Er is een fout opgetreden in dit gadget

vrijdag 2 december 2016

Ik weet nog niet of ik in 2017 weer wakker word op dit blog

Ik heb  dit jaar maar weinig geblogd. Ik had het te druk met meer dringende zaken. Dat zal in 2017 niet anders zijn. Er staat veel te gebeuren. Ik ga eindelijk Antwerpen verlaten, linksom of rechtsom. Dat zou al voor april moeten gebeuren. In mijn persoonlijke leven gaat er ook veel veranderen. Er komt een kortfilm gebaseerd op mijn boek Teren op betaalde liefde. Ik zou mijn Europese reis willen afronden. En dan moet ik ook nog denken aan zaken als het genereren van inkomen. Kortom: bloggen, belandt hoe dan ook op een laag pitje. Als ik het vlammetje überhaupt nog aan wil houden.

Hieronder vind je de laatste 'eerste vrijdag van de maand clip' van 2016. Dit is tevens de laatste van de jarenlange serie. Gezien de vele onzekerheden heb ik geen cd voor 2017 uitgekozen.

Kortom: of er nog iets gaat gebeuren op dit blog?  Maak me wakker voordat ik echt in slaap ben gevallen.

 

zaterdag 12 november 2016

President Trump, hoe erg wordt dat?

Natuurlijk had ook ik duizend keer liever gewild dat Hillary Clinton als nieuwe president van de VS was verkozen. Helaas, ze heeft toch ook zelf haar eigen glazen ingegooid. Ondanks het feit dat ze in zijn totaliteit meer stemmen verwierf dan Donald Trump. Ze had scherper campagne moeten voeren. Desnoods meer met modder moeten gooien. Geef het volk duidelijkheid. Over wat je in het verleden uitspookte en waar je naartoe wil met het land. Dat is wat het wil anno 2016. Met redelijkheid alleen kom je er niet meer. Trump begreep dat als geen ander. Nu hij op 20 januari zijn intrek zal nemen in het Witte Huis moeten we dus de vraag beantwoorden hoe erg dat gaat zijn.





De grootste schade heeft hij reeds gemaakt. Zwarten, latino's, progressieven lusten hem voor geen meter en demonstreren in Amerikaanse steden. Hoe hij ook hun president gaat zijn, is een groot raadsel gezien zijn standpunten inzake homo's, moslims, abortus en Mexicanen. Toch vraag ik mij af of zijn soep zo heet zal moeten worden gegeten.

Voor de verkiezingen heette het dat Obamacare zou worden afgeschaft. Nu wil hij bepaalde onderdelen toch in stand houden. Het is maar een klein voorbeeldje van wat de realiteit voor Trump gaat inhouden. Hij zou Obamacare makkelijk kunnen elimineren. De Republikeinse meerderheid in het Congres zou het toejuichen. Waarom hij nu ineens zegt dat toch niet te gaan doen, is mij een raadsel. Het lijkt me sterk dat hij na één gesprek Obama (we gaan hem missen!) een toffe peer vindt met geweldige ideeën.

Maar lang niet al zijn opvattingen worden door die Republikeinse meerderheid gedeeld.  Als hij niet als een lame duck president door het leven wil gaan, moet hij toch ook voor die meerderheid gaan inbinden.

Dat is het binnenland. Het buitenland is nog ingewikkelder. Met Poetin lijkt hij wel al goede maatjes. Zijn verstandhouding met de directe Mexicaanse buren gaat veel massage vragen. De bouw van die muur op de grens met Mexico is natuurlijk een mooi infrastructuurproject, maar Trump kent vast ook wel de geschiedenis van de Berlijnse muur. Mensen proberen er toch altijd om- of overheen te komen. No matter what. En als democratische president van de grootste democratie ter wereld is het nu ook weer zoiets om dan op Mexicanen te gaan lopen schieten.

Handelsbeleid. Voor de verkiezingen heette het dat hij de Chinezen wel eens een handelsboycot zou opleggen. De Chinezen houden zich tot nu toe stil. Heeft hij al felicitaties van die kant gekregen? Zij kunnen rustig afwachten wat Trump gaat doen. Obama zal hem ondertussen wel hebben verteld dat de Amerikaanse economie en de dollar voor een niet onbelangrijk deel drijven op groei van de Chinese economie en de wederzijdse handel. Dan is een boycot waarschijnlijk ook niet zo slim.

Geen moslims meer het land in. Wat doe je dan met de al aanwezige moslims? En zou een IS-terrorist zich daardoor überhaupt laten tegenhouden? Trump kan zich trouwens niet helemaal van de moslimwereld distantiëren. Saoedi-Arabië is een te grote bondgenoot. Turkije een belangrijk NAVO-lid. Zulke landen moet je te vriend houden. Dat gaat niet als je hun geloofsgenoten als oud vuil en potentiële terroristen behandelt.

Ja, er gaat best het een en ander veranderen onder Trump en ik houd mijn hart vast of dat wel allemaal positief gaat zijn. Maar aan doemdenkerij à la we keren terug naar de jaren 30 en er zit een zot aan de rode knop doe ik niet mee. Bedenk: zoveel manoeuvreerruimte heeft hij niet, ondanks de meerderheid in het Congres. Zie mijn opmerkingen over de weerzin tegen hem in zijn eigen partij. Hij moet uitkijken dat die weerzin niet omslaat in een interne partijrevolte.

Dat de Amerikanen niet slim hebben gekozen, zal de toekomst uitwijzen. In dier voege dat ook onder Trump het walhalla niet terugkeert. En wat er dan gebeurt? Goed mogelijk dat ze dan voor nog extremere figuren gaan kiezen of dat het huidige (al redelijk corrupte) systeem in elkaar stort. Dan zijn de rapen pas echt gaar. Laten we hopen dat de Amerikaanse kiezer en Congresleden voor die tijd weer tot bezinnen komen en voor echt functionele verandering kiezen. Wij in Europa kunnen in 2017 al het goede voorbeeld geven. Dan moeten natuurlijk niet Geert Wilders en zijn Europese vriendjes/vriendinnetjes het voor het zeggen gaan krijgen.    

Als allerlaatste: toen Obama in 2008 was verkozen, vreesde men voor een aanslag op zijn leven door een extreemrechtse fanaat. Gelukkig nooit gebeurd. Het omgekeerde is nu ook niet ondenkbaar. Trump zou niet de eerste Amerikaanse president zijn die men uit de weg wil ruimen.

vrijdag 4 november 2016

Dank voor de rozen

We hebben er elf maanden op moeten wachten, maar we zijn dan eindelijk aanbeland bij track 14 van In a bar under the sea van dEUS: Roses. Voor mij is het het prijsnummer van de cd. Sterker: na 20 jaar is het nog steeds mijn meest favoriete song van dEUS.

Waarom? Tja, zoals zo vaak heeft het te maken met het feit dat ik me kan identificeren met de tekst. In 1996 kon ik het letterlijk op mijn eigen leven toentertijd betrekken. Twintig jaar later is dat wel over. Gelukkig, je moet niet in het verleden blijven hangen. Wat overblijft, is een geweldige song. De video is ook uit 1996, dEUS live bij MTV. Tom Barman was nog een jong broekie. Enjoy!

