maandag 23 februari 2015

Nederlanders hebben het moeilijk in Vlaanderen

Ik ben vanmiddag geïnterviewd door een Vlaamse studente journalistiek. Voor haar proefschrift interviewt ze momenteel Nederlanders die in Vlaanderen wonen. Ze wil vooral weten of die zich een beetje thuis voelen en zo niet hoe dat dan komt.

Op 24 mei woon ik zelf alweer negen jaar in Antwerpen. Het gaat hard. Veel shit meegemaakt hier. Persoonlijk en qua werk. Ook leuke en mooie dingen meegemaakt. Fijne en minder fijne mensen ontmoet. Zo gaat dat denk ik in ieder land waar je naartoe verhuist. Hoe goed je jezelf ook voorbereidt.

Die voorbereiding was bij mij niet echt heel secuur. Natuurlijk, ik wist wel enigszins in wat voor stad ik terechtkwam. Kende de stad zelfs al. Maar van de Vlaamse instellingen en mentaliteit wist ik hoegenaamd niets. Ook niet van de Vlaamse opstelling tegenover den Ollanders.

Haar vragen gingen voornamelijk over dat soort zaken en ik vertelde. De bekende zaken die ik al negen jaar op dit blog behandel. De hiërarchie op het werk. Dat de Vlamingen niet altijd gediend zijn van die Nederlandse assertiviteit. Dat Vlamingen minder snel 'close' worden met iemand. Ze nam het allemaal op.

Ik vroeg haar of ze al veel Nederlanders had geïnterviewd en of mijn verhaal een beetje overeenkwam. Want, ik ben nu eenmaal een beetje een Einzelgänger. Nee, ik heb geen Vlaamse vrienden, maar in Rotterdam had ik ook niet echt vrienden. Daarin zie ik dus geen verschil voor mezelf.

Ze antwoordde bevestigend. Sterker nog: volgens haar vonden de Nederlanders die ze had geïnterviewd de sociale omgang het moeilijkste van het leven in Vlaanderen. Vriendschappen sluiten, lukt niet. De Vlaamse buren nodigen je niet eens een keertje gezellig op de koffie uit. Terwijl sommige geïnterviewden al jaren in Vlaanderen wonen.

Ze had lucht gekregen  van mijn workshops over wonen/studeren/ondernemen in Vlaanderen/België. Toen ze me benaderde, zei ze me dat ze graag eens een workshop wilde bijwonen. Ik had op mijn beurt er graag eens eentje willen geven. Nul komma nul respons op mijn publiciteit gehad. Was het een totaal verkeerde insteek van me? Afgaande op mijn eigen ervaringen en haar indrukken toch zeker niet. 'Waarom heb je dan geen reacties gekregen?' Tja, deels ligt dat aan het feit dat ik niet weet waar mijn doelgroep in Nederland zit en ik hen dus niet persoonlijk kan benaderen. Zo vinden ze mij ook niet snel. Daarnaast zijn Nederlanders toch behoorlijk eigenwijs en te krenterig om een schappelijk bedrag uit te trekken voor een workshop die je echt wel verder helpt.

Ik doe er actief niets meer aan. Mocht de gelegenheid zich nog eens voordoen dat er ineens wel concrete interesse voor bestaat, dan wil ik me er wel weer toe zetten. Jullie zijn nu ook door een onpartijdige Vlaamse gewaarschuwd landgenoten! Wacht haar proefschrift maar af als bewijs!

Om mijn persoonlijke integratie te bewijzen, leerde ik haar tot slot een beetje Antwaarps. Ik had natuurlijk ook kunnen zeggen dat ik de Vlaamse popmuziek van haver tot gort ken en regelmatig naar Studio Brussel luister. Heb ik maar niet gedaan. Op deze plek is het een mooi excuus om nog eens een nummertje van dEUS te laten horen.  In het Frans, mijn zwakke plek wat de werkende integratie in Vlaanderen betreft.

      

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Toch wel weer leuk om met je ervaringen in een heus proefschrift te komen.
Lees dat er geen respons is op je workshops. Gemiste kans voor velen denk ik dan.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Dat denk ik ook en ik ben al vaker in proefschriften en werkstukken genoemd de laatste jaren. Moet er eens geld voor gaan vragen :-).

lebonton zei

er schijnen nogal wat hollandse studenten in beldie te leren. is dat mogelijk een doelgroep?

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Klopt en die had ik ook al op het oog. Heb zelfs opleidingen gemaild. Geen respons.