetje. Ik maak een knipoog. Mijn manier om tegen hem te zeggen 'het is goed'.

Bij het verlaten van de zaal krijgt iedereen een ballon in handen. Die van mij is groen. Buiten op het grasveldje laten we tegelijkertijd de ballonnen los. Gedurende enkele minuten zien we ze wegdrijven in de lucht. Symbolischer kan niet.

Tijd om afscheid te nemen. Ik geef de moeder een hand en zeg haar dat het een mooie dienst was. Ik geef de kennis een hand en spreek nog enkele woorden met hem. Ik geef de biologische vader een hand en introduceer mezelf als zijnde een vriend van de vriend van zijn ex. Hij geeft me een stevige omhelzing.

Met het uittikken van dit verhaal heb ik deze ervaring, die ik niet licht zal vergeten, kunnen afsluiten. Voor de direct betrokkenen begint nu pas echt het rouwproces. Met als mentale, symbolische houvast dat het jongetje nu een sterretje aan de hemel is.

Uiteraard plaats ik geen muziek of afbeelding vandaag.    
 

donderdag 13 november 2014

Snap jij nog wat van het leven?

Vooraf: dit blog is in één ruk geschreven zonder eindredactie erop. Mochten er kromme wendingen, spellingfouten in staan: excusez-moi!

Het einde van het jaar 2014 nadert met rasse schreden. Tijd om de persoonlijke balans op te maken, ook al is het jaar natuurlijk pas echt gedaan op 31 december. Wie weet wat er in de laatste zes/zeven weken nog staat te gebeuren.

Hoe is het met Johan? Op die vraag valt geen eenduidig antwoord te geven. Ik heb nog steeds profijt van de positieve flow die ik kreeg van mijn contact met en bezoeken aan Roemeense date. De bezoeken zijn al vijfenhalve maand geleden geëindigd en komen nooit meer terug. Het contact is er sporadisch nog. Af en toe stuur ik een mail of SMS. Ondanks eerdere beloften, beantwoordt ze die niet. Om ineens vanuit het niets te bellen en dan een minuut of tien aan de telefoon te hangen. Vrouwen blijven wonderlijke wezens. Het belangrijkste voor mij is te weten dat het relatief goed met haar gaat en dat dat zij weet dat ik haar nog steeds dankbaar ben voor alles. De positieve flow en de seks.

Seks. Ik heb niet veel ondernomen op het gebied van normale seks sinds ons scheiden. Dat had ik mezelf en haar beloofd. Ook al zal zij er niet zwaar aan tillen, wanneer ik wel iedere paar weken van bil was gegaan met een andere dame. Tja, met wie? Eind augustus probeerde ik eens een body to body massage. Had er in een ver verleden in Rotterdam een paar goede ervaringen mee. Toen is nu niet meer. Eind september bezocht ik een privéclub in Den Haag. Was er toch en een geheel nieuwe omgeving zou wellicht wonderen kunnen doen. Werd het dus ook niet.

Alhoewel ik vanaf dag één fysiek afscheid heb genomen van Roemeense date en me realiseer dat ik niet naar een kloon van haar moet zoeken, probeer je natuurlijk wel zoveel mogelijk eenzelfde soort genoegdoening te vinden. Wat goed en lekker is, smijt je immers niet weg. Maar, ik had en heb geen zin om in die zoektocht honderden mogelijke adressen af te lopen. Dat heb ik gehad. Daarom trok ik halfweg oktober mijn wel erg stoute schoenen aan en wandelde  naar Bulgaarse date met de vraag of ze me nog binnen zou laten, als ik geld op zak had. Wat nu niet het geval was. Ze antwoordde bevestigend.

Ik had me heilig voorgenomen absoluut niet meer naar Bulgaarse date terug te keren. Wilde geen oude wonden bij mezelf en haar open reten. Bovendien is Bulgaarse date een geheel ander type. Beleefde ik in het eerste jaar met haar nog regelmatig een girlfriend experience, in de loop der tijd werd ze veel zakelijker. Maar toch, ondanks al deze bedenkingen  stapte ik op 20 oktober na bijna 2 1/2 jaar haar kamer weer binnen.

