Er is een fout opgetreden in dit gadget

zondag 21 juni 2015

Terug naar mijn roots

Ik ben geboren en getogen in Rotterdam Delfshaven. Ik genoot ook daar mijn eerste onderwijs op de Albrecht Engelmanschool. Met enkele klasgenoten uit die tijd heb ik sinds dit jaar weer contact via Facebook. Zij hadden mij opgezocht om me uit te nodigen voor een reünie, vrijdag 19 juni. Ik regelde het zo dat ik die vrijdag in Rotterdam kon werken. Na gedane arbeid, een eerste inspectie van mijn hotelkamer en een raar diner bij restaurant HongKong aan de Westersingel (ze zien er niet graag single vegetariërs komen, kreeg ik de indruk), begaf ik mij naar het gebouw van de Botu in de Zeilmakerstraat.


Sandra, dame rechts met witte jasje, was de eerste oud-klasgenoot die ik er trof. We praatten wat over vroeger en nu. Zij is ook allang uit Rotterdam Delfshaven vertrokken. Net als iedereen die ik sprak vrijdagavond. Tja, naarmate wij ouder werden, ging het in Delfshaven toch echt wel achteruit. Ik heb geen idee hoe het daar tegenwoordig is.


Meester Jan stapte vervolgens binnen met zijn vrouw Annette. Hij was mijn leraar in de vijfde en zesde klas. Misschien ook al de vierde, maar dat weet ik dus niet meer. Jan is een gezellige Brabander die door zijn oud-leerlingen nog  steeds erg wordt gewaardeerd. De Albrecht Engelmanschool bestaat niet meer, maar Jan zit nog steeds in het onderwijs. Tegenwoordig in Dordrecht.


Cindy, groene jasje, is één van die oud-klasgenoten met wie het contact weer is hersteld dankzij Facebook. Het is bekend dat ik niet kapot ben van Facebook, maar zulke herenigingen van contacten maken het dan toch nog een nuttig medium voor mij.


'Jij bent Johan! Hoe gaat het?', zei Stefan en kwam op mij af. Sorry Steef, maar ik moest twee keer nadenken voordat mijn franc viel en ik ook doorhad wie Stefan ook alweer was. Hij was er samen met zijn zus Vera die een paar jaar eerder op deze school had gezeten.

Jammer voor haar zag zij maar één oude bekende. Ook mijn jaargang was niet ruim vertegenwoordigd. De oproep voor de reünie was vooral viraal gegaan via Facebook. En ook al lijkt het heel onwaarschijnlijk: er zijn nog steeds mensen die gewoon pertinent geen Facebook gebruiken. Jan kon erover meepraten: 'Ik heb nog gezocht naar die, die, die. Allemaal niet te vinden op Facebook.' En dan bleek er ook al een aantal leraren te zijn overleden. 'Hoe is het met juffrouw ..?', vroeg Vera aan Jan. 'Die is overleden.' 'Oh, en juffrouw ...?' 'Die is ook overleden.' 'Ik vraag maar niets meer ...'

Stefan bood mij een rit naar mijn hotel aan. Hij en zijn zus wilden het alleen niet te laat maken. Zelf had ik ook niet de intentie om tot het laatst te blijven. De RET is niet bepaald reizigersvriendelijk bezig met slechts één tram per 20 minuten op vrijdagavond, uitgaansavond. Je moet maar net je tram missen. Ik accepteerde zijn aanbod dus met dank.

Toen we ons voornemen om te vertrekken mededeelden aan de anderen, beslisten de dames Sandra en Cindy dat er eerst een 'klassenfoto' van het vijfde en zesde jaar moest worden genomen (jaren waarin Stefan en ik niet bij elkaar in de klas zaten). Vooruit dan maar. 


                             V.l.n.r.: Peter, Sandra, Cindy, moi, Jan en Simone

Tegen half elf vertrokken Stefan, zijn zus en ik met de wagen. Stefan maakte er een nostalgisch ritje van. Van de plaats waar de school vroeger stond, ging het langs wat ooit hun ouderlijk huis was. Vervolgens reden we via de Nieuwe Binnenweg, 1e Middellandstraat en Kruiskade richting mijn hotel aan de Weena. Die drie eerstgenoemde straten waren jarenlang ook niet de beste buurten van Rotterdam, maar zie: de gemeente is flink bezig geweest ze op te pimpen en het schijnen nu zelfs hippe buurten te zijn om er te wonen. Er is in elk geval veel gedaan aan verfraaiing van de woonomgeving.