 

zondag 30 oktober 2016

De laatste kilometers

Toegegeven: ik heb nog een paar duizend kilometer te gaan op mijn Europese reis, maar ik ga volgend jaar hoe dan ook aan mijn laatste kilometers beginnen. Een memorabel moment.

De meeste kilometers in één keer legde ik gelijk af in het jaar dat ik startte met mijn reis in het kader van Mensen met een beperking aan het woord, 2013. Het precieze aantal weet ik niet meer uit mijn hoofd. Iets rond de 5.000 kilometer in een tocht langs 13 landen. Een trip van in totaal vijfenhalve week. De jaren daarna heb ik het niet meer zo gek gemaakt. Waar financiële en praktische redenen aan ten grondslag lagen. In 2017 wil ik echter nog één keer een huzarenstukje uithalen.

In april of mei plan ik een trip langs alle landen rond, in of in de buurt van de Middellandse Zee. Te beginnen in Lissabon en dan verder via Madrid, Rome, Athene, Valletta en Nicosia. Ik hoop dat op het vasteland vooral per bus te doen. Naar Malta en Cyprus zal het vliegtuig onvermijdelijk zijn. Later in 2017 zou ik mijn reis dan moeten afsluiten in het voormalige Oostblok:  Bratislava en Sofia.

Ook nu is de grote vraag of het naast praktisch ook financieel uitvoerbaar gaat zijn. Zoals ieder jaar hoop ik op enkele gulle sponsors. Daar staat nu iets tegenover! Bekijk onderstaande video en mail me als je mij wilt sponsoren. Zegt het vooral voort!

   

zondag 9 oktober 2016

Lust voor het oog

Ik zou het met jullie eens dringend kunnen hebben over de nu heel erg snel naderende Amerikaanse presidentsverkiezingen. Of over mijn eigen beslommeringen. Ik ga de laatste weken weer van het ene uiterste naar het andere. Desnoods over de (tijdelijke?) heropleving van Oranje. Maar, het is oktober.

De temperaturen dalen en dat zie je terug in het modebeeld op straat. De dames halen de laarzen weer uit de kast. De handschoenen zullen binnenkort volgen. Jawel, het is weer tijd voor mijn jaarlijkse persoonlijke fetish: Johan's jaarlijkse laarzenblog!

Ook dit jaar post ik enkele YouTubes met modellen in laarzen, al dan niet met handschoenen. Je kent mijn voorkeur: hoe langer de laarzen, hoe mooier ik het vind. Hé, het is voor de rest een nette fetish toch? Er komt geen bloot aan te pas :-).



                                          Let op: deze is iets erotischer!

                                          Daniela geeft uitleg in het Duits

vrijdag 7 oktober 2016

Teleurgesteld in de zon?

Zomer 2016 zit erop. Hij kwam laat op gang, maar we mogen er al met al niet over klagen. Ik ben in elk geval niet teleurgesteld in de zon zelf. We hebben niet altijd dat geluk. Om de regen te vermijden, zou je onder water kunnen gaan leven. Aldus dEUS in track 13 op In a bar under the sea.


woensdag 21 september 2016

Gelukkige momenten in het park

Tijdens mijn reizen voor Mensen met een beperking aan het woord verblijf ik veelvuldig in hotels. Het ene hotel is luxueuzer dan het andere. Over mijn hotel in Dublin had ik niets te klagen. Mooie ruime slaapkamer, zelfs een aparte zitkamer, en een aangepaste badkamer. Het was geen straf daarin te verblijven. Metro Hotel Airport Dublin. Aanrader! Mooie kamers, goed eten en vriendelijk personeel. Alleen jammer dat het niet in de stad ligt. Dublin centrum ligt op een half uurtje rijden.



Maar, je gaat niet op reis om hele dagen in een hotelkamer te verblijven. Je gaat de stad in om een indruk ervan te krijgen. De architectuur, de mensen, de toegankelijkheid. Als je geluk hebt, beland je nog wel eens in een park. Zo ook in Dublin.

Ik had mij af laten zetten bij het Westbury Hotel, omdat ik daar op vrijdagavond een interviewafspraak had. Vanaf dat punt ging ik lopen. Rechtdoor, linksaf, rechtsaf. Zo kwam ik uiteindelijk uit bij een park.

In een park beleef ik altijd mijn mooiste momenten op reis. Het groen, de mensen, de zon (je gaat niet in een park lopen/zitten met regen). Het verstand kan op nul. De zon schijnt op mijn huid. De dame waar ik eerst naast zat, gaat na een tijdje weg. Haar plaats wordt ingenomen door vier studentes. Duitse. Grappig. Ik versta waar ze over spreken, niets schokkends, zonder dat zij er weet van hebben.

Twee uur voor mijn afspraak begint de lucht toch serieus te betrekken. Einde van bijna drie uur in het park. Het waren de meest relaxte uren van mijn verblijf.



 

maandag 5 september 2016

Het meest nostalgische fragment uit Zomergasten

Zomergasten 2016 zit erop. Natuurlijk viel er weer genoeg op te mopperen. Op de presentator. Thomas Erdbrink vroeg niet altijd genoeg door (Griet Op de Beeck) of zat juist onnodig te zuigen (Abou Jahjah). Vergeleken met zijn voorganger Wilfried de Jong was de gastheer van dit seizoen toch stukken aangenamer om het lang mee uit te houden. Hij mag van mij blijven.

De minst geslaagde uitzending was met Arjen Lubach. Hij bleek niet bijster interessant en ook niet veel interessants te melden te hebben. Had Mark Rutte als gast gevraagd moeten worden? De filosofie daarachter moet de VPRO nog maar eens aan de kijker uitleggen. Rutte tekende voor mij wel voor het meest nostalgische fragment uit Zomergasten. De cavia race in de Wiekentkwis van de Avro met Fred Oster. Net als het gezin Rutte keek het gezin Peters steevast naar Oster.

We spreken over meer dan 30 jaar geleden. Fred Oster, wie kent hem nog? Een schoolvoorbeeld van een quizmaster was hij eigenlijk niet. Een beetje houterig, saai overkomende man. De prijzen die hij uitdeelde daar zouden we anno 2016 hartelijk om lachen. Een buitenmodel kleurentelevisie, een strijkijzer. Voor die tijd heel wat.  Nu komen we daarvoor echt niet meer meedoen aan een spelletje op tv.

Het spektakelstuk van de Wiekentkwis was echter de cavia race op het einde. Cavia's die in een bak werden geplaatst en dan naar een deurtje moesten lopen. Elk deurtje vertegenwoordigde een bedrag in guldens. Het winnende koppel kon drie cavia's laten lopen. Het bedrag van de laatste cavia was het bedrag dat ze mee naar huis konden nemen. André van Duin was de meest populaire cavia. Maar, hij was nogal eigenwijs. Net zoals de mens. Je wist dus nooit wat je aan hem had.

Nee, ik denk niet iedere dag terug aan de Wiekentkwis.  Sterker nog, tot aan gisteravond heb ik er nooit meer aan gedacht. Maar, toen ik het terugzag, vond ik het weer een prachtig stukje televisie. Zo waren de jaren 80. Tijd voor een stukje nostalgie, mocht je het 4 september hebben gemist.

vrijdag 2 september 2016

Time for some jazz

Goed nieuws voor degenen die meer into jazz zijn wat muziek betreft. De track van 'In a bar under the sea' van dEUS voor de maand september klinkt lekker jazzy. Geniet van Nine threads.

maandag 22 augustus 2016

When summer is gone where will we be?