Was het een succes? Ja en nee. We spraken niet over het verleden. Ik hield mijn mond erover en ook zij toonde geen behoefte daartoe. We wisselden wat wederwaardigheden uit over wat er sinds mei 2012 met ons was gebeurd. Waar ik was geweest, vroeg ze. Ik hield het oppervlakkig bij 'een Roemeense dame'. 'Most girls are Romanian nowadays'. You bet.

De seks? Ze deed haar best mij genot te bezorgen. Ik deed mijn best daarvan te genieten. Het lukte in zoverre dat ze me een orgasme bezorgde. Dat was in het verleden vaak genoeg anders geweest. Zelf vond ze het zo zo. Ik was op dat moment wel tevreden, maar nu erop terugkijkend snap ik waar haar ambivalente houding vandaan kwam. Het spetterde niet tussen ons. Ik was afwachtend. Wilde zien hoe het zou uitpakken. Zij was zakelijk zoals altijd. Als het vuur alleen van mij moet komen, slaat de vlam nooit volledig in de pan. Zou ik meer enthousiasme hebben getoond, zou haar eindoordeel wat milder zijn geweest. Daar zit 'm de kneep: hoeveel enthousiasme zou ik nog bij Bulgaarse date kunnen opbrengen zonder alle zotte bijkomstigheden en spanning die ik voordien bij haar ervoer? Daar heb ik hoe dan ook geen zin meer in. Nu bijna een maand later sta ik voorlopig niet te popelen om met grote regelmaat weer af te zakken naar Bulgaarse date. Mocht de nood echt hoog zijn, ja. Maar ik ga zeker niet eenzelfde frequentie als bij Roemeense date aanhouden. En liefst blijf ik gewoon weg.

Ik ben namelijk ook aan het daten geslagen. Eindelijk. Met een dame die ietsjes jonger is en ook een beperking heeft. We weten via mail en FB ondertussen al wat de wederzijdse beperking inhoudt, wat we voor de kost doen, waar ieder zoal naar luistert en zoekt in een date. Toch genoeg voor een eerste vrijblijvende kennismaking zou je denken. Ik heb het eens voorgesteld. Ergens wat drinken. Niks meer. Ze vindt het nog te vroeg. Of dat nu serieus gemeend is of de boot afhouden? Ik zal vrouwen nooit begrijpen. Afwachten maar. Voorlopig laat ik vanwege mogelijke normale date Bulgaarse date even links liggen. Wel een goede moraal hanteren.

Het leven geeft niet om moraliteit. Morgenochtend ben ik naar de uitvaart van een jongete van vijf dat is overleden aan een hersentumor. Toen ik hoorde dat hij eraan leed, gingen mijn gedachten automatisch terug naar mijn vader die er zes jaar geleden aan overleed. Hoe kom je eraan? Hoe kom je eraf? Niet levend in  elk geval. 

Als het zaterdag niet te slecht weer is, ga ik 's avonds naar de Carolus Borromeuskerk.Dan wordt daar onder andere psalm 42 van Mendelssohn ten gehore gebracht. Nee, ik ben niet ineens alsnog christelijk geworden. Ik ben geïnviteerd door de sopraan die ik ken via de sociale media. En waarom zou ik ook niet gaan? Aan mijn leven valt toch al geen touw vast te knopen, dus zo'n tegennatuurlijk avondje uit kan er ook nog wel bij. Ik verlaat jullie na al deze gedachten met iets meer vertrouwds.

        

vrijdag 7 november 2014

Waar luisteren we volgend jaar naar?

Nog twee Nirvana video's te gaan op de eerste vrijdag van de maand dit jaar. Deze maand het nummer 'Sliver' en in december, geen verrassing, Smells like teen spirit. En ja, dan is die takkenherrie voorbij.

We waren dit jaar bij Nirvana uitgekomen, omdat het in april 20 jaar geleden was dat Cobain zichzelf een kogel door de kop schoot. Welke artiest of band zal ik in 2015 eens centraal stellen op de eerste vrijdag van de maand? Mijn concept volgend, moet het dan een cd zijn uit 1995, want we gaan immers altijd 20 jaar terug in de tijd met deze serie.

