zondag 29 maart 2015

Kan iemand Guus Hiddink nog aan de praat krijgen?

Je zou maar een Oranje-fan in hart en nieren zijn. Na het WK van 2014 direct hotels in Frankrijk geboekt voor het EK van 2016. Want ja: daar gaan 'we' natuurlijk makkelijk Europees Kampioen worden. Dacht je in die mooie WK-roes.

Mooi niet dus. Nederland - Turkije eindigde gisteravond nog net niet in een blamage. Dankzij een geniale inval van Huntelaar. Zijn enige goede ingeving gedurende 96 minuten. Hoe zouden we anders vanochtend een uur vroeger wakker geworden zijn, wetende dat er helemaal geen Frankrijk 2016 komt voor Oranje?

Wees eerlijk. Iedereen focust nu op die derde plaats die we toch hebben behouden met dat ene punt, maar wat hebben we eigenlijk te zoeken in Frankrijk? Wat heeft Hiddink er nog te zoeken? 'Ik krijg de ploeg wel weer aan de praat', zei hij gisteravond na afloop. Dat probeert hij anders al een kleine negen maanden. Hij lijkt het juiste gereedschap niet te kunnen vinden.

http://bin617-02.website-voetbal.nl/sites/onsoranje.nl/files/imagecache/Nivo-slider-images/hiddink_7.jpg
Guus Hiddink tijdens de verloren match
IJsland - Nederland
Bron foto: www.onsoranje.nl

Kijk eens goed naar die blik. Wat spreekt daaruit? Berusting in de afgang. De innerlijke gedachte 'wat ben ik hier in godsnaam aan het doen'? Ontslagen, werd hij niet na die match. Ook na gisteravond blijft Hiddink zitten waar hij zit. Uit zichzelf stapt hij niet op. Hij krijgt de boel 'wel aan de praat', ondanks zijn anders zeggende gelaatsuitdrukkingen. Hij zal gisteravond niet veel vrolijker hebben gekeken.

Hiddink krijgt de ploeg wel weer aan de praat. Wanneer krijgt hij zichzelf aan de praat? Want, zoals het nu gaat, verlies je die derde plaats alsnog. Turkije uit in september. In een heksenketel. Met zo'n labiel elftal. Wie je er ook inzet. Nee Guus, dat kun je vergeten zolang je zelf niet weet wat te doen.





dinsdag 24 maart 2015

Als een vliegreis abrupt eindigt

Het duurde 31 jaar voordat ikzelf voor de eerste keer in een vliegtuig stapte. Al die jaren in mijn leven daarvoor keek ik wel uit om dat te doen. Een paar keer per jaar kwam wel ergens ter wereld een vliegtuig naar beneden terwijl het daarvoor nog helemaal geen tijd was. Bovendien kenden de jaren 80 ook de nodige vliegtuigkapingen. Niet gezellig ...

In juni 2001 maakte ik dan eindelijk mijn  eerste vliegreis. In anderhalf uur naar Praag. Had ook met de trein of bus kunnen gaan, maar was dan twee dagen onderweg geweest. Tja, er zijn grenzen aan het pertinent boycotten van een vervoermiddel.

Sindsdien heb ik vaak genoeg gevlogen. Bang ben ik nooit geweest. Ook niet na 9/11. Op mijn hoede ben ik altijd wel op vliegvelden. In het vliegtuig zelf laat ik het allemaal over me heen komen. Je hebt het dan zelf niet meer in de hand. Ik heb gelukkig nooit iets beangstigend meegemaakt.

Vliegen, is de veiligste manier van transport hoor je altijd. Statistisch gezien, wil ik dat best geloven. De impact van vliegrampen is echter altijd immens. Je hebt het niet meer over één, tientallen of honderd doden. Nee, dat aantal overstijgt meestal gelijk de honderd. 150 Mannen, vrouwen en kinderen kwamen vandaag niet meer thuis of konden niet meer verder reizen.  

A view from the rescue helicopter, shown on French television
Shot van de plek waar vlucht 4U9525 neerstortte

Tegelijkertijd stapten tienduizenden mensen over heel de wereld vandaag in een vliegtuig. De luchtvaart gaat door. In minder dan zes weken stap ik op het vliegtuig naar Wenen. Kort vluchtje. Korter dan Barcelona - Düsseldorf, schat ik.