Nog iets meer dan vier maanden te gaan en het jaar 2016 zit er alweer op. Wat heb ik bereikt tot nu toe? Eigenlijk niet veel.

Goed, ik heb het hele jaar gewerkt tot op de dag van vandaag en daar ben ik natuurlijk blij om. Maar, het is en blijft op onzekere basis. Het kan met iedere nieuwe maand einde oefening zijn . September nog niet, daarna misschien wel.

Een vaste job is in geen velden of wegen te bekennen. Een verhuis, vooraf programmapunt 1 voor dit jaar, zit er ook niet in dankzij de blijvende vicieuze cirkel geen vast inkomen -> geen ander huis ->  geen ander huis -> geen vast inkomen (want de kans dat ik het hier in Antwerpen nog eens vind, is en blijft klein).

Je zou er moedeloos van worden. Och, ik ben het gewend zolang ik al in Antwerpen woon en ook na mijn afstuderen in Rotterdam (letterlijk een andere eeuw) liep ik jaren in werkende of werkloze onzekerheid rond.

Na nog een eerste en laatste hittegolf deze week kan ik mij weer de vraag stellen 'When summer is gone where will we be'? Om te beginnen mag ik mij dan gaan opmaken voor een korte trip naar Dublin, 15 september. En daarna? Weet jij het, weet ik het.

vrijdag 5 augustus 2016

Muzikaal pleziertje

Niet bij ieder pleziertje heb je een goed gevoel. Soms voel je je er zelfs schuldig over. Dat heb ik toch niet bij track 11 van In a bar under the sea. Het lied voor de maand augustus van deze cd is Guilty pleasures.


vrijdag 29 juli 2016

Het kan ook en het moet ook

Er is enige reden om met optimisme uit te kijken naar de nieuwe reeks Zomergasten die zondagavond begint. Allereerst is er de nieuwe presentator, Thomas Erdbrink. Dat ik geen fan was van Wilfried de Jong heb ik tot in den treure verkondigd. Thomas vind ik een goede journalist. Hij is vlot in zijn presentatie en heeft verstand van zaken. In ieder geval van zijn thuisbasis Iran. Of dat voldoende is om zes zondagavonden op een aangename en  zinnige wijze al pratend te vullen, moet natuurlijk eerst blijken. Hij heeft vooralsnog zeker krediet bij mij.

                                         Bron foto: www.parool.nl


Ook de gasten zijn het opblijven op voorhand waard. Meteen zondagavond trapt Dyab Abou Jahjah af. Voorman van de Arabisch-Europese Liga (AEL), van  Belgisch-Libanese afkomst en niet onomstreden in Antwerpen en Vlaanderen. Hier is men de rellen in Borgerhout in 2002 nog niet vergeten, waarbij zijn AEL Marokkaanse jongeren zou hebben opgehitst na de dood van een Marokkaan waar een autochtone buurman schuldig aan zou zijn. Abou Jahjah heeft altijd ontkend te willen hebben ophitsen en werd jaren later door de rechter van alle blaam gezuiverd. Na een aantal jaren in Libanon te hebben verbleven, is hij sinds een kleine twee jaar weer terug op Belgische bodem. Waar niet iedere Belgische politicus blij mee is. Hij heeft een boek geschreven, Pleidooi voor radicalisering, dat is uitgegeven bij De Bezige Bij. Wat ook niet zonder slag of stoot tot stand kwam. Hij zal het daarin vast ook hebben over zijn standpunten  tegenover Israël, die volgens sommigen neigen naar antisemitisme. Stof genoeg dus om over te praten en eens zien of Thomas Erdbrink kritisch genoeg gaat zijn om de keuze voor Abou Jahjah, en dan meteen als eerste gast, te rechtvaardigen. Bij de VPRO zullen ze de billen knijpen, want ook in Nederland rees veel verzet tegen zijn opwachting in Zomergasten.

                                         Bron foto: www.knack.be


Waar ik gek genoeg ook wel naar uitkijk, is het interview met Mark Rutte. Een van de slechtste premiers die we de afgelopen decennia hebben gehad wat mij betreft. Ik verdenk hem er daarom ook van om ja te hebben gezegd vanuit electoraal oogpunt. Volgend jaar immers Tweede Kamerverkiezingen. En juist daarom wel weer een potentieel interessant gesprek. Hoe gaat Rutte dit aanpakken? Charmeoffensief? Al voluit in de aanval tegen Geert Wilders? Hoe lief of juist niet gaat Erdbrink zijn tegenover Rutte?

Er zijn ook vrouwelijke gasten. De Vlaamse schrijfster Griet op de Beeck en oud-politica Hedy d'Ancona. Aan haar is de titel van dit blog te danken. Ik weet niet of het waar is dat ze het te pas en te onpas bezigde, maar bij de afdeling satire van de VARA haalde men in de jaren 90 altijd één en dezelfde uitspraak van haar aan: 'Het kan ook en het moet ook.'

Het kan ook en moet ook, zeker. Als dit seizoen Zomergasten weer op een teleurstelling uitloopt, haak ik echt definitief af. Ik probeer het nog één keer met frisse moed. Stel me niet teleur Thomas!   

zondag 10 juli 2016

Oude liefde roest niet

Ik ben vanmiddag bijna drie uur geïnterviewd voor een wetenschappelijke studie aangaande prostitutiebeleid in Nederland en Zweden. Inzake Zweden ben ik geen expert, maar als klant van sekswerkers in eerst Nederland en daarna Antwerpen weet ik natuurlijk het nodige over de scene en de politiek in de Lage Landen. Sla mijn boek er nog maar eens op na. Op het definitieve manuscript van die studie is het overigens nog zeker anderhalf jaar wachten. Ook daarom zou ik denk ik nooit een universitaire loopbaan kunnen hebben ambiëren, laat staan realiteit maken. Voor zo'n langdurig onderzoek ben ik te ongeduldig.


Ik wilde mijn verhaal aanvankelijk niet te persoonlijk maken, maar de vragen van de onderzoekster maakten al snel dat ik mijn verhaallijn weer opdeelde in periodes in mijn leven en de bijbehorende dames daarin. Sekswerkers, het onderwerp van de studie immers. Het toeval wilde dat ik de afgelopen dagen ook menigmaal mijn gedachten heb laten gaan over het verband levensfase en vrouwen. Ik heb nogal een geschiedenis met vrouwen. Nog nooit een relatie gehad, maar toch de nodige strubbelingen gekend en brokken gemaakt. Het goede is wel dat ik in iedere nieuwe levensfase waarin een vrouw betrokken was de fouten uit het verleden in elk geval probeerde te vermijden. Met veel pijn en moeite lukte dat tot aan Roemeense date. Bij haar heb ik bij mijn weten geen stommiteiten begaan die op het verleden hadden kunnen worden teruggevoerd. En daar ben ik twee jaar na dato nog steeds trots op!

Dat is de ene kant van het verhaal waarom ik nog steeds met Roemeense date bezig ben voor mezelf. Heus niet iedere dag. Er gaan dagen, weken voorbij dat ze uit mijn gedachten is. Maar, ze kan ineens zomaar opduiken. Vooral als er een speciale reden is om weer eens aan haar te denken. Die was er de afgelopen dagen.  Nee, er is geen nieuws wat haar betreft. Ik heb geen idee wat ze uitspookt of waar ze uithangt. Contact is er zo goed als niet meer. Dat wil zeggen: ik laat incidenteel af en toe nog wat van mij horen. Zij reageert niet erop, maar sluit mij niet af van de bestaande communicatiekanalen. Ik weet pertinent zeker dat ze tot nu toe mijn berichten in elk geval leest. Ik kan ermee leven.

Oude liefde roest niet. Dat geldt voor alle sekswerkers in het boek en sommige mislukte liefdes in mijn leven in  zijn algemeen. Van mijn  tijd met iedereen die ertoe deed, heb ik wel iets meegenomen in een volgende fase van mijn leven. De tijd na ..., ... en .... en de volgende stap die ik zette. Dat is het verhaal van de vrouwen in mijn leven waar ik het mee moet doen. Ik blijf ze eeuwig dankbaar voor de wijze lessen.

Het boek over Roemeense date is dus zo goed als gesloten, maar nog niet helemaal. Als het eenmaal zover is, heb ik er vrede mee. Ik heb al lang geleden de lessen met haar omgezet in een volgende stap in mijn leven, maar haar nu als definitieve oude liefde beschouwen, dat is nog net een te grote stap. Ik houd het bij de huidige status quo. Het sprankje hoop dat ze ooit nog eens iets van haar laat horen waardoor ik meer kom te weten over hoe het met haar is, wil ik levend houden. Er komen nog kansen daarop dit jaar.

vrijdag 1 juli 2016

Zo weird hoor je ze maar zelden

Op deze eerste vrijdag van de maand juli track 8 van het dEUS album In a bar under the sea, getiteld A shocking lachk thereof. Tegelijk het meest vreemde nummer van die plaat. Luister en probeer het te volgen. De video heeft niets met de band te maken!


zondag 12 juni 2016

We moeten nadenken over een strengere veiligheidscultuur

Het is me een gewelddadig weekendje geweest. Op vrijdag werd de Amerikaanse zangeres Christina Grimmie doodgeschoten door een gestoorde 'fan' in Orlando, Florida. Van donderdag t/m zaterdag waren er rellen in Marseille tussen Engelse en Russische 'voetbalfans'. Als absoluut dieptepunt was er vandaag dan nog de moordpartij in een nachtclub voor homo's in alweer Orlando met minstens 50 doden.

http://www.voetbalcentraal.nl/upload/images/crop/60059.jpg

Bron foto: www.voetbalcentraal.nl

Valt het één met het ander te vergelijken? Die gestoorde fan van Grimmie was een blanke Amerikaan. De Engelse en Russische fans zijn van alles, maar geen terroristische moslims. Sterker: hun voorouders bestonden al voordat we over terroristische moslims begonnen te spreken. De dader van de schietpartij in de nachtclub, ja dat was wel een moslim. Of dat er iets mee te maken had, is nog niet helemaal duidelijk. Hij had in elk geval losse handjes en  makkelijk toegang tot wapens, want hij was beveiliger.

Laten we de VS en de Europese voetbalrellen even splitsen. Het probleem in de VS is nog steeds dat iedere zot er makkelijk aan een wapen kan komen, ondanks alle pogingen van Obama om dat te bemoeilijken. Zolang iedereen er potentieel met een wapen op zak kan blijven rondlopen, blijf je zulke moordpartijen houden. Of de dader nu een student of een beveiliger is. Moslim, Amerikaan of voor mijn part een Filipijn.

Doden zijn er nog niet gevallen op het EK, maar veel scheelde het niet. De Russen denken dat ze ook in Frankrijk oorlog aan het voeren zijn en hebben hun raketten meegenomen. De Britten hebben niet alleen het voetbal uitgevonden, maar ook het erbij horende hooliganisme. Wat een tuig! Je vraagt je af wie ze de oversteek heeft laten maken.

Nu kom ik op mijn punt. We moeten met zijn allen gaan nadenken over een strengere veiligheidscultuur. Niet alleen om terroristen tegen te houden, maar ook andere raddraaiers. Je gaat mij niet vertellen dat die Britse hooligans niet ergens gekend zijn in hun vaderland. Waarom die lui niet tegengehouden. 'You want to watch the football? Sorry mate, you can do it at home or in the pub.' Ik hoorde NOS-correspondent David Jan Godfroid vanmiddag vertellen dat de Russische hooligans bekend staan als de Ultra's. Je kunt mij opnieuw niet wijsmaken dat de FSB (geheime dienst) die lui niet kent. Poetin controleert alles in Rusland, dus ook die gasten. Of zijn ze expres naar Frankrijk gestuurd om daar keet te trappen? Je zou bijna kwade gedachten krijgen.

Preventie begint dus al aan de basis, maar ook aan de poort scheelt nog veel. Tienduizenden politieagenten en soldaten zijn in Frankrijk op de been om aanslagen door moslimterroristen te voorkomen, maar een Rus met een raketwerper laten ze ongehinderd het stadion binnenwandelen? Zo'n ding verstop je echt niet in je onderbroek ...

Iedereen controleren en vooral fouilleren voordat hij of zij een stadion, nachtclub of evenemententerrein betreedt, is onbegonnen werk. Ik weet het, maar wat zit er anders op? Het wordt lieden die rotzooi willen trappen of erger nu veel te gemakkelijk gemaakt. We zullen naar een strengere veiligheidscultuur moeten. Dat gaat ten koste van ons vrijheidsgevoel en bepaalde evenementen zullen erdoor sneuvelen, omdat ze de kosten niet kunnen dragen. Het is niet anders. Het zijn niet alleen meer luchthavens en treinstations waar het gevaar dreigt. En het zijn niet alleen de moslims die het gevaar vormen. Iedereen kan de potentiële geweldpleger zijn. Of om met Jean-Paul Sartre af te sluiten, ook al bedoelde hij het in een totaal andere context: l'enfer, c'est les autres.      
  

vrijdag 3 juni 2016

Melodieus liedje

dEUS staat bekend om de af en toe kolere herrie die ze maken, maar Tom  Barman en zijn mannen kunnen  ook best wel melodieuze liedjes maken. Tegenwoordig en in 1996 al. Getuige track 7 van In a bar under the sea, Serpentine.


maandag 16 mei 2016

Hoe nu verder?

Ik ben heelhuids teruggekeerd van mijn trip naar Zagreb en Londen. Zagreb beviel me veel beter. Daar had ik nog wel wat langer willen verblijven. Maar ja, tijd en geld. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Nog negen landen waar ik naartoe moet voor Mensen met een beperking aan het woord. Hopelijk kan ik in september dit jaar nog een land afstrepen. Ik mik op Ierland. Tijd en geld ...

