Er is een fout opgetreden in dit gadget

donderdag 28 mei 2015

Johan trekt vaker de wijde wereld in (voornemen)

On the road neem ik mij altijd voor over bepaalde zaken na te denken en als het even kan er beslissingen in te nemen. Dat lukt niet altijd. Soms zit ik een hele trein- of busrit alleen maar naar het landschap te staren. In een vliegtuig kan ik mij niet concentreren. Tijdens de acht uur lange treinrit van Ljubljana naar Boedapest kreeg ik echter een ingeving die mij na enige bezinking weer een stapje verder heeft geholpen met de vraag wat ik straks met mijn werkende toekomst aanmoet.

Over tweeënhalve week begint mijn deeltijdjob in Rotterdam. Vijf maanden financieel en letterlijk onder de pannen. Mooi, maar een definitieve oplossing is het natuurlijk niet. Het biedt geen uitzicht op een verhuis naar Nederland. Vijf maanden is één maand te weinig om recht te doen gelden op een Nederlandse WW-uitkering en van een uitkering van de sociale dienst moet je het ook niet willen hebben. Ik zal dus linksom of rechtsom, of mijn toekomst nu in Nederland of Antwerpen ligt, moeten zorgen dat ik vanaf half november niet weer werkloos geraak. Anders val ik hier in Antwerpen terug op het laagste niveau van mijn huidige werkloosheidsuitkering. En dat gaat niet veel meer zijn dan bijstand + bijzondere bijstand. Beetje penibel.

Goed, ik moet de komende maanden dus iets verzinnen. Solliciteren, blijft een drama. Ook al groeit het vacature-aanbod in zowel Nederland als Vlaanderen weer aan. Zelf een eigen zaak opzetten? Ik zou best willen, maar heb er het geld, de praktische (fysieke) skills en de benodigde killer mentaliteit niet voor. Help, wat nu? Wellicht ligt de oplossing in een gedachte die bij mij opkwam tijdens de acht uur durende treinrit.

Voor menigeen zou zo'n rit veel te lang duren. Ook ik doe het liever sneller, maar echt vervelend vond ik het die zondag de 10e mei nu ook weer niet. 'Eigenlijk zou ik best mijn hele leven onderweg willen zijn. Reizen ...' Die gedachte schoot mij te binnen. Eerst deed ik er niets mee. Ik heb er het geld niet voor of ik moet nog eens een poging wagen met EuroMillions op 5 juni (100 miljoen euro aan prijzengeld). Begin deze week viel ineens mijn frank/kwartje.

                                                Wroclaw Polen (foto is gegoogled)

Ik voel me altijd het meest senang als ik op reis ben. Onderweg. Mijn hele leven heb ik geprobeerd me te settelen. Het is nooit goed gelukt. Ik betwijfel ook sterk of het ooit nog gaat lukken. Eigenlijk ben ik daar niet voor in de wieg gelegd. Of laat ik het anders zeggen: mijn levensloop heeft ervoor gezorgd dat ik daar niet meer in lijk te slagen. Dan kan ik beter van dat nadeel een voordeel maken. Waarom zorg ik er niet voor dat ik vaker op pad ben? Wel tegen een salaris uiteraard!

Vertegenwoordiger is niets voor mij. Piloot of kapitein kan ik vergeten met mijn beperking. Maar hé: ik ben journalist. Met mijn project Mensen met een beperking aan het woord toon ik al drie jaar aan dat ik mijn weg weet te vinden in Europa. In mijn eentje. Met interviews over hoe het is te leven met een beperking ga je geen droog brood verdienen als journalist, maar er zijn nog zat andere onderwerpen om over te schrijven en waarbij je onderweg bent.

Ik zie mezelf niet als conflict- of rampverslaggever. Al was het maar dat je dan op stel en sprong ergens moet kunnen zijn, wat met mijn beperkte mobiliteit sowieso lastig is. Alle correspondentenbaantjes in de belangrijkste Europese steden zijn natuurlijk allang vergeven. Gelukkig valt er nog genoeg te berichten over andere zaken die in Europa spelen. Denk aan politiek, cultuur of verstrooiing. Ik zou mij daarnaast eveneens op  bedrijven en organisaties kunnen richten die hun oog op een Europees land hebben laten vallen en meer info over de situatie ter plekke willen hebben.

Dit bracht mij tot een voorlopig lijstje van onderwerpen die ik netjes heb geëtaleerd op deze pagina van mijn site over mijn Europese project.  Hoe ga je het verder onder de aandacht brengen en wanneer? Zolang ik in Rotterdam werk, komt er niet veel terecht van buitenlandse uitstapjes. Vanaf half november moet ik er al geïnteresseerden voor hebben. In de maand juni kan ik mooi al het één en ander doen aan bekendheid om dan vanaf half augustus (zomervakantie is ook geen handige periode) te proberen spijkers met koppen te slaan.

Is dit het ei van Columbus? Het wordt eens tijd dat ik het vind. Slaagt dit, dan sla ik wel twee vliegen in één klap: ik heb werk en ik ben vaker on the road.
                                                  

zondag 24 mei 2015

Waar is Hodei gebleven?

