vrijdag 18 december 2015

Nieuw jaar: nieuw werk, nieuw boek, voortzetting bekend project

Mijn laatste blog voor 2015. Of er moeten nog hele vreemde dingen gebeuren in de wereld. Ook in 2016 zal ik niet heel veel bloggen, want dat jaar belooft als vanouds druk, druk, druk te worden.

Eigenlijk zijn de laatste twee weken van 2015 dat al. Ik ben vandaag begonnen met mijn freelance job voor drie maanden. Weer voor MEE, maar dan zuiver thuiswerk en zuiver input/redactie. Het verschaft drie maanden inkomsten. Maanden waarin ik verder zoek naar iets vast. Ik heb wat sollicitaties in Nederland lopen. Solliciteer dit weekend nog in Leuven. Ik zie de laatste tijd genoeg voorbijkomen. Economie lijkt warempel aan te trekken in Vlaanderen en Nederland.





Ondertussen ben ik ook bezig de laatste hand te leggen aan de publicatie van mijn nieuwste boek. Dit is de coverfoto. Ja, het boek gaat over seks! Teren op betaalde liefde heet het. Het boek handelt over mijn persoonlijke ervaringen met betaalde seks en de wereld van het betaalde sekswerk in zijn algemeen. Je kunt het beschouwen als een aanvulling op mijn site handicap en prostitutiebezoek. Mijn persoonlijke ervaringen zijn uiteraard autobiografisch, maar lang niet zo onthullend opgeschreven als in mijn nooit te publiceren autobiografie. Dat heeft er alles mee te maken dat ik niet mijn hele leven in dit nieuwe boek hoef bloot te geven. Wat ik vertel over mijn eigen ervaringen met sekswerkers staat in functie van (sorry, dit is Vlaams) het verhaal dat ik aan de doelgroep wil vertellen. Die doelgroep is personen met een beperking die overwegen een beroep te doen op een sekswerker. Onder andere. Ook de sekswerkers zelf en bijvoorbeeld studenten maatschappelijk werk, psychologie of seksuologie reken ik tot de mogelijke geïnteresseerden. Handicap en seks blijft nu eenmaal een onderwerp dat niet altijd even makkelijk bespreekbaar is. Mijn persoonlijke ervaringen zijn zonder censuur neergepend. Ik praat dus open en bloot over het waarom en hoe. Normale seks en SM. Wellicht niet iedereen hun ding, dat laatste. Publicatie is voorzien in januari. Als het eenmaal zover is, laat ik het op deze plek zeker weten!

Eveneens in januari start ik, traditiegetrouw zou ik haast willen zeggen, met de voorbereiding van het volgende traject op mijn Europese reis. In mei plan ik Bulgarije, Kroatië en Slowakije te bezoeken. Of in omgekeerde volgorde. Moet nog uitvogelen wat het beste is qua reizen. Op mijn site lees je er al meer over. 

Met deze drie zaken heb ik mijn handen al meer dan vol in de eerste maanden van 2016. Mijn derde site Europees correspondent heb ik daarom noodgedwongen on hold gezet. Ik sta nog steeds achter het idee, maar heb voorlopig geen tijd om er echt werk van te maken. En concrete inkomsten gaan voor.

Mag ik jullie ten slotte fijne feestdagen toewensen en het beste voor 2016? Hopelijk een jaar zonder te veel IS geweld en andere narigheid. Al ben  ik bang dat die wens wreed verstoord zal worden.


vrijdag 4 december 2015

Einde van The Chieftains

Nu ja, voor wat dit jaar op dit blog betreft. Je krijgt als laatste clip op deze laatste eerste vrijdag van de maand in 2015 Tennessee Waltz met de onverslaanbare Tom Jones.

Bereid je voor 2016 voor op een jaartje dEUS. Of jij moet een betere suggestie hebben.


donderdag 3 december 2015

Europa betaalt de prijs van vervaagde grenzen in Midden-Oosten

Gisteravond bezocht ik een lezing van de Britse journalist Robert Fisk. Hij woont al meer dan 39 jaar in Beiroet en kent het Midden-Oosten dus als geen ander. Hoewel, hij moest bekennen dat hij zelf nu ook niet meer helemaal weet waar het daar naartoe gaat. Net zoals hij Europa na 13 november ook niet meer herkent. Tijdens zijn lezing in De Roma in Antwerpen viel van nervositeit onder de aanwezigen vanwege een mogelijke aanslag niets te merken. Voor alle zekerheid had de Antwerpse politie toch maar een combi met twee agentes voor de ingang gepost.

                                          Robert Fisk, geen foto van 2 december :-)

De lezing werd georganiseerd door MO*, een Vlaams tijdschrift dat bericht over politiek en ontwikkelingssamenwerking. Na een korte inleiding door achtereenvolgens hoofdredacteur Gie Goris en journaliste Tine Danckaers, zelf ook actief in het Midden-Oosten, nam Frisk een goede 50 minuten het woord. Ik hoop dat zijn complete verhaal nog eens ergens online beschikbaar komt. Het is ondoenlijk om het hier bondig samen te vatten zonder niet enkele belangrijke zaken te vergeten. Laat ik toch een poging wagen.

Fisk begon met ons mee terug te nemen in de geschiedenis, einde WO I. Frankrijk en Duitsland besloten het voormalige Ottomaanse Rijk, dat tot het kamp van de Duitsers behoorde en dus tot de uiteindelijke verliezers, onder elkaar op te delen. Er werden nieuwe grenzen getrokken, er ontstonden nieuwe landen. Arabieren kwamen van de ene op de andere dag in een ander land te wonen. Sindsdien heeft het Westen zich altijd met het Midden-Oosten bemoeit. Economisch, cultureel, politiek. We dachten er democratie te brengen. Stelden er westerse instituties in. Er kwamen regeringen, verkiezingen. Echter, in die 100 jaar tijd hebben de Arabieren alleen maar onderdrukking en corruptie door hun regeringen en al dan niet verkozen leiders meegemaakt. De Arabische Lente was volgens Fisk dan ook geen roep om democratie, maar om gerechtigheid en waardigheid.

Nu zijn miljoenen Arabieren, vooral Syriërs, op de vlucht. Ze komen naar Europa. Omdat zij onze grenzen niet als zodanig (h)erkennen net als wij niet 100 jaar geleden. Voor veel vluchtelingen bestaan grenzen eenvoudigweg niet. Ze zoeken waardigheid en gerechtigheid en vinden dat niet in hun eigen regio. Alleen Merkel heeft dat goed begrepen, aldus Fisk. Het feit dat al die Arabieren naar Europa komen en niet naar het kalifaat van IS trekken, is de grootst denkbare vernedering voor IS, zei Fisk.

Wat moeten we ondertussen aan met de situatie in Syrië en met IS? Fisk is op reportage geweest met Syrische troepen en sprak met officieren en soldaten. Of Assad nu wel of niet aan de macht blijft dankzij Russische steun doet volgens hem niet ter zake. Fisk is ervan overtuigd dat het leger in Syrië na de gevechten, wanneer dat ook moge zijn, een dikke vinger in de pap wil houden wat het landsbestuur betreft. Vanwege de grote verliezen die het Syrische leger heeft geleden.

IS. Juist gisteravond debatteerde het Britse Lagerhuis over de uitbreiding van bombardementen op IS naar Syrië, buiten Irak. François Hollande verklaarde meteen na 13 november de oorlog aan IS. Dom, dom, dom. Vindt Fisk. IS wil juist niets liever dan dat zoveel mogelijk landen zich met de oorlog in Syrië gaan bemoeien. Ze proberen ook de Russen uit hun tent te lokken, zodat die grondtroepen gaan inzetten. Fisk hoopt dat Poetin zo verstandig is dit niet te doen. Ook al heeft hij ook van Poetin geen hoge pet op.

De oorlog in Syrië draait niet alleen om IS. Ook geopolitiek en economie (olie) spelen een rol. Daarom zoekt Hollande ook steun bij Saudi-Arabië en wil hij aan dat land wapens leveren. Terwijl het gedachtegoed van IS nu juist volledig gebaseerd is op het van oorsprong Saudi-Arabische wahabisme. Hij mocht het niet hardop zeggen, anders zou hij een leger advocaten van het Saudisch koningshuis achter zijn broek krijgen, maar Saudi-Arabië en IS: die twee hebben wat met elkaar, volgens Fisk.

En zo ging het door. Tijdens de lezing. Tijdens het vragengedeelte na de pauze. Ik had eigenlijk wat meer willen horen over de rol die Israël nu speelt in dat hele wespennest, maar ik kwam niet in de gelegenheid die vraag te stellen.

Was ik het met alles eens wat Fisk zei? Ja, in grote lijnen zeker. Al plaatste ik voor mezelf hier en daar nuances bij sommige opmerkingen. Met zijn slotconclusie kon ik alleen maar instemmen: Europa, het Westen, heeft militair niets te zoeken in die regio. Help de Arabieren op allerlei andere gebieden, maar ga er niet militair-strategisch proberen orde op zaken te stellen. Dat deden we 100 jaar geleden ook. We plukken er nu de vruchten van. Het is chaos in het Midden-Oosten en de Arabieren gedragen zich letterlijk en figuurlijk grenzeloos.  

vrijdag 13 november 2015

Van mij mag de november rain nu gaan losbarsten

Zoals bekend, zijn november en december niet mijn favoriete maanden in het jaar. Januari trouwens ook niet. Zo halverwege november begint mijn energie normaal gesproken op te raken. In december ben ik dan zo goed als depressief en klaar met het jaar, lang voordat kerst en oud en nieuw een feit zijn. Dit jaar zou het anders kunnen worden.

Het was vandaag de day after de laatste officieuze werkdag in Rotterdam. Dat de laatste officiële werkdag pas morgen is, is vooral leuk voor het nog te ontvangen salaris over de maand november, maar doet er uiteraard geen moer meer toe. De depressieve bui had vandaag al kunnen losbarsten. Is niet gebeurd.

Tja, misschien ben ik binnen twee weken alweer freelance aan het werk voor mijn laatste werkgever. Misschien ook niet. Ik ben bezig met mijn nieuwste boek 'Teren op betaalde liefde'. Ik moet solliciteren. Vandaag heb ik de administratie voor mijn gang naar de vakbond maandag in orde gemaakt. Ze moeten daar weten dat ik (voorlopig?) klaar ben in Rotterdam. Dus nog even geen tijd om depressief te worden.

Het weer helpt ook al niet mee om depressief te worden. Alleen in oktober heb ik twee dagen de kachel aan gehad. Verder is het nog zo warm dat je bijna denkt dat de lente er alweer aankomt. Dat de bladeren van de bomen vallen en het 's middags om vier uur al begint te schemeren, nemen we dan maar voor lief.