                                          Standbeeld in Zagreb

Om aan geld te komen, moet je werken. Van een Belgische werkloosheidsuitkering onder de 1.000 euro valt niet meer te sparen, laat staan te reizen. De freelance klus bij MEE loopt op zijn einde. Nog twee weken en dan is het gedaan. Sollicitaties leveren nog altijd niets op. De VDAB wil mij stage laten lopen om zo ergens binnen te geraken. Dat lukte 20 jaar geleden ook, dus op zich is het geen gekke gedachte. Ik voel me er nu wel minder geroepen toe. Op je ruim 46e nog stage lopen ...

Een stage biedt ook geen 100% baangarantie. Dan kun je net zo goed blijven proberen freelance aan de bak te komen. Dat moet gebeuren via het project Europees Correspondent en een nieuwsbrief die ik daarvoor ga introduceren. Nieuwsbrieven heb ik al vaker geprobeerd te lanceren. Nooit gelukt, maar eens zou het moeten. Zolang je de juiste doelgroepen weet te bereiken.

Bij al die werkperikelen komt ook de vraag om de hoek kijken waar je wilt werken en wonen. De uitgangspunten zijn bekend. In Antwerpen blijft het moeilijk werk te vinden door mijn problemen met de Franse taal. Ik solliciteer daarom ook uitdrukkelijk in Nederland en vermeld in mijn  sollicitaties dat ik bereid ben naar Nederland terug te verhuizen. In feite mik ik daar al een tijd op. Ik reageer op sociale huurwoningen, maar dat is onbegonnen werk. Daar weten enkele volgers van dit blog eveneens alles van. Ik zoek daarom nu naar alternatieven. Want, zolang ik in Antwerpen zit, kan ik een vaste baan in Nederland zeker schudden. Freelancen kun je overal. Dan nog wil ik naar Nederland terug.

Niet, omdat ik Nederland nu ineens zoveel beter vind dan België. Het liefst zou ik naar heel ergens anders trekken. Ik heb mijn dagdromen in deze al eens met jullie gedeeld. Ik zit echter met mijn moeder. Hoe ouder ze wordt, hoe meer ze aan mij gaat hangen. Ik was zes dagen op reis en iedere dag hing ze minstens twee keer aan de telefoon om te horen of alles wel goed ging. Toen ik later vanuit Londen belde na aankomst dan beloofd, was ze in alle staten. Het wordt tijd dat ik wat dichter in de buurt ga wonen, zodat ik beter overzicht heb en sneller kan ingrijpen, indien nodig.

Het moet allemaal in de komende drie/vier maanden gebeuren. Niet ideaal, want werk vinden/opzetten in de zomervakantie is not done. Het zal moeten. Het moet dit jaar gebeuren. Na oktober is het alweer te laat voor 2016. Hoe het gaat aflopen ...? 

vrijdag 6 mei 2016

Hoe toepasselijk

Eerste vrijdag van de maand, zesde track uit het album In a bar under the sea van dEUS. En hoe luidt de titel daarvan? Gimme the heat. Toepasselijker kan toch niet!


vrijdag 29 april 2016

Wat zou jij laten zien in Zomergasten?

Mag ik zeggen dat ik vanochtend met instemming vernam dat Wilfried de Jong Zomergasten dit seizoen niet meer presenteert? Ja, dat mag ik zeggen. Natuurlijk staan de beste stuurlui altijd aan wal, maar tussen Wilfried en mij als kijker heeft het vanaf de allereerste door hem gepresenteerde aflevering al niet geboterd. Ik heb zelfs menige aflevering vroegtijdig afgezet vanwege onder andere Wilfried.


Bron foto: www.npo.nl 

Wie het programma nu gaat presenteren, is de vraag die half intellectueel Nederland de komende weken gaat bezighouden. Ik ben niet gevraagd en zou het ook niet kunnen. Ik zou ook nooit worden gevraagd als gast, maar stel dat men in opperste nood om een interessante gast ineens bij mij uitkomt: wat zou ik dan laten zien?

Ik kijk al meer dan 20 jaar nauwelijks meer tv. Ja, een reisserie van de VPRO en als het me interessant lijkt Tegenlicht. Soms een voetbalwedstrijd. Dan hebben we het wel gehad. In mijn jeugd. Toen keek ik veel tv. Uiteraard de bekende tekenfilms uit die tijd: Flintstones, Scooby Doo, Paulus de boskabouter, Roadrunner. Stuif es in kan ik mij nog herinneren. Ren je rot. Uit mijn tienerjaren A-team, Magnum, Miami Vice, Derrick, Op volle toeren/Nederland Muziekland (schuld van mijn ouders!). Tja, daar ga je geen kijkers mee trekken als VPRO zijnde. Al helemaal niet met het duo Bassie en Adriaan. Toch zijn juist die twee verantwoordelijk voor mijn allereerste bijgebleven tv-moment. Adriaan die Bassie verkeersles geeft.


 Nee, laat mij maar  weer vanaf de bank toekijken deze zomer. Als de gast(e) en de presentator(-trice, dat zou nog eens wat zijn!) mij tenminste bevallen.  

zaterdag 9 april 2016

Hoax van IS?

Nu er gisteren weer zes terreurverdachten zijn opgepakt in Brussel is dat nog geen reden om alle voorzichtigheid te laten varen. Hoeveel (potentiële) terroristen lopen er nog rond in Brussel en elders? Wat zijn ze eventueel nog van plan? Ik twijfel sterk aan één verhaal dat gisteren naar buitenkwam. Maandag 11 april zou er wel eens een terroristische aanslag op de Meir in Antwerpen kunnen plaatsvinden.

http://imagene.youropi.com/de-meir-winkelen-in-antwerpen-2(p:location,1046)(c:0).jpg
Bron foto: www.youropi.com 

De Meir is de drukste winkelstraat van Antwerpen. Aan  de Meir is onder andere de Stadsfeestzaal gelegen waarin dagelijks ook honderden of meer bezoekers en studenten komen kijken, winkelen of de passage tussen Hopland en  de Meir benutten. Perfecte plek voor een  zelfmoordaanslag, dat zeker. Toch twijfel ik sterk aan het bericht erover.

Een moeder van een Syrië-strijder  heeft het oorspronkelijk gepost op Facebook. Haar zoon zou haar vanuit Syrië hebben gebeld met de waarschuwing 'deze maandag niet naar de Meir of de bioscoop te gaan'. Ten eerste: IS kondigt nooit aanslagen van tevoren aan. Ten tweede: het zal IS-strijders een worst zijn wie er om het leven komt. De broers El Bakraoui of Salah Abdeslam kon het ook geen moer schelen. Staat IS het eigenlijk wel toe dat hun strijders met het thuisfront gaan bellen en dan ook nog eens zulke informatie verklappen? Lijkt me sterk. 

Wat mij betreft, is het dus een hoax, maar ik denk wel verder. Hopelijk doet de Antwerpse politie dat ook. Het zou een afleidingsmanoeuvre kunnen zijn. De politie in Antwerpen heeft nu al extra patrouilles op pad gestuurd op de Meir. Reken maar dat die maandag helemaal paraat zullen zijn. Met alle aandacht op de Meir gericht, kan IS in theorie gemakkelijker elders in de stad toeslaan. Of toch weer in Brussel? We mogen het niet uitsluiten.

Als jullie mij maandagochtend niet meer lezen op de sociale media, heb ik ongelijk gehad. Ik ben die dag even na achten namelijk al in de Stadsfeestzaal. Meld ik mij wel gewoon die ochtend had ik voorlopig dus gelijk. Voorlopig, want je weet het nooit met IS. Daarom blijft waakzaamheid geboden, altijd en overal. Ja, ook bij jullie in Nederland beste Nederlandse lezers!    

vrijdag 1 april 2016

Liedje voor de wiskundigen onder jullie

Wiskunde was voor mij persoonlijk een ramp vak op de middelbare school. Ik was dan ook opgelucht dat ik het na 3 HAVO kon laten vallen. Jaren later maakte dEUS er wel een mooi liedje over op hun album In a bar under the sea, track 5. Let op de geluidsmuur van gitaren op het einde!



dinsdag 22 maart 2016

Dinsdag 22 maart 2016, geen typical Tuesday

De dinsdag is mijn minst favoriete dag van de week. Oké, ik gun het mezelf om uit te slapen tot 07:48 uur, maar dat is dan het enige voordeel van de dag. Er gebeurt nooit iets positiefs en de goede moed en energie van de maandag zinken me dan normaal alweer in de schoenen. Op zo'n dag rekende ik ook vandaag, totdat ik traditiegetrouw na het checken van de mailboxen de site van de Gazet van Antwerpen bezocht.



http://cfvod.kaltura.com/p/1467261/sp/146726100/thumbnail/entry_id/1_1nrf3mre/version/100001/acv/181/width/568/height/350

Explosies op luchthaven Zaventem was het breaking news om 08:30 uur. Dan weet je al gelijk twee dingen: IS heeft toegeslagen en de komende uren is het één grote chaos en paniek. Op de plek zelf natuurlijk en in/op de (sociale) media.

Normaal gesproken luister ik nooit naar de Belgische Radio 1. Ik zette die nu wel als eerste op, maar werd er niet veel wijzer van. Ja, er waren explosies geweest, doden en gewonden. Veel meer wist men voor 09:00 uur niet te vertellen. Daarom draaide men ook plaatjes. Tja, dan kunt ge net zo goed Studio Brussel opzetten. Aldus gedaan en zowat de hele werkdag aangehouden. Geregeld updates en muziek, al was die toch wel enigszins aangepast aan de normale programmering. 

We mogen blij zijn dat we in het tijdperk van de sociale media leven! Ja, er is veel gezeik en extremistisch denkgoed op Twitter, maar het blijft de snelste nieuwsbron om ontwikkelingen bij grote rampen op te volgen. Het helpt natuurlijk ook als je die zeikerds en rechtsextremisten gewoon niet volgt. De hele dag volgde ik de tweets over Brussel en zo werd al snel de omvang van de aanslagen en de impact duidelijk. Ik hoef dat hier niet te herhalen. Jullie zullen het ook op de één of andere manier hebben meegekregen.

Wat nu? In België is de politie deze avond weer woningen aan het binnenvallen. Uit heel de wereld komen reacties op de aanslagen. Ook van Donald Trump die IS wel eens gaat uitroken wanneer hij president is. De zot. Van ons eigen Geert Wilders die onder andere pleit voor minder moslims bij de bagageafhandeling. Wie moet dan het werk doen?

Psychologen, veiligheidsexperts, terrorismedeskundigen. Ze worden allen weer geraadpleegd. Zeggen dat we ons niet uit moeten laten uitspelen. Moslimvertegenwoordigers spreken afschuw uit en zeggen dat dit geen islam is. Allemaal waar, maar we horen het iedere keer na een aanslag. Na 9/11, Madrid, Londen, Parijs en Brussel.

Iedere keer opnieuw stellen we ons de vraag hoe het had kunnen worden voorkomen. Hoe we het moeten voorkomen. We sturen nog meer extra militairen en politie de straat op. Niet dat het helpt, maar ja ...

Ook ik herhaal mij, want na de aanslagen in Parijs heb ik vast iets soortgelijks getikt. Ik heb er verder geen pasklare oplossing voor en ben ervan overtuigd, helaas, dat ik op een gegeven moment weer een blog over een aanslag moet schrijven. Wanneer en waar de volgende aanslag gaat zijn, blijft koffiedik kijken.

Vandaag was in elk geval geen typical Tuesday, maar ik had het liever wel gehad. 

zondag 6 maart 2016

Word ik ooit Remonstrant?

De laatste maanden  hoor je ieder weekend een opvallende radiospot van de Remonstrantse Kerk. Daarin wordt de 'Preek van de week' gepromoot. De spot sluit altijd af met 'Geloof begint bij jou' en dat je 'vriend kunt worden'. Een heel andere toon dan de rooms-katholieke kerk of de andere protestantse kerken uiten richting potentiële gelovigen. Je zou zowaar interesse gaan tonen in de Remonstranten.

De Remonstranten zijn een kleine geloofsgemeenschap die zich 400 jaar geleden afscheidde van de Calvinisten. Remonstranten vinden namelijk dat niet alles in het leven is voorbestemd, staan niet afkerig van wetenschap, accepteerden al vroeg vrouwelijke predikanten. Je zou haast zeggen dat het een vooruitstrevende religie is.

Remonstranten

Dit is de foto die afgelopen vrijdag prijkte op de homepage van de Remonstrantse Kerk. De Preek van de week van vandaag heeft namelijk als thema 'Mijn God laat vrouwen voorgaan'. Dat moet je vooral eens tegen de paus of Allah zeggen ...

De Remonstrantse Kerk is een kleine kerk met iets meer dan 40 locaties in de grote(re) Nederlandse steden en twee in Duitsland. Alhoewel ze een verleden hebben in Antwerpen, valt er hier niets meer van ze te bespeuren.

Geloof begint bij jou. Laat ik voorop stellen dat ik nog steeds niet in God geloof zoals die in de Bijbel wordt voorgesteld. Ook niet in een God die anderszins ergens hoog een paradijs bestiert. De Remonstranten zijn christenen en geloven in het verhaal van Jezus. Past ook al niet bij mij. En toch, ik vind ze wel interessant. Het is dat ik de eerstkomende jaren belangrijkere zaken aan mijn hoofd heb, anders zou ik me wel meer in ze verdiepen. En wie weet, laat ik mij dan ooit nog wel eens door ze overtuigen. Je moet ten slotte niets uitvlakken in het leven en als er één geloofsgemeenschap is die mij op voorhand in positieve zin aanspreekt, voor zover ik hun denken en handelen kan volgen, zijn het wel de Remonstranten. Ze mogen van mij in elk geval doorgaan met hun radiospots en interessante website.

Amen!

Lees meer

Website Remonstrantse Kerk
Wikipedia

vrijdag 4 maart 2016

Spannende filmmuziek

Het had zomaar de soundtrack van een film kunnen zijn. De vierde track van het dEUS-album In a bar under the sea uit 1996, getiteld Theme from Turnpike. Luister maar.


donderdag 25 februari 2016

De wereld is naar de kloten

Ik broed al maanden, jaren op een plan B. Een alternatief voor als het in Antwerpen of Nederland niet wil lukken om een werkelijk financieel duurzaam bestaan op te bouwen. Tot nu toe zing ik het in Antwerpen wel uit, maar het is niet de bedoeling om nog eens tien jaar in mijn  huidige woonst te verblijven. Verhuizen, ligt moeilijk zolang de financiën onzeker blijven. Dan weer werk, dan weer een uitkering. Daar kan ik geen beleid op baseren. Hetzelfde geldt voor een terugkeer naar Nederland. Geen werk daar, leven van een uitkering gaat ook niet opschieten en zo kom je er niet aan een woning. Zo blijf je zitten waar je zit en rest de vraag waar dan wel in de wereld eventueel mogelijkheden liggen. Het antwoord op die vraag is niet bemoedigend. Eigenlijk nergens. De wereld is finaal naar de kloten, alleen politiek bezien al.  

Laat ik dichtbij huis beginnen. België en Nederland. De politieke situatie in België zit in een soort van status quo. De verschillende regeringen zullen hun regeertermijn tot 2019 wel volmaken, al gaat het niet van harte en verandert er in zijn geheel te weinig ten goede om het land vooruit te helpen naar een stabiele politieke situatie. Nederland is gek genoeg nog een stuk instabieler. Ik moet er niet aan denken dat er verkiezingen komen. De PVV van Geert Wilders zou nu echt wel eens de grootste partij kunnen worden. Premier Wilders zie ik niet zo snel voor me, alhoewel je niets kunt uitsluiten. Dat hij al heeft gedreigd met een volksopstand neem ik zeker niet luchtig op. Zou ik eigenlijk wel in Nederland willen leven na de volgende verkiezingen?

Wat is het alternatief? Ik heb al veel rondgereisd in Europa. Dat was voordat de vluchtelingencrisis uitbrak. In Duitsland moet je nu even niet meer zijn met alle onderhuidse spanningen vanwege die crisis. Frankrijk is al jaren een politieke zooi met een zwakke president. Scandinavië is allang niet meer het sociale paradijs dat het ooit was en ondanks de opwarming van de aarde is het er maandenlang te koud naar mijn zin. Daarom moet ik ook niet naar het oosten trekken, al zou je het daar wel een tijdje uit kunnen zingen met het in het westen gespaarde geld. Daarnaast loopt de militaire temperatuur in het oosten van Europa juist weer te veel op door onze vriend Vladimir Poetin. Griekenland? Dat komt nooit meer goed. Spanje? Portugal? Ook zorgelijke, instabiele toestanden daar. Kortom: Europa lijkt geen goed alternatief te bieden. Het continent glijdt steeds verder af in chaos.

De oceaan over dan? De VS? Met Donald Trump als mogelijke president? My god! Azië? Trekt mij niet en is verre van vrij van spanningen en conflicten . Australië? Kom je daar überhaupt op goed geluk binnen? Het antwoord is nee en ook de Australiërs gaan zich militair roeren ten opzichte van China. Over de toestand in het Midden-Oosten en de impact die dat heeft op de rest van de wereld hoef ik jullie niets te vertellen.

Noem mij een continent waar je zonder veel problemen/gevaren een nieuw bestaan zou kunnen opbouwen. Dat is er niet. In een geglobaliseerde wereld zijn ook de problemen en gevaren geglobaliseerd. Het enige alternatief zou nog een eilandje in een oceaan zijn, maar ja: dan zit ik weer met het probleem van de toegankelijkheid.

Conclusie: een realisatie van plan B waar dan ook is ver weg. Afgezien van financiële en praktische obstakels komt dat mede doordat de wereld politiek bezien naar de kloten is. Misschien moet ik mij definitief maar niet meer druk maken over mijn toekomst.



zondag 14 februari 2016

I am looking for people with a disability to interview

As you might know, I travel through Europe to interview people with a disability in all the 28 EU member states. Have a look at my site disabled people speak. I am currently looking for people in the following cities to interview this year:

London: I will be in London May 12th and May 13th
Sofia: date will be after May
Bratislava: date will be after May
Dublin: date will be after May

Afbeelding invoegen
Sofia and Bratislava are the last two cities in eastern Europe 
on my to do list for 2016

In case you have a physical disability, a visual or hearing impairment and are interested to be interviewed by me, drop me a mail at info@mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be

vrijdag 5 februari 2016

Lekker kort dEUS-liedje

Voor de maandelijkse eerste vrijdag van de maand clip zijn we aanbeland bij track 3 van het dEUS album In a bar under the sea uit 1996. Opening night duurt nog geen twee minuten, dus wie niet zo into dEUS is, komt deze maand er goed vanaf :-). Goed luisteren, want het is een song met meerdere lagen door elkaar.




zondag 31 januari 2016

Vreemd nest

Ik was gisteren weer eens bij mijn moeder in Rotterdam. Sinds mijn vader is overleden, alweer acht jaar geleden september dit jaar, besef ik meer en meer dat ik uit een vreemd nest stam. Ik pas er eigenlijk helemaal niet in thuis. Qua karakter lijk ik nog het meest op mijn vader. Dan gaat het om zaken als niet stil kunnen zitten, wat van de wereld willen zien. Dat is het dan ook wel. Van mijn moeder heb ik volgens mij niets overgenomen. We zijn twee totaal tegenovergestelde typen. Dat is lastig. Al met al denk ik dat ik in het verkeerde nest ben geboren.

75 Is ze nu. Ze is nog goed ter been en doet alles zelf. Boodschappen, kuisen. En dan houdt het op. In haar hele leven heeft ze nooit de behoefte gehad om de leukere dingen in het leven ter hand te nemen. Ze houdt niet van reizen. 'Veel te gevaarlijk. Zeker nu. Overal is wat gaande.' Ze gaat niet in eigen stad uit. 'Kost alleen maar geld.' Wil geen contact met anderen. 'Geen vreemden over de vloer.'

Tja, wat wil je dan? Johan komt echt niet meer iedere dag aanschuiven. Al zou ik nog in Rotterdam wonen. Met iemand die niets wil, valt weinig eer te behalen. De hele dag in huis zitten en herhaaldelijk dezelfde verhalen aanhoren en dezelfde vragen krijgen. Het is zeer vermoeiend.

Ze bedoelt het allemaal goed en het valt ook niet mee. Je kind in het buitenland. Je kind met een beperking, geen vast inkomen en nu ook nog eens in een  België met een terreurdreiging. Tja, vond ik maar vast werk. Dat is ook mijn eigen grote kopzorg. Aan de andere kant red ik het al bijna tien jaar hier in Antwerpen. Het is niet gezegd dat ik hier tot aan mijn pensionering wil blijven, maar zolang ik hier financieel beter af ben dan in Nederland is de keuze voor mij simpel.

Dat heb ik haar al 1.000 keer uitgelegd. Ze snapt het wel, maar legt zich er niet bij neer. Het is jammer dat mijn vader al binnen twee jaar overleed nadat ik was geëmigreerd. Hij keek er toch genuanceerder tegenaan, zoals hij dat zijn  hele leven al deed. Ik moest het zelf maar weten wat ik deed.