1995. Ik zal nog eens door mijn cd-collectie struinen, maar de enige cd die spontaan in mij opkomt, is de dubbelaar Mellon Collie and the infinite sadness van de Smashing Pumpkins. Mijn lezers vluchten nu allemaal gek gillend weg van dit blog ...

Blijf en vertel mij dan maar welke cd uit het jaar 1995 jij zo geweldig vindt dat die het hele jaar 2015 airplay verdient op de eerste vrijdag van de maand.  Nou? Alles mag, behalve jazz, Nederlandstalig en opera. Want daar krijg ik het van op mijn zenuwen. Voor de rest: rock, House, singer/songwriter, klassiek. Kom maar op met jullie suggesties!

Take it away Kurt!

    

dinsdag 4 november 2014

Berlijn een kwart eeuw vrij

Zondag is het 25 jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel. Ik heb de Muur nog in volle glorie gezien, een paar maanden voordat die viel. Mijn eerste keer in Berlijn, samen met een dan net ex-klasgenoot. We reden in zijn 2cv dwars door Checkpoint Charlie Berlijn binnen. Overnachten deden we uiteraard in het westelijke deel, nabij de Kurfürstendamm. Er bestaan nog foto's van mij voor de Muur. Helaas, dat zijn Polaroidkiekjes en dus niet digitaal. Ik was toen nog net geen 20.

Twintig jaar later was ik terug in Berlijn. Nu met Meesteres. We hielden er een kort verblijf. Deels als toerist, deels in onze beider rollen. Als toerist bezochten we Checkpoint Charlie. Je kon er uiteraard gewoon rondlopen. Wel was er nog steeds parafernalia uit het communistische verleden van de stad en de DDR te koop. Om bij ons hotel te geraken, liepen we via een gigantische omweg (je moet mij gaan kaart laten lezen) langs restanten van de Muur. We hebben zelfs nog in Kreuzberg rondgelopen.

Weer vier jaar later verbleef ik voor de derde  en voorlopig laatste keer in Berlijn tijdens het eerste deel van mijn Europese toer (ik zoek nog steeds sponsors voor het tweede af te leggen deel in 2015: http://www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be/pages/159714/Sponsoring_reis_trip_2015.html). Mijn territorium was toen vooral de omgeving van Berlin Hauptbahnhoff, niet veel te beleven daar, en Unter den Linden. 

Je mag dus gerust stellen dat ik de stad wel een beetje ken. Ik heb er ook wel wat mee. Ik heb sowieso iets met Duitsland. Ik houd van de deutsche Gründlichkeit. Gründlich wat de toegankelijkheid betreft. Het huidige Berlijn mag dan financieel gezien armlastig zijn: je proeft er wel een vrije, beetje anarchistische sfeer. Ik zou er best kunnen wonen. Nee, ik heb geen plannen daartoe.

Berlijn 25 jaar vrij. Na dat feestje valt er gelijk iets minder plezants te gedenken. In de nacht van 9 op 10 november 19328 vond immers in Duitsland de Kristallnacht plaats. Voor de niet zo geschiedkundig onderlegde lezers: http://nl.wikipedia.org/wiki/Kristallnacht Een voorbeeld van de niet zo fraaie Duitse Gründlichkein vanaf de jaren 30 tot mei 1945.

Waar zou aanstaande zondag de meeste aandacht naar uit gaan? Ik denk 25 jaar geleden. Terecht, maar laten we 1938 dan ook niet vergeten. Want niets in de geschiedenis blijkt toeval. De Kristallnacht was immers een kleine opmaat naar 1940 - 1945. We weten allemaal hoe na 1945 de Duitse geschiedenis zich voort ontwikkelde tot de bouw van die Muur tot aan 9 november 1989.









 

zondag 2 november 2014

Novembertraditie

Na de zomerse zaterdag moeten we ons toch echt gaan opmaken voor novemberweer: regen, somber, nat, koud, kil. Daar hoort maar één song bij. Onderstaande. En ja, ik ga er echt een traditie van maken deze ieder jaar in november ten gehore te brengen, al dan niet met Elton John.