Normaal plaats ik begin november altijd November rain van Guns 'n Roses op mijn blog. Dit jaar nog niet gedaan. Het was er het weer niet naar. Dit weekend zou het moeten gaan regenen. Gelegenheid om verder te schrijven aan mijn  boek. Bij opnieuw een warm weekend was ik anders vast opnieuw vooral naar buiten gegaan. Gezond, maar zo komt dat boek niet af.

Winter hoeft het voor mij niet te worden. De huidige temperaturen vind ik uitstekend. Houden zo! Maar iets meer regen en wind kunnen geen kwaad. November rain om de vaart erin te blijven houden. Nu het kan. Straks is het momentum alsnog weg en verzink ik zoals gebruikelijk in mijn eindejaar lethargie. Wat ik mij eigenlijk niet kan veroorloven.

 

vrijdag 6 november 2015

Nog twee tracks van The Chieftains te gaan

En dat is eigenlijk een probleem, want het album The black veil uit 1995 telt 13 songs. We zitten deze maand november bij track 11. Ik neem aan dat medeblogger Ton, die alle eerste vrijdag van de maand clips van dit jaar op zijn geweten had, het niet erg vindt dat jullie track 13 zelf maar moeten  opsporen en beluisteren. Track 11 heet in elk geval Ferny hill en is een instrumentaal nummer.

Welke cd zullen we voor het jaar 2016 eens uitkiezen? Criterium: het album moet dan 20 jaar geleden zijn uitgebracht, dus in 1996. Ik opteer voor In a bar under the sea van dEUS. Als ik geen tegenkandidaten hoor de komende twee maanden, is de keuze snel gemaakt.

 

zondag 25 oktober 2015

Welke foto zou jij kiezen als boekcover?

Het gaat goed met mijn site Handicap en prostitutiebezoek De bezoekersaantallen liggen tussen de 400 en 600 per week. Wat ik voor zo'n niche site niet slecht vind. Er wordt flink geklikt op de profielen van de sekswerkers. De site voorziet kortom toch in een behoefte naar info over dit delicate onderwerp. Dat heeft mij ertoe gebracht een volgende stap te zetten: het schrijven van een boek(je) over handicap en betaalde seks mm het onderwerp eens gedegen uit te lichten. De titel? Teren op betaalde liefde.

Het zal deels autobiografisch worden, aangezien ik al meer dan 27 jaar ervaring heb met dit onderwerp. Ik kan daarbij putten uit mijn nooit uit te geven autobiografie. Het wordt wel minder expliciet en gedetailleerd dan in die autobiografie. Al was het maar, omdat mijn ervaringen in functie van het complete verhaal rondom beperking en betaalde seks moeten komen te staan. Naast mijn eigen ervaringen wil ik ook praktische info erin stoppen en mijn gedachten laten gaan over zaken die vaak met prostitutie worden geassocieerd, denk aan mensenhandel en dwang.

Ik denk het op korte termijn te kunnen schrijven. De opzet zit al in mijn hoofd. Waar ik nu jullie hulp bij wil vragen, is de coverfoto. Met zo'n gevoelig onderwerp kun je natuurlijk geen herkenbare personen of locaties op de cover zetten. Een cartoon is een optie, maar omdat een coverfoto van  hoge kwaliteit moet zijn, heb ik niks aan een van internet geplukte cartoon.

Dit alles overwegende, heb ik momenteel de keuze uit twee zelf gemaakte foto's. Over het auteursrecht hoeft dus alvast niet te worden gebakkeleid.


De bekende foto van de Verversrui in het Schipperskwartier. Nadeel is dat je nauwelijks de rosse buurt als zodanig herkent als je niet van Antwerpen bent, maar ik kan moeilijk te midden van de ramen zelf een  foto nemen. Dat vinden de dames begrijpelijkerwijs niet leuk. Voordeel voor de herkenbaarheid is dat die ook op de site prijkt.

Ik opteer zelf liever voor de volgende meer expliciete foto.


De foto uit Tallinn van een striptease tent. Nadeel is dat striptease geen echte seksuele handelingen betreft, al zouden die zich best binnen hebben kunnen afgespeeld. Ik ben toen in 2013 netjes buiten gebleven. Het is wel een seksueel triggerende foto. Een ander nadeel is dat de foto al is gebruikt in  het boek over mijn Europese reis, maar dat is niet door duizenden mensen gekocht en gelezen ...

Zelf ga ik dus voor de tweede optie. Zijn jullie als bezoekers van dit blog het daarmee eens?

Oh ja, als het boek eenmaal af is en gepubliceerd, valt het natuurlijk in elk geval via www.handicapenprostitutiebezoek.nl te bestellen. Dat laat ik t.z.t zeker weten.   

zaterdag 3 oktober 2015

Even van me afschrijven

De blogpauze duurt voort. Ik kan me voorstellen dat je je afvraagt waar ik mee bezig ben en hoe het gaat. Vroeger kon je immers om de haverklap persoonlijke verhalen op dit dit blog lezen in plaats van nu alleen nog maar videootjes kijken. Allez, ik geef eens een overzichtje.

Werk

Nog zes weken en het is gedaan bij MEE Rotterdam. Dat was vooraf bekend, dus geen verrassing. Ik kijk al sinds augustus rond naar een nieuwe job. Heb een paar sollicitaties gedaan in Nederland. Of niets op gehoord of het antwoord was negatief. In Antwerpen zit ik met het het overbekende probleem dat mijn gesproken Frans niet goed genoeg is en nooit zal worden voor de meeste jobs. Het blijft dus doorgaan met zoeken.

Er bestaat een kans dat ik op freelance basis tijdelijk verder kan werken bij MEE. De vraag is of ik dan het recht op mijn uitkering hier in Antwerpen behoud. Tijdelijk is maar tijdelijk en dus niet geschikt om dan maar compleet de overstap naar het freelancen te maken.

Want, mijn journalistieke project Europees Correspondent is het nog niet helemaal. Door de vaste job kan ik er nu te weinig tijd in steken om het die exclusieve, toonaangevende site te maken die het zou moeten worden. Ik doe het er nu tussendoor en erbij en dat is niet genoeg. Zeker niet om er betalende bezoekers mee te trekken, wat uiteindelijk nog steeds de bedoeling is. Vanaf half november komt meer tijd beschikbaar, maar ja: einde van het jaar is ook een rotperiode om zoiets goed te gaan promoten. Of je zou een exclusief interview met Sinterklaas en de kerstman samen moeten doen. Wordt vervolgd.

Reizen

Ik ben klaar met reizen voor dit jaar. Wenen, Ljubljana, Boedapest en Luxemburg stad is voorwaar geen slechte score in 2015. Heb jij alle interviews al gelezen? Mei 2016 vervolg ik normaal gesproken mijn reis naar Sofia, Zagreb en Bratislava. Verderop in dat jaar, indien geld en tijd aanwezig, plan ik ook Londen en Dublin aan te doen. Dan eindig ik 2017 mijn Europese reis in de landen in en rond de Middellandse Zee.

Liefde en seks

Ineens had Johan een date eind augustus. Afkomstig uit de laatste dictatuur in Europa. Het werd niets vanwege geen chemie. Ik had er vooraf bewust geen al te hoge verwachtingen van. Ik geloof zij wel. Ze had me anders voorgesteld in het echt. Naar mijn weten gedroeg ik mij niet anders dan anders.

Het is afwachten of ik nog eens een nieuwe date scoor. Mag ook van dichterbij. Tot die tijd blijft het een beetje behelpen. Met Roemeense date heb ik al een half jaar geen contact meer. Ze blijft muisstil. Toen ik eenmaal doorhad dat dit zo zou blijven, ben ik 1 augustus ook maar gestopt met haar proberen te contacteren. Ze zal er haar redenen voor hebben en ik wil haar niet het idee geven dat ik te allen tijde aan haar blijf klampen. Alhoewel ze dagelijks nog wel in mijn gedachten terugkeert. Vooral de vraag hoe het met haar gaat. Stukje verantwoordelijkheidsgevoel dat niet wil wijken.

Qua seks sta ik ook al een half jaar droog. In april ging ik bewust eens niet naar Bulgaarse date. Het is nooit meer geweest zoals vroeger sinds mijn terugkeer bij haar eind oktober 2014. Dat wist ik natuurlijk van tevoren al. De bezoeken tot en met maart verliepen in een beleefde sfeer, we deden ons best, maar iedere keer had één van de partijen iets van 'dit was het toch weer niet helemaal'. Een maandje overslaan, leek mij daarom verstandig. In mei waren ik en zij op reis. In juni kwam ik ineens in contact met de Wit-Russische. Dan stel je de sekswerker ook maar even uit. Even werd t/m augustus. In september had ik geen tijd en geld voor Bulgaarse date en nu denk ik 'laat maar'. Het is beter dat ik voorgoed bij haar wegblijf.

Omdat de behoefte aan intimiteit natuurlijk niet gelijktijdig verdwijnt, ben ik wel aan het rondkijken om te zien of ik iemand anders voor de invulling ervan kan vinden. Het Schipperskwartier laat ik daarbij links liggen. Ik probeer het eens elders. Deze maand zou het moeten gebeuren.

En dat is de stand van zaken op dit moment. Mocht ik de noodzaak voelen weer eens van mij af te schrijven, volgt wel een update. Of dat nog in 2015 is? 

   

vrijdag 2 oktober 2015

'He moved through the fair'

We zijn alweer bij track 10 aanbeland van het album The black veil van The Chieftains. Wat nog steeds de bron is voor de eerste vrijdag van de maand clip. Op track 10 is weer Sinead o' Connor te horen in een gastrol. Dit keer zingt ze 'He moved through the fair'.


woensdag 16 september 2015

Johans vervroegde dit jaar visueel bewegende laarzenblog

Eigenlijk publiceer ik altijd pas in oktober mijn jaarlijkse laarzenblog. Met het huidige herfstachtige weer is het echter nu half september ook al gepast. En wie weet krijgen we in oktober ineens wel te maken met een Indian summer. Kortom: ik smeed het ijzer liever als het heet is.

Nog een verandering is dat ik dit jaar geen foto's plaats, maar YouTubes. Voor laarzenfetishisten valt er namelijk veel leuks te vinden op YouTube. Nee, ik heb het niet over seks. Kijk zelf maar.

Ik begin met een clip met een dame die in meerdere laarzenclips figureert, Bonita. Ze zal vast model zijn en een laarzenfetish hebben.


Omdat ik niet alleen maar clips met steeds hetzelfde model wil laten zien hier de lovely looking Sharon.


Natalia is het derde model en ook zij draagt over de knielaarzen. Je kent mijn voorkeur: hoe langer de laars  des te mooier ik het vind. Zwart is mijn preferente kleur, maar wit en rood doen het ook goed. Natalia houdt het op zwart.


Ten slotte een clip met meer actie en erotische spanning. Vertel mij waar ik dit café met deze bardame kan vinden en ik ga subiet langs!


vrijdag 4 september 2015

Te veel aan Chieftains?

Eigenlijk weet ik het nu wel met die Chieftains na acht vrijdagse clips. Het is niet slecht wat ze presteerden met hun album The Black Veil uit 1995, maar ik ken het truckje nu wel. Ierse traditional met gastzanger(es). Desalniettemin maken  we het Chieftains jaar gewoon netjes af. Tot vreugde van medeblogger Ton de Gruijter. Deze maand track 9, een lied gezongen door Marianne Faithfull.


vrijdag 21 augustus 2015

Doorgespeelde vragen Liebster Award

Ik ben nog steeds in blogpauze, maar marjelleblogt.nl heeft mij gevraagd onderstaande 11 vragen te beantwoorden in het kader van de Liebster Award.  Omdat ik mijn mede-bloggers graag van dienst ben, doe ik dat dus.

1. Hoe voel je je vandaag?

Ik vind dit eigenlijk een irritante vraag. Zeker als die iedere dag wordt gesteld. Daar had een ex-collega bij De Lloyd een handje van. Alles goed? Hoe gaat het? Ik antwoordde dan steevast 'het is hetzelfde als gisteren'. Einde discussie.

 2 Wat zou je anders doen met de kennis van nu?

Goh, hoeveel tijd hebben jullie? Veel. Alleen gebiedt  de eerlijkheid te zeggen dat ik dan echt een compleet ander leven zou hebben geleid.

 3 Van wie heb je het meest geleerd?

Niet van één persoon. Ik heb in de loop van mijn leven omgang gehad met meerdere mensen die mij op verschillende manieren hebben beïnvloed. Wel opmerkelijk: het zijn allen vrouwen. Maar ja, dat is ook een hoofdthema in mijn leven waar ik een autobiografie over zou willen schrijven, die er nooit gaat komen.

 4 Heb je nog dromen, zo ja welke?

Dromen? Ach,  meer wensen. De grootste wens in mijn leven is vastigheid, alhoewel ik daar eigenlijk helemaal niet zo de persoon voor ben. Het wordt met het verstrijken der jaren echter wel tijd dat ik het in enigerlei vorm ga weten te realiseren. Vooral financieel.

 5 Aan wie of wat erger je je?

Dat kan van alles zijn.  Bepaalde muziek, aan mezelf als ik mijn dag niet heb. In Antwerpen vooral aan stoepfietsers. Ik heb menigeen al eens mondeling haarfijn uitgelegd dat de stoep geen fietspad is. Tevergeefs.

 6 Wat vind je werkelijk belangrijk in het leven?

Klinkt basaal, maar liefde, geluk, vriendschap en warmte zijn voor mij belangrijke zaken om na te streven. Helaas, zoals Henk Westbroek ooit zong: 'Eén keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie.'

 7 Welke eigenschap waardeer je het meest bij een vriend(in)?

Dat ze zichzelf blijft, ondanks haar aparte levensstijl en wat de mensen daarover ook mogen denken.

 8 Welke eigenschap waardeer je het meest bij jezelf?

Mijn doorzettingsvermogen, ook al is dat vaak een vermoeiende eigenschap (LOL).

 9 Wat is je levensmotto?

Doorgaan ondanks alles.

 10 Waar ben je trots op/blij mee?

Ik ben trots op mijn  zelfstandigheid ondanks mijn beperking en blij dat ik nog steeds zo kan leven.

 11 Welke vraag ontbreekt er nog in dit rijtje?

Waar sta je over vijf jaar? Antwoord: ik heb geen flauw idee. Ik heb afgeleerd ver in de toekomst te plannen. Daarvoor heb ik te vaak te veel wendingen in mijn persoonlijke leven meegemaakt.

vrijdag 7 augustus 2015

Bijna vergeten

Bijna de eerste vrijdag van de maand clip vergeten. Dat krijg je als je te veel zaken aan je hoofd hebt. websites, vrouwen, reizen. Afijn, voor Ton en alle andere fans zijn hier The Chieftains weer.


dinsdag 14 juli 2015

Langdurige blogpauze

Mijn leven is nog steeds niet saai. Ik heb de komende maanden zoveel hooi op mijn vork genomen dat ik nu al weet dat het bloggen er bij in gaat schieten. Ik kan jullie dus niet meer op regelmatige basis  deelgenoot maken van wat er allemaal speelt. Daarom las ik per vandaag een langdurige blogpauze in.

Concreet wil dit zeggen dat je van mij op deze plek in 2015 in principe niets meer verneemt behalve de vaste ingrediënten. Wat dat dan zijn? Natuurlijk de eerste vrijdag van de maand clip, in oktober het jaarlijkse laarzenblog en in november zal ik vast wel weer in een November rain stemming zijn.

Wat het jaarlijkse laarzenblog betreft: dat wil ik dit jaar meer visueel gaan maken. Foto's zijn statisch. YouTubes meer lust voor het oog. En toevallig is er een Duitse site waar lieden met een laarzenfetish hun hart kunnen ophalen. Alvast een voorproefje voor die dagen in de komende maanden dat het weer er niet voor zorgt dat je het vanzelf warm krijgt (LOL).

dinsdag 7 juli 2015

Ik ben niet meer bij te benen


Ik ben opmerkelijk stil op deze plek wat de wereldproblematiek betreft. Griekenland, Iran, IS. Ik heb er wel zo mijn gedachten over, maar ik heb  te weinig tijd om er een gedegen blog over te schrijven. Ik kan mezelf al nauwelijks meer bijbenen in mijn persoonlijke leven.

Er is veel gaande. Werk in Rotterdam. En wat daarna? Daar ben ik al mee bezig. Hopelijk half of eind augustus kan ik het resultaat aan de wereld tonen. Roemeense date heb ik al een maand of drie niet meer gehoord. De communicatiekanalen staan nog open, maar van wederzijdse communicatie is geen sprake meer. Het baart me zorgen. Heb ik iets verkeerd gezegd/gedaan? Is ze gewoon niet in de mood om te communiceren? Of fysiek niet in de gelegenheid? Binnenkort ga ik toch eens informeren.


Nee, Johan heeft geen last van overmatige bindingsdwang richting Roemeense date. Integendeel. Ik ben al een maandje in contact met een andere dame om te zien of we elkaar liggen. Ik zoek het opnieuw in het Oosten. Minsk.

Zij had mijn profiel op een datingsite bekeken. Volgens de mathematische logica van die site hadden wij veel overeenkomsten. Ze had nochtans geen berichtje achtergelaten. Toen ik haar profiel eens bekeek, deed ik dat wel. Uit beleefdheid. Prompt reageerde ze terug.

We zijn nu een goede maand over en weer aan het chatten. Over werk, koken, reizen. De politiek laat ik er buiten, want ja: ik weet wat voor land Belarus is. Volgens haar een onterecht imago overigens. Al dat gechat, is leuk maar ik vind wel dat het ergens toe moet leiden. We hadden al bepaald dat we beiden in principe bereid zijn om te reizen om elkaar eens te ontmoeten. Vandaag werd dat concreter qua bestemming. Vilnius stelde ze voor. Was er twee jaar geleden tijdens het eerste traject van mijn Europese reis. Vond het een mooie stad.    

Ik heb nog geen vlucht geboekt, maar het gaat nu allemaal ineens een stuk in zijn vooruit. Het zou nog voor de winter moeten plaatsvinden. Mijn wens en noodzaak. Zij wil er ook geen maanden lang gras over laten groeien.

Gaat het gebeuren? Geen idee. Wat moet ik ervan verwachten? Het is voor het eerst in mijn leven dat ik een vrouw date! Hoe moet ik mij gedragen? Wat vertel ik vooral niet? Veel. We hebben het nog niet over seks gehad en ik ben ook niet de eerste die daarover zal gaan beginnen. Komt het eenmaal ter sprake, zal ik toch met de billen bloot moeten. Hoe kijken ze in Belarus tegen prostitutie aan?

En dan heb ik nog meer zaken aan mijn hoofd. Ga ik dit jaar nu nog verhuizen of niet? Speel ik op safe door te stellen dat ik niet verhuis voordat ik financiële zekerheid heb of moet ik gaan met die banaan met het risico dat ik uitglijd over diezelfde banaan.

Te veel zaken die spelen op hetzelfde moment. Het is het verhaal dat ik zo vaak  heb meegemaakt in mijn leven. Positief lijkt het allemaal wel, maar het te behapstukken, is lastig.   

vrijdag 3 juli 2015

Toepasselijk liedje met deze hitte

Ik weet niet met wie jullie meer medelijden moeten hebben vandaag: met de dieren in diergaarde Blijdorp in Rotterdam of met mij. Ik bevind mij namelijk in diezelfde dierentuin in dezelfde hitte. Jullie hebben ondertussen geluk met de eerste vrijdag van de maand clip. Een song van The Chieftains met een toepasselijke titel.


zondag 21 juni 2015

Terug naar mijn roots

Ik ben geboren en getogen in Rotterdam Delfshaven. Ik genoot ook daar mijn eerste onderwijs op de Albrecht Engelmanschool. Met enkele klasgenoten uit die tijd heb ik sinds dit jaar weer contact via Facebook. Zij hadden mij opgezocht om me uit te nodigen voor een reünie, vrijdag 19 juni. Ik regelde het zo dat ik die vrijdag in Rotterdam kon werken. Na gedane arbeid, een eerste inspectie van mijn hotelkamer en een raar diner bij restaurant HongKong aan de Westersingel (ze zien er niet graag single vegetariërs komen, kreeg ik de indruk), begaf ik mij naar het gebouw van de Botu in de Zeilmakerstraat.


Sandra, dame rechts met witte jasje, was de eerste oud-klasgenoot die ik er trof. We praatten wat over vroeger en nu. Zij is ook allang uit Rotterdam Delfshaven vertrokken. Net als iedereen die ik sprak vrijdagavond. Tja, naarmate wij ouder werden, ging het in Delfshaven toch echt wel achteruit. Ik heb geen idee hoe het daar tegenwoordig is.


Meester Jan stapte vervolgens binnen met zijn vrouw Annette. Hij was mijn leraar in de vijfde en zesde klas. Misschien ook al de vierde, maar dat weet ik dus niet meer. Jan is een gezellige Brabander die door zijn oud-leerlingen nog  steeds erg wordt gewaardeerd. De Albrecht Engelmanschool bestaat niet meer, maar Jan zit nog steeds in het onderwijs. Tegenwoordig in Dordrecht.


Cindy, groene jasje, is één van die oud-klasgenoten met wie het contact weer is hersteld dankzij Facebook. Het is bekend dat ik niet kapot ben van Facebook, maar zulke herenigingen van contacten maken het dan toch nog een nuttig medium voor mij.


'Jij bent Johan! Hoe gaat het?', zei Stefan en kwam op mij af. Sorry Steef, maar ik moest twee keer nadenken voordat mijn franc viel en ik ook doorhad wie Stefan ook alweer was. Hij was er samen met zijn zus Vera die een paar jaar eerder op deze school had gezeten.

Jammer voor haar zag zij maar één oude bekende. Ook mijn jaargang was niet ruim vertegenwoordigd. De oproep voor de reünie was vooral viraal gegaan via Facebook. En ook al lijkt het heel onwaarschijnlijk: er zijn nog steeds mensen die gewoon pertinent geen Facebook gebruiken. Jan kon erover meepraten: 'Ik heb nog gezocht naar die, die, die. Allemaal niet te vinden op Facebook.' En dan bleek er ook al een aantal leraren te zijn overleden. 'Hoe is het met juffrouw ..?', vroeg Vera aan Jan. 'Die is overleden.' 'Oh, en juffrouw ...?' 'Die is ook overleden.' 'Ik vraag maar niets meer ...'

Stefan bood mij een rit naar mijn hotel aan. Hij en zijn zus wilden het alleen niet te laat maken. Zelf had ik ook niet de intentie om tot het laatst te blijven. De RET is niet bepaald reizigersvriendelijk bezig met slechts één tram per 20 minuten op vrijdagavond, uitgaansavond. Je moet maar net je tram missen. Ik accepteerde zijn aanbod dus met dank.

Toen we ons voornemen om te vertrekken mededeelden aan de anderen, beslisten de dames Sandra en Cindy dat er eerst een 'klassenfoto' van het vijfde en zesde jaar moest worden genomen (jaren waarin Stefan en ik niet bij elkaar in de klas zaten). Vooruit dan maar. 


                             V.l.n.r.: Peter, Sandra, Cindy, moi, Jan en Simone

Tegen half elf vertrokken Stefan, zijn zus en ik met de wagen. Stefan maakte er een nostalgisch ritje van. Van de plaats waar de school vroeger stond, ging het langs wat ooit hun ouderlijk huis was. Vervolgens reden we via de Nieuwe Binnenweg, 1e Middellandstraat en Kruiskade richting mijn hotel aan de Weena. Die drie eerstgenoemde straten waren jarenlang ook niet de beste buurten van Rotterdam, maar zie: de gemeente is flink bezig geweest ze op te pimpen en het schijnen nu zelfs hippe buurten te zijn om er te wonen. Er is in elk geval veel gedaan aan verfraaiing van de woonomgeving.

Eenmaal weer terug op mijn hotelkamer kon ik terugkijken op een geslaagde reünieavond. En toen had ik nog een hele nacht het vooruitzicht op een nachtrust in een tweepersoonsbed voor mezelf alleen. Dan kan een hotelverblijf heel fijn zijn  :-). Jammer dat het ontbijt op zaterdagochtend dan weer enigszins beperkt was qua keuzemogelijkheden. Je kunt niet alles hebben.




zaterdag 13 juni 2015

Moet Mein Kampf verboden blijven?

Ik ben begonnen te lezen in een boek dat eigenlijk niet mag worden gelezen. Zo is het bepaald door de regeringen in Nederland, België en Duitsland na WO II. Het is dus nergens te koop, maar via de Nederlandse Wikipedia kom je makkelijk bij een Nederlandse vertaling van een Amerikaanse versie. In de VS is het boek wel vrij verkrijgbaar. Ik heb het over Mein Kampf.

http://www.independent.co.uk/incoming/article7679193.ece/alternates/w620/v2-pg-36-mein-kampf-ap.jpg

Waarom wil ik in godsnaam zo'n boek lezen? Niet, omdat ik ook maar 0,00000001% sympathie zou hebben voor Hitler of het nazisme. Ik heb genoeg over WO II gelezen en gezien om te weten wat voor gruwelijkheden Hitler op zijn geweten heeft. Maar, dat zijn allemaal de interpretaties van anderen over Hitler. Ik wilde nu wel eens weten wat hij in 1923/1924 precies heeft neergepend in de gevangenis en waarom dat anno 2015 nog steeds als staatsgevaarlijk wordt beschouwd.

Velen zeggen dat het boek in feite onleesbaar is. Een geweldig auteur zou Hitler niet zijn geweest. Ik kan die stelling na 90 pagina's ten volle onderschrijven. Hij gebruikt ellenlange zinnen en zijn betoog valt zonder de nodige historische kennis over het Habsburgse Rijk eind 19e/begin 20e eeuw totaal niet te volgen.

In die eerste 90 pagina's krijg je een indruk van zijn jeugd. Toen al ontwikkelde hij een extreem nationalistische visie. De haat ten opzichte van Joden, marxisten en sociaaldemocraten, die hij voor het gemak maar even op één hoop gooit, ontstond tijdens zijn jaren in Wenen voor het uitbreken van WO I.

In feite heb ik nog niets gelezen wat mij steil achterover deed slaan. Zijn gedachtegang is die van iemand met wel een zeer nauwe tunnelvisie. Hij redeneert hardop over de noodzaak van een sterke staat en het verslaan van het marxisme. Want, het marxisme zal de aarde ten gronde doen gaan. Hij analyseert waarom het Habsburgse Rijk op zijn laatste benen loopt. Dat de Joden volgens Hitler daarin een belangrijk aandeel hebben, mag niet verwonderen. Wonderlijk is wel dat wat hij de Habsburgse parlementariërs en heersers verwijt, tot het uiterste vast blijven houden aan hun macht waardoor het Rijk in elkaar zou storten, hij zelf 30 jaar later ook precies zo zou doen. Kennelijk was hij die wijze les toen even vergeten.

Ik heb nog meer dan 800 bladzijden te gaan. Ik stel mezelf geen deadline. Het is geen plezante literatuur. Om terug te komen op de vraag of het boek verboden moet blijven? Ik denk het niet. Daar zijn verschillende praktische redenen voor.

Ten eerste kun je het toch wel lezen, als je het per se wilt. Ten tweede loopt het copyright dat de deelstaat Beieren heeft eind dit jaar af. In principe mag dan iedereen die dat wil het boek alsnog uitgeven. Dan kun je het beter gecontroleerd doen dan dat allerlei vage rechts-extremistische clubjes het gaan doen.

Ja maar Johan, is dat niet juist het gevaar? Dat allerlei lieden met nazistische sympathieën het boek gaan lezen en de ideeën opnieuw in de praktijk brengen? Sorry jongens, maar dat gebeurt al. Die nazistische clubjes weten ook hun weg te vinden op internet. Ik vraag me trouwens af hoe gemotiveerd die zijn om 886 pagina's te lezen van hun geliefde leider waar af en toe geen doorkomen aan is. Het gevaar dat juist dit boek hen nog verder radicaliseert, is dus niet groot in mijn ogen. Ze zijn namelijk al genoeg geradicaliseerd. 

Ik zou zeggen: publiceer eind dit jaar een uitgave van Mein Kampf met de nodige historische noten en een grondige analyse, zodat wie zich in het geschrift van Hitler wil verdiepen dat zonder problemen kan doen. Het schijnt dat een Duits instituut dat van plan is, wat de Duitse regering dan weer niet zint. Las ik bij de BBC. Eens moet je als Duitsland toch in het reine komen met het nazi-verleden. Een eeuwig verbod op een slecht geschreven boek helpt daarbij niet.  Een verbod dat toch al niet meer te handhaven valt.    

maandag 8 juni 2015

Klinkt goed: Europees correspondent

Ik wil het opnieuw hebben over mijn plan om na mijn intermezzo als communicatiemedewerker in Rotterdam meer te gaan reizen als journalist. En op die manier ook mijn brood te gaan verdienen. De benaming voor die activiteit heb ik al: Europees correspondent. Het is zoals altijd natuurlijk wel makkelijker gezegd dan gedaan.

Nog even afgezien van de concurrentie en mijn beperking is de grootste actuele uitdaging de vraag hoe je je gaat profileren om mensen ermee bekend te laten worden. Die ene pagina op mijn site Mensen met een beperking aan het woord gaat het niet voor elkaar krijgen om opdrachten binnen te halen. Dat wist ik vooraf al, maar iets is beter dan niets. Je moet ergens beginnen.

De volgende stap zal een volwaardige website moeten worden. Nu heb ik al drie websites bij twee verschillende providers. De site Grenspassage doek ik sowieso op. Het is zoals bekend niet geworden wat ik ervan verwachtte. Dan houd ik nog steeds twee websites bij twee verschillende providers over. Ze hebben beide hun technische voor- en nadelen.

Ik werk liever met een CMS dan met Wordpress. Juist op Grenspassage dat via Wordpress is opgebouwd, heb ik dan weer een nieuwsflash functie die ik niet zie bij het CMS dat ik gebruik. Het zal er misschien best zijn, maar het gebruik van dat CMS is op basis van zelfredzaamheid. Zoals bekend, ben ik digitaal geen held.

Deze week hoop ik alvast de knoop te kunnen doorhakken bij welke provider ik een nieuwe website ga onderbrengen. De domeinnaam heb ik al in gedachten. Ook de lay-out zit al grotendeels in mijn hoofd. Net als wat de site moet gaan bieden.

Political Map of Central Europe

Ik wil me als Europees correspondent vooral gaan richten op elf landen: Polen, de drie Baltische  republieken, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Kroatië en Slovenië. Nu gebeurt er in Slovenië en Slowakije niet om de haverklap iets spannends, maar de landen zijn interessant genoeg om in de gaten te houden. Slowakije sowieso, want het is in de tweede helft van 2016 EU-voorzitter.

Mijn aandacht zal vooral uitgaan naar politieke en economische ontwikkelingen in die landen. Omdat ik daar nu eenmaal het meeste kaas van heb gegeten. En omdat met deze onderwerpen het lezerspubliek het meest te interesseren gaat zijn. Dat lezerspubliek is divers. Ik richt mij op ondernemers en iedereen die ambtshalve of anderszins met regelmaat in die contreien verkeert.

Ik kan natuurlijk niet continu in dat gebied op reis zijn. Veel artikelen op de site zullen dan ook dankzij externe nieuwsbronnen het licht zien. Voorlopig schrijf en publiceer ik alles zelf, maar als de site eenmaal loopt en mensen blijken een bescheiden financiële bijdrage te willen betalen voor de content (ik kan niet van de wind leven), is het zeker mijn bedoeling om bijvoorbeeld gastbijdragen te publiceren.

Ik geef toe: ik ben flink aan het dagdromen. In de kern zie ik wel mogelijkheden. Er wordt in de Vlaamse en Nederlandse media bar weinig over die landen gepubliceerd. Terwijl er van alles gebeurt. En denk aan hun geografische ligging! Dat gebied blijft een spanningsveld de komende jaren!

Ik wil tegen half augustus een volledig operationele site online hebben. Dus met alle toeters en bellen die ik in gedachten heb. Stay tuned voor het vervolg! 

Ten slotte: ja, ik wil ook nog wel eens terug naar Stockholm. Al is het maar om een artikeltje te schrijven over Eurovision 2016. De boog kan ook journalistiek gezien niet altijd gespannen staan.

vrijdag 5 juni 2015

Waarschijnlijk mijn minst favoriete Chieftains song

Deze maand ben ik keurig op tijd. Het is de eerste vrijdag van de maand en dus weer tijd voor een song van The Chieftains.  Deze maand het zesde nummer van het album The Long Black Veil. Laat dat nu een gastoptreden van Mark Knopfler zijn. De man die eigenlijk alleen maar neuzelt in plaats van netjes zingt. Ja, ik ben bevooroordeeld! Even door de zure appel heen bijten in juni.


donderdag 28 mei 2015

Johan trekt vaker de wijde wereld in (voornemen)

On the road neem ik mij altijd voor over bepaalde zaken na te denken en als het even kan er beslissingen in te nemen. Dat lukt niet altijd. Soms zit ik een hele trein- of busrit alleen maar naar het landschap te staren. In een vliegtuig kan ik mij niet concentreren. Tijdens de acht uur lange treinrit van Ljubljana naar Boedapest kreeg ik echter een ingeving die mij na enige bezinking weer een stapje verder heeft geholpen met de vraag wat ik straks met mijn werkende toekomst aanmoet.

Over tweeënhalve week begint mijn deeltijdjob in Rotterdam. Vijf maanden financieel en letterlijk onder de pannen. Mooi, maar een definitieve oplossing is het natuurlijk niet. Het biedt geen uitzicht op een verhuis naar Nederland. Vijf maanden is één maand te weinig om recht te doen gelden op een Nederlandse WW-uitkering en van een uitkering van de sociale dienst moet je het ook niet willen hebben. Ik zal dus linksom of rechtsom, of mijn toekomst nu in Nederland of Antwerpen ligt, moeten zorgen dat ik vanaf half november niet weer werkloos geraak. Anders val ik hier in Antwerpen terug op het laagste niveau van mijn huidige werkloosheidsuitkering. En dat gaat niet veel meer zijn dan bijstand + bijzondere bijstand. Beetje penibel.

Goed, ik moet de komende maanden dus iets verzinnen. Solliciteren, blijft een drama. Ook al groeit het vacature-aanbod in zowel Nederland als Vlaanderen weer aan. Zelf een eigen zaak opzetten? Ik zou best willen, maar heb er het geld, de praktische (fysieke) skills en de benodigde killer mentaliteit niet voor. Help, wat nu? Wellicht ligt de oplossing in een gedachte die bij mij opkwam tijdens de acht uur durende treinrit.

Voor menigeen zou zo'n rit veel te lang duren. Ook ik doe het liever sneller, maar echt vervelend vond ik het die zondag de 10e mei nu ook weer niet. 'Eigenlijk zou ik best mijn hele leven onderweg willen zijn. Reizen ...' Die gedachte schoot mij te binnen. Eerst deed ik er niets mee. Ik heb er het geld niet voor of ik moet nog eens een poging wagen met EuroMillions op 5 juni (100 miljoen euro aan prijzengeld). Begin deze week viel ineens mijn frank/kwartje.

                                                Wroclaw Polen (foto is gegoogled)

Ik voel me altijd het meest senang als ik op reis ben. Onderweg. Mijn hele leven heb ik geprobeerd me te settelen. Het is nooit goed gelukt. Ik betwijfel ook sterk of het ooit nog gaat lukken. Eigenlijk ben ik daar niet voor in de wieg gelegd. Of laat ik het anders zeggen: mijn levensloop heeft ervoor gezorgd dat ik daar niet meer in lijk te slagen. Dan kan ik beter van dat nadeel een voordeel maken. Waarom zorg ik er niet voor dat ik vaker op pad ben? Wel tegen een salaris uiteraard!

Vertegenwoordiger is niets voor mij. Piloot of kapitein kan ik vergeten met mijn beperking. Maar hé: ik ben journalist. Met mijn project Mensen met een beperking aan het woord toon ik al drie jaar aan dat ik mijn weg weet te vinden in Europa. In mijn eentje. Met interviews over hoe het is te leven met een beperking ga je geen droog brood verdienen als journalist, maar er zijn nog zat andere onderwerpen om over te schrijven en waarbij je onderweg bent.

Ik zie mezelf niet als conflict- of rampverslaggever. Al was het maar dat je dan op stel en sprong ergens moet kunnen zijn, wat met mijn beperkte mobiliteit sowieso lastig is. Alle correspondentenbaantjes in de belangrijkste Europese steden zijn natuurlijk allang vergeven. Gelukkig valt er nog genoeg te berichten over andere zaken die in Europa spelen. Denk aan politiek, cultuur of verstrooiing. Ik zou mij daarnaast eveneens op  bedrijven en organisaties kunnen richten die hun oog op een Europees land hebben laten vallen en meer info over de situatie ter plekke willen hebben.

Dit bracht mij tot een voorlopig lijstje van onderwerpen die ik netjes heb geëtaleerd op deze pagina van mijn site over mijn Europese project.  Hoe ga je het verder onder de aandacht brengen en wanneer? Zolang ik in Rotterdam werk, komt er niet veel terecht van buitenlandse uitstapjes. Vanaf half november moet ik er al geïnteresseerden voor hebben. In de maand juni kan ik mooi al het één en ander doen aan bekendheid om dan vanaf half augustus (zomervakantie is ook geen handige periode) te proberen spijkers met koppen te slaan.

Is dit het ei van Columbus? Het wordt eens tijd dat ik het vind. Slaagt dit, dan sla ik wel twee vliegen in één klap: ik heb werk en ik ben vaker on the road.
                                                  

zondag 24 mei 2015

Waar is Hodei gebleven?

Oktober 2013 verdween in Antwerpen de Baskische student Hodei Egiluz Diaz na een nachtje stappen met vrienden. Anderhalf jaar later is er nog steeds geen spoor van de student en tast de politie nog immer in het duister wat er met hem kan zijn gebeurd. Daarom zie je het volgende affiche met regelmaat steeds weer in het Antwerpse straatbeeld opduiken.

http://img.vavel.com/hodei-1809103558.jpg

Vast staat dat Hodei in die nacht van vrijdag op zaterdag voor het laatst is gezien op de Koolkaai. Even daarvoor was hij nog beroofd op de Brouwersvliet. De daders daarvan werden al vrij snel gearresteerd, maar zij bleken niets met zijn verdwijning te maken te hebben.

Is Hodei in de Schelde gevallen? Zijn lichaam is nooit ergens gesignaleerd. Is hij wellicht ergens anders naartoe getrokken? Die piste wordt niet helemaal uitgesloten, er is ook even in Nederland gezocht, maar ook daarvoor zijn geen concrete aanwijzingen. Hij lijkt letterlijk van de aardbodem verdwenen.

Zijn familie in Baskenland blijft thuis en in Antwerpen aandacht vragen voor zijn zaak. Hoop dat ze hem nog levend terugzien, is er eigenlijk niet meer. Zolang echter geen duidelijkheid is over wat is gebeurd met Hodei, vinden zij ook geen rust.

Vanmiddag is een gedenksteen onthuld aan de Koolkaai. Op de steen staat een gedicht van Antwerps stadsdichter Stijn Vranken dat is opgedragen aan Hodei. Het gedicht is ondertussen ook vertaald in het Spaans en Baskisch.

Ik was vanmiddag bij de onthulling. Hieronder enkele foto's. Wie info heeft over de verdwijning van Hodei kan daarmee terecht bij Child Focus en de Antwerpse politie.

                                   De familie van Hodei, 20 man sterk, overgekomen
                                   vanuit Baskenland 

                                     Antwerpens schepen Rob Van De Velde houdt een
                                     korte toespraak namens burgemeester Bart De Wever.
                                     De man naast hem vertaalt in het Baskisch

                                   Stadsdichter Stijn Vranken draagt zijn gedicht voor


                                   Mader, ik hoop dat ik haar naam goed schrijf, is
                                   dorpsgenoot van Hodei en zingt een lied met een
                                   tekst gebaseerd op het gedicht


                                     De onthulling van het gedicht (1)


                                   De onthulling van het gedicht (2)

                                   Het gedicht getiteld 'Kom'

 

vrijdag 22 mei 2015

Verlate eerste vrijdag van de maand clip

Als ik er ook niet aan denk, doet kennelijk niemand het. Zelfs niet medeblogger Ton.  Ondertussen de vierde vrijdag van de maand clip.


vrijdag 15 mei 2015

Gesprekken op reis

Ik ben weer thuis sinds gisteren. Hoe het mij is vergaan tijdens mijn reis kun je perfect nalezen op www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be/reis-2015 Dat ga ik hier niet allemaal herkauwen. Ik wil het wel hebben over het onderwerp gesprekken op reis.


                                         Landschap onderweg van Ljubljana naar
                                         Boedapest



Wie onderweg is, komt nog weleens iemand tegen. Bovenstaande foto is genomen tijdens een treinrit van acht uur. Als je dan iemand hebt om mee te converseren, is dat aardig. Dat zat er in de trein niet in. Ik moest het hebben van de busritten en toevallige ontmoetingen in de steden waar ik verbleef. 

Zo ontmoette ik in de bus van Wenen naar Ljubljana een van oorsprong Servische die in Ljubljana woont en werkt. We hadden het over leven op de Balkan en zij gaf mij enkele tips die mij veel transportgeld bespaarden in die stad. Kijk, daar kom je verder mee. 

In Boedapest raakte ik in gesprek met een student Internationale betrekkingen. Hij bleek zeer geïnteresseerd en op de hoogte van de Belgische politiek. Of de Walen en de Vlamingen alweer goede vriendjes waren, vroeg hij. Ik antwoordde dat dat nooit zal gebeuren. Ik informeerde op mijn beurt naar de actuele Hongaarse politiek. Hij bleek geen fan van premier Orban, maar keurde niet alles af wat zijn regering besluit. De beslissing om historische gebouwen een opknapbeurt te geven, vond hij bijvoorbeeld goed met het oog op het toerisme. 'Hongarije heeft geen grondstoffen, dus moeten we het voornamelijk van het toerisme hebben.'

Ook in Boedapest, wachtend op de bus voor een terugrit naar Wenen, maakte ik ten slotte kennis met een jonge gast uit Azerbeidzjan. Ik dacht eerst dat hij een Indiër was. Dat zeiden wel meer mensen volgens hem. Hij was bezig aan een halve wereldreis vanuit Azerbeidzjan naar Wenen om daar hun deelnemer aan Eurovision Song te supporteren. Dan heb je nog eens iets voor je land over! Ik ken zijn land eigenlijk alleen om het conflict rondom Nagorno Karabach. 'Is er nog steeds oorlog', vroeg ik? Hij keek verschrikt. 'Nee, geen oorlog. Spanningen zullen er altijd zijn, maar we willen in vrede leven.' 

Zo neem je op je reis en passant ook de wereldpolitiek nog even door.
                                      

dinsdag 28 april 2015

Ik zeg alvast gedag

Mocht er nog iets schokkends/opzienbarends gebeuren in de wereld voordat ik op maandag 4 mei vertrek op de volgende route van mijn Europese reis, zal ik daar hier nog wel enkele woorden aan wijden. Indien niet, is dit voorlopig even mijn laatste blog.

Ik heb maar één boodschap voor jullie: Volg mij op mijn 2015 reis van dag tot dag:

dinsdag 21 april 2015

Politiek staat nu definitief gelijk aan oplichting

De Nederlandse politiek kent reeds de nodige dubieuze figuren: een rechts-extremistische, paranoïde Geert Wilders, een VVD-fractievoorzitter (Halbe Zijlstra) die migranten vergelijkt met criminelen à la Willem Holleeder, een fractievoorzitter van 50+ die niet zo goed was in boekhouden (Henk Krol). Vanaf vandaag is er een nieuwe loot aan de dubieuze stam bij: Bram Moskowicz.

http://www.nrc.nl/wp-content/uploads/2014/10/ANP-23108357.jpg
Bron foto: www.nrc.nl

Moskowicz wordt lijsttrekker voor VNL (VoorNederland) bij  de eerstkomende Tweede Kamerverkiezingen. Als advocaat in een vorig leven is hij veroordeeld voor het beschadigen van de integriteit van de doelgroep. Zeg maar gewoon dat hij de boel danig had opgelicht.

Diezelfde Moskowicz moet nu dus het gezicht gaan worden van een partij die opkomt voor law en order. VNL is immers een afsplitsing van de PVV. Ik zie het al voor me. Ik zou nog hele alinea's kunnen spuien met mijn verontwaardiging. Ik wil het echter bij deze simpele constatering houden: het is in Nederland nu zelfs al bon ton om als niet-integer persoon politicus te worden. Niet sneaky, zonder dat niemand er weet van heeft. Nee, open en bloot. Wat zal menig kiezer nu denken? Juist: het zijn allemaal oplichters daar in Den Haag. VNL geeft het goede voorbeeld. 

woensdag 15 april 2015

Update komende reis

Met nog tweeënhalve week te gaan voor vertrek is het wellicht handig dat ik even een update geef van het volgende traject op mijn Europese reis en wat je daaromtrent allemaal kunt verwachten.






https://www.wien.gv.at/politik/international/netzwerke/images/rathaus-nwindex-kl.jpg
Stadhuis Wenen

Wenen is de eerste stad die ik aandoe. Ik land er einde middag maandag 4 mei. Op dinsdag 5 mei heb ik twee interviews gepland staan. Het eerste is voor de website. Het tweede is voor mijn vaste freelance opdrachtgever. Wat geld terugverdienen dat je op je reis uitgeeft, kan nooit kwaad. Op woensdag ben ik vooralsnog vrij.

http://www.visitljubljana.com/file/422168/mestna-hia_-d.-wedam.jpg
Stadhuis Ljubljana

Donderdag 7 mei vertrek ik 's ochtends vroeg naar Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. Bij aankomst daar moet ik prioritair eerst een treinticket naar Boedapest voor zondag de tiende mei aanschaffen. Anders strandt mijn reis reeds in Slovenië. Dat is het enige vervoersbewijs dat ik niet online van tevoren kon aanschaffen. In Ljubljana heb ik op vrijdag 8 mei een interview met twee voorlichters van de organisatie 'I still drive - but I don't walk'. Deze zet zich in voor verbetering van de verkeersveiligheid. Alle voorlichters hebben zelf een verkeersongeval gehad waardoor ze nu een beperking hebben. Op zaterdag 9 mei kan ik de stad in.

http://www.eurobusways.com/images/oradea-town-hall.jpg
Stadhuis Boedapest

Zondag 10 mei gaat het dus naar Boedapest. Wanneer ik daar mijn interview hou en met wie is nog de vraag. Mijn contactpersoon aldaar ligt momenteel ziek te bed. Ik ga ervan uit dat het goed komt. Woensdag 13 mei verruil ik Boedapest voor nog een nachtje Wenen vanwaar ik donderdagmiddag 14 mei terugvlieg naar België.

Uiteraard is het mijn bedoeling de ganse mensheid op de hoogte te houden van mijn vorderingen in tekst en beeld. Verwacht echter geen lange journalistieke artikelen. Ik moet het doen met mijn tablet en een wifi-camera waarvoor geen USB-kabel voorhanden blijkt, mocht het met de wifi niet lukken. In noodgevallen moet ik dan toch maar proberen ook foto's te nemen met mijn Smartphone, maar die kan ik dan pas weer uploaden als ik thuis ben. Mijn laptop is te groot om te gaan lopen meesjouwen en de kabels zijn nogal breukgevoelig en ik nogal bruusk in ze eruit te halen. Dat kan ik dus beter niet vier tot vijf keer in anderhalve week tijd gaan doen.

Allez. Ik neem aan dat ik mij in elk geval kan laten horen op de sociale media: Twitter, @LiveinAntwerp,  en Facebook. Verder hoop ik op redelijk weer, een goede gezondheid, geen struikelpartijen en ook geen vertragingen/ongelukken/bommeldingen. Dan zou het allemaal goed moeten komen.  

   

donderdag 9 april 2015

Waar zijn de waarden van de PvdA gebleven?

Er dreigt oproer binnen de PvdA aan de vooravond van het partijcongres hoorde ik vanochtend in het NOS radionieuws van 08:00 uur. Eindelijk! Waar bleef het zolang? De PvdA is toch al jaren de PvdA niet meer. Niet meer de partij die voor de zwakkeren in samenleving opkomt. Zomaar drie voorbeelden daarvan.

https://therealshowstopper.files.wordpress.com/2012/11/pvdaalmoes.jpg

Het is momenteel een zootje met het persoonsgebonden budget (pgb) sinds de SVB de salarissen van de pgb-hulpen moet uitbetalen (ingegaan in januari dit jaar). Maatregel van staatssecretaris Van Rijn. Niet goed doordacht. De hulpen krijgen hun salaris niet en komen in financiële moeilijkheden. Mensen met een beperking dreigen hun noodzakelijke hulp daardoor te verliezen. Wat doet Van Rijn? Hij zegt dat hij de problemen erkent, maar geeft verder niet thuis.

De financiële sector dan. Dat de top van ABN AMRO uiteindelijk heeft afgezien van de bonus van een ton valt niet te danken aan een krachtdadig optreden van minister Dijsselbloem. Het was de maatschappelijke verontwaardiging die de top deed besluiten ervan af te zien. Net zoals die top kon beweren dat ze er formeel recht op had, kan Dijsselbloem zeggen dat hij formeel die beloning niet kon tegenhouden. Akkoord, maar als het niet formeel kan, kun je het altijd informeel proberen. Dat geldt ook voor de bonussen bij ING. Dijsselbloem moet gewoon een keiharde opstelling aannemen: zint het je niet dat je hier in Nederland niet genoeg kunt verdienen? Ga dan lekker naar het buitenland! Er zijn Nederlanders genoeg die voor het huidige salarisniveau een bank willen besturen. Ik teken ervoor.

Ten slotte de PvdA en de sekswerkers. Sekswerkers moeten normaal een bankrekening kunnen openen, want het zijn ZZP'ers met een inkomen en ze betalen belasting. Aldus de Tweede Kamerfractie van de PvdA. Dit naar aanleiding van de problemen die belangenvereniging PROUD had om een bankrekening bij Triodos te opernen. (Triodos beriep zich onder andere op morele gronden. Bankiers en morele gronden? Laat me niet lachen!). Goed voorstel van die fractie. Echter, tegelijkertijd werkt ze samen met de CU aan een wetsvoorstel om het werk van sekswerkers danig te bemoeilijken. Klanten moeten namelijk worden aangepakt, vinden PvdA en CU. Als ze weet hebben van gedwongen prostitutie. Dit is een andere discussie die ik al vaker hier ter plekke heb gevoerd. Wat ik nu wil zeggen: dan kun je straks als sekswerker wellicht dankzij de PvdA normaal een bankrekening openen, maar dan heb je dankzij diezelfde PvdA weer minder inkomsten of moet je zelfs ondergronds je werk doen. Van de regen in de drup of eigenlijk meer van de drup in de regen.

Het komt op deze manier nooit goed met de PvdA. De kiezer herkent zich met recht niet meer in de schipperende partij. De oplossing? Terug naar de oude waarden. Dan bedoel ik niet het schijnheilig vieren van 1 mei. De tijden zijn inderdaad veranderd en hoeveel werknemers en arbeiders nog belang hechten aan die eerste mei? Belangrijker is het consequent opkomen voor je eigen idealen en waarden. Ook als dat betekent dat je Rutte het lachen vaker moet ontnemen.   


vrijdag 3 april 2015

Geen introductie nodig

De vierde clip van het album The black veil van de Chieftains uit 1995 heeft geen introductie nodig. Het nummer kent iedereen. Alleen de uitvoering is anders dan we gewend zijn.


zondag 29 maart 2015

Kan iemand Guus Hiddink nog aan de praat krijgen?

Je zou maar een Oranje-fan in hart en nieren zijn. Na het WK van 2014 direct hotels in Frankrijk geboekt voor het EK van 2016. Want ja: daar gaan 'we' natuurlijk makkelijk Europees Kampioen worden. Dacht je in die mooie WK-roes.

Mooi niet dus. Nederland - Turkije eindigde gisteravond nog net niet in een blamage. Dankzij een geniale inval van Huntelaar. Zijn enige goede ingeving gedurende 96 minuten. Hoe zouden we anders vanochtend een uur vroeger wakker geworden zijn, wetende dat er helemaal geen Frankrijk 2016 komt voor Oranje?