Eenmaal weer terug op mijn hotelkamer kon ik terugkijken op een geslaagde reünieavond. En toen had ik nog een hele nacht het vooruitzicht op een nachtrust in een tweepersoonsbed voor mezelf alleen. Dan kan een hotelverblijf heel fijn zijn  :-). Jammer dat het ontbijt op zaterdagochtend dan weer enigszins beperkt was qua keuzemogelijkheden. Je kunt niet alles hebben.




zaterdag 13 juni 2015

Moet Mein Kampf verboden blijven?

Ik ben begonnen te lezen in een boek dat eigenlijk niet mag worden gelezen. Zo is het bepaald door de regeringen in Nederland, België en Duitsland na WO II. Het is dus nergens te koop, maar via de Nederlandse Wikipedia kom je makkelijk bij een Nederlandse vertaling van een Amerikaanse versie. In de VS is het boek wel vrij verkrijgbaar. Ik heb het over Mein Kampf.

http://www.independent.co.uk/incoming/article7679193.ece/alternates/w620/v2-pg-36-mein-kampf-ap.jpg

Waarom wil ik in godsnaam zo'n boek lezen? Niet, omdat ik ook maar 0,00000001% sympathie zou hebben voor Hitler of het nazisme. Ik heb genoeg over WO II gelezen en gezien om te weten wat voor gruwelijkheden Hitler op zijn geweten heeft. Maar, dat zijn allemaal de interpretaties van anderen over Hitler. Ik wilde nu wel eens weten wat hij in 1923/1924 precies heeft neergepend in de gevangenis en waarom dat anno 2015 nog steeds als staatsgevaarlijk wordt beschouwd.

Velen zeggen dat het boek in feite onleesbaar is. Een geweldig auteur zou Hitler niet zijn geweest. Ik kan die stelling na 90 pagina's ten volle onderschrijven. Hij gebruikt ellenlange zinnen en zijn betoog valt zonder de nodige historische kennis over het Habsburgse Rijk eind 19e/begin 20e eeuw totaal niet te volgen.

In die eerste 90 pagina's krijg je een indruk van zijn jeugd. Toen al ontwikkelde hij een extreem nationalistische visie. De haat ten opzichte van Joden, marxisten en sociaaldemocraten, die hij voor het gemak maar even op één hoop gooit, ontstond tijdens zijn jaren in Wenen voor het uitbreken van WO I.

In feite heb ik nog niets gelezen wat mij steil achterover deed slaan. Zijn gedachtegang is die van iemand met wel een zeer nauwe tunnelvisie. Hij redeneert hardop over de noodzaak van een sterke staat en het verslaan van het marxisme. Want, het marxisme zal de aarde ten gronde doen gaan. Hij analyseert waarom het Habsburgse Rijk op zijn laatste benen loopt. Dat de Joden volgens Hitler daarin een belangrijk aandeel hebben, mag niet verwonderen. Wonderlijk is wel dat wat hij de Habsburgse parlementariërs en heersers verwijt, tot het uiterste vast blijven houden aan hun macht waardoor het Rijk in elkaar zou storten, hij zelf 30 jaar later ook precies zo zou doen. Kennelijk was hij die wijze les toen even vergeten.

Ik heb nog meer dan 800 bladzijden te gaan. Ik stel mezelf geen deadline. Het is geen plezante literatuur. Om terug te komen op de vraag of het boek verboden moet blijven? Ik denk het niet. Daar zijn verschillende praktische redenen voor.

Ten eerste kun je het toch wel lezen, als je het per se wilt. Ten tweede loopt het copyright dat de deelstaat Beieren heeft eind dit jaar af. In principe mag dan iedereen die dat wil het boek alsnog uitgeven. Dan kun je het beter gecontroleerd doen dan dat allerlei vage rechts-extremistische clubjes het gaan doen.

Ja maar Johan, is dat niet juist het gevaar? Dat allerlei lieden met nazistische sympathieën het boek gaan lezen en de ideeën opnieuw in de praktijk brengen? Sorry jongens, maar dat gebeurt al. Die nazistische clubjes weten ook hun weg te vinden op internet. Ik vraag me trouwens af hoe gemotiveerd die zijn om 886 pagina's te lezen van hun geliefde leider waar af en toe geen doorkomen aan is. Het gevaar dat juist dit boek hen nog verder radicaliseert, is dus niet groot in mijn ogen. Ze zijn namelijk al genoeg geradicaliseerd. 

