Er is een fout opgetreden in dit gadget

dinsdag 24 maart 2015

Als een vliegreis abrupt eindigt

Het duurde 31 jaar voordat ikzelf voor de eerste keer in een vliegtuig stapte. Al die jaren in mijn leven daarvoor keek ik wel uit om dat te doen. Een paar keer per jaar kwam wel ergens ter wereld een vliegtuig naar beneden terwijl het daarvoor nog helemaal geen tijd was. Bovendien kenden de jaren 80 ook de nodige vliegtuigkapingen. Niet gezellig ...

In juni 2001 maakte ik dan eindelijk mijn  eerste vliegreis. In anderhalf uur naar Praag. Had ook met de trein of bus kunnen gaan, maar was dan twee dagen onderweg geweest. Tja, er zijn grenzen aan het pertinent boycotten van een vervoermiddel.

Sindsdien heb ik vaak genoeg gevlogen. Bang ben ik nooit geweest. Ook niet na 9/11. Op mijn hoede ben ik altijd wel op vliegvelden. In het vliegtuig zelf laat ik het allemaal over me heen komen. Je hebt het dan zelf niet meer in de hand. Ik heb gelukkig nooit iets beangstigend meegemaakt.

Vliegen, is de veiligste manier van transport hoor je altijd. Statistisch gezien, wil ik dat best geloven. De impact van vliegrampen is echter altijd immens. Je hebt het niet meer over één, tientallen of honderd doden. Nee, dat aantal overstijgt meestal gelijk de honderd. 150 Mannen, vrouwen en kinderen kwamen vandaag niet meer thuis of konden niet meer verder reizen.  

A view from the rescue helicopter, shown on French television
Shot van de plek waar vlucht 4U9525 neerstortte

Tegelijkertijd stapten tienduizenden mensen over heel de wereld vandaag in een vliegtuig. De luchtvaart gaat door. In minder dan zes weken stap ik op het vliegtuig naar Wenen. Kort vluchtje. Korter dan Barcelona - Düsseldorf, schat ik.

Nu zeg ik dat ik blij zal zijn wanneer ik twee keer veilig ben geland die vierde en veertiende mei. In hoeverre deze vliegramp me op die data nog werkelijk bij zal staan? Een mens vergeet snel en gaat over tot de orde van de dag. Iedere dag is immers een gevecht om te overleven en vele gevaren liggen daarbij op de loer. Hoe dan ook: wennen, zal het nooit en ik ben blij dat ik mijn vliegreizen tot gemiddeld één keer per jaar beperk. Hoe veilig het ook is. Want, als een vliegreis abrupt eindigt, mag je ervan uitgaan dat het zo goed als het einde is.

9 opmerkingen:

Cor Uitham zei

ik ben een held op sokken als het om vliegen gaat,ook al heb ik de jaren 60, 70 en 80 enkele malen het luchtruim gekozen, nu zal ik me niet zou gauw laten overhalen

bert deben zei

ik vloog meer dan mijn ecologische voetstap zou mogen zijn, vanwege toch wat wereldreizen destijds ...

1 keer gedacht dat het wel eens zou kunnen gedaan zijn (doorheen een storm gevlogen en een noodlanding moeten maken in Indië, waar zelfs een passagier moest achterblijven omdat hij tijdens de gebeurtenis een hartaanval had gekregen) - ik vond het eerder spannend dan beangstigend ... Nadien nog regelmatig gevlogen en nooit angstig geweest.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

@Cor: ik beperk het ook tot het uiterste.
@Bert: angst is een slechte raadgever. Ik ben vooraf niet zo zeer bang, maar ik vraag me wel altijd af of ik beter geen andere optie had kunnen nemen.

lebonton zei

ik ga er altijd maar van uit dat de piloot ook graag thuis komt, maar een liefhebber ben ik niet.

aadverbaast zei

Je moet er maar niet aan denken..

petrus nelissen zei

tegenwoordig leven we bij statistieken.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

@Ton: ik ook niet.
@Aad: dat is het beste om te doen.
@Petrus: het hele leven is één grote statistiek.

lebonton zei

aj, ik begrijp uit de berichtgeving dat mijn veronderstelling -de piloot wil ook thuiskomen- in dit geval onjuist lijkt.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Ja, maakt het allemaal nog beroerder ...