Wees eerlijk. Iedereen focust nu op die derde plaats die we toch hebben behouden met dat ene punt, maar wat hebben we eigenlijk te zoeken in Frankrijk? Wat heeft Hiddink er nog te zoeken? 'Ik krijg de ploeg wel weer aan de praat', zei hij gisteravond na afloop. Dat probeert hij anders al een kleine negen maanden. Hij lijkt het juiste gereedschap niet te kunnen vinden.

http://bin617-02.website-voetbal.nl/sites/onsoranje.nl/files/imagecache/Nivo-slider-images/hiddink_7.jpg
Guus Hiddink tijdens de verloren match
IJsland - Nederland
Bron foto: www.onsoranje.nl

Kijk eens goed naar die blik. Wat spreekt daaruit? Berusting in de afgang. De innerlijke gedachte 'wat ben ik hier in godsnaam aan het doen'? Ontslagen, werd hij niet na die match. Ook na gisteravond blijft Hiddink zitten waar hij zit. Uit zichzelf stapt hij niet op. Hij krijgt de boel 'wel aan de praat', ondanks zijn anders zeggende gelaatsuitdrukkingen. Hij zal gisteravond niet veel vrolijker hebben gekeken.

Hiddink krijgt de ploeg wel weer aan de praat. Wanneer krijgt hij zichzelf aan de praat? Want, zoals het nu gaat, verlies je die derde plaats alsnog. Turkije uit in september. In een heksenketel. Met zo'n labiel elftal. Wie je er ook inzet. Nee Guus, dat kun je vergeten zolang je zelf niet weet wat te doen.





dinsdag 24 maart 2015

Als een vliegreis abrupt eindigt

Het duurde 31 jaar voordat ikzelf voor de eerste keer in een vliegtuig stapte. Al die jaren in mijn leven daarvoor keek ik wel uit om dat te doen. Een paar keer per jaar kwam wel ergens ter wereld een vliegtuig naar beneden terwijl het daarvoor nog helemaal geen tijd was. Bovendien kenden de jaren 80 ook de nodige vliegtuigkapingen. Niet gezellig ...

In juni 2001 maakte ik dan eindelijk mijn  eerste vliegreis. In anderhalf uur naar Praag. Had ook met de trein of bus kunnen gaan, maar was dan twee dagen onderweg geweest. Tja, er zijn grenzen aan het pertinent boycotten van een vervoermiddel.

Sindsdien heb ik vaak genoeg gevlogen. Bang ben ik nooit geweest. Ook niet na 9/11. Op mijn hoede ben ik altijd wel op vliegvelden. In het vliegtuig zelf laat ik het allemaal over me heen komen. Je hebt het dan zelf niet meer in de hand. Ik heb gelukkig nooit iets beangstigend meegemaakt.

Vliegen, is de veiligste manier van transport hoor je altijd. Statistisch gezien, wil ik dat best geloven. De impact van vliegrampen is echter altijd immens. Je hebt het niet meer over één, tientallen of honderd doden. Nee, dat aantal overstijgt meestal gelijk de honderd. 150 Mannen, vrouwen en kinderen kwamen vandaag niet meer thuis of konden niet meer verder reizen.  

A view from the rescue helicopter, shown on French television
Shot van de plek waar vlucht 4U9525 neerstortte

Tegelijkertijd stapten tienduizenden mensen over heel de wereld vandaag in een vliegtuig. De luchtvaart gaat door. In minder dan zes weken stap ik op het vliegtuig naar Wenen. Kort vluchtje. Korter dan Barcelona - Düsseldorf, schat ik.

Nu zeg ik dat ik blij zal zijn wanneer ik twee keer veilig ben geland die vierde en veertiende mei. In hoeverre deze vliegramp me op die data nog werkelijk bij zal staan? Een mens vergeet snel en gaat over tot de orde van de dag. Iedere dag is immers een gevecht om te overleven en vele gevaren liggen daarbij op de loer. Hoe dan ook: wennen, zal het nooit en ik ben blij dat ik mijn vliegreizen tot gemiddeld één keer per jaar beperk. Hoe veilig het ook is. Want, als een vliegreis abrupt eindigt, mag je ervan uitgaan dat het zo goed als het einde is.

maandag 23 maart 2015

Tijd voor een nieuw boek van mijn hand?

Toen ik Roemeense date afgelopen donderdag aan de telefoon had om haar te vertellen over mijn tijdelijke Rotterdamse job vroeg ze ineens dit: 'Are you walking in the street again?' Ik moest even vragen wat ze bedoelde. Of ik alweer aan de wandel ben in het Schipperskwartier. Gewetensvraag.

Ik heb haar in al die negen maanden dat zij live uit mijn leven verdwenen is nooit verteld over mijn twijfels inzake mijn seksuele toekomst. Ook dat ik sinds oktober zo nu en dan opnieuw een bezoekje breng aan Bulgaarse date heb ik haar niet verteld. Niet dat ik het achter wilde houden, maar wat kan zij er nu nog mee? Ten aanzien van mij en voor haarzelf? Toen de vraag werd gesteld, besloot ik hem wel gewoon eerlijk te beantwoorden.

'I've returned to the Bulgarian girl. The one I told you about.' 'How is it going?' 'Hm, sometimes okay, sometimes not.' 'You still mis me?' 'Every day.' 'Oh darling.'

Ja, dat is de fucking problem. De seks met Bulgaarse date is meestentijds ook behoorlijk intens. We hebben een normale korte conversatie voor- en achteraf, maar ik mis iets. Het is niet hetzelfde als met Roemeense date. Geen girlfriend experience. Had ik ook niet meer verwacht, maar ik mis het dus wel.

Dat brengt bij mij steeds vaker de gedachte naar boven dat het zo langzamerhand echt wel tijd is te stoppen met betaalde seks. Tuurlijk, dat had ik al eeuwen geleden moeten doen (ook al was ik Roemeense date dan ook misgelopen). Het eeuwige dilemma waar ik echter mee blijf worstelen, is de hunkering naar fysiek contact. Niet met mezelf, maar met een vrouw. En een behoefte die je al in retrospectief bijna 27 jaar achternaloopt, laat zich na al die jaren niet zomaar makkelijk uitschakelen. Zeker niet als je weet dat je toch altijd bereid bent er geld voor uit te blijven trekken. Omdat het tot nu toe de enige manier is aan die behoefte te voldoen. En God weet dat ik veelvuldig andere wegen heb geprobeerd te bewandelen om maar tot een relatie te komen.

Roemeense date reageerde niet boos. Waarom zou ze ook? Ik weet zeker dat ze altijd heeft geweten dat ik vroeg of laat wel weer naar een dame zou gaan. Het is ook beter voor onze verstandhouding. Zij is ermee gestopt. Ik heb het vanaf dag één geaccepteerd. Ja, ik mis haar, maar zij heeft haar eigen  leven.

http://www.dokterdokter.nl/wp-content/uploads/2011/03/22062010_m.jpg

Ik voel nog een behoefte. Wellicht is het nuttig die seksuele behoefte en de invulling ervan in mijn leven eens op papier te zetten. Het verhaal staat al grotendeels in mijn nooit te verschijnen autobiografie, maar daar staan meer verhaallijnen in. Als ik mij nu volledig concentreer op de seksuele component in mijn leven en dat opschrijf, omschrijf en analyseer. Misschien helpt het me dan in de eerste plaats om alsnog de stap te zetten om nog meer flink te minderen of idealiter alsnog te stoppen met betaalde bezoekjes. Een tweede Roemeense date vind ik toch nooit meer. In de tweede plaats zou een mooi verkoopresultaat van het boek welkom zijn :-).

By the way: ik kreeg afgelopen vrijdag een mail met de vraag naar mogelijkheden tot seksueel contact voor een man van 74. Ik bedoel maar: gaat de behoefte ooit over?  Waar gaat het in mijn geval toe leiden?  Genoeg stof voor een boek lijkt mij.

donderdag 19 maart 2015

De vis is binnen

Het is pas werkelijk officieel als ik een handtekening onder een arbeidsovereenkomst heb gezet. Aan de andere kant zie ik niet zo snel waar het nu nog mis kan gaan. De Rotterdamse vis had al in het aas gebeten en ik heb na wat consultaties en berekeningen besloten die vis op te halen.

                                 Nooit geweten dat vissen zo'n populaire sport is
                                          onder schone jongedames (LOL)
                                           
Vanaf 15 juni werk ik dus weer tijdelijk op het Rotterdamse honk dat ik negen jaar geleden had verlaten om mijn geluk in Antwerpen te gaan beproeven. Geluk, tja ... Soms heb je van die dromen en noodzakelijkheden die je naar een compleet andere wereld doen toe drijven.

Ik heb nooit spijt gehad van mijn verhuis naar Antwerpen, ook al zijn die dromen nauwelijks uitgekomen. Ik vind het ook niet erg dat ik nu juist naar mijn laatste Rotterdamse werkgever terugkeer. Ik heb in al die jaren altijd contact gehouden met mijn toenmalige en weer toekomstige baas aldaar en enkele andere medewerkers.

Er is veel veranderd bij MEE Rotterdam in die negen jaar. Ik ben zelf ook een heel ander persoon. Rustiger, niet meer zo moeilijk tegen het leven aankijkend. Ondanks vroegere en huidige Antwerpse moeilijkheden. Want, een totaaloplossing is het natuurlijk niet.

Ik ga aardig verdienen in  Rotterdam, maar ben een gedeelte van dat geld weer kwijt aan reiskosten en Nederlandse ziektekostenverzekering. Dan nog houd ik meer over dan ik vanaf juli aan Belgische WW-uitkering zou ontvangen. Het is linksom of rechtsom slimmer aan het werk te zien komen.

In Antwerpen beweegt er ook nog wel het één en ander. Ik blijf er zoeken naar een vaste job. Sollicitatieplicht en ik moet zorgen dat ik in november dit jaar vastigheid heb qua werk, anders wordt het financieel gezien hier echt iedere cent nauwkeurig omdraaien voordat ik 'm uitgeef. Uitspattingen, kan ik dan wel vergeten. Gelukkig ben ik tot rust gekomen, had ik al gezegd.

Er kan nog veel gebeuren tot 15 juni. Wellicht val ik alsnog met mijn neus in de boter hier in Antwerpen. Dan is Rotterdam weer van de baan. Zo niet, keer ik dus terug op het oude honk. Een oud honk in weer een nieuw jasje tegen  die tijd. Prima, dat maakt dat je geen heimwee gedachten hoeft te hebben tot het zover is.  

vrijdag 13 maart 2015

Welke vis sla ik aan mijn haak?