Ik zou zeggen: publiceer eind dit jaar een uitgave van Mein Kampf met de nodige historische noten en een grondige analyse, zodat wie zich in het geschrift van Hitler wil verdiepen dat zonder problemen kan doen. Het schijnt dat een Duits instituut dat van plan is, wat de Duitse regering dan weer niet zint. Las ik bij de BBC. Eens moet je als Duitsland toch in het reine komen met het nazi-verleden. Een eeuwig verbod op een slecht geschreven boek helpt daarbij niet.  Een verbod dat toch al niet meer te handhaven valt.    

maandag 8 juni 2015

Klinkt goed: Europees correspondent

Ik wil het opnieuw hebben over mijn plan om na mijn intermezzo als communicatiemedewerker in Rotterdam meer te gaan reizen als journalist. En op die manier ook mijn brood te gaan verdienen. De benaming voor die activiteit heb ik al: Europees correspondent. Het is zoals altijd natuurlijk wel makkelijker gezegd dan gedaan.

Nog even afgezien van de concurrentie en mijn beperking is de grootste actuele uitdaging de vraag hoe je je gaat profileren om mensen ermee bekend te laten worden. Die ene pagina op mijn site Mensen met een beperking aan het woord gaat het niet voor elkaar krijgen om opdrachten binnen te halen. Dat wist ik vooraf al, maar iets is beter dan niets. Je moet ergens beginnen.

De volgende stap zal een volwaardige website moeten worden. Nu heb ik al drie websites bij twee verschillende providers. De site Grenspassage doek ik sowieso op. Het is zoals bekend niet geworden wat ik ervan verwachtte. Dan houd ik nog steeds twee websites bij twee verschillende providers over. Ze hebben beide hun technische voor- en nadelen.

Ik werk liever met een CMS dan met Wordpress. Juist op Grenspassage dat via Wordpress is opgebouwd, heb ik dan weer een nieuwsflash functie die ik niet zie bij het CMS dat ik gebruik. Het zal er misschien best zijn, maar het gebruik van dat CMS is op basis van zelfredzaamheid. Zoals bekend, ben ik digitaal geen held.

Deze week hoop ik alvast de knoop te kunnen doorhakken bij welke provider ik een nieuwe website ga onderbrengen. De domeinnaam heb ik al in gedachten. Ook de lay-out zit al grotendeels in mijn hoofd. Net als wat de site moet gaan bieden.

Political Map of Central Europe

Ik wil me als Europees correspondent vooral gaan richten op elf landen: Polen, de drie Baltische  republieken, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Kroatië en Slovenië. Nu gebeurt er in Slovenië en Slowakije niet om de haverklap iets spannends, maar de landen zijn interessant genoeg om in de gaten te houden. Slowakije sowieso, want het is in de tweede helft van 2016 EU-voorzitter.

Mijn aandacht zal vooral uitgaan naar politieke en economische ontwikkelingen in die landen. Omdat ik daar nu eenmaal het meeste kaas van heb gegeten. En omdat met deze onderwerpen het lezerspubliek het meest te interesseren gaat zijn. Dat lezerspubliek is divers. Ik richt mij op ondernemers en iedereen die ambtshalve of anderszins met regelmaat in die contreien verkeert.

Ik kan natuurlijk niet continu in dat gebied op reis zijn. Veel artikelen op de site zullen dan ook dankzij externe nieuwsbronnen het licht zien. Voorlopig schrijf en publiceer ik alles zelf, maar als de site eenmaal loopt en mensen blijken een bescheiden financiële bijdrage te willen betalen voor de content (ik kan niet van de wind leven), is het zeker mijn bedoeling om bijvoorbeeld gastbijdragen te publiceren.

Ik geef toe: ik ben flink aan het dagdromen. In de kern zie ik wel mogelijkheden. Er wordt in de Vlaamse en Nederlandse media bar weinig over die landen gepubliceerd. Terwijl er van alles gebeurt. En denk aan hun geografische ligging! Dat gebied blijft een spanningsveld de komende jaren!

Ik wil tegen half augustus een volledig operationele site online hebben. Dus met alle toeters en bellen die ik in gedachten heb. Stay tuned voor het vervolg! 

Ten slotte: ja, ik wil ook nog wel eens terug naar Stockholm. Al is het maar om een artikeltje te schrijven over Eurovision 2016. De boog kan ook journalistiek gezien niet altijd gespannen staan.

vrijdag 5 juni 2015

Waarschijnlijk mijn minst favoriete Chieftains song

Deze maand ben ik keurig op tijd. Het is de eerste vrijdag van de maand en dus weer tijd voor een song van The Chieftains.  Deze maand het zesde nummer van het album The Long Black Veil. Laat dat nu een gastoptreden van Mark Knopfler zijn. De man die eigenlijk alleen maar neuzelt in plaats van netjes zingt. Ja, ik ben bevooroordeeld! Even door de zure appel heen bijten in juni.