woensdag 26 november 2014

Geen inspirerender vooruitzicht dan op reis te gaan

Het zijn rare laatste weken van het jaar. Werk vlot niet. Mijn eigen toko niet en het zoeken naar een vaste job niet. Kreeg de laatste week wel twee tijdelijke jobs aangeboden. De eerste lijkt te eindigen in een hoax. De tweede moet ik nog op solliciteren, als die eerste echt in een hoax eindigt. Met de maand december in zicht dreigt het jaar 2014 als een nachtkaars uit te gaan, maar zie daar: ik moet ineens ook weer werk gaan maken van mijn Europese reis.

Na dit jaar alleen in Boekarest te hebben geïnterviewd, wil ik in 2015 maar liefst acht steden aan doen. Anders wordt mijn langjarig project Mensen met een beperking aan het woord wel heel erg langjarig ... Vier dagen Boekarest kon ik dit jaar nog wel uit eigen zak bekostigen. Acht steden in goed een maand tijd wordt een ander verhaal. Dat gaat serieus in de kosten lopen.


Reiskosten, verblijfkosten, natje en droogje. Met mijn beperking kan ik niet goedkoop gaan kamperen of op een slaapzaal in een hostel gaan slapen. Ik heb de luxe van een hotelkamer zonder geruis van een snurkende buurman of buurvrouw nodig om verzekerd te zijn van een nachtrust. Een nachtrust die mij fysiek in staat stelt de volgende dag weer op sjouw te gaan.

Waar ga ik dan zoal op sjouw? Ik plan in Wenen te starten. Daarna volgen Bratislava, Boedapest, Ljubljana, Zagreb, Sofia, Athene en Rome. Ook nu is het de bedoeling dat ik in iedere hoofdstad minstens één of twee mensen met een beperking interview over hun leven in die plaats en dat land. Met de interviews uit 2013 erbij zit ik dan op 22 van de 28 EU-landen en krijg je al een goed beeld van de verschillen en overeenkomsten in het leven met een beperking tussen bijvoorbeeld Boekarest en Berlijn en  Vilnius en Rome. Dat er verschillen zijn, hoeft geen verbazing te wekken. Als ik uiteindelijk alle Europese hoofdsteden minus die van Cyprus (immers geen volledig land) heb bezocht, is er een journalistiek project tot stand gebracht waar je u tegen kunt zeggen.

Er is geen inspirerender vooruitzicht voor mij op dit moment dan de hoop in de lente van 2015 opnieuw op pad te gaan. Ik heb me echt vastgebeten in dit project. Mensen met een beperking  verdienen het dat hun stem wordt gehoord. Ze zijn nog steeds het haasje als het gaat om aandacht voor zaken als werk, inkomen, toegankelijkheid. Eenmaal ik alle verhalen uit praktisch alle landen van de EU heb verzameld, vormen ze een krachtig statement. Dat ik er een paar jaar over doe, heeft financiële en praktische redenen. Op reis in de wintermaanden is in mijn fysieke geval niet slim. Maanden achtereen op reis idem dito. Ik moet het dus wel spreiden. In het huidige tempo zou ik het project in 2016 moeten kunnen afronden. 

Voor een trip van acht steden moet ik net als in 2013 een beroep doen op externe financiering. Vorige week ontving ik een mooi bedrag van een gulle gever. Een bedrag waarmee ik een goede start van de trip kan aanvangen. Het financiert een aardig deel van de reiskosten of vier à vijf hotelkamers of goeddeels mijn natje en droogje. Hoe je het ook wendt of keert, het is niet genoeg voor de complete reis.    

Daarom verwijs ik nu direct door naar mijn sponsorpagina. Je moet het ijzer smeden als het heet is :-). Van daaruit kun je verder navigeren naar al mijn belevenissen en interviews in Europa tot nu toe. http://www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be/pages/159714/Sponsoring_reis_trip_2015.html

Alles hangt natuurlijk wel af van de omstandigheden in de lente van 2015. Laat ik daar eerlijk over zijn. Ik moet het fysiek aan kunnen. Ik moet er de gelegenheid voor krijgen qua werk of juist geen werk. En last but not least moet vriend Poetin geen nieuwe rare dingen gaan doen in het oosten van Europa. De trip naar Boekarest hield al een zeker risico in. Voor Sofia, Bratislava en Boedapest gaat dat ook gelden zolang de Oekraïne-crisis door ettert.

Afijn: ik ga me vanaf december toch alvast voorbereiden op deze geplande trip. Die voorbereiding voorkomt een al te donkere, sombere, pessimistische maand die ik normaal ervaar in de laatste weken van het jaar. Wie mijn gemoed verder wil opvrolijken met een sponsorbijdrage dank ik uiteraard van ganser harte vooraf.

Om toch in donkere sferen te blijven, ik kan het niet laten, maar weer eens een nummertje van Portishead. Ik heb onlangs besloten mede dit nummer ten gehore te laten brengen op mijn begrafenis, de laatste reis in een mensenleven. Een reis die ik graag nog even uitstel tot ver na de voltooiing van mijn Europese reis overigens Ik ben nu nog jong en fysiek in goede conditie. Deze jaren moet die Europese reis plaatsvinden.

  
   

Geen opmerkingen: