maandag 23 februari 2015

Nederlanders hebben het moeilijk in Vlaanderen

Ik ben vanmiddag geïnterviewd door een Vlaamse studente journalistiek. Voor haar proefschrift interviewt ze momenteel Nederlanders die in Vlaanderen wonen. Ze wil vooral weten of die zich een beetje thuis voelen en zo niet hoe dat dan komt.

Op 24 mei woon ik zelf alweer negen jaar in Antwerpen. Het gaat hard. Veel shit meegemaakt hier. Persoonlijk en qua werk. Ook leuke en mooie dingen meegemaakt. Fijne en minder fijne mensen ontmoet. Zo gaat dat denk ik in ieder land waar je naartoe verhuist. Hoe goed je jezelf ook voorbereidt.

Die voorbereiding was bij mij niet echt heel secuur. Natuurlijk, ik wist wel enigszins in wat voor stad ik terechtkwam. Kende de stad zelfs al. Maar van de Vlaamse instellingen en mentaliteit wist ik hoegenaamd niets. Ook niet van de Vlaamse opstelling tegenover den Ollanders.

Haar vragen gingen voornamelijk over dat soort zaken en ik vertelde. De bekende zaken die ik al negen jaar op dit blog behandel. De hiërarchie op het werk. Dat de Vlamingen niet altijd gediend zijn van die Nederlandse assertiviteit. Dat Vlamingen minder snel 'close' worden met iemand. Ze nam het allemaal op.

Ik vroeg haar of ze al veel Nederlanders had geïnterviewd en of mijn verhaal een beetje overeenkwam. Want, ik ben nu eenmaal een beetje een Einzelgänger. Nee, ik heb geen Vlaamse vrienden, maar in Rotterdam had ik ook niet echt vrienden. Daarin zie ik dus geen verschil voor mezelf.

Ze antwoordde bevestigend. Sterker nog: volgens haar vonden de Nederlanders die ze had geïnterviewd de sociale omgang het moeilijkste van het leven in Vlaanderen. Vriendschappen sluiten, lukt niet. De Vlaamse buren nodigen je niet eens een keertje gezellig op de koffie uit. Terwijl sommige geïnterviewden al jaren in Vlaanderen wonen.

Ze had lucht gekregen  van mijn workshops over wonen/studeren/ondernemen in Vlaanderen/België. Toen ze me benaderde, zei ze me dat ze graag eens een workshop wilde bijwonen. Ik had op mijn beurt er graag eens eentje willen geven. Nul komma nul respons op mijn publiciteit gehad. Was het een totaal verkeerde insteek van me? Afgaande op mijn eigen ervaringen en haar indrukken toch zeker niet. 'Waarom heb je dan geen reacties gekregen?' Tja, deels ligt dat aan het feit dat ik niet weet waar mijn doelgroep in Nederland zit en ik hen dus niet persoonlijk kan benaderen. Zo vinden ze mij ook niet snel. Daarnaast zijn Nederlanders toch behoorlijk eigenwijs en te krenterig om een schappelijk bedrag uit te trekken voor een workshop die je echt wel verder helpt.

Ik doe er actief niets meer aan. Mocht de gelegenheid zich nog eens voordoen dat er ineens wel concrete interesse voor bestaat, dan wil ik me er wel weer toe zetten. Jullie zijn nu ook door een onpartijdige Vlaamse gewaarschuwd landgenoten! Wacht haar proefschrift maar af als bewijs!

Om mijn persoonlijke integratie te bewijzen, leerde ik haar tot slot een beetje Antwaarps. Ik had natuurlijk ook kunnen zeggen dat ik de Vlaamse popmuziek van haver tot gort ken en regelmatig naar Studio Brussel luister. Heb ik maar niet gedaan. Op deze plek is het een mooi excuus om nog eens een nummertje van dEUS te laten horen.  In het Frans, mijn zwakke plek wat de werkende integratie in Vlaanderen betreft.

      

dinsdag 17 februari 2015

Het kan nooit boteren tussen Poetin en Merkel

Ik ben op twee derde van het boek van journaliste Laura Starink, 'De schaduw van de grote broer'. Eén ding is mij nu al heel duidelijk: hoe vaak Merkel ook nog met Poetin aan de telefoon gaat hangen om over Oekraïne te spreken, nooit zal Poetin haar als gerespecteerde gesprekspartner bejegenen. Ja, voor de vorm. Maar, in gedachten heeft hij een bloedhekel aan Merkel.





