woensdag 21 september 2016

Gelukkige momenten in het park

Tijdens mijn reizen voor Mensen met een beperking aan het woord verblijf ik veelvuldig in hotels. Het ene hotel is luxueuzer dan het andere. Over mijn hotel in Dublin had ik niets te klagen. Mooie ruime slaapkamer, zelfs een aparte zitkamer, en een aangepaste badkamer. Het was geen straf daarin te verblijven. Metro Hotel Airport Dublin. Aanrader! Mooie kamers, goed eten en vriendelijk personeel. Alleen jammer dat het niet in de stad ligt. Dublin centrum ligt op een half uurtje rijden.



Maar, je gaat niet op reis om hele dagen in een hotelkamer te verblijven. Je gaat de stad in om een indruk ervan te krijgen. De architectuur, de mensen, de toegankelijkheid. Als je geluk hebt, beland je nog wel eens in een park. Zo ook in Dublin.

Ik had mij af laten zetten bij het Westbury Hotel, omdat ik daar op vrijdagavond een interviewafspraak had. Vanaf dat punt ging ik lopen. Rechtdoor, linksaf, rechtsaf. Zo kwam ik uiteindelijk uit bij een park.

In een park beleef ik altijd mijn mooiste momenten op reis. Het groen, de mensen, de zon (je gaat niet in een park lopen/zitten met regen). Het verstand kan op nul. De zon schijnt op mijn huid. De dame waar ik eerst naast zat, gaat na een tijdje weg. Haar plaats wordt ingenomen door vier studentes. Duitse. Grappig. Ik versta waar ze over spreken, niets schokkends, zonder dat zij er weet van hebben.

Twee uur voor mijn afspraak begint de lucht toch serieus te betrekken. Einde van bijna drie uur in het park. Het waren de meest relaxte uren van mijn verblijf.



 

maandag 5 september 2016

Het meest nostalgische fragment uit Zomergasten

Zomergasten 2016 zit erop. Natuurlijk viel er weer genoeg op te mopperen. Op de presentator. Thomas Erdbrink vroeg niet altijd genoeg door (Griet Op de Beeck) of zat juist onnodig te zuigen (Abou Jahjah). Vergeleken met zijn voorganger Wilfried de Jong was de gastheer van dit seizoen toch stukken aangenamer om het lang mee uit te houden. Hij mag van mij blijven.

De minst geslaagde uitzending was met Arjen Lubach. Hij bleek niet bijster interessant en ook niet veel interessants te melden te hebben. Had Mark Rutte als gast gevraagd moeten worden? De filosofie daarachter moet de VPRO nog maar eens aan de kijker uitleggen. Rutte tekende voor mij wel voor het meest nostalgische fragment uit Zomergasten. De cavia race in de Wiekentkwis van de Avro met Fred Oster. Net als het gezin Rutte keek het gezin Peters steevast naar Oster.

We spreken over meer dan 30 jaar geleden. Fred Oster, wie kent hem nog? Een schoolvoorbeeld van een quizmaster was hij eigenlijk niet. Een beetje houterig, saai overkomende man. De prijzen die hij uitdeelde daar zouden we anno 2016 hartelijk om lachen. Een buitenmodel kleurentelevisie, een strijkijzer. Voor die tijd heel wat.  Nu komen we daarvoor echt niet meer meedoen aan een spelletje op tv.

Het spektakelstuk van de Wiekentkwis was echter de cavia race op het einde. Cavia's die in een bak werden geplaatst en dan naar een deurtje moesten lopen. Elk deurtje vertegenwoordigde een bedrag in guldens. Het winnende koppel kon drie cavia's laten lopen. Het bedrag van de laatste cavia was het bedrag dat ze mee naar huis konden nemen. André van Duin was de meest populaire cavia. Maar, hij was nogal eigenwijs. Net zoals de mens. Je wist dus nooit wat je aan hem had.

Nee, ik denk niet iedere dag terug aan de Wiekentkwis.  Sterker nog, tot aan gisteravond heb ik er nooit meer aan gedacht. Maar, toen ik het terugzag, vond ik het weer een prachtig stukje televisie. Zo waren de jaren 80. Tijd voor een stukje nostalgie, mocht je het 4 september hebben gemist.

vrijdag 2 september 2016

Time for some jazz

Goed nieuws voor degenen die meer into jazz zijn wat muziek betreft. De track van 'In a bar under the sea' van dEUS voor de maand september klinkt lekker jazzy. Geniet van Nine threads.