Nu zeg ik dat ik blij zal zijn wanneer ik twee keer veilig ben geland die vierde en veertiende mei. In hoeverre deze vliegramp me op die data nog werkelijk bij zal staan? Een mens vergeet snel en gaat over tot de orde van de dag. Iedere dag is immers een gevecht om te overleven en vele gevaren liggen daarbij op de loer. Hoe dan ook: wennen, zal het nooit en ik ben blij dat ik mijn vliegreizen tot gemiddeld één keer per jaar beperk. Hoe veilig het ook is. Want, als een vliegreis abrupt eindigt, mag je ervan uitgaan dat het zo goed als het einde is.

maandag 23 maart 2015

Tijd voor een nieuw boek van mijn hand?

Toen ik Roemeense date afgelopen donderdag aan de telefoon had om haar te vertellen over mijn tijdelijke Rotterdamse job vroeg ze ineens dit: 'Are you walking in the street again?' Ik moest even vragen wat ze bedoelde. Of ik alweer aan de wandel ben in het Schipperskwartier. Gewetensvraag.

Ik heb haar in al die negen maanden dat zij live uit mijn leven verdwenen is nooit verteld over mijn twijfels inzake mijn seksuele toekomst. Ook dat ik sinds oktober zo nu en dan opnieuw een bezoekje breng aan Bulgaarse date heb ik haar niet verteld. Niet dat ik het achter wilde houden, maar wat kan zij er nu nog mee? Ten aanzien van mij en voor haarzelf? Toen de vraag werd gesteld, besloot ik hem wel gewoon eerlijk te beantwoorden.

'I've returned to the Bulgarian girl. The one I told you about.' 'How is it going?' 'Hm, sometimes okay, sometimes not.' 'You still mis me?' 'Every day.' 'Oh darling.'

Ja, dat is de fucking problem. De seks met Bulgaarse date is meestentijds ook behoorlijk intens. We hebben een normale korte conversatie voor- en achteraf, maar ik mis iets. Het is niet hetzelfde als met Roemeense date. Geen girlfriend experience. Had ik ook niet meer verwacht, maar ik mis het dus wel.

Dat brengt bij mij steeds vaker de gedachte naar boven dat het zo langzamerhand echt wel tijd is te stoppen met betaalde seks. Tuurlijk, dat had ik al eeuwen geleden moeten doen (ook al was ik Roemeense date dan ook misgelopen). Het eeuwige dilemma waar ik echter mee blijf worstelen, is de hunkering naar fysiek contact. Niet met mezelf, maar met een vrouw. En een behoefte die je al in retrospectief bijna 27 jaar achternaloopt, laat zich na al die jaren niet zomaar makkelijk uitschakelen. Zeker niet als je weet dat je toch altijd bereid bent er geld voor uit te blijven trekken. Omdat het tot nu toe de enige manier is aan die behoefte te voldoen. En God weet dat ik veelvuldig andere wegen heb geprobeerd te bewandelen om maar tot een relatie te komen.

Roemeense date reageerde niet boos. Waarom zou ze ook? Ik weet zeker dat ze altijd heeft geweten dat ik vroeg of laat wel weer naar een dame zou gaan. Het is ook beter voor onze verstandhouding. Zij is ermee gestopt. Ik heb het vanaf dag één geaccepteerd. Ja, ik mis haar, maar zij heeft haar eigen  leven.

http://www.dokterdokter.nl/wp-content/uploads/2011/03/22062010_m.jpg

Ik voel nog een behoefte. Wellicht is het nuttig die seksuele behoefte en de invulling ervan in mijn leven eens op papier te zetten. Het verhaal staat al grotendeels in mijn nooit te verschijnen autobiografie, maar daar staan meer verhaallijnen in. Als ik mij nu volledig concentreer op de seksuele component in mijn leven en dat opschrijf, omschrijf en analyseer. Misschien helpt het me dan in de eerste plaats om alsnog de stap te zetten om nog meer flink te minderen of idealiter alsnog te stoppen met betaalde bezoekjes. Een tweede Roemeense date vind ik toch nooit meer. In de tweede plaats zou een mooi verkoopresultaat van het boek welkom zijn :-).

By the way: ik kreeg afgelopen vrijdag een mail met de vraag naar mogelijkheden tot seksueel contact voor een man van 74. Ik bedoel maar: gaat de behoefte ooit over?  Waar gaat het in mijn geval toe leiden?  Genoeg stof voor een boek lijkt mij.

donderdag 19 maart 2015

De vis is binnen

Het is pas werkelijk officieel als ik een handtekening onder een arbeidsovereenkomst heb gezet. Aan de andere kant zie ik niet zo snel waar het nu nog mis kan gaan. De Rotterdamse vis had al in het aas gebeten en ik heb na wat consultaties en berekeningen besloten die vis op te halen.