Hoe kom ik daar zo stellig bij? Na 200 pagina's over Letten en Russen, Joden (en het Rode Leger) in Polen en Kaliningrad blijkt overduidelijk dat Poetin de kaart van WO II trekt: de Duitsers waren fout en de Russen hebben het nazisme verslagen.

Dat de waarheid iets genuanceerder ligt - in die zin dat ook de Russen zich op hun veroveringstocht richting Berlijn schuldig maakten aan moord en verkrachting - daar hoor je in het Rusland van Poetin niet over, aldus Starink.

Haar boek bestaat uit vier grote onderzoeksverhalen. In het eerste onderzoekt ze de verhoudingen tussen de Letten en etnische Russen in de Letse hoofdstad Riga. Die is nogal gespannen. Zo'n 25% van de bevolking daar is van Russische afkomst en onder hen zijn 300.000 Russen geen volledig Lets staatsburger. Daarvoor hadden ze na de onafhankelijkheid eerst een taalexamen moeten afleggen, wat ze weigerden. Veel Letten beschouwen die Russen als een soort van vijfde colonne. De Russen zien het uiteraard anders en beschouwen Letland nog steeds als hun persoonlijke grondgebied. Waar ze terechtkwamen nadat de Baltische staten in  het zogenaamde Molotov-Von Ribbentrop pact uit 1939 door Hitler aan de Sowjet-Unie waren gegund.    


Dat pact duurde zoals we weten nog geen twee jaar. Zomer 1941 zette Hitler de aanval in op de Sowjet-Unie. Stalin's soldaten verlieten toen halsoverkop onder andere het oostelijke gedeelte van Polen. Dat hebben de Joden daar geweten. Er vond een slachting plaats in Jedwabne waarbij zeker 300 Joden levend werden verbrand in een schuur. Volgens sommige Poolse bewoners uit wraak voor de collaboratie van de Joden met het Rode Leger waardoor Polen naar Rusland werden getransporteerd  en veelal niet terugkwamen.

Kaliningrad is een verhaal apart. Het heette oorspronkelijk Königsberg en was een Oost-Pruisische stad. De Sowjet-Unie mocht het na de oorlog inlijven. Het grenst aan Polen en Litouwen en is nu dus een soort van Russische enclave in Europa. De inwoners zijn Russen die meer richting Europa kijken. Door de decennia heen heeft eerst de Sowjet-Unie en nu Poetin er echter alles aan gedaan om het Duitse verleden van de stad zo goed als uit te wissen.

Het botert dus niet tussen Rusland en Duitsland waar het gaat om de omgang met het verleden. Dat lees je niet alleen terug in het boek van Starink, maar ook in andere artikels en boeken over het Rusland van Poetin. Poetin probeert de Russen voor zich te winnen door te wijzen op de Grote Oorlog, het leed van de Russen en de kwalijke rol van de fascisten daarin. Hoe moet hij dan objectief en zakelijk een gesprek met Merkel voeren over Oekraïne?? Juist, dat is totaal onmogelijk! Het kan nooit boteren tussen die twee.

Dat is geen fijn vooruitzicht voor Oekraïne en ook niet voor de inwoners van Letland en Kaliningrad. Het Duitse naziverleden speelt Poetin volop in de kaart om het Russische aanzien bij de eigen bevolking op te poetsen.  Ten koste van de Europese veiligheidssituatie. En Merkel kan daar weinig tegen  doen ...
 
  

donderdag 12 februari 2015

Ik moet steeds aan München 1938 denken

Er is dus een akkoord over Oekraïne. Voor wat het waard is. De eerste geluiden zijn niet bijster hoopgevend. De gevechten tussen de pro-Russische rebellen en het Oekraïense leger mogen nog vrolijk drie dagen doorgaan en over wat er daarna moet gebeuren, blijft voorlopig veel onduidelijk. Ik kan het niet helpen, maar mijn gedachten gaan dezer dagen steeds naar München 1938.


Bron afbeelding: Wikipedia

 In dat jaar en in die stad sloten nazi-Duitsland, fascistisch Italië, Groot-Brittannië en Frankrijk een overeenkomst over de toekomst van Tsjecho-Slowakije. Hitler wilde de Sudeten-Duitsers, een minderheid in dat land, 'Heim ins Reich'. Hij kreeg zijn zin. Bij terugkeer in Londen sprak de Britse premier Chamberlain de historische vergissing uit dat 'de vrede in Europa was gered'. Niet dus.