Ik zeg de laatste tijd niet veel meer op dit blog. Heb ook niet veel te melden over het nieuws, over mijn reis of mijn zoektocht naar werk. Over dat laatste onderwerp zou ik wel het nodige kunnen vertellen, maar dat doe ik dan weer niet. Er beweegt het één en ander. Hetzij in het Antwerpse, hetzij in Rotterdam.

Rotterdam is daarbij de vis die ik al voor meer dan de helft aan de haak heb geslagen. Sterker nog: in principe zit de vis aan de haak. Ik moet echter eerst voor mezelf uitklaren (= Vlaams voor onderzoeken) of het voor mij gunstig is juist deze vis op te halen. Of dat ik de betrokken vis toch beter terug in het water kan gooien en wachten op een nog betere vis. Uiterlijk eind volgende week  hoop ik een besluit te hebben genomen. Tot die tijd speel ik met de vis en wacht ik af of er zich een nog grotere aandient.

http://members.home.nl/3cob/forum/vrouwen_lieslaarzen.jpg
Ik ben helemaal geen liefhebber van
het actief beoefenen van het werkwoord
vissen. De in deze tekst gebruikte 
context is dan ook zuiver als
metafoor bedoeld. Alhoewel: met 
deze schone jongedame wil ik best 
een hengel uitwerpen :-).

Je moet me dus nog even respijt geven voordat ik hier op deze plek mijn vangst officieel wereldkundig maak. Als ik de vangst als voldoende beoordeel. 


vrijdag 6 maart 2015

Bijna honded jaar terug in Ierse geschiedenis

De derde song van 'The long veil' van The Chieftains, 'The foggy dew' komt eigenlijk een maand te vroeg. Het is namelijk een Ierse ballad over de Paasopstand van 1916. Lees meer daarover op http://en.wikipedia.org/wiki/Foggy_Dew_%28Irish_ballad%29

Hier is de volledige songtekst:

As down the glen one Easter morn to a city fair rode I
There Armed lines of marching men in squadrons passed me by
No pipe did hum, no battle drum did sound its loud tattoo
But the Angelus Bell o'er the Liffey's swell rang out in the foggy dew
Right proudly high over Dublin Town they hung out the flag of war
'Twas better to die 'neath an Irish sky than at Suvla or Sud-El-Bar
And from the plains of Royal Meath strong men came hurrying through
While Britannia's Huns, with their long range guns sailed in through the foggy dew
Oh the night fell black, and the rifles' crack made perfidious Albion reel
In the leaden rain, seven tongues of flame did shine o'er the lines of steel
By each shining blade a prayer was said, that to Ireland her sons be true
But when morning broke, still the war flag shook out its folds in the foggy dew
'Twas England bade our wild geese go, that "small nations might be free";
Their lonely graves are by Suvla's waves or the fringe of the great North Sea.
Oh, had they died by Pearse's side or fought with Cathal Brugha*
Their graves we'd keep where the Fenians sleep, 'neath the shroud of the foggy dew.
Oh the bravest fell, and the Requiem bell rang mournfully and clear
For those who died that Eastertide in the spring time of the year
While the world did gaze, with deep amaze, at those fearless men, but few,
Who bore the fight that freedom's light might shine through the foggy dew
As back through the glen I rode again and my heart with grief was sore
For I parted then with valiant men whom I never shall see more
But to and fro in my dreams I go and I kneel and pray for you,
For slavery fled, O glorious dead, when you fell in the foggy dew.

Ik vind Sinead O'Connor trouwens geweldig als gastzangeres op dit nummer! Let op: de video bevat scenes die niet voor tere zielen zijn bedoeld!



maandag 2 maart 2015

Met mijn kennis van het Duits komt het wel goed

Dat mijn gesproken Frans een ramp is, weten we inmiddels allemaal. Hoe zit het met mijn kennis van het Duits? In mei verblijf ik immers drie dagen in Wenen. Hoewel ik niet bang ben dat ze daar geen mondje Engels spreken, wil ik mij toch in het Duits kunnen uitdrukken. Ik besloot de stand van mijn  huidige kennis van het Duits te toetsen aan de hand van een roman.


Het is niet het bekendste boek van Fallada, maar wel lekker dik. Om precies te zijn 761 pagina's. Aangezien ik een beetje op mijn financiële tellen moet passen, kun je zo'n pil met recht een diepte-investering noemen. Je hebt het niet binnen één, anderhalve week uit. Daarnaast kostte het slechts twaalf euro bij de Fnac. Dubbele winst.

Het is het verhaal van de jonge wees Karl Siebrecht, 16, die begin 20e eeuw besluit vanuit een slaperig Duits provinciestadje naar Berlijn te reizen om die stad 'te veroveren'. Op zijn reis naar Berlijn ontmoet hij de 13-jarige Rieke Busch uit Berlijn. De twee kunnen het wel vinden met elkaar tijdens de treinrit en zij weet een plek waar hij in de stad kan overnachten. Hij gaat dus met haar mee.

Na iets meer dan 120 pagina's heeft hij de nodige avonturen in Berlijn meegemaakt en zelfs al twee jobs gehad. Rieke is zijn lichtend voorbeeld van hoe in Berlijn te overleven. Let wel: begin 20e eeuw was de stad natuurlijk lang niet zo trendy als nu. Zeker niet voor het armere deel van de bevolking.

Goed, hoe zit het met mijn Duits tot nu toe? Tja, die verdammte naamvallen hè. Erin gestampt op de middelbare school en nooit meer uit mijn geheugen gewist. Derde en vierde naamval toch zeker niet. Derde of vierde was ook toen al twijfelgeval.

Duits lezen is over het algemeen einfach. Schrijven ook, al ervaar ik daarbij deels hetzelfde probleem als in het Frans. Woordkennis: is het nu mannelijk of vrouwelijk? Dan heb je in het Duits ook nog onzijdige woorden. Ook daarvan bestaan rijtjes. Helaas dekken die lang niet alle dagelijkse Duitse woorden die je je kunt bedenken. Laat staan woorden die in de jaren 80 nog niet eens bestonden. Is het der E-mail? Wat zou een laptop zijn in het Duits? Mijn woordenboeken, eveneens uit de jaren 80, geven uiteraard geen uitsluitsel.  Een boek over Berlijn aan het begin van de 20e eeuw is dan misschien ook niet zo'n kluge aanschaf om modern Duits te leren.

Afijn, de roman voldoet toch wel waarvoor ik hem heb aangeschaft. Ik lees Duits en ik begrijp wat ik lees. Behalve wanneer de schrijver Rieke plat Berlijns laat spreken. Dan moet ik even goed lezen wat er zou kunnen staan. Het gaat wel goed komen met mijn Duits in Wenen. In Berlijn lukte het immers twee jaar geleden ook. Nu iemand zien te vinden om te interviewen ... Daarvoor heb ik nog precies twee maanden de tijd.. 

    

maandag 23 februari 2015

Nederlanders hebben het moeilijk in Vlaanderen

Ik ben vanmiddag geïnterviewd door een Vlaamse studente journalistiek. Voor haar proefschrift interviewt ze momenteel Nederlanders die in Vlaanderen wonen. Ze wil vooral weten of die zich een beetje thuis voelen en zo niet hoe dat dan komt.

Op 24 mei woon ik zelf alweer negen jaar in Antwerpen. Het gaat hard. Veel shit meegemaakt hier. Persoonlijk en qua werk. Ook leuke en mooie dingen meegemaakt. Fijne en minder fijne mensen ontmoet. Zo gaat dat denk ik in ieder land waar je naartoe verhuist. Hoe goed je jezelf ook voorbereidt.

Die voorbereiding was bij mij niet echt heel secuur. Natuurlijk, ik wist wel enigszins in wat voor stad ik terechtkwam. Kende de stad zelfs al. Maar van de Vlaamse instellingen en mentaliteit wist ik hoegenaamd niets. Ook niet van de Vlaamse opstelling tegenover den Ollanders.

Haar vragen gingen voornamelijk over dat soort zaken en ik vertelde. De bekende zaken die ik al negen jaar op dit blog behandel. De hiërarchie op het werk. Dat de Vlamingen niet altijd gediend zijn van die Nederlandse assertiviteit. Dat Vlamingen minder snel 'close' worden met iemand. Ze nam het allemaal op.

Ik vroeg haar of ze al veel Nederlanders had geïnterviewd en of mijn verhaal een beetje overeenkwam. Want, ik ben nu eenmaal een beetje een Einzelgänger. Nee, ik heb geen Vlaamse vrienden, maar in Rotterdam had ik ook niet echt vrienden. Daarin zie ik dus geen verschil voor mezelf.

Ze antwoordde bevestigend. Sterker nog: volgens haar vonden de Nederlanders die ze had geïnterviewd de sociale omgang het moeilijkste van het leven in Vlaanderen. Vriendschappen sluiten, lukt niet. De Vlaamse buren nodigen je niet eens een keertje gezellig op de koffie uit. Terwijl sommige geïnterviewden al jaren in Vlaanderen wonen.

Ze had lucht gekregen  van mijn workshops over wonen/studeren/ondernemen in Vlaanderen/België. Toen ze me benaderde, zei ze me dat ze graag eens een workshop wilde bijwonen. Ik had op mijn beurt er graag eens eentje willen geven. Nul komma nul respons op mijn publiciteit gehad. Was het een totaal verkeerde insteek van me? Afgaande op mijn eigen ervaringen en haar indrukken toch zeker niet. 'Waarom heb je dan geen reacties gekregen?' Tja, deels ligt dat aan het feit dat ik niet weet waar mijn doelgroep in Nederland zit en ik hen dus niet persoonlijk kan benaderen. Zo vinden ze mij ook niet snel. Daarnaast zijn Nederlanders toch behoorlijk eigenwijs en te krenterig om een schappelijk bedrag uit te trekken voor een workshop die je echt wel verder helpt.

Ik doe er actief niets meer aan. Mocht de gelegenheid zich nog eens voordoen dat er ineens wel concrete interesse voor bestaat, dan wil ik me er wel weer toe zetten. Jullie zijn nu ook door een onpartijdige Vlaamse gewaarschuwd landgenoten! Wacht haar proefschrift maar af als bewijs!

Om mijn persoonlijke integratie te bewijzen, leerde ik haar tot slot een beetje Antwaarps. Ik had natuurlijk ook kunnen zeggen dat ik de Vlaamse popmuziek van haver tot gort ken en regelmatig naar Studio Brussel luister. Heb ik maar niet gedaan. Op deze plek is het een mooi excuus om nog eens een nummertje van dEUS te laten horen.  In het Frans, mijn zwakke plek wat de werkende integratie in Vlaanderen betreft.