donderdag 28 mei 2015

Johan trekt vaker de wijde wereld in (voornemen)

On the road neem ik mij altijd voor over bepaalde zaken na te denken en als het even kan er beslissingen in te nemen. Dat lukt niet altijd. Soms zit ik een hele trein- of busrit alleen maar naar het landschap te staren. In een vliegtuig kan ik mij niet concentreren. Tijdens de acht uur lange treinrit van Ljubljana naar Boedapest kreeg ik echter een ingeving die mij na enige bezinking weer een stapje verder heeft geholpen met de vraag wat ik straks met mijn werkende toekomst aanmoet.

Over tweeënhalve week begint mijn deeltijdjob in Rotterdam. Vijf maanden financieel en letterlijk onder de pannen. Mooi, maar een definitieve oplossing is het natuurlijk niet. Het biedt geen uitzicht op een verhuis naar Nederland. Vijf maanden is één maand te weinig om recht te doen gelden op een Nederlandse WW-uitkering en van een uitkering van de sociale dienst moet je het ook niet willen hebben. Ik zal dus linksom of rechtsom, of mijn toekomst nu in Nederland of Antwerpen ligt, moeten zorgen dat ik vanaf half november niet weer werkloos geraak. Anders val ik hier in Antwerpen terug op het laagste niveau van mijn huidige werkloosheidsuitkering. En dat gaat niet veel meer zijn dan bijstand + bijzondere bijstand. Beetje penibel.

Goed, ik moet de komende maanden dus iets verzinnen. Solliciteren, blijft een drama. Ook al groeit het vacature-aanbod in zowel Nederland als Vlaanderen weer aan. Zelf een eigen zaak opzetten? Ik zou best willen, maar heb er het geld, de praktische (fysieke) skills en de benodigde killer mentaliteit niet voor. Help, wat nu? Wellicht ligt de oplossing in een gedachte die bij mij opkwam tijdens de acht uur durende treinrit.

Voor menigeen zou zo'n rit veel te lang duren. Ook ik doe het liever sneller, maar echt vervelend vond ik het die zondag de 10e mei nu ook weer niet. 'Eigenlijk zou ik best mijn hele leven onderweg willen zijn. Reizen ...' Die gedachte schoot mij te binnen. Eerst deed ik er niets mee. Ik heb er het geld niet voor of ik moet nog eens een poging wagen met EuroMillions op 5 juni (100 miljoen euro aan prijzengeld). Begin deze week viel ineens mijn frank/kwartje.

                                                Wroclaw Polen (foto is gegoogled)

Ik voel me altijd het meest senang als ik op reis ben. Onderweg. Mijn hele leven heb ik geprobeerd me te settelen. Het is nooit goed gelukt. Ik betwijfel ook sterk of het ooit nog gaat lukken. Eigenlijk ben ik daar niet voor in de wieg gelegd. Of laat ik het anders zeggen: mijn levensloop heeft ervoor gezorgd dat ik daar niet meer in lijk te slagen. Dan kan ik beter van dat nadeel een voordeel maken. Waarom zorg ik er niet voor dat ik vaker op pad ben? Wel tegen een salaris uiteraard!

Vertegenwoordiger is niets voor mij. Piloot of kapitein kan ik vergeten met mijn beperking. Maar hé: ik ben journalist. Met mijn project Mensen met een beperking aan het woord toon ik al drie jaar aan dat ik mijn weg weet te vinden in Europa. In mijn eentje. Met interviews over hoe het is te leven met een beperking ga je geen droog brood verdienen als journalist, maar er zijn nog zat andere onderwerpen om over te schrijven en waarbij je onderweg bent.

Ik zie mezelf niet als conflict- of rampverslaggever. Al was het maar dat je dan op stel en sprong ergens moet kunnen zijn, wat met mijn beperkte mobiliteit sowieso lastig is. Alle correspondentenbaantjes in de belangrijkste Europese steden zijn natuurlijk allang vergeven. Gelukkig valt er nog genoeg te berichten over andere zaken die in Europa spelen. Denk aan politiek, cultuur of verstrooiing. Ik zou mij daarnaast eveneens op  bedrijven en organisaties kunnen richten die hun oog op een Europees land hebben laten vallen en meer info over de situatie ter plekke willen hebben.

Dit bracht mij tot een voorlopig lijstje van onderwerpen die ik netjes heb geëtaleerd op deze pagina van mijn site over mijn Europese project.  Hoe ga je het verder onder de aandacht brengen en wanneer? Zolang ik in Rotterdam werk, komt er niet veel terecht van buitenlandse uitstapjes. Vanaf half november moet ik er al geïnteresseerden voor hebben. In de maand juni kan ik mooi al het één en ander doen aan bekendheid om dan vanaf half augustus (zomervakantie is ook geen handige periode) te proberen spijkers met koppen te slaan.

Is dit het ei van Columbus? Het wordt eens tijd dat ik het vind. Slaagt dit, dan sla ik wel twee vliegen in één klap: ik heb werk en ik ben vaker on the road.
                                                  

7 opmerkingen:

lebonton zei

dat is op z'n minst het nader overdenken waard. een fris idee.

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Met de jaren worden mijn ideeën wel steeds beter :-).

Anoniem zei

"Ik zeg doen!"

Blewbird zei

Een dapper en ook radicaal idee. Doen! Ik denk de laatste tijd steeds meer na over dat Europa zoals we dat kennen op zijn zijn einde loopt. Het avondland enzo, maar dan vanuit het scenario dat er niets meer aan te redden is en dat andere civilisaties het stokje van ons gaan overnemen. Als ik journalist zou zijn, zou ik de ondergang van Europa in woord en beeld willen vangen. Een bruikbaar idee? -Leef je uit!

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

@Aad: de aftrap is gegeven :-).
@Blewbird: de ondergang van Europa zien we dagelijks in het nieuws. Een interessantere insteek zou dan zijn hoe Europa zich op de been probeert te houden.

Blewbird zei

Hoe het hangt aan het draadje dat door China dreigt te worden doorgeknipt. Als je dat bedoelt...

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Jij hebt het over de economie. Ik doelde meer op de politieke situatie en de dreiging van IS.