donderdag 13 november 2014

Snap jij nog wat van het leven?

Vooraf: dit blog is in één ruk geschreven zonder eindredactie erop. Mochten er kromme wendingen, spellingfouten in staan: excusez-moi!

Het einde van het jaar 2014 nadert met rasse schreden. Tijd om de persoonlijke balans op te maken, ook al is het jaar natuurlijk pas echt gedaan op 31 december. Wie weet wat er in de laatste zes/zeven weken nog staat te gebeuren.

Hoe is het met Johan? Op die vraag valt geen eenduidig antwoord te geven. Ik heb nog steeds profijt van de positieve flow die ik kreeg van mijn contact met en bezoeken aan Roemeense date. De bezoeken zijn al vijfenhalve maand geleden geëindigd en komen nooit meer terug. Het contact is er sporadisch nog. Af en toe stuur ik een mail of SMS. Ondanks eerdere beloften, beantwoordt ze die niet. Om ineens vanuit het niets te bellen en dan een minuut of tien aan de telefoon te hangen. Vrouwen blijven wonderlijke wezens. Het belangrijkste voor mij is te weten dat het relatief goed met haar gaat en dat dat zij weet dat ik haar nog steeds dankbaar ben voor alles. De positieve flow en de seks.

Seks. Ik heb niet veel ondernomen op het gebied van normale seks sinds ons scheiden. Dat had ik mezelf en haar beloofd. Ook al zal zij er niet zwaar aan tillen, wanneer ik wel iedere paar weken van bil was gegaan met een andere dame. Tja, met wie? Eind augustus probeerde ik eens een body to body massage. Had er in een ver verleden in Rotterdam een paar goede ervaringen mee. Toen is nu niet meer. Eind september bezocht ik een privéclub in Den Haag. Was er toch en een geheel nieuwe omgeving zou wellicht wonderen kunnen doen. Werd het dus ook niet.

Alhoewel ik vanaf dag één fysiek afscheid heb genomen van Roemeense date en me realiseer dat ik niet naar een kloon van haar moet zoeken, probeer je natuurlijk wel zoveel mogelijk eenzelfde soort genoegdoening te vinden. Wat goed en lekker is, smijt je immers niet weg. Maar, ik had en heb geen zin om in die zoektocht honderden mogelijke adressen af te lopen. Dat heb ik gehad. Daarom trok ik halfweg oktober mijn wel erg stoute schoenen aan en wandelde  naar Bulgaarse date met de vraag of ze me nog binnen zou laten, als ik geld op zak had. Wat nu niet het geval was. Ze antwoordde bevestigend.

Ik had me heilig voorgenomen absoluut niet meer naar Bulgaarse date terug te keren. Wilde geen oude wonden bij mezelf en haar open reten. Bovendien is Bulgaarse date een geheel ander type. Beleefde ik in het eerste jaar met haar nog regelmatig een girlfriend experience, in de loop der tijd werd ze veel zakelijker. Maar toch, ondanks al deze bedenkingen  stapte ik op 20 oktober na bijna 2 1/2 jaar haar kamer weer binnen.

Was het een succes? Ja en nee. We spraken niet over het verleden. Ik hield mijn mond erover en ook zij toonde geen behoefte daartoe. We wisselden wat wederwaardigheden uit over wat er sinds mei 2012 met ons was gebeurd. Waar ik was geweest, vroeg ze. Ik hield het oppervlakkig bij 'een Roemeense dame'. 'Most girls are Romanian nowadays'. You bet.

De seks? Ze deed haar best mij genot te bezorgen. Ik deed mijn best daarvan te genieten. Het lukte in zoverre dat ze me een orgasme bezorgde. Dat was in het verleden vaak genoeg anders geweest. Zelf vond ze het zo zo. Ik was op dat moment wel tevreden, maar nu erop terugkijkend snap ik waar haar ambivalente houding vandaan kwam. Het spetterde niet tussen ons. Ik was afwachtend. Wilde zien hoe het zou uitpakken. Zij was zakelijk zoals altijd. Als het vuur alleen van mij moet komen, slaat de vlam nooit volledig in de pan. Zou ik meer enthousiasme hebben getoond, zou haar eindoordeel wat milder zijn geweest. Daar zit 'm de kneep: hoeveel enthousiasme zou ik nog bij Bulgaarse date kunnen opbrengen zonder alle zotte bijkomstigheden en spanning die ik voordien bij haar ervoer? Daar heb ik hoe dan ook geen zin meer in. Nu bijna een maand later sta ik voorlopig niet te popelen om met grote regelmaat weer af te zakken naar Bulgaarse date. Mocht de nood echt hoog zijn, ja. Maar ik ga zeker niet eenzelfde frequentie als bij Roemeense date aanhouden. En liefst blijf ik gewoon weg.

Ik ben namelijk ook aan het daten geslagen. Eindelijk. Met een dame die ietsjes jonger is en ook een beperking heeft. We weten via mail en FB ondertussen al wat de wederzijdse beperking inhoudt, wat we voor de kost doen, waar ieder zoal naar luistert en zoekt in een date. Toch genoeg voor een eerste vrijblijvende kennismaking zou je denken. Ik heb het eens voorgesteld. Ergens wat drinken. Niks meer. Ze vindt het nog te vroeg. Of dat nu serieus gemeend is of de boot afhouden? Ik zal vrouwen nooit begrijpen. Afwachten maar. Voorlopig laat ik vanwege mogelijke normale date Bulgaarse date even links liggen. Wel een goede moraal hanteren.

Het leven geeft niet om moraliteit. Morgenochtend ben ik naar de uitvaart van een jongete van vijf dat is overleden aan een hersentumor. Toen ik hoorde dat hij eraan leed, gingen mijn gedachten automatisch terug naar mijn vader die er zes jaar geleden aan overleed. Hoe kom je eraan? Hoe kom je eraf? Niet levend in  elk geval. 

Als het zaterdag niet te slecht weer is, ga ik 's avonds naar de Carolus Borromeuskerk.Dan wordt daar onder andere psalm 42 van Mendelssohn ten gehore gebracht. Nee, ik ben niet ineens alsnog christelijk geworden. Ik ben geïnviteerd door de sopraan die ik ken via de sociale media. En waarom zou ik ook niet gaan? Aan mijn leven valt toch al geen touw vast te knopen, dus zo'n tegennatuurlijk avondje uit kan er ook nog wel bij. Ik verlaat jullie na al deze gedachten met iets meer vertrouwds.

        

6 opmerkingen:

lebonton zei

net als 'vrouwen' lijkt het leven niet bedoeld begrepen te zijn. het helpt enorm wanneer men zichzelf begrijpt.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Daar heb je al een dagtaak aan ...

lebonton zei

precies, daarom kom je aan de rest niet toe. een troost mag zijn dat bijna iedereen hier mee doende is.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Dat geloof ik graag :-).

bert deben zei

Ze deed haar best mij genot te bezorgen. Ik deed mijn best daarvan te genieten.
Dat vat het wel mooi samen ...

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Ja, dat was het dan ook in grote lijnen.