                                 Nooit geweten dat vissen zo'n populaire sport is
                                          onder schone jongedames (LOL)
                                           
Vanaf 15 juni werk ik dus weer tijdelijk op het Rotterdamse honk dat ik negen jaar geleden had verlaten om mijn geluk in Antwerpen te gaan beproeven. Geluk, tja ... Soms heb je van die dromen en noodzakelijkheden die je naar een compleet andere wereld doen toe drijven.

Ik heb nooit spijt gehad van mijn verhuis naar Antwerpen, ook al zijn die dromen nauwelijks uitgekomen. Ik vind het ook niet erg dat ik nu juist naar mijn laatste Rotterdamse werkgever terugkeer. Ik heb in al die jaren altijd contact gehouden met mijn toenmalige en weer toekomstige baas aldaar en enkele andere medewerkers.

Er is veel veranderd bij MEE Rotterdam in die negen jaar. Ik ben zelf ook een heel ander persoon. Rustiger, niet meer zo moeilijk tegen het leven aankijkend. Ondanks vroegere en huidige Antwerpse moeilijkheden. Want, een totaaloplossing is het natuurlijk niet.

Ik ga aardig verdienen in  Rotterdam, maar ben een gedeelte van dat geld weer kwijt aan reiskosten en Nederlandse ziektekostenverzekering. Dan nog houd ik meer over dan ik vanaf juli aan Belgische WW-uitkering zou ontvangen. Het is linksom of rechtsom slimmer aan het werk te zien komen.

In Antwerpen beweegt er ook nog wel het één en ander. Ik blijf er zoeken naar een vaste job. Sollicitatieplicht en ik moet zorgen dat ik in november dit jaar vastigheid heb qua werk, anders wordt het financieel gezien hier echt iedere cent nauwkeurig omdraaien voordat ik 'm uitgeef. Uitspattingen, kan ik dan wel vergeten. Gelukkig ben ik tot rust gekomen, had ik al gezegd.

Er kan nog veel gebeuren tot 15 juni. Wellicht val ik alsnog met mijn neus in de boter hier in Antwerpen. Dan is Rotterdam weer van de baan. Zo niet, keer ik dus terug op het oude honk. Een oud honk in weer een nieuw jasje tegen  die tijd. Prima, dat maakt dat je geen heimwee gedachten hoeft te hebben tot het zover is.  

vrijdag 13 maart 2015

Welke vis sla ik aan mijn haak?

Ik zeg de laatste tijd niet veel meer op dit blog. Heb ook niet veel te melden over het nieuws, over mijn reis of mijn zoektocht naar werk. Over dat laatste onderwerp zou ik wel het nodige kunnen vertellen, maar dat doe ik dan weer niet. Er beweegt het één en ander. Hetzij in het Antwerpse, hetzij in Rotterdam.

Rotterdam is daarbij de vis die ik al voor meer dan de helft aan de haak heb geslagen. Sterker nog: in principe zit de vis aan de haak. Ik moet echter eerst voor mezelf uitklaren (= Vlaams voor onderzoeken) of het voor mij gunstig is juist deze vis op te halen. Of dat ik de betrokken vis toch beter terug in het water kan gooien en wachten op een nog betere vis. Uiterlijk eind volgende week  hoop ik een besluit te hebben genomen. Tot die tijd speel ik met de vis en wacht ik af of er zich een nog grotere aandient.

http://members.home.nl/3cob/forum/vrouwen_lieslaarzen.jpg
Ik ben helemaal geen liefhebber van
het actief beoefenen van het werkwoord
vissen. De in deze tekst gebruikte 
context is dan ook zuiver als
metafoor bedoeld. Alhoewel: met 
deze schone jongedame wil ik best 
een hengel uitwerpen :-).

Je moet me dus nog even respijt geven voordat ik hier op deze plek mijn vangst officieel wereldkundig maak. Als ik de vangst als voldoende beoordeel. 


vrijdag 6 maart 2015

Bijna honded jaar terug in Ierse geschiedenis

De derde song van 'The long veil' van The Chieftains, 'The foggy dew' komt eigenlijk een maand te vroeg. Het is namelijk een Ierse ballad over de Paasopstand van 1916. Lees meer daarover op http://en.wikipedia.org/wiki/Foggy_Dew_%28Irish_ballad%29

Hier is de volledige songtekst:

As down the glen one Easter morn to a city fair rode I
There Armed lines of marching men in squadrons passed me by
No pipe did hum, no battle drum did sound its loud tattoo
But the Angelus Bell o'er the Liffey's swell rang out in the foggy dew
Right proudly high over Dublin Town they hung out the flag of war
'Twas better to die 'neath an Irish sky than at Suvla or Sud-El-Bar
And from the plains of Royal Meath strong men came hurrying through
While Britannia's Huns, with their long range guns sailed in through the foggy dew
Oh the night fell black, and the rifles' crack made perfidious Albion reel
In the leaden rain, seven tongues of flame did shine o'er the lines of steel
By each shining blade a prayer was said, that to Ireland her sons be true
But when morning broke, still the war flag shook out its folds in the foggy dew
'Twas England bade our wild geese go, that "small nations might be free";
Their lonely graves are by Suvla's waves or the fringe of the great North Sea.
Oh, had they died by Pearse's side or fought with Cathal Brugha*
Their graves we'd keep where the Fenians sleep, 'neath the shroud of the foggy dew.
Oh the bravest fell, and the Requiem bell rang mournfully and clear
For those who died that Eastertide in the spring time of the year
While the world did gaze, with deep amaze, at those fearless men, but few,
Who bore the fight that freedom's light might shine through the foggy dew
As back through the glen I rode again and my heart with grief was sore
For I parted then with valiant men whom I never shall see more
But to and fro in my dreams I go and I kneel and pray for you,
For slavery fled, O glorious dead, when you fell in the foggy dew.

Ik vind Sinead O'Connor trouwens geweldig als gastzangeres op dit nummer! Let op: de video bevat scenes die niet voor tere zielen zijn bedoeld!



maandag 2 maart 2015

Met mijn kennis van het Duits komt het wel goed

Dat mijn gesproken Frans een ramp is, weten we inmiddels allemaal. Hoe zit het met mijn kennis van het Duits? In mei verblijf ik immers drie dagen in Wenen. Hoewel ik niet bang ben dat ze daar geen mondje Engels spreken, wil ik mij toch in het Duits kunnen uitdrukken. Ik besloot de stand van mijn  huidige kennis van het Duits te toetsen aan de hand van een roman.


Het is niet het bekendste boek van Fallada, maar wel lekker dik. Om precies te zijn 761 pagina's. Aangezien ik een beetje op mijn financiële tellen moet passen, kun je zo'n pil met recht een diepte-investering noemen. Je hebt het niet binnen één, anderhalve week uit. Daarnaast kostte het slechts twaalf euro bij de Fnac. Dubbele winst.

Het is het verhaal van de jonge wees Karl Siebrecht, 16, die begin 20e eeuw besluit vanuit een slaperig Duits provinciestadje naar Berlijn te reizen om die stad 'te veroveren'. Op zijn reis naar Berlijn ontmoet hij de 13-jarige Rieke Busch uit Berlijn. De twee kunnen het wel vinden met elkaar tijdens de treinrit en zij weet een plek waar hij in de stad kan overnachten. Hij gaat dus met haar mee.

Na iets meer dan 120 pagina's heeft hij de nodige avonturen in Berlijn meegemaakt en zelfs al twee jobs gehad. Rieke is zijn lichtend voorbeeld van hoe in Berlijn te overleven. Let wel: begin 20e eeuw was de stad natuurlijk lang niet zo trendy als nu. Zeker niet voor het armere deel van de bevolking.

Goed, hoe zit het met mijn Duits tot nu toe? Tja, die verdammte naamvallen hè. Erin gestampt op de middelbare school en nooit meer uit mijn geheugen gewist. Derde en vierde naamval toch zeker niet. Derde of vierde was ook toen al twijfelgeval.

Duits lezen is over het algemeen einfach. Schrijven ook, al ervaar ik daarbij deels hetzelfde probleem als in het Frans. Woordkennis: is het nu mannelijk of vrouwelijk? Dan heb je in het Duits ook nog onzijdige woorden. Ook daarvan bestaan rijtjes. Helaas dekken die lang niet alle dagelijkse Duitse woorden die je je kunt bedenken. Laat staan woorden die in de jaren 80 nog niet eens bestonden. Is het der E-mail? Wat zou een laptop zijn in het Duits? Mijn woordenboeken, eveneens uit de jaren 80, geven uiteraard geen uitsluitsel.  Een boek over Berlijn aan het begin van de 20e eeuw is dan misschien ook niet zo'n kluge aanschaf om modern Duits te leren.

Afijn, de roman voldoet toch wel waarvoor ik hem heb aangeschaft. Ik lees Duits en ik begrijp wat ik lees. Behalve wanneer de schrijver Rieke plat Berlijns laat spreken. Dan moet ik even goed lezen wat er zou kunnen staan. Het gaat wel goed komen met mijn Duits in Wenen. In Berlijn lukte het immers twee jaar geleden ook. Nu iemand zien te vinden om te interviewen ... Daarvoor heb ik nog precies twee maanden de tijd..