Poetin is geen Hitler. Of toch? Ook hij werpt zich op als redder van Rusland en de Russen in den vreemde. Daarnaast is Poetin niet wie hij lijkt. Wie hij is en wat hij wil, lijkt niemand volledig in te kunnen schatten. Te vertrouwen, valt hij voor geen meter. Poetin is een manipulator pur sang waar al menig boek over is geschreven.  In dat opzicht gaat hij Hitler aardig achterna.

Het is maar de vraag of het nieuwe staakt-het-vuren stand gaat houden. Zelfs als de rebellen zich ernaar schikken en Oekraïne eind 2015 inderdaad weer de controle heeft over de grens met Rusland, blijft de vraag wat moet gebeuren met die Russische minderheid. 'Er moet nog veel worden geregeld', volgens Hollande.

Wellicht dat Poetin zijn aandacht voor Oekraïne uiteindelijk verliest. De Krim heeft hij binnen, niks over gehoord in de nieuwe overeenkomst, en die rebellen? Hij zal nooit volledig zijn zin kunnen krijgen over het oosten van Oekraïne. Niet nu. Dat hoeft ook niet, want hij heeft nog veel meer gebieden waar hij zijn aandacht op kan richten/reeds richt. Bijvoorbeeld door de bevolking tegen elkaar op te stoken.

Transnistrië, de Russische minderheid in de Baltische staten, zelfs Roemenië schijnt zijn aandacht te hebben. Op Transnistrië na allemaal NAVO-landen, inderdaad. 'Dat zou hij toch nooit durven?' Hij schijnt er anders vorig jaar al mee te hebben gedreigd de genoemde landen binnen 48 uur binnen te kunnen vallen. Voorlopig doet hij het op een subtielere manier. Door te stoken in de nationale politiek. Iets waar hij in Letland al volop mee bezig is, blijkt uit het boek 'De schaduw van de grote broer' van journaliste Laura Starink. 

In dit worst case scenario is Oekraïne niet meer dan een opmaat naar meer ellende. Hoe vaak Obama en Merkel ook met hem mogen bellen en spreken/dreigen. Vandaag Oekraïne, morgen ...?

Nog geen twee jaar na München 1938 was WO II een feit. Ik zeg het maar. 

dinsdag 10 februari 2015

Valentijnskaartje

Heb alvast een Valentijnskaartje verzonden naar Roemeense date. Niet dat ze hem nu al in haar mailbox heeft. Dat duurt nog even.

Het was niet eenvoudig om een kaart te kiezen. Het woord 'love' mocht er natuurlijk niet in voor komen, want we zijn niet in love en nooit geweest. Ik zag een hele mooie kaart met de tekst die ongeveer zo ging: 'Ook al ben je ver weg, in gedachten ben je dichtbij en in mijn hart ben je met mij verbonden.' Spijker op zijn kop, maar ik vond die kaart te risicovol. Te klef. En wat moet ze met zo'n tekst? Loslaten Johan. Het is alweer meer dan acht maanden geleden dat je haar voor het laatst zag.

Ik weet het. Uiteindelijk werd het dus deze vrolijke kaart met een tekst die geen kwaad kan.

http://www.123greetings.com/events/valentines_day/family/vfamily65.html

vrijdag 6 februari 2015

Ierse folk klinkt zo weemoedig

De Ieren zijn geen vrolijk volk, afgaande op hun muziek. Dan heb ik het niet over U2, maar over de Ierse folkmuziek. Bon, we zitten heel 2015 vast aan de Chieftains op aanraden van mede-blogger Ton en zo erg is het nu ook weer niet. Al verwacht je zulke muziek niet bij mij :-).

De vrijdagavond track in februari is het titelnummer van hun cd uit 1995, The long black veil. Op dit nummer is een gastrol weggelegd voor Mick Jagger.







zondag 1 februari 2015

Aardig inkijkje in totstandkoming Amerikaans buitenlands beleid

Ik heb zojuist het boek 'Op reis met Hillary Clinton' van journaliste Kim Ghattas uitgelezen. Volkskrant lezers zullen die naam moeten kunnen kennen, want Kim schreef ook voor de Volkskrant. Ze komt uit Beiroet en haar moeder is Nederlandse. In 2008 werd ze Amerika-correspondente voor de BBC en in die hoedanigheid mocht ze mee op de vele buitenlandse trips van Hillary Clinton.

http://s.s-bol.com/imgbase0/imagebase/large/FC/3/3/8/6/9200000011366833.jpg

In het boek doet Ghattas verslag over het verloop en de intenties van die buitenlandse reizen. Toen Obama november 2008 president was geworden, was het aanzien van de V S in de rest van de wereld tot een dieptepunt gedaald. Met dank aan het beleid van George W. Bush in met name Irak en Afghanistan vanaf 2001. Clintons eerste prioriteit was daarom dat aanzien te herstellen.

