vrijdag 14 november 2014

Een sterretje aan de hemel

Ik heb nog niet veel uitvaarten bijgewoond in mijn leven. Familie en bekenden genoeg die zijn ontvallen, dat wel. Vooral familie van mijn vaders kant. Enkele van zijn broers en zussen, zijn vader en moeder. Omdat mijn vader behoorlijk gebrouilleerd was met zijn familie, kwamen we er sinds mijn tienerjaren al niet meer. Toen menig broer, zus en zijn vader en moeder stierven, ging hij toch nog naar hun begrafenis. Tegen mij zei hij dat ik niet per se aanwezig hoefde te zijn. Dat zei hij niet alleen vanwege de verziekte familieverhoudingen. Hij vond het voor mij ook niet zo praktisch om in de rouwstoet naar de begraafplaats mee te lopen.

Zodoende heb ik tijdens mijn Rotterdamse jaren slechts twee begrafenissen lijfelijk bijgewoond. Die van mijn opa van moeders kant en van mijn vader zelf. In Antwerpen stond de teller tot nu toe op één. Vandaag is er een tweede uitvaart bij gekomen.

Ik introduceerde het in mijn blog van gisteren al. De uitvaart van een jongetje van vijf dat is overleden aan een hersentumor. Ik had geen enkele relatie tot het kind. Had hem tot vandaag nooit gezien. Zijn moeder evenmin. Ik ken dan wel weer de huidige vriend van de moeder en op uitnodiging van hem woonde ik de uitvaartdienst bij.

Er is veel volk op afgekomen, merk ik wanneer ik tegen tienen het crematorium bereik. Ik condoleer alvast de kennis. De moeder, die een eindje verderop staat, heeft het op dat moment al niet meer. Die val ik beter even niet lastig nu. We kennen elkaar immers niet.

De dienst begint even na kwart over tien en duurt een uur. De meter, vrouwelijke peetouder, leest een tekst voor en kan haar tranen niet bedwingen. De moeder leest een tekst voor, in tranen. Ze mist haar kind nu al. Dat nu een sterretje aan de hemel is. Iemand leest namens oma een tekst voor. Juffen delen hun ervaringen met het overleden kind. De juffen zingen met de klasgenootjes een refrein uit een kinderliedje. Je bent een knappe jongen als je het dan zelf toch ook niet even te moeilijk krijgt.

Om dat in de hand te houden, concentreer ik mij op wat ik om mij heen zie. Op een scherm worden foto's van het jongetje geprojecteerd. Niet een heel uur naar kijken. Ik had het al over klasgenootjes. Ik zit helemaal achteraan de zaal, buitenstaander als ik ben ga ik mij niet vooraan begeven, en kijk met regelmaat naar een jongetje dat vooraan bij het podium zit. Hij kan na verloop van tijd de aandacht niet meer vasthouden en begint wat te draaien, te rekken en te strekken. Ik kan een binnenpretje vanwege dit schouwspel niet onderdrukken.

Het geheel duurt dus een uur. In goede banen geleid door een medewerkster van het crematorium. Na alle toespraken en afgespeelde kinderliedjes wordt iedereen verzocht een laatste keer persoonlijk afscheid te nemen voor het podium met een foto erop. 'Bijvoorbeeld door een buiging te maken of uw hand op de urn te leggen.' Niemand legt de hand op de urn. Sommigen maken een buiging. Anderen staan  een paar seconden stil. Doordat ik helemaal achteraan zat, ben ik ook één van de laatsten die voor het podium staat. Ik kijk naar de foto met het lachende jongetje. Ik maak een knipoog. Mijn manier om tegen hem te zeggen 'het is goed'.

Bij het verlaten van de zaal krijgt iedereen een ballon in handen. Die van mij is groen. Buiten op het grasveldje laten we tegelijkertijd de ballonnen los. Gedurende enkele minuten zien we ze wegdrijven in de lucht. Symbolischer kan niet.

Tijd om afscheid te nemen. Ik geef de moeder een hand en zeg haar dat het een mooie dienst was. Ik geef de kennis een hand en spreek nog enkele woorden met hem. Ik geef de biologische vader een hand en introduceer mezelf als zijnde een vriend van de vriend van zijn ex. Hij geeft me een stevige omhelzing.

Met het uittikken van dit verhaal heb ik deze ervaring, die ik niet licht zal vergeten, kunnen afsluiten. Voor de direct betrokkenen begint nu pas echt het rouwproces. Met als mentale, symbolische houvast dat het jongetje nu een sterretje aan de hemel is.

Uiteraard plaats ik geen muziek of afbeelding vandaag.    
 

6 opmerkingen:

lebonton zei

nee, zoiets vergeet je niet snel. emoties van anderen kunnen ook zeer imponeren

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Absoluut. Dank voor de snelle reactie.

Anoniem zei

Indrukwekkend.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Dank. Reactie nu wel geplaatst :-).

petrus nelissen zei

Ja, indrukwekkend.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Dat was het.