Oktober 2013 verdween in Antwerpen de Baskische student Hodei Egiluz Diaz na een nachtje stappen met vrienden. Anderhalf jaar later is er nog steeds geen spoor van de student en tast de politie nog immer in het duister wat er met hem kan zijn gebeurd. Daarom zie je het volgende affiche met regelmaat steeds weer in het Antwerpse straatbeeld opduiken.

http://img.vavel.com/hodei-1809103558.jpg

Vast staat dat Hodei in die nacht van vrijdag op zaterdag voor het laatst is gezien op de Koolkaai. Even daarvoor was hij nog beroofd op de Brouwersvliet. De daders daarvan werden al vrij snel gearresteerd, maar zij bleken niets met zijn verdwijning te maken te hebben.

Is Hodei in de Schelde gevallen? Zijn lichaam is nooit ergens gesignaleerd. Is hij wellicht ergens anders naartoe getrokken? Die piste wordt niet helemaal uitgesloten, er is ook even in Nederland gezocht, maar ook daarvoor zijn geen concrete aanwijzingen. Hij lijkt letterlijk van de aardbodem verdwenen.

Zijn familie in Baskenland blijft thuis en in Antwerpen aandacht vragen voor zijn zaak. Hoop dat ze hem nog levend terugzien, is er eigenlijk niet meer. Zolang echter geen duidelijkheid is over wat is gebeurd met Hodei, vinden zij ook geen rust.

Vanmiddag is een gedenksteen onthuld aan de Koolkaai. Op de steen staat een gedicht van Antwerps stadsdichter Stijn Vranken dat is opgedragen aan Hodei. Het gedicht is ondertussen ook vertaald in het Spaans en Baskisch.

Ik was vanmiddag bij de onthulling. Hieronder enkele foto's. Wie info heeft over de verdwijning van Hodei kan daarmee terecht bij Child Focus en de Antwerpse politie.

                                   De familie van Hodei, 20 man sterk, overgekomen
                                   vanuit Baskenland 

                                     Antwerpens schepen Rob Van De Velde houdt een
                                     korte toespraak namens burgemeester Bart De Wever.
                                     De man naast hem vertaalt in het Baskisch

                                   Stadsdichter Stijn Vranken draagt zijn gedicht voor


                                   Mader, ik hoop dat ik haar naam goed schrijf, is
                                   dorpsgenoot van Hodei en zingt een lied met een
                                   tekst gebaseerd op het gedicht


                                     De onthulling van het gedicht (1)


                                   De onthulling van het gedicht (2)

                                   Het gedicht getiteld 'Kom'

 

vrijdag 22 mei 2015

Verlate eerste vrijdag van de maand clip

Als ik er ook niet aan denk, doet kennelijk niemand het. Zelfs niet medeblogger Ton.  Ondertussen de vierde vrijdag van de maand clip.


vrijdag 15 mei 2015

Gesprekken op reis

Ik ben weer thuis sinds gisteren. Hoe het mij is vergaan tijdens mijn reis kun je perfect nalezen op www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be/reis-2015 Dat ga ik hier niet allemaal herkauwen. Ik wil het wel hebben over het onderwerp gesprekken op reis.


                                         Landschap onderweg van Ljubljana naar
                                         Boedapest



Wie onderweg is, komt nog weleens iemand tegen. Bovenstaande foto is genomen tijdens een treinrit van acht uur. Als je dan iemand hebt om mee te converseren, is dat aardig. Dat zat er in de trein niet in. Ik moest het hebben van de busritten en toevallige ontmoetingen in de steden waar ik verbleef. 

Zo ontmoette ik in de bus van Wenen naar Ljubljana een van oorsprong Servische die in Ljubljana woont en werkt. We hadden het over leven op de Balkan en zij gaf mij enkele tips die mij veel transportgeld bespaarden in die stad. Kijk, daar kom je verder mee. 

In Boedapest raakte ik in gesprek met een student Internationale betrekkingen. Hij bleek zeer geïnteresseerd en op de hoogte van de Belgische politiek. Of de Walen en de Vlamingen alweer goede vriendjes waren, vroeg hij. Ik antwoordde dat dat nooit zal gebeuren. Ik informeerde op mijn beurt naar de actuele Hongaarse politiek. Hij bleek geen fan van premier Orban, maar keurde niet alles af wat zijn regering besluit. De beslissing om historische gebouwen een opknapbeurt te geven, vond hij bijvoorbeeld goed met het oog op het toerisme. 'Hongarije heeft geen grondstoffen, dus moeten we het voornamelijk van het toerisme hebben.'

Ook in Boedapest, wachtend op de bus voor een terugrit naar Wenen, maakte ik ten slotte kennis met een jonge gast uit Azerbeidzjan. Ik dacht eerst dat hij een Indiër was. Dat zeiden wel meer mensen volgens hem. Hij was bezig aan een halve wereldreis vanuit Azerbeidzjan naar Wenen om daar hun deelnemer aan Eurovision Song te supporteren. Dan heb je nog eens iets voor je land over! Ik ken zijn land eigenlijk alleen om het conflict rondom Nagorno Karabach. 'Is er nog steeds oorlog', vroeg ik? Hij keek verschrikt. 'Nee, geen oorlog. Spanningen zullen er altijd zijn, maar we willen in vrede leven.' 

Zo neem je op je reis en passant ook de wereldpolitiek nog even door.