Ik kom uit een vreemd nest en eens zijn beide verantwoordelijken voor dat nest er niet meer, en is alleen het jong over. Het jong redt zich wel linksom of rechtsom, maar blijft toch altijd met verbazing naar zijn ouders terugkijken. Ergens is er iets mis gegaan in het doorgeven van hun genen waardoor een mismatch ontstond.    

woensdag 6 januari 2016

Teren op betaalde liefde is uit

Mijn nieuwste boek Teren op betaalde liefde is gepubliceerd. Het handelt over de wereld van de betaalde seks, bezien door de ogen van een prostituant met een beperking. Die persoon ben ik. In het boek beschrijf ik mijn eigen ervaringen met vier sekswerkers in de meer dan 27 jaar dat ik in het wereldje rondloop. Verder besteed ik aandacht aan de maatschappelijke discussie over de vraag of sekswerk nu vrijwillig gebeurt of onder dwang plaatsvindt.




Het boek gaat over seks en ja: er komt seks in voor. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet hou van het verbloemen van zaken. Ik noem dingen gewoon bij de naam. Ook als het om seks gaat. Of het nu SM of gewone seks betreft. Een kleine waarschuwing ... Staat het boek dan vol met seks? Nee, wie mij nog beter kent, weet dat ik graag psychologiseer. De sekspassages staan in functie van het eigenlijke verhaal over de seks. Hoe ik ertoe kwam. Wat ik erin zocht en zoek. En als belangrijkste: mijn relatie tot de personen bij wie ik het zocht en zoek.

De eerste twee hoofdstukken zijn autobiografisch. Zonder dat ik met namen ga smijten. De vier betreffende sekswerkers worden anoniem en dus discreet bij jullie geïntroduceerd. Ik vertel wel over hun achtergronden en beweegredenen, maar nooit te detaillistisch. De enige die met de billen bloot gaat, ben ikzelf. Maar ja,  een flink deel van mijn seksuele geschiedenis valt toch al te googlen.

Het derde hoofdstuk is journalistiek van opzet. Daarin besteed ik uitgebreid aandacht aan de discussie over de vermeende dwang en uitbuiting in de prostitutie. Verschillende organisaties en media strooien met percentages van wel 80%. Daar maken de tegenstanders van betaalde seks gretig gebruik van. Ik voer twee van hen op: ChristenUnie-fractievoorzitter Gert-Jan Segers en zelfverklaard redder van sekswerkers in nood Frits Rouvoet, eveneens van CU-huize maar geen politicus. Ik had er meer kunnen noemen, ook van een andere politieke overtuiging. Gert-Jan en Frits zijn echter wel twee van de meest bezeten tegenstanders van prostitutie die veelvuldig de media halen. Dat was fijn  voor mijn research. Aan de hand van analyse van hun woorden en daden, mijn eigen indrukken als ervaringsdeskundige en het gebruik van het gezond verstand toon ik aan dat het percentage van 80% dwang nergens op slaat. En dat de motieven van deze twee tegenstanders daardoor niet zo sympathiek zijn als ze lijken.  

Net zoals bij mijn vorige boeken het geval was, is ook deze nieuwste pennenvrucht geen dikke pil. Het boek telt 66 pagina's met de nodige foto's. Ik had natuurlijk diepte-interviews kunnen afnemen, vergelijkingen met de rest van de wereld kunnen maken ... Dat is allemaal misschien voor een volgende keer. Ik beperk mij tot de situatie in Nederland en België, met een klein uitstapje naar Zweden, en mijn eigen gedachten over en ervaringen met het onderwerp. Het boek is in eerste opzet bedoeld als aanvulling op de site handicap en prostitutiebezoek en behoeft daarom ook geen dikke pil te zijn.

Je kunt het boek via verschillende kanalen verkrijgen. Op de site van Yanga, op Bol.com en het zou ook in de winkel moeten komen te liggen. Het kan enkele dagen duren voordat het boek effectief op de sites zichtbaar is! De verkoopprijs bedraagt 15 euro.

vrijdag 1 januari 2016

De eer voor de eerste vrijdag van de maand clip in 2016 gaat naar ...

Ik wens al mijn bezoekers een goed, gezond en geslaagd 2016. 1 Januari valt dit jaar toevallig op een vrijdag, dus ik kan jullie al gelijk op de eerste dag van 2016 voorstellen aan de band die dit jaar op iedere eerste vrijdag van de maand een song ten gehore zal brengen. Een song van een album dat 20 jaar geleden, 1996, verscheen.

Ik kreeg aardig wat kandidaten doorgespeeld. Blewbird suggereerde als vanouds Sonic Youth. Ik heb het nog gecheckt, maar ik heb geen cd van de band uit 1996 ontdekt. Jammer, want ze hadden anders zeker kans gemaakt. Een volger op Twitter kwam met een heel lijstje albums waaronder Murder Ballads van Nick Cave. Prima album en zijn enige wereldhit met Kylie Minogue staat erop. Moet ik jullie tien maanden lang met moord en doodslag confronteren? En de laatste twee maanden van het jaar dan? Diezelfde volger suggereerde ook nog Adventures in hi-fi van R.E.M. Op zich een goede plaat, maar je kon er toch al een beetje aan af horen dat de band over zijn hoogtepunt heen was. Bovendien wil ik ook niet het verwijt krijgen dat ik tegen december mensen in een depressie heb gestort vanwege de muziek. De Spice Girls bleken in 1996 hun eerste album te hebben uitgebracht en overwegen daarom zelfs dit jaar een soort van reünie. Gewogen en te licht bevonden.

Wie is het dan wel geworden? De band die ik al van het begin af aan in mijn hoofd had, dEUS. Hun tweede album In a bar under the sea bleek niet zomaar een cruciale tweede plaat. Het album heeft referenties naar Captain Beefheart, Bruce Springsteen en Charles Mingus (zie Wikipedia). Bovendien nam mede-oprichter van de band Stef Kamil Carlens nog wel deel aan de opname ervan, maar ging hij al niet meer mee op tournee. Carlens richtte zich op zijn solowerk met eerst Moondog Jr. en later Zita Swoon.

Ondanks deze personele aderlating kon dEUS de verkregen populariteit na de eerste cd Worst case scenario uit 1994 verder door trekken. Anno 2016 bestaat de band van zanger en frontman Tom Barman nog steeds, na nog meer personele wisselingen. Dit jaar zouden de heren zelfs weer de studio induiken voor nieuw werk. Dan is een jaar lang In a bar under the sea een mooie opwarmer.

Dit is de complete tracklist van het album.
  1. "I Don't Mind Whatever Happens"
  2. "Fell Off the Floor, Man"
  3. "Opening Night"
  4. "Theme from Turnpike"
  5. "Little Arithmetics"
  6. "Gimme the Heat"
  7. "Serpentine"
  8. "A Shocking Lack Thereof"
  9. "Supermarketsong"
  10. "Memory of a Festival"
  11. "Guilty Pleasures"
  12. "Nine Threads"
  13. "Disappointed in the Sun"
  14. "For The Roses"
  15. "Wake Me Up Before I Sleep"
Te veel songs voor 12 maanden. Track 1, 9 en 10 zijn kortdurende songs (< 2 minuten) die ik daarom oversla. Track 14 is mijn meest favoriete dEUS-song ever. Dan zitten we al in de maand november. Laten we beginnen bij het begin. Het up-tempo Fell off the floor man.