Clinton ging daarbij uit van het principe 'smart power'. De VS moesten niet meer dicteren wat andere landen moeten doen en laten. Dat was hun eigen zaak. De VS wilden wel informeel proberen dat beleid in goede banen te leiden. Daarbij de mensenrechten en bijvoorbeeld rechten van vrouwen in het oog houdend.

Ghattas merkt dat Clintons aanpak een zeer persoonlijke is. Clinton wil in elk land dat ze aandoet naast de officiële gesprekspartners ook in gesprek raken met de maatschappelijke organisaties aldaar. Of het nu in Japan, Indonesië of het Egypte na Moebarak is.

De beschreven reizen lopen van februari 2009 t/m halverwege 2012. Na de herverkiezing van Obama hield Clinton het immers voor gezien. Was haar beleid een succes? Volgens Ghattas wel. Oké, Libië is nu weer een puinhoop. Er is geen vrede in het Midden-Oosten en de oorlog in Syrië ettert door. Iets waar Clinton zeer teleurgesteld over was bij haar afscheid, volgens Ghattas. Maar, de relatie met bijvoorbeeld China stond in de Clinton jaren op hoog niveau. Ze hield zich bij de Chinezen koest wat het hen aanspreken op de mensenrechtensituatie betreft, maar wist indirect wel invloed erop uit te oefenen. Het bewijs daarvoor? Het politiek asiel voor de blinde mensenrechtenactivist Chen Guangcheng en zijn familie in 2012. Zonder dat de relatie tussen beide landen er ernstig door werd beschadigd. 

Clinton groeide in haar rol naarmate haar ministerschap vorderde, aldus Ghattas. Obama was eerst afstandelijk ten opzichte van haar beleid, maar was na een jaar ook 'om'. 

Het boek geeft een leuk inkijkje in hoe die buitenlandse reizen worden voorbereid en hoe het eraan toegaat voor en tijdens de reis. Je staat er niet bij stil hoeveel mensen een letterlijke dagtaak hebben  aan het ervoor te zorgen dat Hillary Clinton veilig en wel op de plaats van bestemming aankomt, daar kan spreken met haar collega's en anderen en er veilig kan rondlopen. Sommige medewerkers sliepen tijdens zo'n reis maar zelden. Wat ook voor Clinton gold, ondanks de luxueuze hotels. Het transport verliep via een niet meer zo modern vliegtuig, beschikbaar gesteld door Defensie. Ook leuk zijn de beschrijvingen van de etiquette op die reizen voor wat de staf van Clinton en meereizende journalisten betreft. 

http://news.bbcimg.co.uk/media/images/65271000/jpg/_65271061_kimghattas.jpg     

Zoals gezegd, komt Ghattas oorspronkelijk uit Beiroet. Ze heeft de Libanese oorlog van 1975 tot 1990 bewust meegemaakt als kind. Die oorlog eindigde met een invasie van Syrische troepen. Was die invasie goedgekeurd door de VS als dank voor vader Assads steun aan de oorlog tegen Saddam Hoessein na diens inval in Koeweit? Die vraag beheerste de visie van Ghattas op het Amerikaanse buitenland beleid. Ze voelde zich net als veel Libanezen bedrogen door de VS. Op het eind van het boek moet ze toegeven dat de zaak niet zo zwart-wit was. De VS steunden de Syrische invasie niet openlijk, maar uitten ook geen kritiek. Na vier jaar met Clinton te zijn opgetrokken, komt Ghattas tot de conclusie dat de VS niet de alleenheerser over de wereld kunnen, en nu ook officieel niet meer willen, spelen. Met die wetenschap is ze ook anders gaan aankijken tegen de rol van de VS inzake de Libanese oorlog.

Op reis met Hillary Clinton is een onderhoudend boek dat een aardig inkijkje geeft in de persoon Hillary Clinton. Wat haar dreef. Ook de visie van Obama op zijn buitenland beleid wordt er helder in uitgelegd. Handig voor wie zit te kankeren op het feit dat de VS zo weinig actief zijn met betrekking tot Syrië en het mislukte vredesproces in het Midden-Oosten. Ik kan het boek aanraden. Al is het maar, omdat Hillary wellicht binnenkort presidentskandidate voor de Democraten is. Dan weet je alvast met wie je van doen hebt :-).